'We're Hayes, We're Yeading, We're gonna kick your 'ead in'
Ieder jaar kiezen we met Phoenix92 een club die we met zoveel mogelijk man willen bezoeken. Doel is dan om matchsponsor te zijn van een non-leagueclub. Zo bezochten we Workington v Hinckley en Merthyr Tydfil v Oxford City de afgelopen twee jaar. Dit jaar kozen we na een “democratische” stemming voor Berwick Rangers. Het bleek echter een enorm duur grapje te zijn om daar sponsor te zijn en daarnaast was de reis daar naartoe al verschrikkelijk duur. Als alternatief werd er gekozen voor Hayes & Yeading. Samen met Chrissie van Cheese & Union wilde ik deze club sowieso al bezoeken en nog zeven man hadden daar wel oren naar. Ze spelen dit jaar in de Conference en met een leuke tegenstander (AFC Wimbledon of Luton) zou daar wel eens wat volk op kunnen afkomen. Sowieso is Church Road een leuk stadion en staat het ook nog eens op de nominatie om te verdwijnen. Vandaar dat er met een dikke viltstift Hayes & Yeading v Luton Town in mijn agenda werd gekalkt op 6 maart.
Hayes & Yeading v Luton Town is eigenlijk een bizarre wedstrijd. Wie vier jaar eerder had voorspeld dat deze in 2010 op het programma zou staan, zou voor gek zijn verklaard Niet alleen omdat Hayes & Yeading twee aparte clubs waren, maar ook omdat er nog een enorm verschil was tussen beide clubs. Luton Town scheerde hoge toppen in The Championship en was een van de clubs die aasde op een plekje in de Premier League. Zowel Hayes en Yeading vegeteerden ondertussen in de Conference South, zonder enige hoop daaruit te promoveren. De tijden zijn echter flink veranderd. Luton degradeerde driemaal op rij, terwijl de fusieclub vorig jaar promoveerde naar de Conference. Zodoende dat beide clubs nu in dezelfde divisie uitkomen en dit onwaarschijnlijke affiche op het programma staat. Voor ons natuurlijk heel leuk, want waar normaal een paar honderd man naar Church Road komt, rekenden we nu erop zeker de duizend wel te halen. Dat lukte dit seizoen slechts tweemaal, een trieste balans voor de club.
Het was vroeg dag, want ik had de eerste trein naar Breda nodig. Doordat ik nog altijd een lekke fietsband heb, moest ik ook nog eens met de benenwagen naar het stadion lopen. Aan de andere kant had ik geen reden tot nuilen, want de Friezen waren al om 4 uur vertrokken. Voor hen was het een echte dagtrip. In Breda werd ik door Dokkie opgepikt, waarna er koers werd gezet richting Zwijndrecht. Daar hadden we met z'n negenen afgesproken om naar Hayes te gaan. Dokkie bleek sinds zijn verhuizing naar Oud-Beijerland erg verwesterd te zijn en was zelfs een zwarte kous geworden. De SGP was zo vaak aan zijn deur gekomen, dat hij zijn verzet had gestaakt. Het kan verkeren.
Eenmaal aangekomen in Zwijndrecht bleek iedereen er al te zijn. We hadden op een modderige parkeerplaats afgesproken, waar overal condooms en poppers lagen. Laat D'n Hoevenen een plek uitkiezen om af te spreken en je komt terecht op een homo-ontmoetingsplaats. Je zou er bijna iets van gaan denken. Typisch was het dat degene die op een steenworp afstand van Zwijndrecht woont - 1904 - het laatste aanwezig was. Doordat we in de sponsorlougne moesten komen, was ons gevraagd om nette kleding aan te trekken. Die had natuurlijk bijna niemand, maar het was mooi om te zien dat iedereen er wel iets van had geprobeerd te maken. We zagen er nu uit als een stelletje louche, onguur ogende tweedehandsautohandelaren. Precies de bevolkingsgroep die vaak zo'n wedstrijdbal sponsort.
