Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Gresley

Het verslag

   

Elvis Gresley has left the building

In 1999 hoorde ik het eerst van Gresley Rovers, een kleine club uit Derbyshire. Het was in een artikel over Cheltenham en de promotie van die club naar de Football League. Cheltenham was na slechts twee seizoenen Conference doorgestoten naar wat nu League Two heet. Dat Gresley Rovers werd genoemd, kwam omdat zij, en niet Cheltenham Town, in 1997 de Southern League had gewonnen. Gresley mocht dus promoveren naar de Conference (de North en South varianten bestonden nog niet). Helaas voldeed de Moat Ground niet aan de eisen van die competitie en mocht nummer twee Cheltenham Town naar het hoogste non-League niveau. Gresley probeerde nog een licentie te krijgen, door aan te bieden in de Baseball Ground van Derby County te spelen. De Conference was echter onverbiddelijk; Gresley mocht niet promoveren.

Tegenwoordig speelt Gresley, de achternaam Rovers verloren ze toen ze in 2009 failliet gingen, in de Midland Alliance. Dat is de negende divisie van Engeland, ver weg van de Conference. Cheltenham won ondertussen een week voor deze pot met 0-5 van Dag & Red en staat bovenaan League Two, en heeft zelfs al een aantal seizoenen League One gespeeld. Dat het kan verkeren, blijkt wel als je kijkt welke twee clubs in 1997 promoveerden naar de Southern League van Gresley Rovers: Tamworth en Forest Green Rovers, twee clubs die nu vast in de Conference spelen. Forest Green werd in 1998 meteen kampioen. Gresley, dat veel spelers zag vertrekken vanwege het feit dat de club toch niet kon promoveren, degradeerde twee jaar later.

Het sprookje was over, want het was eigenlijk al een wonder dat Gresley Rovers in de Southern Division speelde. Church Gresley is namelijk een piepklein dorpje in Derbyshire. Er wonen zo'n 4000 man en behalve een oude kerk en wat resten van een kasteel, is er niets te beleven. Als toerist heb je er dan ook niets te zoeken, maar als voetballiefhebber is het een best een interessant plaatsje. Gresley Rovers werd namelijk al in 1882 opgericht en is met z'n 130 jaar een van de oudste clubs van het land. Ook het stadion van de club, The Moat Ground, is een oudje. In 1908 moest de club vertrekken uit de Church Street Ground, omdat projectontwikkelaars (ook toen al!!!) er wilde bouwen. De club kocht een stuk land en dat werd The Moat Ground, waar ze nog altijd spelen.

De eerste jaren speelden ze in allerlei teletoetercompetities, die ze ook met enige regelmaat wonnen. Hoogtepunt voor de oorlog was het bereiken van de eerste ronde van de FA Cup in 30/31, waarin ze met 3-1 verloren van York City. Dat zouden ze nog twee keer doen: in 94/95 (7-1 nederlaag tegen Crewe Alexandra) en 98/99 (1-0 verlies tegen Walsall). Waar ze echt trots op zijn in Gresley, is de finale van de FA Vase in 1991. Gresley Rovers op Wembley, het werd een dag om nooit te vergeten. Tegenstander Guiseley kwam snel op 3-0, maar The Moatmen kwamen terug. Zo goed zelfs, dat het na negentig minuten 3-3 stond. In de verlening kwam Gresley zelfs op 3-4 kwamen. Diep in de blessuretijd maakte Guiseley de 4-4 en kwam er een replay. De volgende dag werd de finale in sommige kranten 'the most exciting Wembley Cup Final ever' genoemd. De replay op Bramall Lane ging helaas met 3-1 verloren.

De jaren negentig waren het 'Gouden Decennium' voor Gresley Rovers. In 1994 werd op een haar na opnieuw de finale van de FA Vase gehaald. Verder promoveerden ze naar de Southern League, destijds het zesde niveau. Op 26 april 1997 won Gresley Rovers met 3-1 van Gloucester City en waren ze kampioen. Niet alleen was de club de eerste uit Derbyshire die deze titel won, maar nog nooit won een club uit zo'n klein dorp deze titel. Groot was de teleurstelling toen bleek dat de club niet mocht promoveren van de voetbalautoriteiten. Derby County, dat in de zomer zou verhuizen naar het nieuwe Pride Park, bood de helpende hand. Gresley Rovers mocht van hen best een jaartje in de Baseball Ground spelen, hun oude stadion. Maar de voetbalautoriteiten waren onverbiddelijk en Cheltenham mocht in plaats van Gresley promoveren.

