Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Halifax

Het verslag

        

 

It’s a Beautiful Shay

 

Oorspronkelijk zouden we Stamford in de FA Cup gaan bezoeken, deze zaterdag. Maar nadat we besloten om op zondag Berwick Rangers v The Rangers te gaan bezoeken, was het beter om wat noordelijker te gaan zitten. Er waren verschillende mooie opties, maar eentje sprong er duidelijk bovenuit: Halifax Town v Workington. Als ik dit affiche hoor, denk ik meteen terug aan de Fourth Division, jaren vijftig, zestig en zeventig. Beide clubs speelden toen vaak tegen elkaar in de kelder van het Engelse profvoetbal. Dat is de tijd waarin alle clubs op dat niveau hetzelfde speelden. Met een harde hoof de bal naar hengsten en de spitsen zonder tanden moesten het maar uitzoeken. Als iemand iets voetballend wilde oplossen, ging het publiek langs de lijn al joelen.

 

Zo’n pot als Halifax v Workington roept dan ook nostalgische gevoelens bij mij op. Beide clubs deden vaak mee aan de zogenaamde election. Halifax moest twaalf keer meedoen aan deze herverkiezing (en werd altijd herkozen), terwijl Workington zeven keer aan de stemming moest meedoen. Hierbij moet wel worden aangetekend dat The Reds maar 26 seizoenen in de Football League speelden, terwijl The Shaymen van 1921 tot en met 1993 en daarna nog vier seizoenen rondom de millenniumwisseling, Leagueclub waren. Succesvol waren ze allebei niet echt. Workington speelde slechts drie seizoenen niet in de laagste divisie, terwijl Halifax maar twaalf seizoenen niet op het laagste niveau uitkwam. Toppers zijn beide clubs niet, maar toch hebben ze ieder op hun eigen manier een plekje in het Engelse voetbal.

 

Voor Workington heb ik een erg groot zwak,. Sheffield Wednesday is mijn favoriete club in Engeland, maar vlak daarachter komt toch wel Workington. Vorig jaar heb ik zelfs in spanning gezeten toen ze bijna degradeerden uit de Conference North. Gelukkig bleven ze erin, want ik zie Workington niet graag afzakken. Dit seizoen wordt alweer het achtste van Workington op dit niveau en ik denk dat ze niet veel hoger kunnen, ondanks dat ze in die seizoenen tweemaal de play-offs hebben gehaald. Misschien dat wanneer de nieuwe hoofdtribune er komt, ze een stap kunnen maken, maar voorlopig zie ik nog niet gebeuren dat ze die gaan bouwen. Voordeel is dat ze nu een heerlijk desolaat stadionnetje hebben, waar ooit 21000 man in stonden toen Manchester United langskwam (een maand voor het vliegtuigongeluk).

 

Halifax Town is een grotere club, hoewel het huidige Halifax eigenlijk pas sinds 2008 bestaat. Halifax Town AFC, uit 1911, ging in dat jaar namelijk failliet. Meteen richtten de fans FC Halifax Town op. De club is officieel niet dezelfde, maar zo ziet iedereen het wel. Logisch ook, want ze spelen in dezelfde kleuren, hebben nog altijd dezelfde fans en spelen nog altijd op The Shay. Dat laatste is erg belangrijk, want daardoor konden ze ook hun bijnaam The Shaymen houden. Ik denk dat er weinig clubs zo gelinkt zijn aan hun stadion als Halifax. Wie Halifax zegt, zegt The Shay en omgekeerd. Sinds 1998 speelt de lokale rugbyclub ook in het stadion, nadat Halifax Town van 1949 tot en met 1986 de speedwayclub Halifax Dukes onderdak had gegeven.

