Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Inverness

Het verslag

   

Nessie, What's the Score? Nessie, Nessie, What's the Score?

Inverness Caledonian Thistle Football Club. Wat een naam. Alleen al door die naam heeft de club diverse fans in het buitenland. Ik ken een Belg en een Nederlander die sympathie hebben voor de club en dat komt eigenlijk puur door de naam, hoewel ik vermoed dat Nessie er ook wel wat mee te maken heeft. De beroemdste inwoner van Schotland leeft, volgens de legende, namelijk in het vlakbij gelegen meer van Loch Ness. Het stadion van Inverness ligt ook aan het water, iets dat voor een mooi plaatje zorgt vanaf de grote brug die naast het stadion begint. Het feit dat Inverness de hoofdstad is van de ruige Highlands draagt nog verder bij aan de mythische waas rondom de club. Tijd om de "Pride of the Highlands" eens te gaan bezoeken met Celtic. Het werd helemaal mooi toen bleek dat de dag erop de Edinburgh derby werd gespeeld. Een mooie dubbel lag in het verschiet. Op naar de Highlands dus.

 

Doordat Inverness niet echt centraal in Schotland ligt, moesten we al op vrijdag vertrekken. Via paupervliegveld Charleroi vlogen we naar Prestwick. Zonder SJ, die op het vliegveld aanvoelde dat hij te ziek was om mee te gaan. Zijn vierde tripje op rij waar hij ziek was (geworden). Slechte zaak, want misschien is SJ wel allergisch geworden voor voetbal? Eenmaal geland op Prestwick gingen we de huurauto oppikken en een dodenrit naar Edinburgh later pikten we Chocovla op, die naar die stad was gevlogen via Bremen. We waren zo vroeg dat we ons hotel nog niet in mochten en maar op zoek gingen naar wat eten. Volgens de TomTom was de "Hungry Horse" wel een aanrader, dus werd er koers gezet richting Livingston, waar deze toko zat.

 

Uiteraard bleek de rit naar Livingston, een slaapstadje in de buurt van Edinburgh, nutteloos. De Hungry Horse was weg, maar in plaats daarvan stond er een stadion. Het "mooie" Almondvale Stadium van Livingston FC. Nu we er toch waren konden we net zo goed even een vinkje gaan zetten, want het stadion was gewoon open terwijl de selectie op een veldje ernaast aan het trainen was. Van binnen bleek het een saaie bedoening te zijn. Geel/zwarte stoeltjes en allemaal dezelfde tribunes. Nee, ik verwacht niet dat ik hier ooit een wedstrijd ga bezoeken. Chocovla was wel heel erg te spreken over het stadion en hoopte dat Veendam ook zoiets zou bouwen. Rare jongens, die Groningers.

 

Maar doordat de Hungry Horse er niet was hadden we nog steeds honger als een paard (even een Seth Gaaikema grapje tussendoor). Ach ja, dan maar terug naar Edinburgh. En daar kwamen we de massaketen Toby Carvery tegen. Een uitstekende mogelijkheid om die ook eens te testen en we trapten erin. Het eten was redelijk, maar erg vegetarisch. Enkele tientallen ponden lichter en enkele kilo's groenten zwaarder gingen we weer weg. Doordat we wat moe waren gingen we niet los in de binnenstad van Edinburgh, maar naar ons hotel toe. Morgen stond namelijk de lange rit naar Inverness op het programma en daarvoor moesten we natuurlijk goed uitgerust zijn.

 

Edinburgh-Inverness is een uurtje of drie rijden over horrorwegen. Het grootse gedeelte is eenbaans en als je dan een vrachtwagen voor je hebt is dat erg vervelend. De volgende dag vertelde Andy, mijn Schotse maat uit Motherwell, dat heel veel mensen deze weg niet nemen en met de trein gaan, aangezien er veel ongelukken gebeuren op deze route. Achteraf was ik dus erg blij dat ik niet hoefde te rijden. Ik had namelijk al een half jaar geen auto gereden en dan meteen op zo'n weg met een stuur aan de andere kant was waarschijnlijk onze dood geworden. Nu kwamen we veilig aan in Inverness en doordat we nog zoveel tijd over hadden reden we meteen maar even door naar het Loch Ness.

