Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Leyton

Het verslag

     

The Ugliest Stand in London

Leyton Orient v Millwall is een van de van de twaalf Londense derby's dit jaar in League One. Dankzij de promotie van Brentford en de degradatie van Charlton zijn er namelijk vier clubs uit de hoofdstad actief in deze divisie. De penningmeesters van de vier clubs zijn dan ook erg tevreden, want deze derby's leveren altijd extra toeschouwers op. Opvallend is trouwens dat voor geen van deze vier Londense clubs er een wedstrijd tegen de aartsrivaal op het programma staat. Zo is de wedstrijd van deze middag ook een leuke derby, maar zijn beide clubs geen aartsrivalen. Dat zou ook raar zijn, want Leyton komt uit het oosten van de stad, terwijl Millwall in Zuid-Londen speelt. In principe zouden beide fangroepen het goed met elkaar kunnen vinden, want allebei haten ze West Ham. Millwall omdat het nu eenmaal de aartsrivaal is (de rellen een paar weken geleden lieten dat weer duidelijk zien) en Leyton doordat West Ham een enorme aantrekkingskracht heeft op de jonge fans en zo veel potentiële supporters wegkaapt. Orient dient dan aan altijd aan het begin van het seizoen het verzoek in om niet thuis te spelen, als West Ham dat ook doet, want dat heeft effect op de toeschouwersaantallen op Brisbane Road.

Opvallend is ook dat Leyton v Milwall een wedstrijd is die niet zo vaak is gespeeld in de recente geschiedenis. Pas de afgelopen drie seizoenen zitten beide clubs bij elkaar in de competitie. Daarvoor speelde Millwall eigenlijk altijd een of twee divisies hoger. Toch zijn er qua successen niet eens zoveel verschillen tussen de clubs. Leyton Orient speelde ooit één seizoen op het hoogste niveau, terwijl Millwall het amper beter deed met twee jaar. Prijzen? Beide clubs hebben werkelijk fuck all gewonnen. Goed, zo nu en dan een kampioenschap in een lagere divisie, maar daarmee houdt het op. Echte doelpuntenfestijnen waren de wedstrijden op Brisbane Road niet de afgelopen drie jaar. In 2006 werd het 2-0, het jaar erop 0-1 en vorig jaar zelfs 0-0. Dat belooft weinig goeds voor deze ontmoeting, maar je hebt kleine leugens, grote leugens en statistieken. En als we dan toch statistieken moeten gaan volgen, dan graag een herhaling van de 5-3 uit 1984. Opvallend is wel de hoogste gate afgelopen jaar juist in de wedstrijd was. 6.951 mensen kwamen op de wedstrijd af. Voor Leytonbegrippen een gigantisch aantal. Dit kwam mede doordat er een general sale was en er flink veel fans van Millwall in de thuisvakken zaten en zich daar niet echt netjes gedroegen. Ditmaal wilde Leyton geen geld verdienen, want de ticketverkoop was goed afgeschermd. Ik moest zelfs bellen en uitleggen dat ik echt geen fan van Millwall was voordat ik tickets kon bestellen.

Doordat Leyton redelijk dichtbij ligt was dit een ideale mogelijkheid om er een dagtrip van te maken. Ondanks dat ik op een normale tijd opstond (7:00 uur) was ik toch aardig lam. Langzaamaan verzamelde iedereen zich bij mijn drugspand. De Nederlander op zijn fietst (een unicum) en SJ met zijn pimpcar voor een van de laatste ritjes daarmee (binnenkort gaat hij een Hummer kopen). Het wachten was op Maus, die nogal last had van de Franse Slag. Eindelijk kwam hij er ook aan en kon er koers gezet worden richting Engeland. Helaas lukte het niet om een tunnel eerder te nemen. Maar we hadden weinig moeite bij de paspoortcontrole, aangezien er voor ons drie erg opvallende wagens vol met drugs werden uitgepikt. Zelden is het zo soepel gegaan. Aangekomen bij het metrostation van North Greenwich ging SJ met de benenwagen naar Charlton en wij vertrokken richting Leyton. Uiteraard lag de Jubilee Line er weer eens uit (dit is mijn vierde keer bij North Greenwich en iedere keer was het niet mogelijk om deze metrolijn te nemen door verbouwingen) en moesten we met de bus.

