Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Leicester

Het verslag

    

Dean Yashin in Leicester

 

Na de Steel City Derby werd er koers gezet richting Leicester. Koploper Leicester City zou het namelijk die avond voor de camera's van Sky opnemen tegen Oldham Athletic, die op plek vijf stonden. Op papier dus een leuk potje voetbal. Leicester City is een van de clubs die in de jaren 90 in de Premier League speelden waar ik niets mee heb en zelfs een beetje een hekel aan heb. Het zijn clubs waarvan ik altijd hoopte dat ze zouden degraderen. In datzelfde rijtje passen clubs als Coventry, Derby, Wimbledon en vooral Bolton. Waarom ik precies een hekel aan deze clubs had kan ik niet verklaren, maar ja niet voor alles is er een rationele verklaring. Maar ondanks deze lichte aversie tegen de Foxes, keek ik best uit naar deze wedstrijd. Met Leicester en hun lelijke stadion had dat weinig te maken, maar alles met Oldham en cultheld Dean Windass. Wat een held is dat toch.

 

Doordat er zoveel tijd tussen het einde van de Sheffield Derby en deze wedstrijd zat, kwamen we ruim op tijd aan bij het stadion. Dat stadion bleek van buiten een gruwel te zijn. Het enige wat duidelijk maakte dat we bij Leicester City waren, was de hoofdingang. De grote glazen afbeelding van het clublogo was best aardig, evenals de begraafplaats bij het stadion waar mensen hun as konden laten uitstrooien. Voor de rest was er niets aan, want zowel de omgeving als de rest van de buitenkant van het Walkers Stadium was saai in het kwadraat. SJ was ook goed ongemak, want ze verkochten geen speldjes in de clubshop. Gek, want je kon er van alles kopen, zoals lampenkappen, plastic bekers en stiften met het clublogo, maar een speldje en een vaantje was teveel gevraagd. We hadden onze conclusie al snel klaar: dit was een pauperclub.

 

Was het dan allemaal kommer en kwel daar in de stad van Gary Lineker? Nee, want de tickets waren met 8 pond erg goedkoop. Dat kwam door een actie van de lokale krant, die toch een goed gevuld stadion wilde ondanks dat de wedstrijd live op televisie was. Een ander positief punt was de catering, want de "pie's" waren erg goed. Minder waren de hamburgers, want wat Chocovla aan het eten was leek echt nergens op. Kurkdroog en klef zag het eruit. De warme chocolademelk smaakte, zoals altijd in Engeland, naar water. Gelukkig hebben we daar sinds kort een oplossing voor. Als je namelijk een "Yorkie" erbij komt, daar een stuk van in je mond stopt en dan de warme chocolademelk drink, heb je toch nog chocoladesmaak. Zo nu en dan lukt het dus toch om de smaakbarbaren uit Engeland een hak te zetten en dat voelt goed.

 

Wat normaal een van de hoogtepunten is, voor het eerst een nieuw stadion instappen, was nu een grote teleurstelling. De binnenkant was namelijk gebaseerd op de buitenkant: übersaai en zo efficiënt mogelijk. Ik schoot drie foto's en dat was het dan. Voor de rest was er niets te zien. Het scheen -10 te zijn, maar binnen was het best behaaglijk. We zaten ook op elkaar geperst, misschien dat dat er ook iets mee te maken had, maar buiten koude voeten en vingers was het goed te doen in Leicester. SJ had wel wat pech, want Knabbel & Babbel zaten naast hem. De hele wedstrijd waren ze nacho-chips aan het eten, dus SJ mocht genieten van een penetrante geur en continue kraakgeluiden. Na deze wedstrijd besloot SJ dan ook om geen kinderen te nemen later.