Daarna ging het bergafwaarts met de club. In 1998 eindigde de club aan de onderkant van de middenmoot en het jaar erop vloog de club eruit. Voor het eerst sinds 1959 degradeerde de club en veel beter ging het daarna niet meer. De club verloor veel geld en in 2009 zat er niets anders op dan het faillissement aan te vragen. Meteen werd er een doorstart gemaakt onder de saaie naam Gresley FC. De club moest starten in de East Midlands Counties Football League, de tiende divisie. Afgelopen seizoen won Gresley die competitie en daardoor spelen ze dit jaar in de Midland Alliance. Daar doen ze het erg goed en staan ze qua verliespunten bovenaan (op dit moment nog steeds). Dat ze minder wedstrijden dan de rest hebben gespeeld, komt mede door een uitstekende cuprun in de FA Vase die pas de week voor deze pot tegen Stratford eindigde.

Alles bij elkaar dus een leuk clubje. Toen SJ en ik een pot voor de zaterdag zochten voorafgaand aan de Steel City derby, sprong deze er voor mij bovenuit. Gresley doet het erg goed en kan wel eens gaan promoveren als ze zo doorgaan. Verder ligt Church Gresley perfect op de route naar Sheffield, dus zonder gekke fratsen van de natuur, lag Gresley v Stratford Town vast. Onze twee reisgenoten, Ad-Caf� en Stadiongebod, neigden naar Charlton v Stevenage. Ad natuurlijk omdat hij een Charltonfan is en Stadiongebod leek The Valley wel een aardig stadion. Tel daarbij op dat kaartjes voor Charlton maar vijf pond waren en dan is de keuze snel gemaakt. Toch twijfelde Stadiongebod in de week voor de trip en besloot uiteindelijk ook mee te gaan naar Gresley. Zodoende dumpten we Ad op het station van Dartford, net ten oosten van Londen, en reden wij zelf door naar Church Gresley.

Waar het twee weken eerder nog vroor dat het kraakte, was het nu heerlijk weer toen we in Gresley aankwamen. Het bleek een klein, maar niet pauperig, plaatsje te zijn. Het lag hoog op de heuvels van Derbyshire, waardoor je een geweldig uitzicht had. The Moat Ground lag helemaal ingeklemd tussen de huizen en rondom het stadionnetje lagen vier pubs. Echt perfect voor een club als Gresley. Ik hoop dan ook dat ze niet gaan verhuizen. Wat dat betreft is de recessie echt ideaal, want de grond is in een klap minder waard, waardoor clubs minder snel geneigd zijn om de boel te verkopen en ergens aan de rand van de stad op een kil complex te gaan spelen. Het blijft altijd genieten als je, zoals hier in Gresley, tussen de huizen door een lichtmast zit staan. De stadionautist in mij is dan volledig zen.

Nadat we de buitenkant van het stadion vanuit alle hoeken en standen gevinckt hadden, was het tijd om naar binnen te gaan. Entree was zes pond en voor 1,20 extra kreeg je er ook nog een leuk programmaboekje bij. De mensen bij de turnstiles konden maar niet geloven dat we speciaal vanuit Nederland naar Gresley waren gekomen en dachten dat wij hier op vakantie waren. Binnen bleek The Moat Ground nog beter te zijn dan verwacht. Goed, een oude Main Stand ontbrak, maar voor de rest was alles aanwezig wat ik in een non-Leagueground wil zien. Ook nu bleek weer dat foto's van anderen het verhaal maar gedeeltelijk vertellen, want er waren zoveel leuke elementen aan het stadion die ik nog niet eerder ergens had gezien.

Na een rondje door het stadionnetje te hebben gelopen, was het tijd om de inwendige mensch te verwennen. Eerst bunkerde ik een pie, klaargemaakt door een niet-zo-mooi prinsesje. Op zich smaakte hij goed, maar hij was een beetje te lauw. Na het bunkeren was het tijd om de social club eens te gaan bezoeken. Waar de gemiddelde social club bestaat uit veel TL-buizen en drukke vloerbedekking, was dit echt een toppertje. Het was heel gezellig hok met overal aan de muren historie van de club of vaantjes van andere clubs. Verder hing er een groot scherm met voetbal. Ik snapte wel waarom het zo vol was. Ik besloot eens zo'n Real Ale te proberen en die viel me niet eens tegen. Zal wel komen omdat deze koud was en niet lauw.

Het nadeel van dit soort tripjes is dat je een verplichting hebt en dat is voetbal kijken. Terwijl we nog wat aan het rondkijken waren in de social club, stond de wedstrijd op het punt van beginnen. Met onze oude knoken besloten we toch maar naar buiten te gaan. Ach ja, als de wedstrijd niets is (en dat is vaak), dan kun je nog altijd genieten van de rariteiten op en langs het veld. Op het veld waren er twee: de scheidsrechter met zijn pens en gekke zonnebrilletje en de keeper van Gresley, die een hele pot spierversterkende pillen had opgebunkerd. Hij was zo breed dat hij amper recht kon lopen. Verder liep hij vooral te schreeuwen, maar helaas had hij geen hoog piepstemmetje, wat je normaal verwacht bij zo'n figuur. Of hij goed kan keepen, weet ik niet. Het mannetje kreeg in de hele wedstrijd amper twee schoten te verwerken en die had ik nog wel gestopt.

