Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Huddersfield2

Het verslag

        

 

Arnold Mühren in Huddersfield

 

We hadden een wedstrijd op vrijdagavond en eentje op zondagmiddag. Wat nog overbleef was een wedstrijd zoeken voor op de zaterdagmiddag. Dat was eigenlijk het minste probleem, want er waren tal van wedstrijden. Als ik alleen was geweest, was ik voor Tow Law Town v Whitehaven gegaan. Tow Law Town heeft iets mythisch en het is niet ver van Sunderland vandaan. Maar ik was natuurlijk niet alleen en voor potjes op dit soort obscuur niveau, kan ik alleen SJ warm krijgen. Een snelle blik over de fixturelist leerde ons dat er twee wedstrijden bovenuit staken: Burnley v Blackpool en Huddersfield v Wolves. Die tweede sprak ons net wat meer aan, dus werd het een tripje naar het John Smith’s Stadium, zoals het daar tegenwoordig heet.

 

Ik was er al eerder geweest. In 2007 was dat en toen heette het stadion nog Galpharm Stadium. Dat was wel wat lelijker. Destijds was het voor een wedstrijd in League One. Niet zomaar een wedstrijd, maar dé derby tegen Bradford. Doordat het vliegtuig vertraging had, kwamen we pas na een kwartier binnen en we moesten tien minuten voor tijd weg om naar Leeds v Luton te gaan. Achteraf gezien hadden we het nooit zo moeten doen, want het was veel te veel gehaast. Maar in de loop der jaren leer je bij en doe je dit soort haasttrips niet meer. Zo’n wedstrijd voelt dan nooit zo goed aan. Ik was dus blij met de herkansing en Wolves is een leuke tegenstander.

 

Zowel Huddersfield als Wolves zijn eigenlijk clubs die, kijkend naar de historie, thuishoren op het hoogste niveau. The Terries, genoemd naar de Yorkshire Terrier die ooit in het graafschap werd gekweekt om ratten te vangen in de textielfabrieken, zijn voor Engelse begrippen niet eens zo oud. Pas in 1907 werden ze opgericht. Niet zo gek als je bedenkt dat Huddersfield een echte rugbystad is. De Rugby League ontstond hier in 1895. Het hotel waar dat gebeurde, het George Hotel, staat er nog altijd en in de kelder van dat hotel is een Rugby League museum. In een stad die zo rugbyminded is, was het moeilijk om mensen enthousiast te krijgen voor voetbal.

 

Maar toch lukte dat in 1907 en drie jaar later werd Huddersfield Town toegelaten tot de Football League. Die bestond destijds uit twee divisies en na tien jaar promoveerde Huddersfield naar de hoogste. Het eerste jaar liep het allemaal niet zo lekker en het bestuur besloot om in 1921 Herbert Chapman aan te stellen. Ik denk niet dat er ooit een beter besluit is genomen door het bestuur van Huddersfield. Chapman zou het hele voetballandschap veranderen met zijn innovaties. In 1922 won de club meteen een hoofdprijs: de FA Cup. In de competitie werden ze slechts veertiende, maar daarna werd Huddersfield derde in 1923 en het jaar erop wonnen The Terriers de titel. Een jaar later weer en in 1925 voor de derde maal.

 

Chapman was er overigens niet meer bij dat laatste seizoen, want hij was naar Arsenal gegaan. Daar kon hij veel meer verdienen en in Huddersfield was z’n werk eigenlijk ook wel af. Terwijl Chapman bij Arsenal bouwde aan het topteam van de jaren dertig en daar prijzen bleef winnen, was het voor Huddersfield gedaan met het winnen van prijzen. Natuurlijk stond er nog een sterk team (behalve de titel van 1925 werd de club nog drie keer tweede en werd de FA Cup finale nog drie maal bereikt na het vertrek van Chapman) en bleef Huddersfield tot 1952 meedraaien op het hoogste niveau. Na een jaar keerden ze terug, om in 1956 opnieuw te degraderen en dit keer duurde het tot 1970 voordat ze weer terugkwamen.

