Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Hampden2

Het verslag

    

 

“The Hearts are having a party, the Hibs are in their beds”

 

Een paar maanden geleden dacht ik dat Celtic op weg was naar de treble in Schotland. De titel werd gepakt, maar de League Cup finale werd verloren van Kilmarnock. Nota bene door een doelpunt van Dieter Van Tornhout. Dan maar de double, maar ook dat ging mis. Hearts won namelijk met 2-1 in de halve finale dankzij een late penalty van Craig Beattie. Dat was even balen, totdat ik ineens de finale goed tot me door liet dringen. Hibs v Hearts was namelijk een fantastische pot. Ik wist dat ze ooit éénmaal eerder tegen elkaar de finale hadden gespeeld (in 1896), toen ballen nog een veters hadden en doelpalen van hout waren. Ik wist ook dat het al vanaf 1902 geleden was dat Hibernian de beker had gewonnen. Dat ze uitgerekend tegen Hearts, de club waarvan de fans altijd zingen over het falen van The Hibees in de beker, moesten was bijna een droom. Voor de fans was het al snel duidelijk: dit was de grootste Edinburgh derby ooit.

 

Dit was, als liefhebber van Schots voetbal, natuurlijk een wedstrijd die ik bij moest wonen. Als ik deze zou overslaan, zou ik er later zeker spijt van krijgen, ook al zou het een saaie 1-0 worden. Maar kaarten leek nogal lastig te worden. Ik sprak verschillende contacten aan en overal kreeg ik nul op rekest. Veel van hen wilden zelf gaan, maar lukte het ook niet om aan kaarten te komen. Gelukkig lukte het via-via-via toch om aan kaarten te komen. Mooi, want de zin in deze finale werd groter en groter. Dagelijks verschenen er stukken in de Schotse media over deze wedstrijd en tickets gingen op e-bay voor meer dan 350 pond van de hand. Op het Schotse voetbalforum Pie & Bovril volgde ik de banter alvast en de zin werd steeds groter. Het was een win-win situatie, want als Hibs zou winnen, zou ik getuige zijn van iets unieks, terwijl als Hearts zou winnen de onvoorstelbare reeks van Hibs van 110 jaar zonder beker door zou lopen.

 

Qua voetbal waren het hoogtijdagen. Donderdag was ik bij Den Bosch v Willem II, vrijdag had ik rust, zondag was het Willem II v Den Bosch en dan op de zaterdag deze finale. Het was allemaal spannend, want ik mocht geen vertraging hebben. Zonder oponthoud zou ik om 11:15 op Glasgow Airport landen, dus nog ruim op tijd. De volgende dag zou ik om 6:50 vanaf Edinburgh Airport weer naar Weeze gaan (aankomst 9:25) om op tijd in Tilburg te zijn voor de 12:30 aftrap tegen Den Bosch. Lekker wat spanning erbij, want die was al niet groot genoeg voor de Willem II-potten. Het weekend kon een van de mooiste voetbalervaringen ooit opleveren of eindigen in een diepe teleurstelling.

 

Heen vloog ik met Easyjet op Glasgow. Toevallig gingen mijn vriendin en zus ook mee naar Schiphol, want zij gingen naar Birmingham dat weekend in verband met de afscheidstournee van Westlife. Dat leek mij de hel op aarde, maar omgekeerd waren zij niet enthousiast over de Schotse bekerfinale. Mooi om de traditionele man/vrouw verhouding weer in praktijk te zien. Mijn vlucht verliep goed en ik was op tijd in Glasgow. Bus stond netjes klaar en drie uur voor de wedstrijd was ik al in het centrum van Glasgow. Het blijft toch een leuke stad om wat rond te lopen. Helaas kon ik niet al te lang blijven, want ik wilde op tijd bij het stadion zijn om de sfeer op te snuiven.