Na onderweg bij de Subway een gigantisch broodje te hebben gegeten kwamen we ruim op tijd aan bij Brisbane Road. Er hingen al wat Millwall-fans rond het stadion en daaruit voortvloeiend ook veel politie. Van buiten was het stadion niet veel bijzonders. Overal zag je appartementen staan en alleen de buitenkant van de oude East Stand was wel aardig om te zien. De nieuwe hoofdtribune – de West Stand – was van buiten er klinisch en leek gigantisch hoog. We moesten hier wel zijn om de tickets te halen. Uiteraard waren mijn tickets onvindbaar. Het typische is dat ze wel altijd mijn creditcardnummer goed hebben, maar mijn naam nooit. Uiteindelijk bleken ze onder de naam “Amewier” te staan ipv “Van de Wier”. Nou ja, bijna goed. We hadden in ieder geval tickets en hoefden niet naar ons alternatief Tilbury FC te gaan. Stiekem vonden we dat wel jammer, want die club is onze favoriet in Engeland en dat heeft niets te maken met het feit dat Tilbury wel erg veel op Tilburg lijkt. Ze vegeteren nu ergens in de middenmoot van de Ryman League Division One North en zijn daarmee maar vier promoties verwijderd van de League. Eens gaan we dat meemaken.

Eenmaal in het stadion bleek de West Stand echt een gedrocht te zijn. Het dak zweeft zowat 1 kilometer boven de tribune. Het leek meer een kantoor gebouw dan een tribune, echt een afschuwelijk ding. Het stadion was sowieso niet echt een plaatje. De twee stands achter de goal waren saai (wij zaten op een soort Sparta-tribune, met een gracht) en eigenlijk was alleen de oude East Stand de moeite waard. Vooral de gable op het dak was erg mooi. Toch is dit (buiten een nieuwbouwgedrocht als het Emirates Stadium) het minste stadion in Londen. Ik zal dit stadion dan ook nooit aan iemand adviseren die een keertje naar Londen gaat voor de hoofdstad. Als je het Premier League geweld wilt ontlopen, maar toch voetbal in de Britse hoofdstad wil zien dan zou ik veel eerder naar Brentford, Barnet of QPR gaan. Dat zijn allemaal clubs met veel leukere stadions.

Waar vorig jaar bijna 7000 mensen op de tribunes zaten, waren het er nu iets meer dan 5000. De restrictie op de kaartverkoop is dus goed gelukt, want er zaten geen Millwall-fans in de thuisvakken. De gehele East Stand was voor de Lions, die dat vak ook helemaal hadden uitverkocht. Er waren zelfs zoveel mensen dat er fans moesten plaatsnemen op de stoelen van de oude paddock, die eigenlijk leeg hadden moeten blijven. De Leyton-fans lieten het echter afweten. Al acht wedstrijden op rij was er niet gewonnen en dat is voor het negatieve publiek van de O's reden om dan maar niet te komen. Ik kon ze geen ongelijk geven, want ze moesten buiten verliespartijen ook nog eens aankijken tegen die afschuwelijke tribune. Mijn god, hoe langer ik er naar keek, hoe lelijker ik het begon te vinden. Zo'n wanstaltig ding wil je als architect toch niet op je naam hebben staan.

De wedstrijd zelf was van een matig kaliber. Er gebeurde vrij weinig en de 0-0 hing als een donkere wolk boven ons. De sfeer was zo nu en dan best aardig en dat verbaasde me, want de O's staan niet bekend om hun fanatieke aanhang en het spel was nu niet echt aanleiding om eens flink los te gaan. We zaten bijna bovenin en er waren golfplaten achter ons. De mannetjes achter ons vonden het soms nodig om daar keihard op te slaan en dan “Oi, oi, oi, Orient” te roepen. Geen wonder dat Maus in de rust – totaal verward – een pie kocht met nieren als vulling. Er kwam een ziekelijke lucht vandaan, te vergelijken met de wc in de intercity aan het eind van de dag. Toch is het wel knap van die Engelsen om mij iedere keer weer te verrassen op gastronomisch gebied door nog iets walgelijkers te produceren. Ik dacht dat ik met de boterhammen met friet het dieptepunt wel gezien had, maar deze kidneypie versloeg dat product met verve.

In de tweede helft gebeurde er opnieuw vrij weinig. Tijd voor Leyton-manager Williams om supertalent Andros Townsend (spelend in Engeland onder 19) in te brengen. Een minuut later lag de bal al in het netje dankzij deze speler. Daarna had hij nog een paar leuke acties, maar er werd niet meer gescoord. Het doelpunt had ook een nadelig effect, want de “ultra's” aan de overkant werden ineens wakker en ging keihard op een trommel slaan. Ach ja, ik kon in ieder geval niet meer klagen over de 0-0. Van de dertien Leagueclubs uit Londen was dit nummer elf en Leyton Orient zal niet echt mijn favoriet worden. Daarvoor is het nieuwe stadion allemaal net iets te klinisch. De ligging is wel ideaal, want we waren eerde bij de auto dan SJ die van Charlton afkwam. Op een Christelijk tijdstip kwamen we weer aan in Nederland. Wat dat betreft zijn dagtripjes naar Londen echt uitstekend te doen.