 

In 1963 is er zelfs nog een andere sport geweest op The Shay: schaatsen. Dit tijdens “The Big Freeze”. Velden waren toen onbespeelbaar en het leek het bestuur van Halifax Town wel slim om een flinke laag water op het veld te spuiten, zodat er mensen kwamen schaatsen en ze toch nog wat geld konden verdienen. Maar voetbal blijft natuurlijk het belangrijkste op The Shay. Echt goed kunnen ze het niet, maar toch is Halifax in het bezit van een bijzonder record en dat is dat ze als enige club de drie grootste clubs uit Manchester hebben verslagen. In 1971 Manchester United in de legendarische Watney Cup. Later, in 1980, werd Manchester City met 1-0 verslagen in de derde ronde van de FA Cup. Ten slotte moest FC United of Manchester er aan geloven. Zowel uit (met 0-1) als in eigen huis (4-1) won Halifax.

 

Zo zie je maar dat een club met weinig successen toch wel wat bijzonderheden heeft. Halifax heeft er zelfs meer, want het is de eerste club geweest die tweemaal degradeerde uit de Football League. In zowel 1993 (Wycombe Wanderers kwam in hun plek) als 2002 (Boston United promoveerde toen) vlogen ze eruit. Waren er dan nooit successen? Nee, eigenlijk niet. De club promoveerde wel een paar keer van de Fourth naar de Third, maar nooit als kampioen. In de FA Cup kwamen ze nooit voorbij de vijfde ronde (in die ronde moesten ze tegen Tottenham en kwam er een recordaantal van 36855 op The Shay af) en in de League Cup was de vierde ronde het verste dat ze ooit hebben gehaald. Alleen schaal van het kampioenschap in de Conference (in 1998) staat in de verder lege prijzenkast.

 

Echter, sinds ze failliet zijn gegaan, stromen de prijzen binnen. In 2008 verdween Halifax Town AFC na 97 jaar. De club had meer dan acht ton schuld aan de belastingdienst en het was einde verhaal. In 2006 werd nog de play-off finale gehaald, maar daarna was het een aflopende zaak. Een 16de werd gevolgd door een 20ste plaats en eigenlijk geloofde niemand meer in de club. De stekker ging er dus uit en de fans richtten meteen een nieuwe club op. Ze hoopten dat ze in de Conference mochten blijven, maar het werd de Northern Premier League North, oftewel het achtste niveau. Achteraf misschien maar goed ook, want daardoor hebben ze de club van de grond af op kunnen bouwen. In de Conference starten was erg zwaar geweest voor een nieuwe fan-owned club.

 

In het eerste jaar werden ze achtste, maar de club begon wel vorm te krijgen. Van Harrogate Town werd manager Neil Aspin overgenomen, ex-speler van onder andere Leeds en Port Vale. Het zou een meesterzet blijken. Onder hem ging het draaien en in 2010 werd de titel gepakt met maar liefst 100 punten. De fans kwamen ook weer, want voor de topper tegen Lancaster City kwamen maar liefst 3152 man naar The Shay en dat voor een wedstrijd op het achtste niveau. Naar de bijna-beslissende wedstrijd tegen Ossett Albion nam Halifax maar liefst 1000 man mee. Veel mensen die al jaren niet meer naar The Shay waren gegaan, kwamen nu weer. Er hing een postitieve vibe rondom de club en iedereen wilde erbij horen.

 

Het jaar erop won Halifax ook meteen de Northern Premier League. Opnieuw was het indrukwekkend. Ze haalden 98 punten en de nieuwjaarspot tussen Halifax en FC United trok maar liefst 4023 man, destijds een record op het zevende niveau (ondertussen heeft Chester dat gebroken, door een gate van 5009 tegen Northwich Victoria). Afgelopen seizoen leek Halifax voor de derde keer te gaan promoveren. Ze werden derde in de Conference North en mochten meedoen aan de play-offs. Uit tegen Gainsborough werd het 2-2 en thuis dachten ze het wel even af te maken. Dat ging mis en Halifax verloor met 0-1. Dit jaar wordt er weer een plekje in de play-offs verwacht. Chester en Guiseley zijn de grote titelfavorieten, maar Halifax wordt zeker in staat geacht om weer een gooi te doen naar promotie.

