P-P
Wat is het meest pijnlijk wat je als groundhopper kan overkomen? Een 0-0, een lelijk stadion of een sfeerloze ambiance? Eigenlijk geen van allen, want er is een ding dat al deze ellende in zijn schaduw stelt en dat is een afgelaste wedstrijd. Gelukkig had ik het nog nooit meegemaakt in Engeland, maar eens moet de eerste keer zijn. Vooral de maanden december, januari en februari zijn erg gevaarlijk op dat vlak. Maar in die maanden zijn ook vaak de leukste wedstrijden. Het pijnlijkste is het als je speciaal voor één wedstrijd naar Engeland gaat en dat die eruit ligt. Dus eigenlijk moet je dat voorkomen en alternatieven achter de hand hebben. De Schotse lagere divisies moet je sowieso mijden in deze maanden, want daar worden wekelijks wedstrijden afgelast. Met Lewes v Kettering dachten we veilig te zijn, aangezien Lewes in het veilige zuiden ligt, niet eens zo ver van de kust af. Helaas bleek dat niet genoeg te zijn…
In eerste instantie hadden SJ en ik niet eens het voornemen om naar Lewes v Kettering te gaan. SJ wilde namelijk een vinkje zetten en Millwall was de enige ground die voor ons allebei nog maagdelijk was op die 28e december. Naarmate de wedstrijd dichterbij kwam, vonden we dat de wedstrijd Millwall v Yeovil wel erg onaantrekkelijk was. The New Den is al niet het mooiste stadion en als je saaie stadions bezoekt kun je dat het best doen tijdens een leuke wedstrijd met veel fans. Yeovil is een wat saaie club en veel “banter” hoefde we niet te verwachten op de tribunes. Na lang wikken en wegen besloten we voor Lewes v Kettering te gaan in de Conference. Eigenlijk om een reden en dat was de naam van het stadion van Lewes: “The Dripping Pan”. Mooier krijg je ze niet snel.
Lewes v Kettering Town was niet zomaar een wedstrijd. Lewes werd namelijk het afgelopen jaar kampioen van de Conference South en mocht zodoende voor het eerst uitkomen in de Conference. Tegenstander Kettering Town was het jaar ervoor ook kampioen geworden, maar dan van de Conference North. In tegenstelling tot de tegenstander had Kettering volop ervaring in de Conference. Het is eigenlijk een van de grootste amateurclubs van het land. De titel was dan ook geen verrassing, evenals het feit dat de club erg goed meedraait in de Conference dit seizoen. Tegenstander Lewes kan maar niet wennen aan het niveau, mede doordat de club in de financiële zorgen zit. Het moet gek lopen als Lewes volgend seizoen nog in de Conference uitkomt.
Vroeg vertrokken we uit Londen, zodat we ruim op tijd in Lewes waren en nog tijd hadden om wat te gaan eten. We waren al eerder in dit leuke plaatsje geweest (tijdens onze trip naar Brighton), maar destijds vonden we het stadion niet dankzij het pauperbestandje van Vinckie. Ditmaal vonden we het stadion wel, maar eerst gingen we het stadje in. Het was lekker fris en met de strakblauwe lucht op de achtergrond was het hier goed toeven. Lewes is een van de weinige stadjes in Engeland waar ik wel zou willen wonen. Het plaatsje heeft een historische uitstraling en best een aardig centrumpje. Na “haute cuisine” te hebben gegeten was het tijd om naar het stadion te gaan. Eindelijk zouden we The Dripping Pan gaan zien.
Twee uur voor de wedstrijd was het nog erg uitgestorven. Op het gemakje maakte we een rondje. Het was toch best een modern stadionnetje. Bij de ingang waren ondertussen wat mannetjes bij elkaar gekomen. Ik vroeg aan een van hen of de wedstrijd wel doorging. Ondanks dat het er goed uitzag twijfelde ik. Hij vertelde dat het veld zou worden binnen een half uurtje en dat ze dan meer zouden weten. In die tijd bleven we even bij hem hangen om wat te praten over onze reisjes en Lewes. De uitkomst liet echter op zich wachten en ik vroeg of we niet naar binnen mochten om wat foto’s te maken. Dat was geen probleem en eindelijk stond ik dan in The Dripping Pan. Een van mijn levensdoelen was bereikt.
Eigenlijk stelt het stadion helemaal niets voor. De Grass Bank en de Philcox Stand met zijn terracing en gekke dak zijn aardig om te zien, maar niet meer dan dat. De zittribune is erg saai, evenals de terrace aan de overkant. Terwijl we foto’s maakten zagen we de scheidsrechter op het veld staan. Om hem heen allemaal bobo’s die de wedstrijd door wilden laten gaan. Hij was echter onverbiddelijk en keurde het af. Snel zorgden we ervoor dat we naar de auto gingen om naar Crawley te rijden. Die speelden namelijk ook thuis en dat was maar 45 minuten rijden. Na een kort bedankje liepen we weg, nog nagenietend van deze live afgelasting. Wie niet genoten waren de mannen in spelersbus van Kettering die net kwam aanrijden. Die mochten weer vier uur terugrijden naar Kettering. Mijn eerste P-P was een feit, maar werd verzacht door het feit dat we een alternatief hadden en we toch The Dripping Pan hadden gezien.
Site Navigation 