Langs het veld vooral veel nuilende mannetjes, zoals ik het graag zie. Mooi was het spandoek met daarop de tekst �R.I.P. Gresley Rovers� enhet oude logo en daaronder de jaartallen 1882-2009. Het doet ze nog altijd pijn daar. Overigens leeft de club nog steeds onder de lokale bevolking, want met 357 toeschouwers doen ze het beter dan veel clubs die twee niveaus hoger spelen. En dan stonden er ook nog een aantal mannetjes illegaal mee te kijken. De mooiste exemplaren stonden achter ons. Die hadden een thermoskan met koffie meegenomen en konden zo op het gemakje de wedstrijd volgen. Het werd zowaar nog beter toen Elvis Gresley eraan kwam. De mascotte van Gresley, uiteraard een Hounddog, heeft zelfs een echt Elviskraagje en is een ware cultheld. Ik schat dat ik in totaal zo'n twintig foto's van deze held heb geschoten.

Er werd natuurlijk ook nog gevoetbald in Gresley, maar op het veld gebeurde volgens mij niet zoveel. Het was in ieder geval 0-0 toen we gingen rusten. Dat betekende weer de social club in, met z'n allen de tussenstanden bekijken, daar je afschuw of vreugde over uitspreken en een lekkere pint drinken. Het leven kan soms zo goed zijn. We besloten de eerste minuten vanachter het glas te bekijken, totdat we er zelf ook wel achter kwamen dat dit wel heel erg decadent was. Met pijn en moeite gingen we weer naar buiten. SJ en Stadiongebod kochten slappe, witte friet en dat bleek geen hoogstandje te zijn. Gresley liet tegen het einde van de wedstrijd zien dat ze niets voor niets het minste aantal verliespunten hebben en scoorde tweemaal.

Wij stonden natuurlijk fanatiek mee te juichen, want van 0-0's houden wij niet. Dankzij de doelpunten was het zowat een perfecte dag geworden. Hopelijk promoveert Gresley. De wedstrijd Stamford AFC v Gresley lijkt me wel wat om te bezoeken volgend jaar. Ik heb namelijk het gevoel dat Gresley wel wat volk meeneemt bij een uitwedstrijd. Vanuit Gresley waren we binnen een uurtje in Sheffield, waar we bij een goede Indi�r gingen bunkeren. Daarna gingen de stapschoenen aan om de lokale vrouwen te imponeren. Ad-Caf� was ondertussen aangekomen vanuit Londen en hij ging samen met Stadiongebod nog tot de kleine uurtjes door. Ik besloot zo rond half twee het bed eens op te zoeken. Het was een mooie dag geweest. En dan stond twaalf uur later ook nog eens de Steel City derby op het programma. �What's not to like?�, zei een medevincker ooit en hij heeft gelijk.



Het rapport

Het stadion

Ik had vooraf al een beetje gekeken of The Moat Ground wat was en het leek me wel aardig. Toch probeerde ik niet teveel te zien, want het moet ook nog altijd een verrassing blijven. Daardoor was ik positief verrast, want het stadionnetje bleek nog leuker dan gedacht. Het enige dat ontbrak was een oude Main Stand, maar voor de rest was het perfect. Veel staanplaatsen met rare dakken en oude meuk. De social club was ook een topper. Voor het eerst geen deprimirend hol, maar een heel leuk aangekleed geheel. Qua stadion was het eigenlijk ook veel te goed voor het negende niveau.

De sfeer

Er waren best wat fans op deze pot afgekomen en zo nu en dan werd er wat gezongen. Niet al te veel, maar dat zie je ook zelden in de non-League. Wel veel nuilende mannetjes, een rare scheidsrechter en illegaal meekijkende glippers. We misten een hond met een sjaal van de club, maar dat werd goedgemaakt door Elvis Gresley; veruit de beste mascotte in de non-League.

De wedstrijd

Onze verwachtingen waren laag, want van een wedstrijd op het negende niveau hoef je niet veel te verwachten. Toch was het zelfs voor dit niveau een slechte pot, getuige het vele genuil langs de kant. Een week eerder was er nog met 3-3 gelijkgespeeld, maar nu kwam er amper een schot op doel. Uiteindelijk zagen we nog twee doelpunten, dus we waren nog wel tevreden. Het gaat ook niet echt om het voetbal op dit niveau.

