Matthew Le Tissier

"Wie is je favoriete voetballer allertijden?", is een veelgestelde vraag. Ik moet zeggen dat ik zelf veel spelers heb waar ik erg graag naar keek. De eerste die veel indruk op me maakte was Maradona, toen ik flitsen van mijn eerste WK zag in 1986. Wat een geweldenaar. Later waren er nog meer voetballers die ik tot mijn favorieten mocht rekenen, zoals Carlos Valderama, Michael Laudrup, Robert Prosinecki en Gheorge Hagi. Toch is er eentje die er voor mij bovenuit steekt en daarom mijn favoriete voetballer allertijden is: Matthew Le Tissier oftewel Le God. Wat een geweldenaar was dat. Volgens mij heeft die man nooit een lelijk doelpunt gemaakt. Prachtige vrije trappen, lepe afstandsschoten of een briljante pass, Le God kon het allemaal en het leek hem ook amper moeite te kosten.

Als "Match of the Day" begon keek ik altijd uit naar wedstrijden van Southampton. Met de club zelf heb ik echt helemaal niets. Het maakte me ook niet uit dat ze afgelopen seizoen bijna degradeerden naar het derde niveau, want ik keek destijds puur voor Le Tissier. Als ik Matthew zag sjokken in de eerste minuut met zijn bierbuik wist ik al dat het goed zat. Hij was dan allang aan het broeden op iets geniaals. Als destijds de meters werden gemeten die een voetballer aflegt in een wedstrijd was er bij Le Tissier hooguit een kilometer of vier uitgekomen. Lopen was zijn ding niet en zo hoort het ook. Als ik hardlopers wil zien kijk ik wel naar atletiek. Doordat Le Tissier zo weinig liep kon hij zijn energie aanwenden voor zijn geniale acties.

Behalve zijn prachtige voetbalstijl is ook de achternaam van Le Tissier apart, want die klinkt nogal Frans. De verklaring is erg logisch, want Le Tissier werd op 16 oktober 1968 geboren op Guernsey, een van de Kanaaleilanden. Deze eilanden, vlak voor de kust bij Normandië, zijn afwisselend bezit geweest van Frankrijk en Engeland waarmee de Franse achternaam van Le Tissier is verklaard. Tegenwoordig zijn ze onderdeel van de Britse Kroon, waardoor voetballers van de eilanden mogen kiezen of ze voor Engeland, Wales, Schotland of Noord-Ierland willen uitkomen. Lange tijd ging dan ook het gerucht dat Le Tissier voor Schotland zou kiezen en achteraf had hij dat ook beter kunnen doen, want in het Engels elftal, waar creativiteit en techniek vieze woorden zijn, is hij nooit echt gewaardeerd.

Maar terug naar Guernsey, waar de jonge Matthew zijn eerste stappen op voetbalschoenen maakte. Die stappen waren overigens zo indrukwekkend dat hij op 17-jarige leeftijd een uitnodiging kreeg van Oxford United om daar mee te trainen. Oxford was destijds nog een topclub die een jaar later op het hoogste niveau zou uitkomen. De proeftraining verliep niet zo soepel en de trainers hadden ook zo hun twijfels over zijn niet echt atletische lichaam. Bij Southampton hapten ze echter wel toe en Le Tissier was een 'Saint' en zou dat voor de rest van zijn carrière blijven, ondanks enkele zeer verleidelijke aanbiedingen van andere clubs. Door dit alles en natuurlijk zijn briljante spel zou Le Tissier uitgroeien tot een ware legende bij Southampton en werd hij een aantal jaar geleden terecht uitgeroepen tot de beste speler die de club ooit heeft gehad.

