It’s just like watching Brazil!
Na een dagje groundhoppen en rondhangen in het Tartford Centre was het tijd om richting Hyde te trekken. Het zou mijn tweede wedstrijd in de Conference North worden en de vorig (Worcester City v Scarborough) was me uitstekend bevallen. Ik hoopte dus op eenzelfde ervaring. Een voordeel was dat Hyde lekker dichtbij lag (ongeveer een half uurtje rijden), maar de hoofdreden om te gaan waren de apart lichtmasten en dito dak. Ook de rest van Ewen Fields zag er wel aardig uit, maar dit was net die extra touch die een ground bijzonder maken.
Teleurstelling maakte zich meester van me toen bleek dat je geen kaartje kreeg bij de ingang. Ik probeerde nog een kaartje te regelen voor de hoofdtribune, maar dat waren slechts bonnetjes die je ook bij de slager krijgt. Slechts een Guinness kon deze teleurstelling wegspoelen. Maar ook het rondje door het stadion maakte veel goed. De floodlights waren erg leuk om te zien en de oude, overdekte terrace achter de goal zorgde ook voor een jubelend gevoel. Mijn fototoestel kon zijn lol op. Ondertussen werd ik aangesproken door een Nederlander die daar ook toevallig aanwezig was. Hij heette Dorpie en was ook al enkele dagen in Engeland om wedstrijden te bezoeken. Dorpie hield er van verhalen vertellen en vooral over de enorme vissen die in de rivier door Buxton zwemmen. Dat moesten zowat walvissen zijn. Voor ons een reden om Buxton verderop in de week eens te gaan bezoeken. Na wat te hebben gedronken met Dorpie was het tijd voor de wedstrijd.
We voegde ons bij de andere twee en lieten ons verrassen door de 22 spelers op het veld, want zowel Hyde United als Vauxhall Motors waren niet echt bekende clubs voor ons. Het waren ook beide niet echt topclubs in de Conference North. Hyde United speelde pas sinds 2005 op dit niveau, na jaren in zeer obscure divisies te hebben rondgezworven. Het bekendste wapenfeit van de club is een 26-0 nederlaag (onder de naam Hyde FC) tegen Preston North End in de F.A. Cup, nog steeds een record. Voor de rest werden de Gilgryst Cup en de Peter Swailes Memorial Shield binnengehaald, nu niet echt de meest prestigieuze prijzen in voetballand. Van Hyde werd dit seizoen weer verwacht dat ze mee zouden gaan strijden om de playoff-plekken. Vorig jaar stonden ze daar een hele tijd en was de teleurstelling groot dat ze uiteindelijk 8e werden (alleen de nummer 2 t/m 5 spelen play-offs). Toch had het afgelopen seizoen een gouden randje, want de aartsrivaal, het sympathieke Stalybridge Celtic, werd in eigen huis met 3-7 afgedroogd.
Tegenstander Vauxhall Motors uit Ellesmere Port (nabij Liverpool, dus met een beetje fantasie kon je deze wedstrijd als een Manchester v Liverpool clash zien) is een beetje het minder succesvolle PSV van Engeland. Evenals PSV is Vauxhall Motors begonnen als een fabrieksteam. Toen Opel (onder de naam Vauxhall) een fabriek opende in 1963 besloten ze meteen een voetbalteam op te richten. Dat werd Vauxhall Motors, die het Vauxhall logo ook als clublogo hebben. De club is sinds het millennium flink omhoog geschoten en behaalde vorig jaar met een 15e plek in de Conference North zijn hoogste positie ooit. Hét wapenfeit van de club blijft echter de overwinning in 2003 op QPR. De profclub uit Londen werd toen verslagen en zorgde ervoor dat Vauxhall Motors op de BBC werd uitgezonden in de ronde erna. Helaas voor Vauxhall Motors was in die ronde Macclesfield te sterk, maar het blijft een mooi wapenfeit, want Hyde United bereikte bijvoorbeeld nooit de 2e ronde. Het doel voor dit jaar is zich veilig in de middenmoot handhaven.
Als ware kenners zagen we al snel dat Hyde United een stukje sterker was. Voetballend zag het er bij die club wel aardig uit. Logisch dus dat Vauxhall Motors, dat klassiek “hooffootball” speelde, op 0-1 kwam. De 24 meegereisde Vauxhall Motors fans waren buiten zinnen en hieven spreekkoren aan. Hyde United bleef ondertussen gewoon doorgaan met aanvallen, maar de bal wilde er maar niet in. De zoveelste peer naar voren van de laatste man van Vauxhall Motors leek weer eens buiten te gaan, maar kwam ineens bij de spits van Vauxhall Motors terecht. Die haalde uit en maakte zijn tweede doelpunt: 0-2, totaal tegen het spelbeeld in. Negen minuten later werd het zelfs 0-3, terwijl zowel de kansen als het balbezit zwaar in het voordeel van Hyde United waren. In de rust waren we aan het filosoferen dat Hyde, als ze zo bleven spelen maar iets meer geluk zouden hebben, wel eens terug zouden kunnen komen. Ik hoopte op een herhaling van Werder Bremen v Anderlecht, een paar jaar terug in de CL. Toen stond het ook 0-3 bij rust en werd het uiteindelijk 5-3.
Na de rust was het speelbeeld hetzelfde, alleen nu lukte het Hyde United wel om een doelpunt te maken. Meerdere zelfs, 1-3, 2-3, 3-3 en 4-3. Na de 4-3 werd het de intyper van het scorebord teveel en verscheen er ineens “It’s just like watching Brazil” en daarna viel het scorebord helemaal uit. Jammer, want Hyde United was helemaal op stoom. De 5-3 vloog erin en een paar minuten later werd het zelfs 6-3. Stiekem hoopte ik op een 7-3, want 10 doelpunten zien overkomt je niet iedere dag. Helaas bleek de keeper van Vauxhall Motors zijn vorm uit de eerste helft weer te hebben hervonden en ranselde er nog een paar ballen uit. Het bleef dus 6-3 en terwijl Dorpie zich ging bezatten in de Social Club van Hyde United, besloten wij weer richting ons huisje te gaan en daar de boel op stelten te gaan zetten. Het was een mooie avond geweest, met een scoreverloop wat ik waarschijnlijk nooit meer ga meemaken. Opnieuw was Non-League voetbal me uitstekend bevallen, veel doelpunten, leuke club en een alleraardigst stadion.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