De omgeving

The Moat Ground ligt echt perfect ingeklemd tussen de huizen. Het uitzicht vanuit de tribunes is dan ook genieten. We zagen was in de achtertuintjes hangen en dan ben ik al snel gelukkig. Rondom het stadion lagen ook drie pubs, zodat de dorstige vincker daar ook aan z'n trekken komt. Veel beter dan dit ga je het niet krijgen. Gresley zelf had nog iets pauperiger mogen zijn, maar wij klagen niet.

Overall

De combinatie non-League op de ene dag en de andere dag een topper in de League, zoals we nu deden en eerder in het seizoen met Brighton en Weymouth deden, is echt ideaal. Dit was echt een perfecte opwarmer voor de grote wedstrijd van de dag erop. Stadions zoals The Moat Ground zijn een van de redenen waarom ik zo van Engeland houd. Dat soort dingen zie je niet meer in Nederland, hooguit in België. Tel daarbij op de mooie social club, Elvis Gresley en wat rariteiten en je hebt al heel snel een topdag.



De statistieken

Gresley v Stratford Town 2-0 (25/02/2012)

72. Rikky Baker 1-0 (e.d.)

90. Richard Hanslow 2-0

Ground: The Moat Ground, Church Gresley

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Midland Football Alliance

Position Gresley: 3

Position Stratford Town: 13 

Gate: 357

Match Number in England: 160

Goals: 440

Line up Gresley:

Hateley, Hill, Gough, Strzyzewski (85. Barrow), Nottingham, Barrett, Spencer, Jepson (82. Langford), Oliver, Turville (73. Hanslow), Goodfellow

Line up Stratford Town:

Brady, Haynes, Gudger (24. Hayden), Reynolds (81. Edgington), Gregory, Parker, Herlihy, Faulds, Travis (61. Molyneux), Beckley, Baker

Yellow Cards:

Gough (Gresley)



De foto's

Gelukkig zijn we welkom

Rondom het stadion lagen veel pubs

Ook hier worden de gevallenen niet vergeten

De voorkant van het stadion

Hilariteit alom in Gresley

Parkeerplaatsen naast het stadion

Op naar de wedstrijd

De bobo's worden flink in de watten gelegd in Gresley

...

De Main Stand. Let op hoe veel het veld afloopt

Mooie shed achter de goal, waar je zowat in de achtertuintjes van de mensen staat

Opposite Main Stand ook vooral staanplaatsen

Maar niet helemaal, want er stonden ook houten stoeltjes

Voor de retard die niet snapt dat je niet op die golfplaten moet lopen

In het verleden vloog er nog wel eens een bal de theebar in, vandaar dit hek

Eigenlijk maar een klein, maar mooi, gebouwtje

Er is maar weinig plaats achter de goal, maar dat is creatief opgelost

Voor zes pondjes was je binnen bij Gresley

De schitterende social club

Het luxe kantoor van Gresley

En de al even chique clubshop

Zijkant van de Main Stand

Een bord uit betere tijden (de Dr. Martens League is de Southern Premier League) voor de club

Deze prinsesjes zorgden voor de inwendige mensch

De topboy van Gresley. Met hem ga je niet lachen

Dit hoefijzer op de kleedkamerdeur van Gresley moest voor geluk zorgen

De social club was mooi ingericht met vaantjes en andere memorabilia

...

Prijzen van een ex-speler uit een grijs verleden

Gekste vaan van de dag: een beer met een sm-balletje in zijn mond die danst


De prijzenkast zat goed vol

Herinnering aan een van de belangrijkste dagen voor Gresley: de finale van de FA Vase

De selectie honderd jaar geleden

Mooi hoor

De social club was een veredelde skybox

Een heerlijke dag zorgde ervoor dat er nog 357 op deze pot in de negende divisie afkwamen

Voor deze mannetjes was de zes pond iets teveel van het goede

Actiemoment

Elvis Gresley, nothin' but a hound dog 

Wat een baas is het toch met z'n kraagje

Aan culthelden geen gebrek deze dag. Wat te denken van deze scheids

...

Zo jammer van de plastic stoeltjes, maar dat witte hek heeft wel wat (als je UltraHenk heet)

Nog meer glippers gevonden

De mannen van Stadiongebod aten zompige soggy chips en gingen bijna A-A

Mooie vlag ter nagedachtenis aan Gresley Rovers, in principe dezelfde club als Gresley FC

Zonnetje in de bek, leuk stadionnetje en een potje voetbal kijken, dat zijn de betere dagen in het leven


...

...

Maar helaas komt aan alles een einde, zo ook deze wedstrijd. Het was mooi geweest in Gresley


 

 

© 2005 All Rights Reserved.