 

Bij dat meer heb je het Nessie Centre (touristrap No. 2, vlak achter Stonehenge) waar een "wetenschappelijk verantwoorde" tentoonstelling over Nessie te zien is. Ook heb je veel Nessie merchandise daar en Japanners kochten zich helemaal gek aan die troep. Wij konden al die commerciële spullen ook niet weerstaan en kochten allemaal een Nessie. Niet voor onszelf natuurlijk. De touristtrap achter ons latend, reden we weer naar Inverness. Het duurde nog zo'n 2,5 uur tot de wedstrijd, maar misschien was er wel iets rondom het stadion te beleven. En we moesten natuurlijk nog onze kaartjes ophalen.

 

We hadden al snel gezien dat rondom het stadion niets te beleven was. Het ligt dan wel mooi aan de zee-inham, maar de andere kant was alleen maar industrie. Er was geen pub te zien, dus gingen we maar meteen de kaartjes halen. Dat bleek lastiger dan verwacht, want ze waren niet te vinden. Uiteindelijk eindigden we met vijf kaartjes voor hoofdtribune voor de Noorse familie Tessem. Dat klopte niet, dus er werd een nieuwe zoektocht ondernomen. Ineens zag ik een envelop liggen voor ene Zarkelen. Dat was de onze, hoewel Arkelen ineens was verbasterd tot Zakerelen. We hadden in ieder geval onze kaartjes.

 

Tijd om even een rondje rond het stadion te maken. Dat was niet veel, want het is allemaal erg nieuwerwets daar in Inverness. Voor de stadionliefhebber is het dus niet echt een aanrader om naar Inverness te gaan. Ook gastronomen hoeven de gevaarlijke weg naar de Highlands niet te nemen, want de eetkraam die voor het stadion stond braakte zo'n misselijk lucht uit dat je er op tien meter afstand al kotsmisselijk van werd. De slogan "100% garantie op diarree" sprak ook niet echt aan. Je zag zelfs dat de hamburgers en worstjes, zwaar gecremeerd, ongelukkig waren dat ze juist door deze viespeuken werden bereid tot "maaltijd".

 

Gelukkig gingen de turnstiles open en konden we ons plekje eens gaan opzoeken. We zaten op een van de twee tribunes achter de goal, maar helaas niet degene waar de Bhoys zaten. Dat werd weer een dagje incognito doen. Van binnen viel het Caledonian Stadium me ook niet mee. De hoofdtribune was wel wat apart, maar waar wij opzaten was een tijdelijk geval net zoals degene die aan Celtic was toegewezen. De opposite Main Stand bestond uit een paar rijtjes stoelen en was niet meer in gebruik. Wel mooi was dat we uitzicht hadden op de zee-inham. Jammer dat de club de Main Stand met zijn rug naar de zee heeft gebouwd, anders hadden we nog beter uitzicht gehad. Wel positief was dat de Scotch Pie weer uitstekend smaakte. Blijt jammer dat ze die niet in Engeland verkopen, want dat is iedere keer weer een traktatie.

 

Tijdens de warming up werd duidelijk dat Celtic met een aanval zou spelen bestaande uit "wee players". Dat zou dus moeten betekenen dat we geen lange bal zouden gaan zien, want dat had weinig zin met al die spelers die de 1.70 niet haalden. Bij Inverness stond er een bekende in de basis: Ross Tokely, de man die al sinds 1996 bij de club speelde en de drie promoties naar de SPL had meegemaakt. Ervaring genoeg dus en hij was erbij toen Inverness (als Lower Leagueclub) zijn mooiste overwinning behaalde tegen Celtic door met 1-3 te winnen in de beker van 2000. Afgelopen jaar was hij er ook bij toen ICT vorig jaar een 0-2 achterstand omboog in een 3-2 overwinning. Buiten Tokely was McBain, de superheld uit The Simpsons, ook een speler om in de gaten te houden.

 

De eerste helft kon wel schriftelijk worden afgedaan, want er gebeurde vrij weinig. Celtic was een stuk sterker, maar de grootste kans was voor Caley. Boruc redde goed en met 0-0 gingen beide teams de kleedkamer in. De fans van Inverness vielen me zwaar tegen. Ik had verwacht dat de stoere Highlanders zich verbaal wel flink zouden laten horen, maar niets van dat alles. De fans van Celtic waren wel goedgemutst en een heel arsenaal oude Celticsongs kwam voorbij. Balen dat ik niet in dat vak zat. Voordat de wedstrijd begon was er wel een protest tegen de schandalig hoge ticketprijzen voor de Europese uitwedstrijden van Celtic. De club verkoopt die namelijk door aan reisorganisatie Thomas C(r)ook en die vragen er gigantische bedragen voor.