Het rapport

Het stadion

Soms valt een stadion mee en soms valt het tegen. Deze keer was het tweede het geval. De oude East Stand was wel mooi, maar de andere drie tribunes waren gewoonweg lelijk. De North Stand tegenover ons was een saai gevalletje. Zelf zaten we op de South Stand, die veel weg had van een Nederlandse eerste divisie-tribune met van die vreselijke trappetjes om erop te komen. Het ergste is echter de West Stand. Een gedrocht dat kilometers hoog is en vooral bestaat uit een grijze wand. Het dak zit er alleen op voor de sier, want als de wind wat ongunstig staat wordt je er kletsnat. 

De sfeer

Het begon allemaal vrij fanatiek, vooral van Millwall-zijde. Wijzelf zaten heel hoog op de South Stand en daar vonden ze het leuk om keihard op de golfplaten achterkant van de tribune te slaan. Met name "Oi, oi, oi, Orient" begeleid door het keihard slaan op de golfplaten zorgde voor tijdelijke doofheid. Leyton had ook zijn eigen ultra's in een hoekje aan de overkant staan. Ze hadden stoere spandoeken en een trommelaar, maar waren pas te horen nadat ze met 1-0 voorkwamen. 

De wedstrijd

Gezien de statistieken had ik vooraf gerekend op een 0-0, maar wonder boven wonder werd er nog gescoord tijdens de matige wedstrijd. De overwinning was wel een terechte, want Millwall bakte er helemaal niets van. Vreemd om te zien, want een paar maanden geleden zagen we Millwall nog een erg goede wedstrijd spelen. Voor Leyton was het de eerste overwinning in negen wedstrijden, maar gezien het gebrek aan alles in die ploeg denk ik dat ze het nog heel zwaar gaan krijgen om degradatie te ontlopen.

De omgeving

Leyton Orient speelt in het oosten van Londen, het zogenaamde mindere gebied. Toch is de omgeving van Brisbane Road helemaal niet pauperig. Het is zelfs een vrij nette buurt. Dat was ook te zien aan het publiek, waar relatief weinig Tokkies tussen zaten. Ik denk dan ook dat de appartementen in en rond het stadion redelijk aan de prijs zijn. Wat dat betreft heeft de club het goed gedaan om die ruimte te verkopen, want het heeft de club flink geld opgeleverd.

Overall

Leyton Orient is makkelijk te bezoeken vanuit Nederland, dus het was een perfecte gelegenheid om de club eens te bezoeken. Toch verwacht ik er niet snel nog een keer te komen. Het stadion viel me erg tegen en de club had niet echt iets dat me aansprak. Ik zal de club ook niet snel aan iemand adviseren die een dagtripje naar Londen maakt. Dan zijn clubs als Brentford, Barnet en QPR veel aantrekkelijker om eens te bezoeken.



De foto's



Approaching Brisbane Road



De façade van de East Stand, de mooiste tribune van Brisbane Road



Nog een klassiek element aan de buitenkant



*Fapfapfap*



Achter beide goals zijn alleen lelijke huizenblokken



De façade van de West Stand. Net een kantoorgebouw



Alleen hieraan is te zien dat het geen kantoor is



De North Stand, saai tot op het bot



Lelijk, lelijker, de West Stand van Brisbane Road



De East Stand is de enige tribune die de moeite waard is bij Leyton



Hét hoogtepunt van Brisbane Road: de gable



Als fan een appartementje hebben in het stadion is toch wel een droom



Ruud Gullit als conditietrainer bij Millwall



We waren niet de enige vinckers de dag



Lelijke floodlights voor de liefhebber



Een klassieke clash tussen rood en blauw



De East Stand zat zo vol met Lions, dat zelfs de afgesloten voorste rij met stoeltjes werd gebruikt



"No one likes us, but we don't care"



Een mogelijkheid op een kans tijdens de matige wedstrijd



Dit mannetje vond zijn backgammonboekje een stuk leuker dan de wedstrijd



Maus at een gore, stinkende pie vol met nieren



SJ had zijn eigen rij hier bij Leyton Orient. Alleen mannetjes die op hem lijken mogen hier zitten



Leyton Orient had zijn eigen teletoeters met een gloryhuntende trommelaar



Stoere mannetjes in bote basten die na de wedstrijd stoeltjes gingen slopen



Na de wedstrijd kon ik onze saaie tribune op de foto zetten



En ik kon het gedrocht van dichtbij zien. Wat is ie toch lelijk



Nog eenmaal de East Stand...



... met zijn gable

 

 

© 2005 All Rights Reserved.