Squirrels in Killie

Soms heb je van die dingen die je dag en nacht bezig houden. Je kunt er niet van slapen, je eetlust bederft erdoor en je hebt continue een zwaar gemoed. Op een gegeven moment is er nog maar een oplossing en dat is de pil van Drion nemen, omdat je maar niet uit die depressie kunt komen. Dat zijn vervelende dingen en met een beetje geluk maak je die niet teveel mee in je leven. Mijn zoektocht naar de eekhoorn van Kilmarnock valt niet onder die zware problemen, maar dat ik er maar niet achterkwam wat die twee eekhoorns in het logo van Kilmarnock deden heeft me toch wel een half dagje beziggehouden. Vandaar nu de grote onthulling achter het grote geheim van misschien wel het vreemdste logo van Schotland: dat van Kilmarnock FC met zijn twee voetballende eekhoorns.

Kilmarnock zelf is een club die me helemaal niets doet. Waar ik de meeste Schotse clubs in de SPL nog wel wat vind hebben, heb ik met “Killie” helemaal niets. Van mij mogen ze dan ook direct degraderen. Ze vallen voor mij een beetje in de categorie Falkirk, ook zo’n nietszeggende club. Toch heeft Kilmarnock nog best een indrukwekkend verleden. De club is de oudste profclub van Schotland, won eenmaal het landskampioenschap en drie Schotse Cups (de laatste keer in 1997). In de League Cup hebben ze ook een unieke prestatie geleverd door vijfmaal de finale te halen en al die finales te verliezen. Best een knappe prestatie. Hét hoogtepunt vond echter plaats in 1967 (sowieso een goed jaar voor Schotten in Europa), toen Kilmarnock de halve finale van de Inter-Cities Fairs Cup (voorloper van UEFA Cup) haalde en daarin verloor van Leeds United. Indrukwekkendste resultaat in die cuprun was een 7-2 overwinning op Antwerp FC.

Tegenwoordig is het allemaal niet meer zo spectaculair in Kilmarnock. Nadat de club in 1993 promoveerde naar de SPL is de club daar eigenlijk tot het meubilair gaan behoren. Nooit echt in degradatiegevaar, maar ook een echte aanval op de top is ze nooit gelukt. Een vierde plek is de hoogste positie die de club sinds de promotie heeft behaald. Vorig jaar draaide de club echt vierkant en werd elfde, de laagste positie die de club heeft behaald sinds de promotie. Gelukkig voor de mannen uit Ayrshire was er vorig jaar een team genaamd Gretna, dat zou weinig punten sprokkelde zodat degradatie nooit echt een issue was. Het enige waarin Kilmarnock wel het beste is was, en dat zijn ze al jaren, is de catering en dan met name de Scotch Pie. Er is zelfs een eigen slogan ontwikkeld voor de pie die ze bij Kilmarnock verkopen: “Say Aye, to the Killie Pie.”

Enfin, we dwalen af. Op zoek naar de eekhoorn van Kilmarnock. Als je even gaat grasduinen in de geschiedenis van de eekhoorn in Schotland is dat geen verhaal om vrolijk van te worden. De eekhoorn werd namelijk gezien als een symbool van het kwaad. De eekhoorn is namelijk een handlanger van Donar, een mythologische Noorse God, en daar moesten de eerste Christenen natuurlijk niets van hebben. Waar ze tegenwoordig op jacht gaan naar coffeeshops, waren in vroege tijden eekhoorns het spreekwoordelijke haasje. Dit heidens dier moest namelijk verdwijnen en zo zijn er in het oude Schotland veel eekhoorns aan hun einde gekomen door religieuze fanatici. Dit maakt het echter nog vreemder dat Kilmarnock juist twee van zulke kwaadaardige duivels heeft gekozen als symbool voor de club en tegenwoordig, misschien wel nog erger, als mascotte. Kinderen worden dus blootgesteld aan een Noors, heidens wezen. Schandalig!

Een inwoner van Kilmarnock die niet zoveel moeite had met eekhoorns was Robert Boyd, de Graaf van Kilmarnock. Toen deze graaf in de 16^e eeuw op jacht ging naar een lekker everzwijntje of fazant, nam hij altijd twee mascottes mee. Deze mascottes waren toevallig twee eekhoorns. Waar zijn staf angstig ineen dook als ze deze duivelse wezens zagen, vond de Graaf het wel leuke beestjes en ze brachten hem geluk met de jacht. Robert Boyd was zelfs zo gesteld op zijn eekhoorns dat hij ze op de “Coat of Arms” van Kilmarnock liet zetten. Waar er normaal leeuwen, valken of adelaars op dit soort doeken worden gezet om andere adelmannen te imponeren, staan er op die van Kilmarnock sinds die dag  twee eekhoorns. En die eekhoorns waren in de beginjaren voor veel mensen een stuk angstaanjagender dan leeuwen.

Toen de voetbalclub in de negentiende eeuw het levenslicht zag, was het eigenlijk vanzelf sprekend dat het wapen van Kilmarnock ook in het logo werd verwerkt. Waar in het begin eigenlijk het hele wapen werd overgenomen veranderde dat in de loop der jaren. In 1992 mochten snelle reclamejongens zich op het logo storten. Ze hadden al een heel plan om een snel, hip en zielloos logo te ontwerpen. Helaas voor deze foute figuren moesten de eekhoorn, de hand met twee vingers en de tekst “confidemus” gehandhaafd blijven. Het enige dat ze nu nog konden veranderen was het wapenschild en dat werd dan ook vervangen door een jaren zeventig voetbal. Dat is tot op de dag van vandaag nog steeds het logo. Niet echt lelijk, maar je ziet dat die twee eekhoorns liever dat wapenschild in handen hadden in plaats van die voetbal.

Iedereen in Kilmarnock lijkt dus tegenwoordig fan van eekhoorns. Ze vertegenwoordigen de stad, het district en de voetbalclub. Daarom ging er een golf van ongeloof door Kilmarnock heen toen men erachter kwam wat 69-jarige Jack Hamish nu ongeveer een maand geleden had gedaan. Deze man had namelijk meer dan 200 eekhoorns doodgeschoten en nog meer gevangen in kooitjes en daarna verzopen in een emmer water. In de pers werd Hamish afgeschilderd als de “Squirrel Serial Killer” en hij vertelde dat hij geen moment spijt had van zijn daden. De eekhoorns zaten namelijk in zijn tuin en aten zijn groenten op. Hamish was dus niet een of andere Ayr United fan die zijn haat tegenover Kilmarnock koelde door eekhoorns te vermoorden. Gelukkig voor Hamish leeft Robert Boyd niet meer, want deze jager had met één enkele kogel een einde gemaakt aan de praktijken van deze eekhoornmoordenaar.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews

Het oude logo, tevens van de stad