 

De titel in 1970 was pas de eerste prijs sinds de landstitel in 1925 en zorgde ervoor dat de stad op z’n kop stond. Maar er kwamen donkere wolken aan. De industrie in Huddersfield lag op z’n gat en met de club ging het niet veel beter begin jaren zeventig. In 1972, 1973 en 1975 degradeerden de eens zo trotse Terriers. In vier jaar van de First Division naar de Fourth Division, dat hebben weinig clubs Huddersfield nagedaan. Terugkeren ging moeizaam, maar in 1980 pakte Huddersfield de titel in de vierde divisie. Het is de laatste prijs van de club tot nu toe. De promoties die sindsdien werden behaald (vijf in totaal) werden nooit als kampioen afgedwongen.

 

Huddersfield is een beetje een joj-club geworden. Ze gaan een beetje op en neer door de laagste drie divisies. Even leek het erop dat ze naar de Premier League zouden promoveren, eind jaren negentig. Huddersfield had een ijzersterk team, maar het wilde maar niet lukken. Dat wreekte zich uiteindelijk en in zowel 2001 als 2003 degradeerde The Terriers weer en waren ze in de onderste divisie aanbeland. Na één jaar promoveerden ze weer en afgelopen seizoen, na acht jaar League One met daarin vier deelnames aan de play-offs, lukte het dan eindelijk om te promoveren. Na eerst MK Dons te hebben verslagen, werd op Wembley Sheffield United na pingels aan de kant gezet. Dit seizoen gaat het vrij aardig in de Championship en ik verwacht niet dat ze in degradatiegevaar zullen komen.

 

Tegenstander Wolverhampton Wanderers heeft ook al zo’n roemrijke geschiedenis. The Wolves waren in 1888 een van de twaalf oprichters van de Football League en hebben daarom al een streepje voor bij mij. Het was de club van de jaren vijftig, samen met de Busby Babes van Manchester United. In 1954, 1958 en 1959 werd de titel gewonnen. Verder werd de FA Cup viermaal gewonnen (in 1893, 1908, 1949 en 1960), de League Cup tweemaal (1974 en 1980) en stond de club in de finale van de UEFA Cup in 1972. De club was tot aan de jaren tachtig een vaste waarde op het hoogste niveau, met soms een uitstapje naar een divisie lager. Veel oudere mensen hebben mede hierdoor een zwak voor The Wolves.

 

Maar wat Huddersfield kan, kunnen wij beter, moeten ze in Wolverhampton gedacht hebben. In 1984 degradeerde Wolves namelijk uit de First Division. In 1985 uit de Second Division en in 1986 uit de Third Division. In drie jaar van de top naar de bodem, dat was een jaartje sneller dan Huddersfield. Slechts Bristol City lukte het ook om in drie seizoenen van 1 naar 4 te gaan. Na kampioenschappen in 1988 en 1989 was Wolverhampton weer snel terug op het een-na-hoogste niveau, maar daar stagneerde het. Ik kan me nog goed herinneren dat het Wolves iedere keer nét niet lukte om te promoveren. Zelfs met John de Wolf (hadden ze naamtechnisch een betere speler kunnen kiezen?) erbij lukte het niet.

 

En net als je het niet meer verwacht, lukt het. In 2003 gingen The Wolves eindelijk naar de Premier League. Destijds zond RTL veel wedstrijden uit de PL uit. Ik weet nog dat ze in het begin een paar keer dik verloren, maar ook dat ze met 1-0 wonnen van Man United. Dat was een prachtige pot. Helaas was het niet genoeg voor ze en vlogen ze er meteen weer uit. In de Championship werd Wolves weer de club van nét-niet, totdat ze in 2009 kampioen werden. Drie jaar hebben ze het volgehouden in de PL. Vorig jaar was het allemaal heel zwak en werden ze afgetekend laatste. Met Stale Solbakken op de bank is het plan om meteen weer terug te keren, maar ik verwacht weer wat jaartjes middenmoot.

 

Beide ploegen deden het voorafgaand aan ons bezoek erg goed en het was de nummer 6 tegen nummer 2. Op papier dus erg leuk. We zaten in Sheffield en ondanks de wilde stapavonturen, waren we weer vroeg op en ruim op tijd in Huddersfield. De auto werd geparkeerd en we gingen alvast de kaartjes ophalen. Ondanks dat het zo nieuw is, vind ik het John Smith’s Stadium best aardig. Niet zo geweldig als het oude Leeds Road dat een steenworp verderop lag, maar veel beter dan de Leicesters en Coventry’s van deze wereld. Voor ons Nederlanders kleeft er trouwens iets naars aan het stadion. Ons rugbyteam verloor er in 1998 met 110-0 van Engeland, nog altijd de grootste nederlaag die Nederland ooit leed. Maar geluk werd er dat niet ingewreven bij ons.