 

We zouden het deze middag zelf kunnen zien, want Halifax moest tegen het zwakke broertje Workington. Gelukkig kwamen we al vroeg aan in Halifax, zodat we het stadje ook konden vincken. De eerste aanblik beloofde weinig goeds, want overal zagen we flats staan en schoorstenen. Dat laatste was geen verrassing, want Halifax ligt tussen Bradford en Huddersfield in en was ook ooit een grote industriestad. Wol was de belangrijkste industrie in Halifax, net zoals in Tilburg, vandaar alle schouwpijpen. Blijkbaar hebben de fabriekseigenaren daar, meer dan in Huddersfield en Bradford, centen in de stad gestoken, want er stonden enkele mooie pandjes in het centrum. Daarbij hoort niet het hoofdkantoor van de Halifax Bank, want dat was een affreus jaren zeventig kantoorgebouw.

 

Ik vind het vaak leuk om wat meer te weten over de stad waarin een club speelt. Fat bastard Daniel Lambert uit Stamford, de jute uit Dundee en Fishermen’s Friend uit Fleetwood, dat soort dingen lees ik graag. Halifax heeft ook een claim to fame, de stad is namelijk de geboorteplaats van de Quality Street toffees. Vroeger, ik heb het nu over de jaren tachtig, toen ik nog een jonge Joris was kregen we altijd een paar snoepjes bij een bezoek aan oma en opa. Dat was deze Quality Street snoepjes. Het was een soort Russische roulette, want sommige waren heerlijk en andere niet te vreten. Als ik die snoepjes zie, denk ik altijd weer terug aan opa en oma. Het snoepje zelf komt uit Halifax. In 1936 werd de lekkernij geďntroduceerd en nog altijd, ondanks dat Nestlé de fabriek overnam in 1988, worden de snoepjes van Quality street in Halifax gemaakt.

 

Na goed te hebben gegeten in het centrum, besloten we eens richting het stadion te gaan. Het ligt een minuutje of vijf lopen vanuit de binnenstad, dus dat is perfect. Enige tegenvaller is dat The Shay geen imposante lichtmasten heeft. Wel positief is dat de hoofdtribune eindelijk klaar is. Dat is toch jarenlang een gedrocht geweest, dat karkas dat maar niet werd afgebouwd. Nu staat er een beetje een saaie tribune, maar dat is nog altijd beter dan iets dat half af is. En dat saaie geval wordt gecompenseerd door drie geweldige andere tribune en de ligging. Achter beide doelen staan twee grote terraces en aan de lange zijde, tegen de heuvel aan, heb je de Skircoat Stand. Helaas was die vandaag niet open, maar wat een tribune is dat. Het dak is nog van Hyde Road, het stadion van Man City voordat ze naar Maine Road gingen.

 

We besloten naar eens naar binnen te gaan, maar bij de turnstile kregen we geen kaartje. SJ wilde er wel graag eentje en de turnstile operator zei dat we die aan Hayley van de receptie moesten vragen. Dat probeerden we ook, maar er moest perse een supervisor bij komen om ons naar de receptie te brengen. Hayley bleek er niet te zijn, maar ik kon wel een mooie foto maken van onze tribune. De tweede keer bleek ze er wel te zijn, maar was ze goed ongemak. De supervisor werd uitgekafferd met de zin “You shouldn’t bring them up here”. Het ongemakke wijf dacht dat ze heel lekker was, maar het was duidelijk een zichzelf overschattend sletje. Ze zei dat ze ons nog wel een ticket zou komen brengen, maar we hebben haar nooit meer gezien.

 

We gingen onze tribune op en het uitzicht was echt genieten. Aan de ene kant de Skircoat Stand met al die bomen erachter en aan de andere kant de heuvels, inclusief een muurschildering van een Engelse vlag. Dit is wel een stadion waar ik om de twee weken een potje voetbal zou willen zien. Voordat er een bal getrapt was, besloot ik al om hier nog eens terug te keren voor een belangrijke pot. Het liefst tegen buurman Bradford of, nog beter, de andere buurman en aartsrivaal Huddersfield. Als die twee tegen elkaar spelen, zullen beide staantribunes ramvol staan en zal er ook geen zitplaats meer te krijgen zijn. Opvallend eigenlijk, want tot 1975 speelden beide clubs geen officieel duel tegen elkaar. Huddersfield was namelijk altijd veel groter.