 

Op het station stikte het al van de Jambos en de Hibees. Er was weinig animositeit en het liep allemaal gebroederlijk door elkaar heen. Wel moesten ze verschillende treinen nemen naar Hampden Park (de ene stopte bij Mount Florida en de andere op een station verderop). Vreemd genoeg moesten ze wel op hetzelfde perron opstappen. Waarom ze dan toch in de trein moesten worden gescheiden, snapte ik niet helemaal. Vooral niet omdat iedereen allemaal door elkaar heen liep. Er stond een mannetje heel zenuwachtig te doen en in de gaten te houden dat er geen fans in elkaars treinen zouden zitten, maar die werd niet echt serieus genomen. Ik zat in een Hibee-trein, maar er zaten daar ook enkele fans van Hearts.

 

De treinreis was eigenlijk best gezellig. Veel gezang in mijn treinstel, waar tientallen Hibees zaten en drie fans van Hearts. De drie fans van Hearts, een oudere man en twee zoons, begonnen zo nu en dan ook wat te zingen. Er was eigenlijk geen enkele vorm van haat en ze wensten elkaar zelfs een prettig wedstrijd toe. Tegenover me zat de enige Hibee die het niet zo naar zijn zin had. Hij vreesde voor een vernedering en vertelde dat hij liever in de halve finale was uitgeschakeld, zodat hij dit niet hoefde te ondergaan. De gedachte om deze finale uitgerekend van Hearts te verliezen hield hem al dagen uit zijn slaap. Hij zag er ook slecht uit, dus ik geloofde het verhaal meteen.

 

Ondertussen wilden mijn buren weten waarom ik helemaal vanuit Nederland voor deze wedstrijd was overgekomen. Ik legde uit dat ik een enorm van het Schotse voetbal houdt en dat dit natuurlijk dé belangrijkste wedstrijd van de laatste seizoenen is en ik die zeker niet mocht missen. Dat vonden ze mooi, alleen vonden ze het vreemd dat ik ook clubs als Elgin en Peterhead had gevinckt. Waar ze bij Hearts helemaal gek zijn op Nederlandse voetballer, en Mark de Vries in het bijzonder, hebben ze er bij Hibs slechtere ervaringen mee. Bij het vallen van de naam Edwin de Graaf vertrokken enkele gezichten. Die schijnt echt heel slecht te zijn geweest. Ik legde uit dat dat kwam omdat hij bij NAC had gespeeld en toen begrepen ze het wel.

 

Ondertussen kwamen we aan op het station. Ik liep met mijn nieuwe vrienden mee naar het stadion, maar zij gingen de pub in. Aangezien het begin van mijn vorige Hibs v Hearts bestond uit wazige flarden vanwege drankgelag, besloot ik ditmaal het bij één pint te houden. Bij het afscheid nemen kreeg ik nog een sjaal van een van die mannen, zodat ik alvast goed gekleed was op de wedstrijd. Ik zat namelijk tussen de Hibees. Rondom het stadion, het was zo’n anderhalf uur voor de wedstrijd, waren al redelijk wat mensen. Ook hier liep alles weer door elkaar. Helemaal anders dan de laatste finale die ik bezocht op Hampden, de League Cup Final tussen Celtic en Rangers. Het gekke is dat er tijdens de wedstrijd flinke haat en nijd is tussen de twee clans uit Edinburgh, maar voor en na de wedstrijd helemaal niet.

 

Ik nam nog een kijkje op Lesser Hampden, dat naast het grote stadion ligt en waar Queen’s Park in 2014 misschien een paar wedstrijden gaat voetballen in verband met de Commonwealth Games, maar dat viel me toch wel wat tegen. Het is wel heel gaar daar allemaal. Ik kan me niet voorstellen dat ze daar echt gaan spelen, hoewel het dan tenminste wel vol lijkt. In Hampden verzuipen die 500 man in dat stadion waar er meer dan 52000 in kunnen, terwijl het op Lesser Hampden met die 500 gezellig druk is. Wat minder is aan het kleine stadion, is dat ze er de vieste kipburgers verkopen die ik ooit op heb. Na twee happen had ik het wel gezien en ging hij linea recta de prullenbak in. De kip was gortdroog, de saus had een weeïge smaak, maar het broodje sloeg alles. Dat viel gewoon van ellende uit elkaar en proefde muf.

