Hampden in the Sun

Voor het eerst in jaren wordt er zondag weer een Old Firm finale gespeeld. Op Hampden Park staan Celtic en Rangers tegenover elkaar om te strijden om de League Cup. Beide teams hebben de laatste weken wat smetjes op gelopen (Rangers verloor van Inverness in eigen huis, terwijl Celtic in de kwartfinale van de Schotse Cup zijn meerdere moest erkennen in St. Mirren), maar dat telt allemaal niet meer als er zondag wordt gewonnen. Het beloofd een zeer beladen finale te worden. Niet alleen omdat het de eerste finale tussen beide is sinds 2003 (Rangers won toen de League Cup finale met 2-1), maar ook door de gebeurtenissen in Noord-Ierland de afgelopen dagen. Je kunt er je geld op inzetten dat die gebeurtenissen luidkeels bezongen gaan worden komende zondag, maar er zal ook nog een ander wapenfeit veel worden bezongen en dan vooral door de Celticfans. Namelijk de League Cup finale in 1957 oftewel “Hampden in the Sun”. Destijds won Celtic met maar liefst 7-1 van de torenhoge favoriet Rangers. Tijd voor een reconstructie.

In 1957 was Celtic alles behalve een topclub. Het enige wat nog aan het roemrijke verleden herinnerde was het stadion en de grote schare fans. Celtic zat middenin de veertig magere jaren (van 1926 tot aan 1965, toen Jock Stein kwam), waarin slechts drie titels werden gehaald. Buiten de Rangers, waren ook de Edinburghse clubs Hearts en Hibs Celtic voorbij gestreefd. Om even een indicatie te geven hoe matig Celtic in 1957 was, even de eindstanden van de club rondom dat jaartal: in 1956 een vijfde plek, in 1957 een vijfde plek, in 1958 een derde plek, terwijl in 1959 en 1960 de historisch lage eindposities zes en negen werden behaald. Het bestuur had in die jaren slechts een belang en dat was om zo veel mogelijk geld uit de club te halen om hun eigen zakken zoveel mogelijk te vullen. Spelers werden opgeleid en voordat ze volgroeid waren, werden ze al aangeboden aan Engelse clubs die er grof voor betaalden. Dat geld werd niet in de club gestoken, maar verdween rechtstreeks richting het bestuur dat alle aandelen in handen had.

De Rangers waren daarentegen oppermatig in de jaren vijftig. Goed, de twee uit Edinburgh pakte ook zo nu en dan de titel, maar rondom deze League Cup finale was het allemaal Rangers wat de klok sloeg. In 1956, 1957 en 1959 werd de titel gepakt, terwijl de tweede plek in 1958 een teleurstelling was. Rangers haalde ook relatief simpel de finale, terwijl Celtic zowel in de kwartfinale – Third Lanark – als in de halve finale – Clyde – tegen stadsgenoten moest spelen en dat is nooit makkelijk. Beide clubs speelden ook gewoon op het hoogste niveau, waar ook Partick Thistle en Queen’s Park in uitkwamen. Zes Glasgowse clubs in de hoogste Schotse divisie, dat is een record.

Evenals nu was destijds Hampden Park het strijdtoneel waar de finale zou worden uitgevochten. Het stadion was niet het slappe aftreksel wat er vandaag staat, maar nog het grootste stadion van Europa met gigantische staantribune. Officieel kwamen er 83.000 op deze wedstrijd af, maar officieuze schattingen gaan ervan uit dat er over de 100.000 mensen binnenwaren. In de straten van het centrum van Glasgow kon je dan ook een speld horen vallen, zo uitgestorven was het. Het waren ook ideale omstandigheden, met een lekker zonnetje boven Hampden Park. De opstelling van Celtic bestond uit de volgende namen, die nog geen idee hadden dat ze geschiedenis gingen schrijven: Richard Beattie, John Donnelly, Sean Fallon, Willie Fernie, Bobby Evans, Bertie Peacock, Charlie Tully, Bobby Collins, Billy McPhail, Sammy Wilson, Neil Mochan. Stuk voor stuk namen die door deze wedstrijd deel uit maken van de Celtic folklore.

In de eerste helft greep Celtic zijn stadsgenoot bij de strot en liet die niet meer los. Resultaat was een 2-0 ruststand. Rangers probeerde in de tweede helft wat terug te doen, maar dat lukte pas na de 3-0. Om een of andere reden leek Celtic behekst. De club kon zich als een geen ander focussen op specifieke evenementen. Zo werden bijvoorbeeld de twee Engeland-Schotland toernooien ook gespeeld in de veertig jaar ellende, maar zowel in 1938 als 1953 won Celtic als underdog. Vandaag was weer zo’n dag, want na de 3-1 volgde in rap tempo de 4-1, 5-1, 6-1 en in de laatste minuut zelfs 7-1. Tijdens de nieuwsbulletins durfden enkele nieuwslezers de uitslag niet om te roepen, aangezien ze dachten dat ze in de maling werden genomen. Tot op de dag van vandaag is het de grootste overwinning in een Old Firm wedstrijd. De 7-1 is zelfs een Brits record, want nooit won een ploeg zo dik in een nationale bekerfinale. Een mooie record, met name omdat het tegen Rangers is en niet een kleine club.

De overwinning heeft zelfs een lied opgeleverd, wat zo nu en dan nog wordt gezongen door de fans. Ik heb het hieronder opgeschreven om alvast te oefenen. Komende zondag kun je het in ieder geval zeker gaan horen, als beide teams weer een League Cup finale gaan spelen. Zo mooi als toen zal het niet gaan worden, maar met een 6-1 ben ik ook tevreden.

Oh Hampden in the sun,
Celtic 7 Rangers 1,
That was the score when it came time up,
The Timalloys had won the cup.

I see Tully running down the line,
He slips the ball past Valentine,
It's nodded down by 'Teazy Weazy',
And Sammy Wilson makes it look so easy.

I see Mochan beating Shearer,
The League Cup is coming nearer,
He slams in an impossible shot,
The Rangers team has had their lot.

Over comes a very high ball,
Up goes McPhail above them all,
The ball and Billy's head have met,
A lovely sight the ball is in the net.

Young Sam Wilson has them rocked,
But unluckily his shot was blocked,
Then big Bill with a lovely lob,
Makes it look such an easy job.

Now here is Mochan on the ball,
He runs around poor Ian McColl
Wee George Niven takes a daring dive,
But Smiler Mochan makes it number five.

Down the middle runs Billy McPhail,
With John Valentine on his tail,
With a shot along the ground,
The cup's at Parkhead safe and sound.

Here comes Fernie, cool and slick,
He ambles up to take the kick,
He hits it hard and low past Niven,
The Tims are in their Seventh Heaven.

De helden die de League Cup wonnen

Actiemoment uit de wedstrijd. Let op de volle tribunes