Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Hartlepool

Het verslag

 

Oude bakken, apenhangers en weerwolven: Hartlepool isn't that dull

  

Hartlepool was de plaats waar we als eerst naartoe gingen tijdens onze weekendtrip naar Schotland, waarin we ook nog Greenock Morton en St. Mirren zouden gaan bezoeken. Hartlepool is een vreemd plaatsje, gezien de geschiedenis die deze stad heeft met apen: The Monkeyhangers. We moesten hier wel naartoe, want 1904 wilde vijf landen in een dag doen, en België, Nederland, Duitsland en Schotland had hij al gehad toen we landden op Airport Prestwick. Nadat we de auto hadden opgehaald, een kast van een auto tot afgrijzen van Chocovla, kon de trip echt beginnen. Als eerste besloten we naar Ayr United te rijden. Ayr ligt namelijk maar een paar miles van het vliegveld vandaan en op foto’s zag Somerset Park er erg leuk uit. Bij het stadion aangekomnen gingen ineens de hemelsluizen open en in de regen en hagel met windkracht 10 in de bek, gingen we wat foto’s maken. Het was een hel gelijk, maar al aan de buitenkant zag je dat het stadion erg leuk was. Uiteindelijk regelde Satyr, die zowat de hele clubshop aan het leegkopen was, dat er een oud mannetje ons binnenliet in het stadion. Deze mompelde op de weg naar de ingang wat over typisch Schots weer en dat de wind meeviel. Ze waren hier vaak windkracht 12 gewend. Altijd mooi, sterke verhalen.

 

De man liet ons het veld op en uiteraard lieten we ons dat geen twee keer zeggen. Het veld was erg zanderig en de man vertelde dat ze dat expres hadden gedaan, zodat er minder wedstrijden werden afgelast. Ook vertelde hij trots dat ze over twee jaar een nieuw stadion zouden krijgen. Auw, het doet altijd zeer als je hoort dat er weer een van de oude pareltjes wordt afgebroken. Voor de club zal het allemaal wel goed zijn, maar het blijft jammer. Somerset Park bestond voor ¾ uit terracing. Achter beide goals waren de staanplaatsen overdekt, maar de grote terrace aan de overkant had geen overkapping. Vreemd, want Ayr lijkt me zo’n plaatsje waar het altijd regent. Het hoogtepunt van het stadion was de hoofdtribune, waar we ook nog even opmochten. Het dak viel zowat uit ellende uit elkaar. Het bestond uit asbest, maar volgens de man was dat niet gevaarlijk. Waarschijnlijk kuchte hij daarom zo raar. De tribune was compleet van hout en voor de liefhebber was het echt genieten. Na ook nog even in de kleedkamers te zijn geweest, waar het leek alsof er overal muizen zaten, en de man te hebben bedankt gingen we weer verder richting Hartlepool.

 

Onderweg kwamen we ook nog langs het plaatsje Dumfries. Niet echt een bijzonder plaatsje zou je zeggen, maar Dumfries is de plaats waar de club met de mooiste naam van heel de UK voetbalt; namelijk Queen of the South. Deze naam is eigenlijk de bijnaam van het plaatsje Dumfries en die naam leek de plaatselijke voetbalclub wel wat. Het is in ieder geval origineler dan Dumfries United. Buiten een mooie naam heeft Queen of the South nog iets wat de nostalgist aanspreekt. De club heeft namelijk met Palmerston Park een prachtig stadion, waar nog een authentieke “gable” op het dak zit. Deze moest dus zeker gevinkt worden. Vlot werd de auto het parkeerterrein opgedraaid en op het moment dat we uitstapten begin het weer te regenen. Het leek wel geen toeval meer. Al snel kwamen we er achter dat we via deze nieuwe tribune niet naar binnen konden komen. Een rondje rondom het stadion bracht uitkomt, want daar was de hoofdingang van Palmerston Park. De buitenkant beloofde al veel, hoewel het stadion er wat netter uitzag dan Somerset Park. Ook bij deze club mochten we zo naar binnen lopen van de mensen die binnen waren. er vriendelijke mensen, die Schottten.