 

Na deze slechte maaltijd was het tijd om weer richting stadion te gaan. Het was echt een mooi zicht om die bordeauxrode en groene mensenmassa te zien. Kleuren moeten contrasteren, vandaar dat het zo jammer is dat in Nederland bijna alles rood-wit is. Dan mis je toch iets extra’s. Opnieuw viel het me op dat er groepen met zowel Hibs- als Hearts-fans richting het stadion liepen. Het fan-zijn lijkt, net zoals in Liverpool, door families of vriendengroepen heen te lopen. Overal werd de wedstrijd geanalyseerd en je proefde bij beide groepen positivisme. Iedereen wilde er ook wat van maken. Beide clubs wilde laten zien dat Schots voetbal meer is dan alleen de Old Firm en vandaag hadden ze de kans. Het kon wel eens een heel mooie dag gaan worden.

 

Een half uurtje voor de aftrap besloot ik maar eens naar binnen te gaan. Hampden heb ik al wel een aantal keer gezien, maar het blijft altijd mooi om te zien hoe zo’n stadion zich vult. Ik zat wederom op de Upper Tier van de South Stand en had daardoor een geweldig uitzicht. Achter de goal lijkt me toch minder, want dan zit je wel erg ver van het veld af. Ik blijf het zonde dat ze bij verbouwingen niet Celtic en Rangers hebben gekopieerd. Die hadden vroeger ook een ovaal stadion, maar die zijn nu rechthoekig. Ook hadden ze het wat groter mogen bouwen, want het Schotse elftal leeft enorm en voor topwedstrijden is het bijna onmogelijk om aan kaartjes te komen. Toch blijft het fantastisch dat Glasgow drie voetbalstadions heeft waar meer dan 50.000 in kunnen. Dat kan zelfs Londen niet zeggen.

 

Voorafgaand aan de wedstrijd werd de beker langs de fans geparadeerd en werden er gouden oude gedraaid. Bij Hibs hadden ze nog een Tifo-actie met als thema ‘Sunshine on Leith’. Bij Hearts zongen ze ‘Glorious Hearts’. Het gedeelte waar ik zat was meer voor het wat nettere publiek. Vlak naast ons zaten de figuren die er ook allemaal eten en drinken bij hadden, maar iedereen deed fanatiek mee en de ‘fucks’ zouden me om de oren vliegen deze wedstrijd. Het blijft altijd mooi om te zien dat in Engeland en Schotland de fans uit elkaar worden gehouden door een rijtje stewards. Ze konden elkaar makkelijk aanraken en sommigen deden dat ook, want iedereen leek wel iemand van de andere ploeg te kennen. Schuin voor me zat ook een familie met drie dochters. Pa en een van die dochters hadden een Hearts-sjaal om en moeder en de andere twee dochters eentje van Hibs.

 

De wedstrijd zelf was helaas niet spannend. Hearts blies Hibs gewoon van het veld. Na een kwartiertje was het 0-1 en vlak voor het half uur al 0-2. Het was wachten op de derde van Hearts, maar juist toen deed Hibs is terug: 1-2 en toen was het rust. Hearts had al met een nulletje of vier voor kunnen staan, maar ineens kon het weer voor Hibs. Dat geloof was er precies drie minuten. Een verschrikkelijke schwalbe van Suso Santana (typische naam voor een duikelaar) leverde Pa Kujabi een rode kaart op en Hearts een penalty. Grainger benutte hem en twee minuten later maakte McGowan er zelfs 1-4 van. De man naast me vreesde dat Hearts de 7-1 overwinning van Hibs (grootste derbyoverwinning) uit de boeken zou spelen en poetste de plaat. Dat deden er trouwens meer. De Hibees konden het niet meer aanzien.

 

Hibs had geluk dat Hearts het daarna rustiger aan deed. Een kwartier voor tijd werd het nog 1-5, maar daarna gingen ze rustig rondtikken. Bij Hearts was niet iedereen daar blij mee, want die sommige fans wilden die 7-1 uit de boeken hebben. Dat gebeurde niet en het bleef 1-5. In de bordeauxrode vakken was het ondertussen al meer dan een half uur feest, terwijl het groene gedeelte van het stadion steeds leger werd. Ik was zowat de laatste die over was, maar ik wilde de huldiging zien. Op een gegeven moment verdwenen de stewards en glipte ik mooi tussen de Hearts-fans. Een smerigere gloryhunter dan mij ga je niet snel vinden. Het was wel apart om de hele tijd tussen verdrietige mensen te zitten en dan met een uitgelaten mensenmassa het stadion uit te lopen.

