Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Leaguetwofinal

Het verslag

      

Empty Old Trafford

Eigenlijk was Exeter v Plymouth de afsluiter van mijn vinckjaar in Engeland. Eigenlijk... Totdat Torquay zich ineens plaatste voor de finale van de League Two play-offs. Erkaa, een Nederlandse Torquay-fan, wilde daar natuurlijk heel graag naartoe. Mij kun je altijd wel warm maken voor een potje in Engeland en de Bossche Arsenal-fans Dokkie en Patrick leek het wel wat om Old Trafford af te vincken, zonder Man United te zien. Old Trafford? Yep, door de finale van de Champions League was deze finale (en die van League One) niet op Wembley, maar op Old Trafford. Leve de commercie. Vooral naar, omdat beide clubs uit het zuiden des lands komen. Qua stadion was dat van Reading perfect geweest, maar de FA had Old Trafford al maanden geleden vastgelegd.

Deze finale was in 2009 nog gewoon een wedstrijdje in de Conference. Dat jaar promoveerde Torquay via de play-offs en vorig jaar was het de beurt aan Stevenage om een divisie hoger te spelen. Voor die laatste was het de eerste keer dat ze in de Football League gingen spelen. Niet zo gek, want Stevenage is een relatief nieuwe club (uit 1976). Toch is er opvallend genoeg nog redelijk wat geschiedenis tussen beide clubs. In 1996 won Stevenage (toen nog met Borough achter de naam) namelijk de Conference. Doordat het stadion niet voldeed aan de eisen van de Football League mocht Stevenage echter niet promoveren, tot woede van Boro. De club die ervan profiteerde was... Torquay United, dat als laatste was geëindigd in de voorloper van League Two. Doordat Stevenage niet up mocht, bleven zij gespaard.

In 2007 konden de regels Torquay niet meer redden en degradeerden The Gulls na 80 jaar uit de Football League. Hierdoor kwamen ze Stevenage, dat sinds 1994 in de Conference speelde, voor het eerst in de geschiedenis tegen. Die eerste wedstrijd werd met 4-2 gewonnen door Torquay en ook in Stevenage wonnen The Gulls. Daarna zijn er nog vier potten tussen beide clubs gespeeld, waarvan Torquay er twee won en er twee gelijk eindigden. Torquay United is dus nog altijd ongeslagen tegen Stevenage. Dit seizoen kregen ze zelfs geen doelpunt tegen. Op Broadhall Way bleef het 0-0, terwijl Torquay in maart op Plainmoor met 2-0 won. Een belangrijke overwinning destijds voor Torquay, want het was de start van de opmars die ze uiteindelijk in de play-offs bracht.

Aan het begin van dit seizoen werden beide clubs ingeschaald als middenmotors. Torquay startte geweldig (na zes speelronden op plek 1), zakte in het midden van het seizoen helemaal weg (begin februari 14de), maar een goede eindsprint zorgde ervoor dat The Gulls als laatste club mochten meedoen aan de play-offs. Dat had als nadeel dat Torquay het in een tweeluik op moest nemen tegen Shrewsbury Town, dat maar nét naast de promotie had gepakt. Torquay won echter thuis met 2-0 en uit kon Shrewsbury in een slechte wedstrijd maar geen opening vinden. Een brilstand derhalve en Torquay naar Old Trafford. Voor het eerst in haar geschiedenis. Waar ze zowat een vaste klant zijn op Wembley, heeft het lot ze in al die jaren nog nooit gekoppeld aan Manchester United.

Ook Stevenage speelde nog nooit tegen Manchester United, maar dat is niet zo vreemd aangezien het zo'n jonge club is en ze pas één jaar in de League spelen. Daarom is het extra knap dat ze het zo goed doen. Het hele jaar zag het er niet echt naar uit dat ze in de play-offs terecht zouden komen, maar een goede reeks van vijf overwinningen op rij in maart/april, katapuleerde ze van plek de 13de naar de 4de plek. Uiteindelijk werd Stevenage zesde. Ook zij wonnen in de halve finale van de play-offs van het hoger geëindigde team. Accrington Stanley moest er met 2-0 en 0-1 aan geloven. In die wedstrijden maakte Stevenage weer duidelijk waarom ze door de andere clubs “Satanage” worden genoemd. Die reputatie hebben ze al sinds de Conference. Kort gezegd komt het er op neer dat de spelers van Stevenage constant duiken, zeuren, rollen en blessures faken.