 

Maar in de jaren zeventig was het jaarlijks prijs door de aftakeling van Huddersfield en werd de afkeer van elkaar erg groot. Het zit ze in Halifax ook nog altijd niet lekker dat een van de meest technische spelers ooit en zoon van de stad Frank Worthington, in tegenstelling tot zijn broers, nooit voor Halifax heeft gespeeld. Huddersfield haalde hem al vroeg op en hij werd een legende bij die club. Niet alleen door zijn triootje met een Zweedse schone en haar moeder en andere fratsen buiten het veld, maar ook door zijn geweldige spel. Worthington kon alles met een bal, maar door zijn gedrag kwam hij nooit verder dan middelmatige clubs. Pas in 1991, Worthington was al 43, tekende hij bij Halifax als speler-coach, maar hij speelde geen wedstrijd.

 

Vandaag stonden er spelers van Worthington’s kaliber in het veld. Veel gehoof en gedraaf, maar wel twee clubs die als doel hadden zoveel mogelijk goals te scoren. Halifax deed dat beter dan Workington en won, terecht met 5-1. Al bij rust was het 3-1 en ook in de tweede helft bleven ze allebei aanvallen. Het was, op de eerste twintig minuten na, een heerlijke wedstrijd. Het had net zo goed 8-4 kunnen worden, maar we klagen niet. Na Romford v Waltham Forest werden we weer verwend. Jammer dat er maar 1100 man getuige van waren, een heel laag aantal voor Halifaxbegrippen. Vanuit Workington waren er maar weinig man meegereisd, maar dat is wel logisch, gezien de helletocht die zij iedere twee weken moeten maken.

 

Tevreden reden we richting Newcastle. The Shay is echt een topstadion en ik kom er zeker nog eens terug. Zeker een aanrader als je eens in de buurt bent. Yorkshire blijft echt mijn favoriete voetbalgebied in Engeland. Yorkshiremen noemen hun county vaak “God’s Own Country” en daar ben ik het helemaal mee eens. Mijn humeur werd nog beter toen bleek dat onze oorspronkelijke wedstrijd, die van Stamford, slechts 1-0 was geworden. En het werd nog beter, toen ons hotel vol bleek te zijn en we gratis werden overgeboekt naar een heel chique Hiltonhotel. Zelfs voor de gordijnen was daar een knopje, zodat je niet hoefde te lopen. Het bed lag ook heerlijk en de badkamer is even groot als mijn hele huis. Voor een keertje was dat wel erg leuk om mee te maken. Een goede afsluiter van een perfecte dag.



Het rapport

Het stadion

Ik had vooraf hoge verwachtingen van The Shay en die kwamen volledig uit. Wát een geweldig stadion is dat. Een beetje een saaie hoofdtribune, maar de grote terraces achter de beide doelen en de oude stand tegenover de hoofdtribune maakten dat meer dan goed. Dit zijn stadions, zoals stadions bedoeld zijn. Wat hoop ik hier eens terug te komen als het voller zit. Tegen Bradford of Huddersfield bijvoorbeeld. Dat moet geiler zijn dan keiharde porno.

De sfeer

Normaal wordt er bij wedstrijden op dit niveau weinig gezongen, maar Halifax heeft nog altijd een kleine favoriete kern. Zij zorgden voor de muzikale omlijsting bij deze pot. Jammer genoeg was banter niet mogelijk, want de uitfans zaten kilometers verderop. 

De wedstrijd

Het begin van de wedstrijd was een drama, maar na de 1-0 ging het helemaal los. Uiteindelijk werd het 5-1, maar het had net zo goed 8-4 kunnen zijn. Altijd leuk om twee clubs te zien die als doel hebben zoveel mogelijk goals te maken in plaats van zoveel mogelijk goal voorkomen.

De omgeving

Halifax is best een aardig stadje. We hadden een soort Bradford verwacht, maar Halifax is veel netter. Veel oude gebouwen en natuurlijk het afschuwelijke hoofdkantoor van de Halifax Bank. Het stadion ligt op loopafstand van het centrum en dat is altijd goed. The Shay ligt in een soort kuil en achter de Skircoat Stand zijn bomen gepland, waardoor je het gevoel hebt in een park te zitten. Erg mooi.