 

Van binnen bleek het stadion ook geweldig. De tribune met de gable, aan onze linkerzijde, was het hoogtepunt van de ground. Buiten dat geweldige dak, zat eronder ook nog een mooie terrace. Ik heb minstens tien foto’s gemaakt van die tribune. Tegenover ons stond een moderne tribune, waar vooral Satyr er enthousiast van werd. Het bizarre was dat het bord, waarop stond wie de tribune geopend had, een paar seconden nadat ik het had gefotografeerd van de wand afwaaide. Het leek wel behekst door de foto. Aan de andere kant achter de goal stond nog een onoverdekte terrace. Niet echt spectaculair, maar wat erachter lag was wel heel erg leuk. Er lagen turnstiles op de grond en een afgefikt turnstileblok. Als liefhebber van vervallen zooi werd ik meteen enthousiast en mijn camera maakte overuren. Buiten de tribune met de gable was ook de hoofdtribune een plaatje. Veel was er nog van hout, maar hij zag er wel beter uit dan die van Ayr. Deze kon nog jaren mee. Weer terug binnen kochten we nog wat speldjes in de clubshop en de man van de clubshop vertelde ons het slechte nieuws dat er plannen waren om binnen afzienbare tijd beide tribunes achter de goals af te breken. Slecht nieuws dus. Het lijkt wel of de “Nederlandse Ziekte”, van alle oude stadions afbreken en er zielloze blokkendozen voor terugzetten, ook Schotland aan het aantasten is. We namen afscheid en nu was het “immer gerade aus” naar de stad van de apenhangers.

 

Hartlepool was redelijk simpel te vinden en ook bij het stadion waren we snel. De auto werd op een parkeerterrein voor een pub neergezet en nu was het zoeken naar een pinautomaat. Satyr, die zich dit weekend zou opwerpen als Pinman door maar liefst zeven keer te gaan pinnen, was er het meest onrustig over. Gelukkig lag er een supermarkt naast het stadion en behalve pinnen konden we daar ook eten. Een echte traktatie was het niet, maar alles beter dan Engels stadionvoer. Na het eten was het even souvenirs kopen in de shop. Helaas was een pluche uitvoering van H’Angus the Monkey maar liefst 16 pond. Die liet ik dus mooi hangen in de winkel. Hierna kon de jacht op kaartjes beginnen. Zo om het stadion heen lopend viel het me op dat de club, net zoals Rushden & Diamonds, echt moeite had gedaan om het origineel te maken. De turnstiles waren apart van vorm en op de muur waren er palen bevestigd met daar doorheen een voetbal. Ook waren de muren opgevrolijkt met kunstwerken van voetballers. Jammer genoeg stond er geen standbeeld van de beroemdste zoon van de club, Brian Clough, maar voor de rest was het allemaal dik in orde. Wat niet in orde was, waren de ticketprijzen. We moesten maar liefst 18 pond neertellen voor een staanplaats achter de goal. Satyr besloot dat bedrag even om te rekenen naar guldens en kreeg ineens last van zijn hart. Niet meer over nadenken dus. Gelukkig kregen we wel een kaartje voor dat geld, anders waren de rapen gaar geweest.

 

Van binnen had ik Victoria Park vrij saai en modern verwacht, maar dat viel 100% mee. Net zoals aan de buitenkant hadden ze ook aan de binnenkant geprobeerd er wat van te maken. Wij stonden dus op een overdekte terrace, die geopend was in 1995. Aan de overkant was een tribune voor de uitfans. Deze was vrij saai en zeker de minste in mijn ogen. Rechts was de hoofdtribune en ondanks dat deze niet echt speciaal was, vond ik het stoeltjespatroon wel wat hebben. Het was dan ook zeker geen lelijke tribune. Deze mooiste in mijn ogen was de tribune aan de linkerkant met bovenin stoeltjes en daaronder een paddock met staanplaatsen. Goed dat er nog clubs zijn die stadions bouwen met staanplaatsen. Eigenlijk belachelijk dat staanplaatsen op de hoogste twee niveaus en tijdens Europese wedstrijden verboden zijn. In Duitsland bewijzen ze al jaren dat staanplaatsen niet gevaarlijker zijn dan zitplaatsen, maar toch willen de conservatieve mannetjes van de UEFA er niet aan. Jammer, want een combinatie van zit- en staanplaatsen blijft toch mijn ideaal. Iedereen kan dan kiezen waar hij wil zijn in het stadion en vaak zorgen staanplaatsen ervoor dat de sfeer toch wat beter is, hoewel dat deze avond niet echt het geval was.