Heel nare club dus. Ik was dus blij dat we in het Torquay-vak zouden zitten. Ik denk dat Erkaa daar minder blij mee was, want tot nu toe zag ik Torquay vier keer in actie en nooit wonnen ze. Een thuiswedstrijd van Torquay is voor mij gegarandeerd een 0-0 en uit verliezen ze altijd. Officieel was Stevenage de thuisclub, dus de uitslag stond al vast. Doordat de wedstrijd in Manchester was en niet in Wembley, was het vroeg dag. Om vier uur ging de wekker af en vroeg ik me af of ik wel spoorde om een dagtripje naar Manchester te maken. Meteen flitste door mijn hoofd dat ik deze dag ook op een meubelboulevard zou kunnen rondlopen en dan is een tripje naar Engeland toch beter. Samen met Patrick reden we naar de sexparking bij Zwijndrecht. Gelukkig geen perverselingen daar rond dit uur en even later kwamen Dokkie en Erkaa er ook aan. De roadtrip kon beginnen.

Het mooie aan een trip met vier voetbalfreaks is dat je lekker over het spelletje kunt lullen. Zowat het hele Engelse voetbal werd onder de loep genomen. Dokkie had ook een mooie verzameling van kaartjes bij. Hij is namelijk begonnen met het sparen van alle halve finales en finales van de FA Cup vanaf WO II. Vooral die uit de beginjaren zien er geweldig uit. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Deze trip zat het allemaal mee. We hadden een tunnel eerder en ook in Engeland konden we goed doorrijden. Enig minpunt was dat het onmogelijk was om ergens te pinnen. Overal stonden xenofobe pinautomaten, die alleen Britse bankpassen accepteerden. Het is duidelijk dat de Tories weer aan de macht zijn in de UK, dan krijg je dit soort fratsen. Gelukkig hadden Patrick en ik nog wat pondjes van thuis meegenomen, anders hadden we weer kunnen omdraaien.

Meer dan twee uur voor de wedstrijd kwamen we aan bij Old Trafford. De persoon die onze kaartjes had, zat echter wel in de file bij Stoke. Die zou er pas rond de aftrap zijn. Rouwmoment en we besloten daarom maar ergens rond het stadion een pinautomaat te zoeken. Uiteraard werkten ook die allemaal niet. Er zat niet anders op om dan maar geen haute cuisine te gaan eten, maar bij een van de shabby tentjes rondom het stadion. Daar maakten we de fout om het “United Café” binnen te lopen. Een vrouw met een enorme bek en dito snor nam daar de bestellingen op en serveerde zowat het ranzigste voer dat ik ooit heb gegeten. Ik kreeg friet met jus of beter gezegd jussoep met wat friet erin. Na een paar frietjes had ik al genoeg op, want ik wilde niet ziek worden. Dokkie dacht daar niet goed over na en zou later de rekening gepresenteerd krijgen.

Vol van walging liepen we het United Café uit. Het was een nare ervaring geweest. Niet alleen was het eten niet weg te krijgen, maar ook was het hele hok daar vol gehangen met foto's van SAF, Beckham en Keane. Om het compleet te maken zag je bij het verlaten nog een bord hangen met daarop “Welcome to Old Trafford”. Tsja, niets om vrolijk van te worden. Het werd nog erger toen we zagen dat er buiten allerlei merchandise van Man United werd verkocht. Die zielige groen-gele sjaals, vlaggen van Man United en sjaals met daarop de CL-finale. WTF?!? Gelukkig was er ook nog wat, lelijke, merchanise van Torquay en Stevenage te vinden, maar vreemd was het wel. Wie gaat er nu naar een finale van zijn club en koopt dan meuk van een andere club? Goed, Stevenage is een foute club, maar zelfs die fans verlaagden zich niet tot dat niveau.

Manchester United is mijn club niet. Zelfs verre van, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik Old Trafford wel aardig vind. Rondom het stadion is veel aandacht besteed aan de aankleding. Overal zijn verwijzingen naar het verleden gemaakt, Uiteraard over de vliegramp in München, maar ook over de geschiedenis van het stadion (wat ik zelf heel mooi vind). De legendes zijn ook niet vergeten, want zowel Matt Busby, Denis Law, Bobby Charlton als George Best hebben een standbeeld. De laatste drie delen er eentje. Van binnen is het ook best aardig. Ondanks de grote capaciteit (76000) heeft het toch iets intiems. Als ik het stadion van Man United vergelijk met dat van Barcelona, wint Old Trafford dat dik. Nou Camp is een groot, maar onpersoonlijk stadion.