 

Ik besloot maar eens naar Edinburgh te reizen. Ik had namelijk nog een nacht wakker blijven op het vliegveld voor de boeg. In de trein zat ik met uitgelaten fans van Hearts. Toen ze hoorden dat ik uit Nederland kwam werd het “Mark de Vries(y), Mark de Vries(y)” minutenlang ingezet en kreeg ik continu blikken gore Tennent’s. Maar ja, een Edinburgh derby op Hampden maak je niet elke dag mee, dus ik besloot mee te doen. Ik wilde eigenlijk doorreizen naar Waverley in het centrum van Edinburgh, maar mijn nieuwe vrienden stonden erop dat we in Haymarket zouden uitstappen. Dat is namelijk vlak bij het stadion van Hearts en daar was het groot feest. Overal in Gorgie (de Hearts-wijk) hingen vlaggen van Hearts en het “Glorious Hearts” en “The Hearts are having a party, the Hibs are in their beds” was overal te horen.

 

Ik bleef nog een hele tijd hangen, maar schakelde over op Irn-Bru. Dat Tennent’s is echt niet te zuipen. Mijn nieuwe maten vroegen of ik nog meeging naar een of andere vage kroeg, maar het begon al laat te worden en ik besloot maar eens naar het vliegveld te gaan. Willem II v Den Bosch mocht ik onder geen beding missen. Achteraf gezien had ik beter in Gorgie kunnen blijven, want op het vliegveld was alles gesloten op een Costa Coffee na. Ik verveelde me, maar gelukkig was er nog een Hibs-fan die naar Amsterdam vloog en ook alvast naar het vliegveld was gegaan. Na het analyseren van de finale en het doornemen van de voetbalwereld, was het zes uur ’s ochtends en tijd om naar huis te gaan. Op naar de promotie van Willem II. Het eerste deel van het ultieme weekend was in ieder geval al geslaagd.



Het rapport

Het stadion

Ik heb Hampden nu al een keer of vijf gezien en ik ben er nog altijd niet kapot van. Die veredelde sintelbaan is iets waar ik niet kapot van ben. Gelukkig zat ik wederom op de upper tier van de South Stand, maar achter de goals lijkt het me een stuk minder. De akoestiek blijft wel geweldig. Ooit wil ik hier Schotland zien spelen.

De sfeer

Bij zo'n derby kan de sfeer niet slecht zijn. Ik genoot voor van de pre-match atmosphere rondom het stadion, die was echt heel bijzonder. Zoiets heb ik zelden meegemaakt. Vlak voor en na de aftrap was het ook genieten, maar naarmate de wedstrijd vorderde was het voor feest bij de Hearts.

De wedstrijd

Hibernian had pech met die onterecht rode kaart en penalty, maar eigenlijk hadden ze niets te vertellen. Hearts had de eerste helft al met een nulletje of vier voor kunnen staan, maar het stond slechts 2-1. Na de pingel had Hibs ook geluk dat Hearts met de handrem op speelde. De recordscore in een derby is 0-7 (Hibs won toen), maar Hearts had die kunnen breken.

De omgeving

Ik vind de omgeving rondom Hampden Park wel wat hebben. Het is een gewone woonwijk, maar als je goed zoekt zie je genoeg pubs en restaurantjes en je hebt er met Queen's Park een mooie park nabij liggen. Ook het feit dat je er met Lesser Hampden en Cathkin Park twee leuke grounds in de buurt hebt liggen, is positief.

Overall

Het was een heerlijke afsluiter van mijn vinckjaar op het eiland. Ik ben zó blij dat ik deze finale heb gezien. Was toch een unieke gebeurtenis en als derbyliefhebber had ik deze niet mogen missen. Eigenlijk moet ik volgend jaar naar Hearts v Hibs, dan heb ik de Edinburgh derby in drie verschillende stadions gezien.