In zijn eerste jaar mocht Le Tissier zich vooral bezig houden met het poetsen van de schoenen van de vedettes van de club. Dat veranderde in 1986, toen Matthew zijn officiële debuut maakte voor de club. Dat Southampton maar een kleine club was bewijzen de resultaten wel in de jaren dat Le Tissier er voetbalde. Slechts eenmaal slaagde de club erin om hoger te eindigen dan de tiende plek en dat was in 1990, toen de ook niet echt adembenemende zevende plek behaald werd. Het was ook meteen het enige seizoen waarin er meer wedstrijden werden gewonnen dan verloren. Doordat Southampton zo’n matige ploegje had is het extra opvallend dat Le Tissier zo’n geweldige statistieken heeft. Mooiste voorbeeld is het seizoen 1993/1994. Southampton bleef een puntje boven de degradatiestreep, maar Le Tissier maakte dertig goals en talloze assists. Eigenlijk hield hij eigenhandig de club in de Premier League.

Het seizoen erop, Southampton was nog steeds matig, werd een prachtige lobgoal van Le Tissier aan het eind van het seizoen uitgeroepen tot “Goal of the Season” door de BBC. Midden jaren negentig waren de topjaren van Le Tissier. Vaak werd hij in verband gebracht met allerlei topclubs en ik herinner me nog een artikel waarin werd geschreven dat Matthew de eerste speler zou zijn die de 10 miljoen pond transfersom zou verbreken. Het kwam er nooit van, want Le Tissier wilde niet weg aan de zuidkust van Engeland. The Dell, het prachtige oude stadion van Southampton destijds, was zijn thuis en het beviel hem wel als klassieke spelverdeler. Aanbiedingen van Chelsea, Tottenham Hotspur en AC Milan wimpelde hij af. Misschien had Le Tissier toch op een van die aanbiedingen moeten ingaan in verband met zijn interlandcarrière, want die is nooit echt van de grond gekomen.

Na jaren van twijfels over welk land Le Tissier zou vertegenwoordigen, werd het in 1994 toch Engeland. Engeland, een land waar technische voetballers vaak erg worden ondergewaardeerd en ze vaak het mikpunt van kritiek zijn van de tabloids. Hoddle, Gacoigne en Waddle kunnen erover meepraten. Le Tissier zou de volgende zijn in dat rijtje. Slechts achtmaal zou hij het witte shirt aantrekken en dat terwijl Glenn Hoddle in die periode ook een tijdje bondscoach was. Hoddle was echter te druk bezig met gebedsgenezeressen en miste daarom Le Tissiers meest briljante interland met Engeland B. In die wedstrijd, vlak voor het WK 1998 in Frankrijk, was Le God helemaal los. Tegen Rusland maakte Le Tissier alle drie de Engelse goals en trapte hij de bal ook nog een tweemaal op de lat. Toch mocht hij niet mee naar Frankrijk en het was tevens het einde van de interlandcarrière van hem. Eeuwig zonde, want een beetje creativiteit kon de ploeg toch wel gebruiken.

Bij Southampton bleef Le Tissier wel de grote man en iedere keer als er degradatie dreigde stond hij op en maakte hij enkele magistrale doelpunten. Uiteindelijk zou aan het eind van zijn carrière de teller op 209 goals blijven steken, waaronder diverse beauties. De meest bijzondere goal was misschien wel de 3-2 tegen Arsenal. Dit doelpunt, een prachtige volley van een metertje of twintig, zou het laatste doelpunt ooit zijn op “The Dell”. Southampton besloot namelijk mee te gaan in de vaart der volkeren en een nieuw stadion te bouwen, het übersaaie St. Mary's. Le Tissier zou ook in dat stadion nog een jaartje spelen, hoewel niet heel vaak vanwege blessures, en besloot daarna dat het mooi was geweest. Het lichaam wilde niet meer en het nieuwe stadion voelde gek aan voor de man die eigenlijk op "The Dell" hoorde en nergens anders. Op 33-jarige leeftijd gaf de beste voetballer die ik ooit heb zien spelen er de brui aan. Gelukkig heb ik de dvd "Unbelievable" over de loopbaan van Le God, zodat ik nog vaak kan genieten van die kunststukjes van hem.

Le Tissier Top Ten Goals

Geschreven door: Sir Stanley Matthews