Een paar minuten voor tijd, kwam de man met de kaartjes eraan. Er was schijnbaar een groot ongeluk bij Stoke, waardoor er veel mensen vertraging hadden. Zoveel zelfs, dat de wedstrijd een kwartier later werd gespeeld. Wij besloten alvast naar binnen te gaan en waren verbaasd. We kwamen in een of andere chique bar terecht. Allemaal leuk en aardig, maar je kon er alleen bier krijgen en we hadden juist behoefte aan eten, na het echec bij het United Café. Dat was er niet te krijgen en toen we het stadion inliepen, bleken ook de verkooppunten daar allemaal gesloten. Slechte organisatie daar. Old Trafford was ook erg leeg. In totaal waren er 11484 man en dan is Old Trafford wel heel erg groot.

Natuurlijk zijn het allebei de wat kleinere clubs uit League Two en hebben ze veel successen bepaald de afgelopen jaren (waaronder diverse trips naar Wembley), maar toch had ik wel op een mannetje of 20000 gerekend. Er was dan ook weinig sfeer en achteraf gezien had dat van mij ook zo mogen blijven. Bij Stevenage hebben ze namelijk last van de “Nederlandse ziekte”. Polderjongens die denken dat ze Argentijnen zijn en ultra's nadoen op een tenenkrommende manier. Waar ik me in Nederland wel eens kapot schaam als ik hoor hoe ze die Argentijnse liedjes verkrachten, was het hier de overtreffende trap. Zelden heb ik zo'n slechte uitvoering van “Sos Cagon” gehoord. Totaal geen ritme en veel te langzaam. Op dat soort momenten schaam je jezelf dat je tot de mensheid behoort en geen koala bent. Wat een droefenis.

De wedstrijd zelf was niet veel beter. In de eerste helft leek Torquay er geen zin in te hebben en beperkte Stevenage zich tot hoofball. Dat leverde een goaltje op voor Boro in de 41ste minuut. Toch wel terecht, aangezien zij iets beter waren. In de rust vonden Dokkie en ik eindelijk een balie waar voer werd verkocht. Dokkie kocht meteen twee zakken winegums en ging helemaal los. Dat had ik ook verwacht van Torquay, maar hoewel de wil er wel was, lukte het niet. Stevenage begon al snel met tijdrekken en duikelen. Nare club, maar het had succes. Torquay scoorde namelijk niet en Stevenage gaat naar League One volgend jaar. Crawley zal volgend jaar wel volgen en dan heb je met MK Dons erbij, alle nepclubs bij elkaar. Gezellig. Voor Torquay zal het volgend jaar lastig worden. De manager maakte na deze wedstrijd bekend naar Bristol Rovers te vertrekken en hij neemt o.a. de goede keeper Scott Bevan mee.

Na de wedstrijd hoopten we dat we de tunnel van half twaalf zouden halen. Gelukkig hadden we geen files en had Erkaa last van een heel zware voet. Binnen drie uur en drie kwartier waren we vanaf Manchester naar Dover gereden. Geen idee dat het zo snel kon. Dokkie begon ondertussen steeds misselijker te worden en we waren bang dat hij, net als na die trip naar Shrewsbury, in de Dokkiebocht bij Gent zou gaan kotsen. Hij kon ditmaal de troep die hij bij het United Café had gegeten nog binnen houden. Door Patrick werd ik in Tilburg afgezet op 29 mei om half twee 's nachts was mijn Engelse seizoen definitief ten einde. Nu is het wachten tot 17 juni, wanneer de nieuwe fixtures bekend worden gemaakt. Daarna kan ik weer gaan plannen voor een nieuw jaartje Engels voetbal. Ik heb er alweer flink zin in en hoop de komende weken geen last te krijgen van ontwenningsverschijnselen.



Het rapport

Het stadion:

Manchester United is niet mijn club, maar toch vind ik Old Trafford wel wat hebben. Het zicht is goed en het is nog een echt stadion. Zo'n Emirates van Arsenal doet me niets, maar Old Trafford is zeker het bezoeken waard. De vorige keer viel het me niet op, maar overal zie je ook verwijzingen naar de geschiedenis. Natuurlijk over de vliegramp in München, maar ook over de club en het stadion in het algemeen. De helden uit het verleden worden ook geëerd. Nee, met Old Trafford is niets mis. 