In een vloek en een zucht waren we in Frankrijk. In de tussentijd hadden Dokkie en ik 1904 onderwezen over Brabant en vooral dat Breda en omstreken Zuid-Holland-Zuid of Rijnmond-Zuid is en zeker geen Brabant. We hopen dat de propaganda is aangeslagen. Omgekeerd lukte dat niet. 1904 probeerde ons wijs te maken dat KV en niet Racing Mechelen de ploeg van 't stad was. Daar trapten wij natuurlijk niet in. Iedereen weet dat Racing dat is. Bij de douane hadden we de pech dat de drugshond de Dokkiemobiel wel héél interessant vond. Er werd een pion voor onze auto gezet en het imbeciele broertje van Commissaris Rex ging aan de Dokkiemobiel ruiken. Gelukkig had hij last van een verkoudheidje, zodat hij onze lading coke niet rook.
Na een ritje in de tunnel waren we weer in Engeland. Daar moest natuurlijk nog even gepind worden door de Provincialen. Op naar de Services dus. Chrissie maakte daar een rare actie, die met Chocovla een heel gekke navigator had. Ze bleven maar rondrijden op de rotonde. Daar hadden we na drie rondjes geen zin meer in. Terug de knulletjes maar bleven vegeteren op die rotonde, gingen wij naar de Services. Daar sloegen we wat Irn-Bru in bij de WH Smith en kochten de Heerlenaren kleffe broodjes hamburger. Een gezond intermezzo dus. Dat hoort bij dit soort trips. Zonder de noordelingen kwamen we aan bij Church Road. Het ritje door Hayes was ontnuchterend geweest, want het is erg pauper daar. Zoiets verwacht je niet snel in het chique West-Londen.
Bill Perryman - de general manager van Hayes - ving ons op. Hij bleek de broer te zijn van Spurs-legende Steve Perryman, in 1982 nog Engels voetballer van het jaar. We kregen VIP-pasjes en programmes van de wedstrijd. Nadat de noordelijke wagen eindelijk was gearriveerd, gingen we op zoek naar een pub om wat te eten en te drinken. Dat bleek niet makkelijk te zijn. Na een pub te hebben misbruikt om allemaal te gaan pissen, maar niets te drinken, besloten we te splitsen. Sommige gingen naar de McDonalds, anderen weer naar de Subway. Gelukkig vonden we nog een Wetherspoons, waar we voor weinig geld een goed bord eten hadden met een glas drinken erbij. Eigenlijk moeten we tegen de grote ketens zijn, maar die principes worden snel opzij geschoven als we er van kunnen profiteren.
Na de inwendige mens te hebben verzorgd gingen we weer terug naar het stadion. Het was onderhand tijd om eens naar binnen te gaan. We hadden in de boboruimte de keuze uit slappe koffie of sterke thee en er stond een schaal met koekjes. Het was een enorm krappe ruimte en we begrepen meteen waarom er eigenlijk maar zeven man van ons in mochten. Leuk was dat er een gedenkbordje van Merthyr Tydfil hing. Helaas kon ik niets van Workington vinden, anders was de cirkel rond. Voor de wedstrijd mochten we het veld op en kregen we een gesigneerde bal, die Satyr snel achteroverdrukte. Als een groep foute figuren werden we op de foto gezet. Hopelijk komt die plaat nog snel boven water.
Ook al mochten we als sponsors op de Main Stand zitten, we blijven natuurlijk de gewone jongens van het volk. En die staan op een terrace. Op een gegeven moment kwamen er tientalen chavs langs, die onder The Shed gingen staan. Schijnbaar waren het eigenlijk QPR-fans en waren ze er alleen om te provoceren. Vinckie kneep hem en ging snel op achter de goal staan. Sensatiebelust ging ik met Chocovla, 1904 en D'n Hoevenen wel naar het hek met de uitfans. Uiteraard gingen we er niet helemaal tussenin staan. Nu konden we het allemaal beter observeren. De stewards van Hayes wisten niet wat hen overkwam, want normaal staan er een stuk of 300 oude mannetjes. Het was dan ook niet vreemd dat er steeds meer politie kwam, want de controle was zoek.
Er werd flink wat over en weer gescholden en vooral van Hayes-kant waren ze stoer bezig. Het lied 'We're Hayes, We're Yeading, We're gonna kick your 'ead in' was imposant. Klassiekers als 'You're just a small place in Watford' deed het ook goed. De burgers waren blijkbaar niet best, want die werden over en weer gegooid. Topvermaak. Het werd nog beter, want een gek figuur aan de overkant deed een pitch invasion in z'n eentje en kwam in ons vak uit. Daarna merkte je dat ze dit bij Hayes niet gewend waren, want ze konden hem niet meer vinden tussen de andere chavs. Alles werd gecoördineerd door een lookalike van Cass Pennant, alleen was deze minder camerageil. Er waren ook flink wat blikjes Stella Artois en Carlsberg het vak in gesmokkeld. Anarchie op de terrace, waar de stewards niets te zeggen hadden. Zo was het dus twintig jaar geleden, maar dan natuurlijk op veel grotere schaal.
