Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Historie Morecambe

De historie van Morecambe FC

De lange reis van Morecambe naar de League

Naarmate de promotiestrijd in de Conference zijn einde naderde begon mijn interesse in Morecambe steeds meer te groeien. In mijn ogen is het namelijk maar een kleine club, die iets obscuurs heeft. Het is ook van de clubs die ik maar niet in de Conference vind passen, ondanks dat ze al jaren meedraaien in de top van die divisie. In de plaats van Morecambe hoort in mijn ogen een club als Dover Athletic, Bath City of Kettering Town te spelen. Clubs die, toen ik de Conference ging volgen, op dat niveau acteerden. Toch begon dat vreemde clubje mij steeds meer te boeien, toen ze dit seizoen weer eens gingen meedoen aan de playoffs. Ik hoopte stiekem dat ze eruit zouden vliegen tegen York City, maar helaas gebeurde dat niet. In de finale was ik echter wel op de hand van de Shrimps. Ze moesten namelijk Exeter City verslaan, aangezien ik volgend jaar erg graag naar de Devon Derby wil gaan. Als club heb ik dan wel meer met Exeter, maar nood breekt wetten en ik trok mijn rode Morecambe-shirt aan afgelopen zondag. Gelukkig wonnen de mannen uit het noordwesten van Engeland en de Devon Derby werd veiliggesteld. Toch doet dit Morecambe als club wat tekort, vandaar even een korte beschrijving van de nieuweling in de League.

Een van de dingen die me als eerste opviel toen ik in de geschiedenis van Morecambe FC ging snuffelen was de periode dat de club al in de Conference speelt. Voor mijn gevoel is dat namelijk pas erg kort, maar ze zijn (op oer Conferenceclub Woking na) de club die al het langst onafgebroken in de Conference speelt. Vanaf het seizoen 1995-1996 spelen ze  namelijk al op dat niveau. Voordat de club op dat niveau kwam heeft het een lange weg moeten afleggen.

In 1920 werd er een club, na een vergadering in het West View Hotel, opgericht onder de naam Morecambe Football Club. Deze naam draagt de club tot de dag van vandaag nog steeds. In het eerste jaar speelde de club op het terrein van de cricketclub. Ondanks dat er totaal geen successen te vieren waren, trok de club tijdens derbies (tegen bijv. Lancaster en Fleetwood) over de 3000 mensen. Nadat de club nog paar jaar in het stadion van een ander speelde, besloot de voorzitter van de club (J.B. Christie) een eigen stadion voor de club te bouwen. Het stadion werd ook vernoemd naar de voorzitter, als een soort eerbetoon. Op het veld begonnen er ook successen te komen met enkele kampioenschappen en, in 1926 en 1927, het veroveren van de Lancashire Trophy. Dit was destijds niet zomaar een beker, want meer dan 30.000 mensen kwamen er op de finales af, waarin Morecambe het opnam tegen aartsrivaal Chorley FC.

Na deze successen in de jaren-20 ging het bergafwaarts met de club en in de jaren-30, -40 en –50 was het vaak de vraag of de club het jaar erop nog zou bestaan. De club voetbalde dramatisch en financieel ging het ook erg slecht met de club. Met de opkomst van de popmuziek in de jaren-60 ging het ook met Morecambe ineens een stuk beter. De periode van 1960 tot 1975 wordt wel de “Golden Era” genoemd bij Morecambe. Successen regen zich aaneen met titels in 1962, 1963, 1967, 1968 en Lancashire Cup (de eerste sinds 1927) in 1962, 1963 en 1969. Dé hoofdprijs werd echter gehaald in 1974, toen de FA Throphy werd gewonnen na een 2-1 overwinning op Dartford. Tot afgelopen zondag het hoogtepunt in de historie van de club. Ondertussen werd ook in de FA Cup goed gepresteerd met ondermeer een plaats in de 3e ronde (het verste wat de club ooit bereikt heeft in ’s werelds oudste bekercompetitie). Ook qua toeschouwersaantallen zat het erg goed, met een gemiddelde van 2000 met uitschieters naar 10000. De club was een van de grotere in de regio en de Morecamber in de straat was erg trots op zijn club.

Na deze successen ging het weer de verkeerde kant op met de club. Degradaties, financiële problemen en ruziënde spelers en bestuursleden zorgden ervoor dat de club weer ver terugzakte. Ook de mensen keerden zich af van de club en gemiddeld trok de club nog maar 200 mensen. Het einde van de club leek dan ook in zicht. Toch slaagde de club erin te blijven overleven en met een geheel nieuw bestuur werd in 1986 met goed beleid een stabiele club opgebouwd. Het hoefde allemaal niet snel omhoog te gaan, zolang de mensen uit Morecambe zich maar weer konden identificeren met de club. Stapje voor stapje ging de club omhoog zonder grote risico’s te nemen. Uiteindelijk bereikte de club in 1995 de 2e plek in de Northern Premier League. Via de playoffs slaagde de club erin te promoveren. Voor het eerst in de historie had Morecambe de Conference bereikt. Vanuit daar kon men rustig verder bouwen aan de club.