De statistieken

Hibernian v Heart of Midlothian 1-5 (19/05/2012)

15. Darren Barr 0-1

27. Rudi Skacel 0-2

41. James McPake 1-2

48. Danny Grainger 1-3 (pen.)

50. Ryan McGowan 1-4

75. Rudi Skacel 1-5

Ground: Hampden Park, Glasgow

Visits: 2

Season: 2011-2012

Competition: Scottish Cup (Final)

Position Hibernian: 11 (SPL)

Position Heart of Midlothian: 5 (SPL)

Gate: 51041

Match Number in Scotland: 39

Goals: 128

Line up Hibernian:

Brown, Doherty, Hanlon, McPake, Kujabi, Claros (42. Sproule), Soares (76. Francomb), Stevenson, Osbourne, O'Connor (54. Doyle), Griffiths

Line up Heart of Midlothian:

MacDonald, Grainger, Barr, Webster, McGowan, Zaliukas, Santana (76. Beattie), Black (86. Robinson), Driver (84. Taouil), Skacel, Elliott

Yellow Cards:

Doherthy (Hibernian)

Red Card:

48. Kujabi (Hibernian)



De foto's



Voor de wedstrijd



Je kon overal op de wedstrijd gokken



Deze mannetjes hadden er al zin in



Boozen mocht dus niet. Allemaal een gevolg van de Cup Final van 1980



Met de Hibees op weg naar Hampden



...



Er was veel meuk te koop onderweg



Pub voor de Hibees



Voor de vijfde keer was ik bij Hampden, voor mijn tweede wedstrijd



Er was ook al veel volk van Hearts



Dit mannetje probeerde hen zijn meuk aan te smeren



Lesser Hampden was ook open



...



...



...



Mooi zicht vanaf Lesser Hampden op het grote stadion



Ik kocht er een burger die tijd het eten al uit elkaar viel



Voor deze wedstrijd geen scheiding zoals bij de Old Firm een jaar eerder



Zelfs de merchandise werd gebroedelijk naast elkaar verkocht



Dit mannetje was zich hard aan het profileren met zijn Betis-vlag



Achterkant van Hampden



Veel mooie vlaggen daar



Fans van Ian Black



Veel hoop bij de Hibees



Twee maten zijn voor Hearts en de andere twee voor Hibs



Zelfs de mascottes liepen naast elkaar



Jaja, er was een mannetje in een kilt aanwezig



Aan Heartszijde hadden ze ballonnen met nummer 1



Met nog drie kwartier te gaan kwamen de Hibees naar het stadion



Aan de andere kant hetzelfde beeld



Ik zat bijna op dezelfde plek als een jaar eerder



Foute opblaaspoppen

Aan beide kanten overigens



Het geile affiche



Schotten met doedelzakken, wat een mooi cliché



Tifo naast me...



... en aan de overkant ook, met de ruige tekst 'Blood doesn't show on a maroon jersey'



Deze twee kereltjes kwamen even hun megadildo laten zien, de perverten



Maar het bleek een rol met de logo's te zijn



Nog meer tifo. Op de spandoeken staat 'Sunshine from Leith'



Gekkenhuis...



... aan beide kanten



Vuurwerk op het veld. Het moest niet gekker worden



En eindelijk kwamen de spelers het veld op



Mooi, zo'n stadion waarbij beide clubs ongeveer evenveel tickets hebben



Mooi contrast in kleuren. Zie je in Nederland helaas niet met al die rood-witte clubs



En we gaan beginnen



Alleen daarvan gingen ze al helemaal los in mijn vak



Een van de weinige kansen voor Hibs in de wedstrijd



Het was helemaal niets en na de 4-1 gingen er al veel mannetjes vandoor



Hier is er nog meer dan een half uur te spelen. Let op de lege rechterzijde



Uiteindelijk werd het een gruwelijke vernedering voor Hibs



Feest dus bij de bordeauxrode mannetjes



De cup was in de knip



Gekkenhuis



Het kon zelfs nog gekker



En wie gaat dat opruimen, knulletjes?



Glorious Hearts werd gespeeld en dat blijft toch ook wel een mooi lied



En toen was het over. Heel mooi om mee te maken



Na de wedstrijd


 

 

© 2005 All Rights Reserved.