 

Het stadion stroomde vlak voor tijd toch nog redelijk vol. Vinckie was aan het klagen over de weinige away-fans van Oldham, maar dat vond ik zelf wel meevallen. Het was een late kick-off, de wedstrijd was op tv en toch zat het uitvak redelijk vol. In Nederland nemen alleen Ajax en Feyenoord meer uitfans mee dan wat Oldham deze dag bij had. Eenmaal eerder had ik Oldham aan het werk gezien en dat was sfeertechnisch een erg leuke belevenis. De Latics waren nogal fanatiek en de pie's en friet vlogen ons destijds om de oren. Ook vandaag zouden ze verbaal erg aanwezig zijn, terwijl er ook veel gasten in hun blote bast gingen staan (hét belangrijkste symbool van mannelijkheid in Engeland). Fanatieke baasjes daar in de voorstad van Manchester.

 

Waar Leicester bij mij nu niet echt bekend staat om zijn fanatieke fans, viel me dat 100% mee. We bleken tussen de fanatieke aanhang te staan en dat zorgt toch net voor een stukje extra beleving. Wat ook voor veel beleving op de tribune zorgde was de aanval van Oldham, die bestond uit Lee Hughes en Dean Windass. Deano heeft natuurlijk geen introductie nodig, maar Lee Hughes is ook een opvallende persoon. Hughes was rond het Millennium een goede spits in de Championship, maar aan zijn carrière kwam abrupt een einde toen hij iemand doodreed, terwijl hij met zijn Mercedes keihard over de weg scheurde. Hughes reed er naar het ongeluk ook vandoor, maar gaf zich een dag later toch aan. Zes jaar cel werd er tegen hem geëist, waarvan hij er drie moest uitzitten. Voor het gevangenisteam schoot Hughes er zoveel in dat hij na zijn straf toch nog profvoetbal wilde spelen. Oldham durfde het aan en nu anderhalf jaar later heeft Hughes er 21 gescoord in 44 wedstrijden. Niet slecht, vooral niet als je bedenkt dat hij in ieder ander stadion dan Boundary Park wordt verketterd.

 

De fans van Oldham maakt het niet veel uit wat Hughes heeft gedaan, want de gemiddelde fan van Oldham heeft er meer jaren spinnenhuis opzitten dan Hughes met zijn drie jaartjes. Het heeft ook wel wat, zo'n elftal vol met "tough guys". We merkten het ook meteen aan het voetbal; dit was echt fysiek een van de beste teams die ik ooit had gezien. Ze knokten echt keihard en van goed voetbal was er dan ook geen sprake. Maakt niets uit, want ik zie ook graag een potje vrij worstelen. Vooral in de lagere Engelse divisies hoort dat eigenlijk. Het gevolg was alleen dat we amper kansen zagen, want er werd goed verdedigd. Alleen Leicester schoot een bal op de paal. In de rust konden Chocovla en ik flink mopperen, want we wilden op een 0-0 inzetten vooraf, maar we konden geen wedkantoor vinden. Balen, want gezien het gebrek aan kansen moest dit wel 0-0 worden.

 

In de rust ging ik even rondkijken met Vinckie. We dachten namelijk dat onze tribune er wel eens helemaal anders uit kon zien dan de onze. Dat bleek niet het geval, alle vier de tribunes zijn even saai. Vinckie ging daarna nog een poging doen om op de hoofdtribune te komen, maar ik had het wel gezien en ging terug naar onze plekken. Hopelijk werd de tweede helft wat beter, want een doelpuntje zien was toch wel leuk. SJ zag er ongelukkig uit toen ik terugkwam. Hij had nog steeds Knabbel & Babbel naast zich zitten en werd daar niet vrolijk van. Hij stelde dan ook voor om 10 minuten voor tijd richting huis te gaan, als het 2-0 zou staan. Dan zouden we nog een tunneltje eerder kunnen pakken en dat sprak hem wel aan. De vink was sowieso al gezet, dus dat was het probleem niet.