Op het veld ging het in de tussentijd een stuk minder met Hayes. Liam Hatch – een Barnet-legende – zorgde voor de 0-1 en dankzij een makkelijk gegeven pingel werd het 0-2. Wedstrijd gespeeld na een half uur. Het werd daarna ook wat rustiger op de tribune. Ook al omdat er een aantal bobby's bij het hek gingen staan. Tijd om ook eens op de tribune achter het doel te gaan staan. Best een leuk gezicht om in dit stadion, dat er op foto's altijd erg leeg uitziet, zoveel mensen te zien. Het is zo jammer dat zoveel van dit soort grounds verdwijnt. Vooral in Londen is zowat iedere leuke non-league ground al het slachtoffer geworden van de sloophamer. Dat is het nadeel als je stadion op een plek staat waar de grond schaars en prijzig is.
Het bleef 0-2 tot aan de rust. Na het bakje lauwe thee bleef Hayes proberen om er nog wat van te maken. En gelukkig lukte dat en hoe. Justin Cochrane – wie kent hem niet – draaide de bal perfect in de hoek. Mark Tyler, de superkeeper van Peterborough in het spelletje Championship Manager, was eindelijk gepasseerd. Wij konden juichen voor ons clubje. Het zou niet genoeg blijken, want een kwartiertje voor tijd besliste Luton de wedstrijd definitief met de 1-3. Dat Hayes een paar minuten voor tijd nog de 2-3 scoorde was er eentje voor de statistieken. De 3-3 was mooi geweest (vooral omdat we dan onze Pheonixclubs 1-1, 2-2 en 3-3 hadden zien spelen), maar echt een grote kans kreeg Hayes & Yeading niet meer. Jammer, maar helaas. Luton was ook gewoon een maatje te groot. Voor de liefhebber hier een samenvatting van de wedstrijd.
Na de wedstrijd dronken we nog een kopje slappe koffie en werden de uitslagen van de andere wedstrijden nog gecheckt. Het hoogtepunt moest toen nog komen en dat was de clubshop van Hayes & Yeading. Het was een zeecontainer, maar van binnen was het echt een juweeltje. Allerlei mooie boeken, shirts en andere memorabilia. Ik kon me met moeite inhouden en de teller bleef staan op een oud matchworn shirt van Hayes een oud matchworn shirt van Yeading en een oude sjaal van Hayes. Dit alles voor slechts 10 pondjes. Wat een mooie club is dit toch. Ik had nog wel uren in deze shop kunnen blijven. Ook de andere knulletjes kochten flink wat spullen. Dankzij ons heeft de winkel een topomzet gedraaid. Zo'n clubshop zie je niet in de Premier League. Wat dat betreft is dit eigenlijk veel leuker dan de gemiddelde wedstrijd op het hoogste niveau.
Aan alle leuke dingen komt een einde, zo ook aan de derde editie van de Pheonixclub. Emotioneel namen we afscheid van elkaar, om richting huis te gaan. Helaas zat Erkaa ons de hele tijd te vervelen met zijn ruitenwissersvloeistof, maar door middel van wankersgebaren werd hij eventjes goed op zijn plek gezet. Vinckie maakte hiervan niets mee, want die was achterin de horny granny's pagina van de Daily Sport minutieus aan het bestuderen. Ergens rond Middelkerke werd de Hapy Hardcore top 100 in de cd-speler van de Dokkiemobiel gegooid en was het weemoedig laatste anderhalf uurtje. Wat is er in die tijd toch een mooie muziek gemaakt. Dokkie dropte me uiteindelijk in Tilburg en toen zat de trip er definitief op. Een mooie statistiek is trouwens dat dit mijn 116de Engelse wedstrijd was. Doing the 116 is dus volbracht en dat bij een leuke ground als Church Road. Vanaf nu ga ik me richten op vissen.
Site Navigation 