Overall

Herne Bay v Folkestone en daarna Stamford v Borrowash Victoria waren de keuze's op zaterdag, maar dankzij de pot in Berwick gingen we een stuk noordelijker en werd het Halifax v Workington. Achteraf gezien een goede keuze, want het was een leuke pot voetbal in een werkelijk schitterend stadion. Soms zit het tegen, maar soms zit het ook erg mee. Hopelijk loot Halifax over een jaartje of vijf Bradford City of Huddersfield Town, want dan ga ik weer naar The Shay toe.



De statistieken

Halifax Town v Workington 5-1 (25/08/2012)

25. Dale Johnson 1-0

27. Gareth Arnison 1-1

32. Gareth Seddon 2-1

41. Gareth Seddon 3-1

51. Jamie Rainford 4-1

75. Lee Gregory 5-1

Ground: The Shay, Halifax

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Conference North

Position Halifax Town: 11

Position Workington: 8

Gate: 1167

Match Number in England: 168

Goals: 470

Line up Halifax Town:

Glennon, Toulson, St Juste, Hogan, Jarrett (73. Needham), Lowe, Worsley (86. Worthington), Marshall, Johnson (45. Rainford), Gregory, Seddon

Line up Workington:

Taylor, Cowberthwaite, Rowtree, May, Bolton, Boyd, Sloan (57. Simpson), Vaulks, Wright (67. Hassan), Arnison, Waighte (59. Rodrigues Da Costa)

Yellow Cards:

Boyd, May, Bolton (Workington)



De foto's

De skyline van Halifax beloofde weinig goeds. Het leek wel een betonnen jungle

En als je dan het hoofdkantoor van de Halifax Bank ziet, wordt je helemaal verdrietig

Maar het centrum was best aardig

De Halifax Minster was een beetje een scam

Maar de liefhebber van industriële geschiedenis kwam wel aan z'n trekken

Overigens ook de liefhebber van geschilderde vlaggen hoog in de bergen 

Maar in principe kwamen wij voor het voetbal. Halifax v Workington, heerlijk affiche

Het stadion is tegen Hunger Hill gebouwd, een zware klim

Helaas zijn deze turnstiles tegenwoordig gesloten

Je kon er wel doorheen gluren

Eindelijk is de East Stand af. Een hele stap vooruit voor de club

Chique ingang

We werden door zowel de voetballers als de rugbyers welkom geheten

Turnstiles

De South Stand waar wij zouden staan

Hier word ik wel vrolijk van

De East Stand

De North Stand, helaas niet in gebruik voor deze wedstrijd

De Skircoat stand, waar vroeger de harde kern stond

En onze tribune, de South Stand. Heerlijke terrace

SJ en de steward gingen op zoek naar tickets...

... waardoor ik dit kon vincken

Je mag in Halifax niet op het gras

...

...

Dit kind ging even een koolhydratenbom wegwerken

Mooi, die witte roos van Yorkshire

Sowieso veel leuke vlaggen in Halifax

Nondeju, wat had dat Workington een lelijk tenue aan. Waarom niet gewoon het normale rood?

Freddy the Fox kwam wat pervers over

Er waren volop kansen deze wedstrijd

Zij zagen het al snel niet meer zitten

Topvermaak met de Fire Steward die overal ging zoeken naar brand

Nee, daar is ook geen brand Fire Steward

Stel je eens voor dat dit helemaal vol staat *fapfapfap*

Halifax op weg naar weer een doelpunt

In de rust kwam Freddy snoepjes uitdelen

Onder onze tribune zat een social club

De receptie van de club

East Stand met de heuvels op de achtergrond

Zo jammer dat de Skircoat Stand, met het dak van het oude Man City stadion, gesloten was

Weer een doelpunt van Halifax en iedereen peutert in z'n neus

Gekkenhuis

Bijna werd het nog 6-1, maar dat had Workington ook niet verdiend

Die avond werden we verwend door het upgraden naar een poepchique Hilton hotel

Die heb ik zeker gehad


 

 

© 2005 All Rights Reserved.