 

De tweede helft was inderdaad iets beter, maar een doelpunt leek er niet in te zitten. Ik nuilde weer tegen Chocovla over het feit dat we niet op die 0-0 hadden kunnen inzetten. Precies op dat moment kreeg Leicester een penalty en mocht keeper Fleming inrukken. Vinckie zei triomfantelijk "Wat zeiden jullie?". Oldham had geen reservekeeper meegenomen, dus moest er een speler op doel. Je hebt culthelden, überculthelden en Dean Windass. Het was niet meer dan logisch dat Deano dus op doel ging staan en er door zijn aanwezigheid voor zorgde dat de bal naast ging. Het was nu helemaal duidelijk dat het 0-0 zou blijven, want Deano stond niet in de spits en als keeper had Windass nog nooit een tegendoelpunt gekregen.

 

Leicester probeerde het nog wel, maar Windass was net een menselijke muur. Zijn status groeide langzaam richting die van Grazioli, terwijl hij David Pipe ver achter zich liet op diezelfde ranglijst van Engelse voetbalhelden. Oldham kroop, ondanks dat er nog 35 minuten te spelen waren, niet in zijn schulp. Ze kregen zelfs nog drie grote kansen op de 0-1. Dat was helemaal geweldig geweest, maar door niet op de 0-0 in te zetten wisten we dat ons geen doelpunt gegund zou worden. Stiekem begon ik te hopen op het Eric Viscaal scenario. Die moest ook ooit op doel, stopte een penalty en schoot in de laatste minuten een penalty bij de tegenstander in de touwen. Wat zou ik Deano dat ook gunnen, maar met zo’n thuisfluiter op het veld was die kans nihil.

 

We bleven tot het einde van de wedstrijd, maar we gingen alvast dicht bij de uitgang zitten. Op het moment dat de scheidsrechter affloot stond ik dan ook meteen op en binnen drie seconden stond ik buiten. Helaas voor de andere drie moesten ze nog langs Vinckie en die was nog een foto aan het maken. Met een kleine vertraging kwamen we bij de auto aan. Nadelig was het niet, want we zaten zo op de snelweg. Helaas moesten we nog anderhalf uur wachten bij de terminal in Folkestone, voordat de tunneltrein ging. Afzien, want zo werd het flink laat. Rond half vier lag ik in bed. Het was zwaar geweest, maar toch weer erg leuk. De Steel City Derby was wederom een succes, terwijl Leicester v Oldham leuk was door Dean Windass. Het enige waarvan ik baalde was dat ik pas over twee maanden weer naar Engeland ga, want het is toch wel erg verslavend om wedstrijden te bekijken daar.



Het rapport

Het stadion

Omdat ik ooit wel alle 116 stadions wil bezoeken in de hoogste vijf divisies van Engeland moet je zo nu en dan ook eens naar een club met een gedrocht van een stadion. Een van die clubs is Leicester City; waar Filbert Street nog een mooie, klassieke ground was, is dat met het Walkers Stadium niet het geval. Wat een saai en strak stadion was dit. Ik vond zelfs het Riverside Stadium en de Ricoh Arena mooier, die hadden namelijk nog iets specifieks, iets dat in Leicester ontbrak. Wat natuurlijk ook niet in het voordeel van Leicester sprak, was dat we een paar uur eerder nog op Bramall Lane zaten. Toch denk ik dat als dat niet het geval was geweest ik het Walkers Stadium ook niets had gevonden. Saaie rukbak. 

De sfeer

Waar het stadion k.. met peren was, was de sfeer echt opperbest. We zaten tussen de harde kern van Leicester in en die lieten zich goed horen. Doordat Oldham met veel man was gekomen (en dat terwijl het een 17:20 kick-off was, met de wedstrijd op Sky), was er continue banter over en weer. De Oldham-fans waren me bij een bezoekje aan Boundary Park al opgevallen als een fanatiek stel en dat maakte ze opnieuw waar. Ik vond het eigenlijk wel jammer dat ik niet tussen ze zat, vooral niet nadat Windass in goal was gaan staan. Toffe club en fans daar bij Oldham.