 

In de tweede helft verzilverde Celtic eindelijk zijn veldoverwicht. Scott Brown, die na een jaartje wennen eindelijk helemaal lijkt door te groeien bij Celtic, maakte al na drie minuten de 0-1. Inverness schrok niet wakker door de goal en probeerde alleen maar de schade te beperken. Dat lukte tot aan de 65e minuut. Glenn Loovens ging toen mee naar voren en snoeide met zijn hoofd keihard de bal langs de keeper. Eindelijk kon ik wat onspannender erbij gaan zitten. Satyr, de Caleyfan for a day, zat te balen. Helaas besloten Tokely en McBain daarna even hun genialiteit te laten zien. Wood mocht het afmaken en het was weer spannend.

 

De laatste twintig minuten waren nog erg spannend, maar echt heel grote kansen kreeg Caley niet meer op een na. Boruc pakte mis, maar gelukkig waren de spitsen van Inverness niet de beste in de SPL en werd de kans om zeep geholppen. Ik moet er niet aan denken dat McBain de bal voor zijn voeten had gekregen, want dan was het gegarandeerd 2-2 geworden. Nu bleef het 1-2 en was Celtic weer alleen leider in de SPL. Een lastige uitwedstrijd was tot een goed einde gebracht en doordat de Rangers later slechts zouden gelijkspelen tegen Dundee United is het eerste gaatje geslagen hier in de Highlands.

 

Na de wedstrijd wilden we nog naar Elgin v Stenhousemuir gaan, maar door een ongeluk op de weg voor het stadion, stond alles muurvast. Na een uurtje ging het weer een beetje rijden en dat was helaas te laat voor ons. Elgin zal ik dus, zeer waarschijnlijk, nooit bezoeken. De terugtocht was er weer een vol met gevaren, maar opnieuw kwamen we heelhuis aan. Op de terugweg hadden we opnieuw geprobeerd te gaan eten bij de Hungry Horse, maar ook deze HH in Perth bleek niet te bezoeken. Waar die in Livingston helemaal was verdwenen, was deze in Perth gesloten wegens verbouwingen. De keten Hungry Horse blijft dus op de wishlist staan.

 

Na de grote teleurstelling van de dichte Hungry Horse besloten we maar naar Franky's & Benny's (een restaurantsketen uit Leicester, die net doet of ze zijn opgericht door Italiaanse New Yorkers) te gaan. Een van de weinige ketens in Engeland waar ze echt lekker eten serveren. Hoogtepunt is altijd de foto van Cousin Mario die een kilo spaghetti in een hap probeert op te eten. Wat zou ik daar graag een poster van hebben, want deze man is toch echt een cultheld aan het worden. Het eten was wederom uitstekend, maar wat wil je als Cousin Mario veel van die gerechten heeft verzonnen.

 

Na een bezoekje aan de supermarkt (om veel Irn-Bru in te slaan) gingen we op stap in een van de pubs bij ons hotel. Lekker lounchend in onze VVD-stoelen kwamen we de avond goed door. We keken alvast vooruit naar de wedstrijd van morgen, want dat leek op voorhand toch wel het hoogtepunt te worden. In de kranten werd er ook al flink vooruitgeblikt naar de Edinburgh Derby. Beide coaches beloofden aanvallend voetbal, dus we konden ons al voorbereiden op betonvoetbal pur sang. Ach ja, zolang de sfeer maar goed zou zijn. Voor mij was het weekend toch al geslaagd met de overwinning. Lam, maar voldaan dook ik in bed. Het was een mooie dag geweest, met als enige minpunt het niet zien van Nessie.



Het rapport

Het stadion

Dat valt wat tegen. Op foto’s lijkt het best een aardige ground, maar in het echt valt het toch wat tegen. De hoofdtribune is best aardig, maar de andere drie tribunes zijn van een bedenkelijk niveau. Tegenover de hoofdtribune staat iets dat de naam tribune eigenlijk niet waardig is: enkele onoverdekte rijen stoeltjes. De grootste tegenvallers waren echter de twee tribunes achter de goals. Die zagen er best leuk uit op foto's, maar bleken in het echt tijdelijke dingen te zijn. Brrr, het leek wel AA Gent.