 

Voordat de wedstrijd begon ging H’Angus op het veld de boel wat opnaaien. Sympathiek als hij is, ging hij zelfs nog even poseren voor de camera. Helaas was het al erg donker en is de foto mislukt. Over de wedstrijd zelf is eigenlijk ieder woord teveel. Het was werkelijk een drama, waar voor Hartlepool de schuld van moet krijgen. Die deden niets goed, terwijl Northampton nog wel wat probeerde te forceren. Northampton had ook nog een paar aardige voetballers, terwijl Hartlepool leek te bestaan uit houthakkers die nog geen bal over drie meter konden passen. Het was dan ook niet meer dan terecht dat Northampton op 0-1 kwam. Dat doelpunt was een grote fout van de Deense keeper Jan Budtz, die ooit nog eigenhandig Manchester City uit de League Cup stootte met Doncaster Rovers, die in slowmotion naar beneden ging. Vanaf toen was hij de kop-van-Jut voor een deel van de fans. Dit leidde tot het mooie tafereel dat de ene helft van de tribune de andere helft aan het uitschelden was. Over de keeper, die in de vorige wedstrijd ook al drie flaters maakte, zijn ze het duidelijk niet eens in Hartlepool. Na de wedstrijd gingen we vlug nog even naar de supermarkt en kochten we alvast spullen voor de volgende dag. De wedstrijd was bar en boos geweest en wilden we zo snel mogelijk vergeten.

 

De terugweg was trouwens een hel. Ik had in het afgelopen jaar slechts twee keer auto gereden en het was erg lastig om op onverlichte wegen te rijden. Extra nadeel was dat het stuur aan de verkeerde kant zat en daardoor ook de versnellingpook. Vaak zat ik met mijn rechterhand te zoeken, maar daar zat dus niets. Het navigatiesysteem werkte ook niet echt mee en stuurde ons via de meest kleine wegen terug naar Falkirk. Het dubieuste was toen we een of ander bos in werden gestuurd. Het zag er daar erg luguber uit, met al die bomen zonder bladeren en die schijnende volle maan. Ik geloof niet in weerwolven, maar die avond wel. Het voordeel van een beetje rondreizen in de natuur is dat je nog eens wat ziet. Het vreemdste was een sneeuwuil die ineens voor de auto langs vloog. Ik was wel bang om een of ander dier dood te rijden, maar buiten wat insecten denk ik niet dat ik wat heb aangereden. Helemaal uitgeput kwamen we om half drie ’s nachts aan in Falkirk. De receptioniste vond het wat vaag dat we met zijn vieren waren en dat we de kamers niet twee aan twee hadden verdeeld. VVD’er Chocovla wilde echter alleen liggen (hij was ook de enige die het pikante kanaal had besteld) en daardoor lagen wij drieën met elkaar op kamer. Satyr sliep op de bank en met 1904 deelde ik een bed. Gelukkig waren er wel drie dekbedden, anders was het wel erg intiem geworden. Als een blok vielen we in slaap en kon het uitrusten voor de grote dag in Greenock/Forfar beginnen.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

 

Victoria Park is een stadion uit 1908, maar is midden jaren-90 helemaal verbouwd. Er zijn dus weinig oude resten te vinden en vooraf had ik verwacht een modern Lego-stadion te zien. Dit viel echter heel erg mee. Net zoals bij Nene Park van Rushden & Diamonds had de club er alles aan gedaan om het stadion van de buitenkant er zo origineel mogelijk uit te laten zien. De turnstiles zagen er bijvoorbeeld er leuk uit met al die bogen en als extra had de club ook nog palen met voetballen op het hek gezet. Ook tegen de muren waren er allerlei afbeeldingen van voetballers geplakt. Was de buitenkant al erg geslaagd, ook van binnen was het een origineel stadion. Het eerste goede punt was dat het vier verschillende tribunes waren en daarbij waren drie van de vier tribunes in mijn ogen ook nog eens erg leuk. Wij stonden op de terrace achter de goal. Tegenover ons zaten de Cobblers op een blauwe all-seater, de minste tribune in mijn ogen. Rechts was de hoofdtribune. Ook een all-seater, maar door zijn vorm een stoeltjespatroon toch erg origineel. Links van ons stond de grootste en mooiste tribune. Bovenin waren stoeltjes en daarvoor was een grote paddock met terracing. Zo kan het dus ook. Een van de best geslaagde "nieuwe" stadions.