De wedstrijd

Stom stom, maar we konden voor de wedstrijd geen wedkantoortje vinden en dat terwijl het duidelijk was dat dit een 0-0 zou worden. Voetbaltechnisch was het erg belabberd, maar door de rode kaart voor keeper Fleming, de gemiste daaropvolgende penalty en Deano in de goal, was deze 0-0 nog best te pruimen. Ik begreep er niets van dat Leicester zo hoog stond, want daar liep echt geen enkele speler met creativiteit rond. Oldham lijkt me overigens ook een kloteploeg om tegen te spelen, net de vroegere "Crazy Gang" van Wimbledon. Fysiek ijzersterk en spelend met een aanval bestaande uit het beest Dean Windass en moordenaar Lee Hughes.

De omgeving

Goed aan het Walkers Stadium is dat het dicht bij het oude stadion is gebouwd. Toch is er niet echt veel te beleven rondom het stadion, met aan de ene kant huizen en de andere kant een riviertje. Wat ik wel leuk vond was dat er in de buurt van het stadion een begraafplek was, waar fanatieke Leicesterfans hun as kunnen laten uitstrooien als ze daar behoefte aan hebben.

Overall

Eigenlijk was deze wedstrijd een leuk toetje en niet meer dan dat. Toch vermaakte ik me opperbest en dat kwam eigenlijk vooral door Dean Windass. Deze man is toch wel een mijn favoriete voetballers in Engeland en als hij dan ook nog eens zo nadrukkelijk in beeld is, is dat extra leuk. De sfeer viel me ook zeker niet tegen. Eigenlijk waren zowel de Leicester- als de Oldhamfans een stuk fanatieker dan de Blades eerder die middag. Minpunt was het saaie stadion. Onbegrijpelijk dat sommige clubs er niet gewoon een leuk ding van maken i.p.v. die saaie stadions die veel clubs hebben. Er zijn genoeg voorbeelden van clubs die wel een leuk, nieuw stadion hebben. Het kan dus wel.



De foto's

Alleen dat glazen logo zorgde ervoor dat we wisten dat we hier bij Leicester City waren

Er is toch nog een lichte hang naar vroeger toen alles, uiteraard, beter was

Geen idee welke tribune dit is, alles leek op elkaar van buitenaf

Lineker, de grootste speler die Leicester ooit heeft gehad

Dit asuitstrooiparkje voor het stadion vond ik wel apart

De Marks Electrial Family Stand, vernoemd naar de clublegende Marks Electrial

De Upton Steel West Stand, waar de bobo's zaten. Upton Steel was ook een clubheld in de jaren 30

Yes, eindelijk een geen commerciële naam: de South Stand Kop

De Alliance & Leicester Stand, waarop SJ en zijn twee schandknaapjes zaten

Was ik dat kind maar, want Filbert Fox had een erg sympathieke uitstraling 

Terwijl de spelers opkomen...

... gaat het publiek uit zijn plaat

En ik ook, wanneer ik zie dat Dean Windass in de basis staat

Het voetbal was, buiten dat van Windass, erg matig. Wel veel strijd

Hoogtepunt van de wedstrijd: Windass tegenover de beste topscorer van League One, Matty Fryatt

Windass maakt hem helemaal gek en Fryatt wordt zenuwachtig

Fryatt, op van de zenuwen, mist hem dan ook

Waarop de meegereisde Latics helemaal gek worden

Leicester probeerde van alles, maar met Deano op doel was er geen eer aan te behalen

Windass was al een held, maar door deze wedstrijd komt hij in mijn top 5 van all-time favourites

Onnodig om te laten zien, want Windass in goal in plaats van in de spits betekent 0-0


 

 

© 2005 All Rights Reserved.