De sfeer

Die moet ik duidelijk in tweeën delen. Vanuit de Inverness vakken was amper iets te horen. Enige dat ze deden was het uitfluiten van ex-speler Barry Robson en zelfs dat ging niet eens massaal. De Celtic fans waren deze dag wel in vorm en waren negentig minuten te horen. Ik baalde dan ook enorm dat ik er niet tussenstond, want niets is leuker dan Celticliederen meezingen.

De wedstrijd

Celtic was een stuk sterker, maar na de 1-2 werd het toch nog erg spannend. Boruc had zijn dag niet wat betreft het meevoetballen, maar redde Celtic nog wel in de laatste minuten. De tweede helft was sowieso een stuk aantrekkelijker dan de eerste helft, dus ik ging met een goed gevoel weg.

De omgeving

Waar het stadion een kleine tegenvaller was, was de omgeving dat zeker niet. Aan de ene kant van het stadion liggen dan wel fabrieken, maar dat wordt goed gemaakt door de andere kant van het stadion. Daar ligt namelijk de zee en een strandje. Ook had je mooi uitzicht op de grote brug aan de ene kant en de Highlands aan de andere kant. Qua omgeving vind je niet snel betere stadions als het Caledonian Stadium.

Overall

Celtic zien vind ik altijd leuk en zo ook deze keer. Het was een soort voorafje voor de Edinburgh derby, maar wel een erg leuk voorafje. De rit naar Inverness was erg leuk. Apart om zo door die Highlands te rijden, over smalle weggetjes tussen de bergen. De wedstrijd zelf was ook best aardig, met een erg leuk resultaat. Jammer dat we Elgin niet meer konden bezoeken door het ongeluk, maar alles bij elkaar was het een erg leuk dagje uit. Enige tegenvaller was dat we Nessie niet in levende lijve hadden gezien.



De statistieken

Inverness Caledonian Thistle v Celtic 1-2 (18/10/2008)

48. Scott Brown 0-1

65. Glenn Loovens 0-2

69. Garry Wood 1-2

Ground: Caledonian Stadium, Inverness

Visits: 1

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Premier League

Position Inverness Caledonian Thistle: 7

Position Celtic: 1

Gate: 7143

Match Number in Scotland: 11

Goals: 37

Line up Inverness Caledonian Thistle:

Fraser, Tokely, McGuire (54. Duff), Munro, Hastings, Cowie, Duncan, Black (66. Rooney), Imrie, McBain (75. Wilson), Wood

Line up Celtic:

Boruc, Caldwell (64. Wilson), McManus, Loovens, Naylor, McGeady, Scott Brown, Crosas (90. Hartley), Robson, McDonald (64. Sheridan), Maloney

Yellow Cards:

Black, Imrie, Tokely (Inverness Caledonian Thistle), Crosas, Brown, McGeady (Celtic)



De foto's

Het Loch Ness Centre met daar de "harde bewijzen" voor het bestaan van Nessie

Wij hadden dat Centre niet nodig, want hier lag hij gewoon

 En hier ook!

 En hier!

En hier nog meer of zou het een scam zijn?

 Loch Ness zelf, waar vooral veel water te zien was

 Hoewel je hier iets geks ziet. Zou Nessie dan toch...

Het logo van Caley, met enge (rechtse) adelaar

De façade van de Main Stand. Niet echt iets om warm van te worden...

... evenals van deze zee-inham tegenover de Main Stand

De Main Stand van binnen gezien. Niet geweldig, maar wel de leukste tribune van de vier

Onze tribune, de North Stand, was een beetje een saai

Voor de fans van Celtic was de South Stand gereserveerd, een kopie van onze tribune

 Lichtmasten zijn altijd geil

De West Stand was zo klein dat die niet echt serieus genomen dient te worden

Oh hell, een teletoetertrommel. Gelukkig hebben we die de hele wedstrijd niet gehoord

Who are you? Who are you? Who are you?

Een actie tegen het schandalige ticketbeleid van Celtic in samenwerking met Thomas Cook

De vlag van de Ierse supprtersclub kon ik opnieuw vinken

Maloney dolt enkele verdedigers van Caley

The Holy Goalie was niet gelukkig in zijn uittrappen, maar had een wereldsave

Altijd leuk, zo'n regenboog bij het water


 

 

© 2005 All Rights Reserved.