 

Na het ophalen van de kaartjes, besloot 1904 om de auto toch nog even te verplaatsen. Wij hadden hem namelijk om een parkeerterrein gezet waar je maximaal twee uur mocht staan. Op zich konden we het risico wel nemen, maar een wagen met een Belgische nummerplaat viel toch wel wat op. We besloten iets verderop te parkeren en kwamen ineens bij een voetbalwedstrijd terecht. Het bleek dat er tussen de fabrieken een cricketstadion lag van een club met de naam Bradley Mills, en fabrieksteam. Omdat het cricketseizoen over was, werd er nu voetbal gespeeld. Er stond best wat volk te kijken, vooral fans van Huddersfield. We zagen een wereldgoal, een keeper die een penalty stopte met zijn neus en daardoor A-A ging, diverse fat bastards en dronken een pint. Jammer dat we nog naar een andere wedstrijd moesten.

 

Een korte wandeling, langs de lekkende gasworks, later stonden we al bij de turnstiles van Huddersfield. We hadden een mooi plekje op de tweede ring. Zo in het herfstzonnetje was het toch wel genieten. Vooral die heuvel achter het stadion is echt geweldig. We aten nog even een pie voor de wedstrijd en daarna kon het allemaal beginnen. Het zat goed vol allemaal. Er waren ook een mannetje of 2000 meegereisd vanuit Wolverhampton, waaronder een chav in een pinguïnpak. Die was lekker aan het provoceren en flikkerde bijna van de tribune af. Ik had verwacht dat het uitvak wel helemaal uitverkocht zou zijn, aangezien het al twaalf jaar geleden was dat Wolves hier nog eens speelde. Maar een gezellig middagje winkelen op de meubelboulevard met dominante vrouw en schreeuwende kinderen leek sommige mannetjes toch aantrekkelijker.

 

Huddersfield is in het begin van het seizoen zijn absolute vedette kwijtgeraakt. Jordan Rhodes scoorde 87 keer in 148 wedstrijden voor The Terriers, maar de club moest hem wel laten gaan toen Blackburn Rovers acht miljoen pond bood. Daar doet hij het overigens ook erg goed, met negen goals in veertien wedstrijden. Toch was de aanval van Huddersfield niet misselijk met de 2J’s: Jermaine Beckford en James Vaughan. Maar dé man bij Huddersfield was Adam Clayton. Hij gaf twee geweldige assists (denk aan Arnold Mühren in 1988) vanaf de rechterkant en allebei werden ze geweldig afgemaakt door Beckford en Vaughan. Het was een wonder dat het bij de rust slechts 2-0 stond, want Huddersfield was zoveel beter dan Wolves. Ik snap ook echt niet dat die wolfjes op de tweede plek stonden.

 

In de tweede helft bleef Huddersfield de betere ploeg, totdat de man wiens bips net een bijzettafeltje is (Sylvan Ebanks-Blake), de 2-1 maakte na ruim een uur spelen. Ineens was Huddersfield het helemaal kwijt en was het een kwestie van tijd totdat de 2-1 viel. Ondertussen gooide het publiek van Huddersfield nog wat olie op het vuur door een ritmeloze versie van “Dale Cavese” te spelen. Het Argentijnse nummer werd nog erger verkracht dan in de Nederlandse stadions en daar is het ook altijd zo tenenkrommend. Ondanks de tegenwerking van het publiek, lukte het The Terriers om de 2-1 op het tandvlees binnen te slepen. Huddersfield naar plek drie en daar mogen ze dromen van een terugkeer naar het hoogste niveau na 41 jaar.



Het rapport

Het stadion

Ik ben normaal van de oude beestjes, maar soms kan ik nieuwe stadions wel waarderen. Het John Smith's Stadium is er daar eentje van. Het ligt vlak bij waar ooit het oude stadion stond en de ligging, zo tussen de heuvels, is geweldig. Ze hebben ook vier verschillende tribunes en dat is altijd goed. In Huddersfield hebben ze echt begrepen hoe je een nieuw stadion moet bouwen.

