Promotie in Kortrijk
Na de leuke wedstrijd in Lier had ik veel zin om de definitieve promotie van KV Mechelen te zien in Kortrijk. Buiten dat leek het Guldensporenstadion me een erg leuk stadion. Lekker oud, met een gesloten tribune en een leuke staantribune achter de goal. Ik wilde er al een tijdje naartoe, maar met zo’n wedstrijd was het natuurlijk extra leuk. Ook voor deze wedstrijd was het krijgen van kaartjes weer een probleem, maar gelukkig regelde Chrissie er drie bij KVK-Boy, een supporter van Kortrijk. Het was voor de wedstrijd even wachten tot we hem hadden gevonden, maar de drie kaartjes waren in orde.
Het stadion bleek inderdaad een erg leuk bakkie te zijn. De oude tribune, die helaas was vol getimmerd met reclameborden, was echt heel mooi. Wat zou ik graag daar eens op gaan klimmen en rondkijken. Helaas was dat niet mogelijk, want hij was hermetisch afgesloten. Zelf namen we plaats op de staantribune, tussen de harde kern van Kortrijk. Aan de overkant was een grote zittribune die helemaal in bezit was genomen door de Maneblussers. Niemand wilde natuurlijk de promotie missen, die een feit was als KV Mechelen zou winnen. De zee van geel en rood was mooi om te zien.
Ondanks dat Kortrijk tot nu toe alleen maar verloren had in de Eindronde, waren er toch redelijk veel fans afgekomen op de wedstrijd. Het was de laatste thuiswedstrijd van de ploeg dit jaar en de fans wilden het team, dat tijdens het jaar erg goed had gepresteerd en nu met veel blessures zat, toch nog een laatste eer bewijzen. Wat me ook opviel was dat ze erg fanatiek waren. We begonnen met een tifo en ook tijdens de wedstrijd bleven de fans goed achter de ploeg staan. De wedstrijd zelf was er trouwens een voor de liefhebber. Beide ploegen speelden vol op de aanval (hoezo Belgisch voetbal verdedigend?) en creëerden volop kansen. Toen de stofwolken in de rust wegtrokken stond het 2-1 op het scorebord.
In het Mechelse vak bleef de sfeer er, ondanks de achterstand, ook goed inzitten. Ze hadden er volop vertrouwen in dat het goed zou komen en “Gold” van de kitscherige jaren tachtig band “Spandau Ballet” rolde van de tribune. Het optimisme bleek terecht te zijn, want na een dik kwartiertje in de tweede helft kreeg KVM een penalty. Eigenlijk zag niemand waarvoor, behalve de scheidsrechter. Kortrijk had toch al de hele Eindronde pech en dit kon er ook nog wel bij. De penalty werd omgezet in een goal en de Maneblussers hadden nog maar een goaltje nodig voor de promotie. Leuk voor ze, maar wij werden weer getrakteerd op het vreselijke “Gold”, toch wel een van de minste voetballiederen die ik ooit gehoord heb.
Vijf minuten later maakte de Mechelse aanvaller Charaï er 2-3 van en het verzet van Kortrijk was gebroken. Vreemd dat KVM niet nog dikker won, maar daar zal geen enkele fan van de club rouwig om zijn geweest. Na vier jaar voetbal in de lagere klassen was de club eindelijk weer terug op het hoogste niveau, waar ze in mijn ogen ook horen. Eigenlijk hoort iedere club van deze Eindronde in de Eerste Klasse, waar nu toch wel erg veel kleine clubjes spelen. Voor Kortrijk zou het een jaar later ook uitkomen, want dit jaar is de West-Vlaamse club kampioen geworden van Tweede Klasse. KV Mechelen heeft dit jaar redelijk relaxed meegedraaid en misschien kunnen ze komend seizoen een volgend stapje zetten.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