De wedstrijd:

Het zal wel komen door de belangen die op het spel stonden, maar het was helemaal niets. In de eerste helft leek het wel of Torquay er geen zin in had. Stevenage kan sowieso niet voetballen, dus daar was weinig van te verwachten. Ze maakten wel de 1-0 en hoefden daarna helemaal niets meer te doen. In de tweede helft probeerde Torquay het nog wel, maar ze kwamen er niet doorheen. Stevenage maakte haar bijnaam "Satanage" weer waar, door veel te gaan rollen en tijd te rekken. Nare club.

De omgeving:

Ik zou niet rondom Old Trafford willen wonen. Er is veel industrie en vervallen huizen. Er zijn wel wat pubs en eettentjes. Die zullen vooral op de wedstrijddag hun omzet moeten halen, want er zijn maar weinig huizen in de buurt en degene die daar wonen zullen waarschijnlijk niet de troep eten die ze daar maken.

De sfeer:

Het was heel gek om zo'n gigantisch stadion zo leeg te zien. Sfeer maken lukte dus ook niet echt. Soms klonk het even goed, maar dat stierf weer snel weg. Bij Stevenage deden ze ultra's na. Heel gek om van die gasten totaal ritmeloos Argentijnse liederen te zingen. Nee, dat Stevenage is duidelijk mijn club niet.

Overall:

Finales zijn altijd leuk om mee te maken, maar dan moet je wel bij het winnende team zitten. Nu was het toch een beetje een sof. Hoogtepunt van de dag was eigenlijk de reis. Nog een laatste keer lang over voetbal lullen. Dat is altijd mooi om te doen. Op naar volgend seizoen.



De statistieken

Stevenage v Torquay United 1-0 (28/05/2011)

41. John Mousinho 1-0

Ground: Old Trafford, Manchester

Visits: 2

Season: 2010-2011

Competition: League Two (Play-Off Final)

Position Stevenage: 6

Position Torquay United: 7

Gate: 11484

Match Number in England: 143

Goals: 394

Line up Stevenage:

Day, Laird, Roberts, Bostwick, Henry, Wilson, Long, Byrom (57. Murphy), Mousinho, Charles (85. Beardsley), Reid (62. Harrison)

Line up Torquay United:

Bevan, Nicholson (83. Rowe-Turner), Robertson, Mansell, Branston, Kee, Robinson (83. Stevens), O'Kane, Lathrope (79. Oastler), Tomlin, Zebroski

Yellow Cards:

Mousinho, Harrison (Stevenage), Zebroski, Oastler (Torquay United)



De foto's



Old Trafford dus, in plaats van Wembley. Het is weer eens wat anders



De teams van vandaag waren Torquay United



... en Stevenage



Dit zijn de mooiere figuren. Lekker je medefans een poot uitdraaien



Heel gek dat ze bij deze wedstrijd allemaal United-meuk verkochten



Gelukkig was er ook nog wat van beide clubs te vinden



Buitenkant Old Trafford



Ze zijn nogal blij met de 19de titel



Standbeeld van Matt Busby...



... die neerkijkt op drie legendes van de club



Monument voor de ramp in München



Dag, tijd en plaats van waar het plaatsvond



Onder de South Stand loopt de "Munich Tunnel"



Waar allerlei dingen over de ramp te vinden waren



...



De East Stand waar de meeste mensen te vinden waren



Vlakbij was namelijk het "United Cafe" met zijn horrorvoer



De boozer bij het stadion



Opvallend dat Tevez nog steeds bij de legendes staat



...



...



Rondom het stadion was volop aandacht voor het verleden



...



...



De buitenkant van de South Stand is nogal vervallen



Teletoeters



Na de ingang kwamen we in een poshe bedoening



Met ook daar veel aandacht voor de club



Eindelijk het stadion in



De South Stand was erg leeg



Nog meer teletoeters!



Tsja..



Gekkenhuis



Vooraf was er voldoende vuurwerk



...



De North Stand is voller geweest in het verleden



De spelers komen het veld op...



... en stellen zich voor aan de bijna lege South Stand waar de bobo's een no show gaven



Momentje uit de saaie wedstrijd



Dan was deze old skool vlag beter om te bekijken



En anders kon ik me nog altijd bezig maken met pseudo-kunstzinnige foto's



In de tweede helft beet Torquay beter van zich af



Helaas mocht het niet zo zijn en won Satanage



Feest derhalve bij de club die pas één jaar in de Football League speelt



Feest bij de ultra's van Stevenage. Tijd voor ons om eruit te knijpen


 

 

© 2005 All Rights Reserved.