De sfeer

In Huddersfield is het zelden een gekkenhuis. Het is echt een middenklasse club. Er werd ook weinig gescholden op de tribunes, op een mannetje na die naast ons zat. Alleen rond de goals was het even een gekkenhuis, maar daarmee hield het ook op. De meegereisde Wolfjes waren iets luidruchtiger, maar die hadden weer weinig reden om te juichen. 

De wedstrijd

Van de drie wedstrijden die we bezochten, was dit veruit de beste. Huddersfield speelde het eerste uur ontzettend goed. Twee geweldige goals na perfecte voorzetten van Adam Clayton, zorgde voor een 2-0 ruststand. Het had alleen veel meer moeten zijn en toen Wolves eindelijk begon te voetballen, moest Huddersfield nog uitkijken dat ze de winst niet uit handen gaven. Daardoor bleef het wel spannend tot aan het eind.

De omgeving

Yorkshire is geweldig qua scenery en Huddersfield is daarop zeker geen uitzondering. Door die heuvels heenrijden, is altijd genieten. Aangezien ik ook fan ben van oude fabrieken, kon ik mijn hart ophalen. Het geheel werd afgemaakt door de gasworks, die vlak naast het stadion staat. We zaten ook op de perfecte tribune, met uitzicht op de bossen achter het stadion. Genieten.

Overall

Wat ik een dag eerder meemaakt in Wednesday, was me vijf jaar geleden ook al eens overkomen. Toen kwamen we pas naar een kwartiertje binnen. De vinck van Huddersfield voelde daarom slecht aan. Nu voelt hij pas 'echt'.  We waren ruim van te voren aanwezig en ik kon rustig even rondlopen. Heerlijk om te doen. Het stadion blijft erg leuk en de wedstrijd was goed. Alles bij elkaar een goede keuze om naar Huddersfield te gaan op deze zaterdag.



De statistieken

Huddersfield Town v Wolverhampton Wanderers 2-1 (20/10/2012)

10. James Vaughan 1-0

27. Jermaine Beckford 2-0

63. Sylvan Ebanks-Blake 2-1

Ground: The John Smith's Stadium, Huddersfield

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: Championship

Position Huddersfield Town: 6

Position Wolverhampton Wanderers: 3

Gate: 18012

Match Number in England: 172

Goals: 476

Line up Huddersfield Town:

Smithies, Woods (90. Dixon), P Clarke, Gerrard, Hunt, Norwood (73. Novak), Clayton, Ward, Southern, Vaughan, (80. Lynch), Beckford

Line up Wolverhampton Wanderers:

Ikeme, Ward, Johnson, Berra, Foley, Sako, Pennant, Davis (46. Edwards), Doumbia, Ebanks-Blake, Doyle

Yellow Cards:

Gerrard, Clayton, Vaughan (Huddersfield Town), Johnson (Wolverhampton Wanderers)



De foto's

Een van de mooiste voetbalfoto's ooit. Stuart Clarke op Leeds Road

Op naar de ground

Langs de Gas Works Street

Die heeft z'n naam niet voor niets gekregen

Fapfapfap, dit zie ik graag

To the match

Het stadion ligt laag

Gave floodies daar

Na afloop is het een chaos op dit bruggetje

Het is ook het stadion van de rugbyers

Die een kitscherig logo hebben

Dan is dit beter

Tuinkabouters, waaronder een gloryhuntende

Holle termen, ik had het gevoel dat ik op mijn werk was

Giggity

Mooi die heuvel zo achter de East Stand

De North Stand is een mooie dubbeldekker

Op de South Stand zaten de uitfans

En hier zaten wij: de Riverside Stand (foto is van vorige bezoek)

Mooi uitzicht op de industrie van Huddersfield

De wolfjes hadden een pinguïn bij

Eentje met een Britse vlag nog wel

Eindelijk kan de wedstrijd beginnen

Handjes schudden

De mascotte van The Terries is een wolf (?)

Echte floodlights blijven toch het mooiste

En we zijn los

Hoppa, 2-0

Beschaafd applaus vanaf onze tribune

Mooi doorkijkje

...

Let op die schaduw op het veld. Daar kan ik van genieten

Mogelijkheid op een kans

Fat Frank was er niet. Die was al lekker aan het bunkeren

De wolfjes geloven er nog in en zongen: "Who's the wanker with the drum?"

Maar het bleef 2-1. Leuke pot voetbal

"He's the wanker with the drum!"


 

 

© 2005 All Rights Reserved.