 

De sfeer

 

Die was niet-bestaand. Zo nu en dan werd er wat geroepen, maar dat was het dan ook. Enige consternatie op de tribune vond plaats toen de keeper van Hartlepool een blunder maakte, waardoor het 0-1 werd. Sommige gingen hem uitschelden en dat schoot andere fans weer in het verkeerde keelsgat en een verbale ruzie ontstond op de tribune.

 

De wedstrijd

 

Slecht tot en met. Hartlepool bakte er echt helemaal niets van. Northampton had nog wel een aantal aardige spelers, maar die leken tevreden te zijn met een punt. Pas toen ze doorhadden dat Hartlepool wel erg zwak was deze dag, gingen ze druk zetten. Ondanks dat ik voor de wedstrijd meer voor Hartlepool was, was ik wel erg blij met de 0-1. Deze wedstrijd had namelijk alles van een 0-0. Dat de 0-1 viel door een blunder van de keeper was natuurlijk extra leuk want dat zorgde voor extra beroering op de tribune.

 

De omgeving

 

Een stadion dat omringd wordt door een pub, oude huizen en, het belangrijkste, een supermarkt met een pinautomaat is altijd positief. Doordat we niet op het vliegveld hadden gepind (angst voor de Schotse ponden) knepen we hem een beetje omdat we maar geen pinautomaat tegenkwamen. Gelukkig bood Morrissons ons de verlossing.

 

Overall

 

Het stadion viel me zeker niet tegen, maar de wedstrijd was echt zeer beroerd. Achteraf was het wel een horrorstuk rijden vanuit Schotland naar Hartlepool en de terugweg in het donker viel niet mee. Toch vond ik het wel leuk dat we Hartlepool hebben bezocht, ook al omdat er nu geen enkele witte plek meet is in Engeland wat betreft gebieden waar voetbalclubs liggen.



De foto's

De Hartlepuldians hangen de aap op van wie ze denken dat het een spion is

De façade van Cyril Knowles Stand

Een mooi boogje boven de bobo-ingang

Ondanks dat ze nieuw zijn kan ik deze turnstiles erg waarderen

Overal aan de buitenkant van het stadion waren deze kunstwerken te zien

Zelf van de poortjes hebben ze nog iets leuks proberen te maken

Op de muur zag je op verschillende plekken een doorgeprikte bal op een paal

De achterkant van onze tribune. Hier sta ik voor de supermarkt

Dit aapje lieten de Hartlepuldians gelukkig wel met rust

De clubshop met zijn belachelijk dure prijzen

De H'Angus's Hangout voor alle versnaperingen

Een bordje wat tegen onze trbune aangeplakt was. Jammer van de commerciële naam

De Rink End was voor de uitfans

Mijn persoonlijke favoriet: The Cameron Brewery Stand

Onze tribune, de Expamet Town End. De enige die compleet bestond uit staanplekken

En ten slotte de hoofdtribune, vernoemd naar ex-international en manager Cyril Knowles

Gelukkig hadden ze floodlights op Victoria Park en geen geïntegreerde dingen

De Cameron Brewery Stand van dichtbij

H'Angus the Monkey. Helaas zit de burgemeester niet meer in het pak

Voor de wedstrijd deden beide teams even de Celtic Huddle

Onze tribune leek aardig vol te staan

Actiemoment uit de slaapverwekkende wedstrijd

En nogmaals mijn favoriete tribune, maar nu met mensen erop


 

 

© 2005 All Rights Reserved.