Het eerste seizoen deed de club het meteen heel behoorlijk en met een 9e plek waren de playoffs dichterbij dan de degradatie. Dat jaar werd Dagenham & Redbridge overigens laatste. Mooi om te zien hoe dingen kunnen veranderen, want volgend jaar gaan beide voor het eerst in de geschiedenis uitkomen op League-niveau. De twee seizoenen erop presteerde Morecambe zelfs nog beter met een 4e en een 5e plek. De playoffs bestonden destijds nog niet (die werden pas in 2003 geïntroduceerd), maar het was wel een indicatie dat de club op de goede weg was. Na een minder jaar werd Morecambe in 2000 knap derde en de club wilde serieus een gooi gaan doen naar de titel. Dat verliep desastreus en de club werd 19e in het jaar erop. Slechts 1 plek en 2 punten oven de degradatiestreep. Dat was het sein om gekke dingen achterwege te laten en toch weer op de bescheiden manier van de jaren ervoor verder te gaan. Een 6e plek in 2002 was het gevolg en in 2003, het eerste jaar van de playoffs, werd Morecambe zelfs 2e (achter het ongenaakbare Yeovil). In de halve finale mocht Morecambe het opnemen tegen Dag & Red (die 2 clubs hebben iets samen). Dag & Red was enorm gemotiveerd, want een jaar eerder was ze nog promotie door de neus geboord door de oplichters van Boston United. In Dagenham werd het 2-1 voor de Daggers en met deze gunstige uitgangspositie mochten ze afreizen naar noordwest Engeland. Daar werd het ook 2-1 voor de thuisclub en penalty’s moesten uiteindelijk uitsluitsel geven. Dag & Red was hierin de koelbloedigste en mocht het in de finale opnemen tegen Doncaster Rovers (die ze zouden verliezen).

Het seizoen lukte het de Shrimps niet om de playoffs te halen, want het kwam 3 punten tekort. Het seizoen erop was het nog zuurder, want ditmaal kwam Morecambe 1 punt tekort voor een plek in de playoffs (uiteindelijk scheelde het ook slechts 3 punten met nummer 2 Hereford United). In 2006 was het weer wel raak en bereikte de club, via plek 5, weer de playoffs. Hierin was eeuwige nummer 2 Hereford United de tegenstander. Meer dan 5000 zakten in af naar Christie Park om de club naar de overwinning te schreeuwen. Na 22 minuten was het al raak en Morecambe leek een goede uitgangspositie te verwerven. Een penalty van Purdie (een van de mietigste spelers die ik ooit heb gezien in Engeland) maakte dit voordeel weer ongedaan en met een 1-1 op zak werd de return ingegaan. De return was een fantastische wedstrijd, waar het na 13 minuten al 2-1 stond. Uiteindelijk slaagde alleen Morecambe er nog in om een van de vele kansen te verzilveren en na 90 minuten was het 2-2. Omdat er tijdens de playoffs niet volgens de Europese regels wordt gewerkt betekende dit verlengen. Veel kansen over en weer en uiteindelijk bleek Hereford de gelukkigste. Zij mochten naar Leicester om de finale tegen Halifax te winnen. Morecambe bleef opnieuw achter met lege handen.

Het afgelopen seizoen begon slecht, met slechts 3 overwinningen in de eerste 11 wedstrijden. Een uitstekende serie van 8 oktober tot aan 10 februari, waarin de club slechts een keer verloor, zorgde ervoor dat ze weer meededen om de bovenste plekken. Uiteindelijk zouden de Shrimps 3 worden en voor de derde keer gaan meedoen aan de playoffs. Tegenstander was York wat een karrenvracht aan kansen miste in de eerste wedstrijd en zodoende met een ongunstige 0-0 moest afzakken naar Lancashire. Op een goed gevuld Christie Park slaagde Morecambe erin om te winnen met 2-1, na een 0-1 achterstand, en zodoende voor het eerst in de playoff finale uit te komen. Hierin was Exeter de tegenstander. Morecambe nam 10.000 man mee naar Wembley, die getuige zouden zijn van een 2-1 overwinning en zodoende van promotie naar de Football League. Voor het eerst in zijn 87 jarige bestaan zal de naam Morecambe te zien zijn in een van de profliga’s van het Engelse voetbal. Ik ben erg benieuwd hoe ze het er volgend jaar vanaf gaan brengen, maar ik geef ze een goede kans om te overleven. De club heeft een goed beleid en vaak zie je dat promovendi uit de Conference het redelijk doen in League Two. Het is voor de club wel te hopen dat er meer mensen naar het Christie Park afzakken, want in de Conference was het met een gemiddelde van 1598 slechts een grijze middenmotor qua toeschouwersaantallen. Slechts viermaal slaagde de club erin om de kaap van de 2000 te slechten en dat moet beter, als de club serieus wil meedoen in League Two. Daar is namelijk geen enkele club die gemiddeld minder dan 2000 mensen trekt. Toch kan de promotie een flinke boost geven en clubs als Bradford City zullen ook wel flink wat man meenemen. Als het een keertje goed uitkomt lijkt het me erg leuk om Morecambe eens te gaan bezoeken. De omgeving is in ieder geval erg aardig, met het Lake District en het plaatsje Lancaster in de buurt. Ook voor de rechtse mensen is er flink wat te beleven met het plaatsje Lonsdale om de hoek.

Even nog wat plaatjes van Christie Park:

De Main Stand, het pronkjuweel van Christie Park

De paddock die voor de Main Stand ligt

De North Stand een nieuwe, maar ook leuke terrace

De zwaar gesponsorde Umbro Stand

En de matigste tribune van allemaal: de Carwash Stand


 

 

© 2005 All Rights Reserved.