Leyton Orient v Millwall is een van de van de twaalf Londense derby's dit jaar in League One. Dankzij de promotie van Brentford en de degradatie van Charlton zijn er namelijk vier clubs uit de hoofdstad actief in deze divisie. De penningmeesters van de vier clubs zijn dan ook erg tevreden, want deze derby's leveren altijd extra toeschouwers op. Opvallend is trouwens dat voor geen van deze vier Londense clubs er een wedstrijd tegen de aartsrivaal op het programma staat. Zo is de wedstrijd van deze middag ook een leuke derby, maar zijn beide clubs geen aartsrivalen. Dat zou ook raar zijn, want Leyton komt uit het oosten van de stad, terwijl Millwall in Zuid-Londen speelt. In principe zouden beide fangroepen het goed met elkaar kunnen vinden, want allebei haten ze West Ham. Millwall omdat het nu eenmaal de aartsrivaal is (de rellen een paar weken geleden lieten dat weer duidelijk zien) en Leyton doordat West Ham een enorme aantrekkingskracht heeft op de jonge fans en zo veel potentiële supporters wegkaapt. Orient dient dan aan altijd aan het begin van het seizoen het verzoek in om niet thuis te spelen, als West Ham dat ook doet, want dat heeft effect op de toeschouwersaantallen op Brisbane Road.

Opvallend is ook dat Leyton v Milwall een wedstrijd is die niet zo vaak is gespeeld in de recente geschiedenis. Pas de afgelopen drie seizoenen zitten beide clubs bij elkaar in de competitie. Daarvoor speelde Millwall eigenlijk altijd een of twee divisies hoger. Toch zijn er qua successen niet eens zoveel verschillen tussen de clubs. Leyton Orient speelde ooit één seizoen op het hoogste niveau, terwijl Millwall het amper beter deed met twee jaar. Prijzen? Beide clubs hebben werkelijk fuck all gewonnen. Goed, zo nu en dan een kampioenschap in een lagere divisie, maar daarmee houdt het op. Echte doelpuntenfestijnen waren de wedstrijden op Brisbane Road niet de afgelopen drie jaar. In 2006 werd het 2-0, het jaar erop 0-1 en vorig jaar zelfs 0-0. Dat belooft weinig goeds voor deze ontmoeting, maar je hebt kleine leugens, grote leugens en statistieken. En als we dan toch statistieken moeten gaan volgen, dan graag een herhaling van de 5-3 uit 1984. Opvallend is wel de hoogste gate afgelopen jaar juist in de wedstrijd was. 6.951 mensen kwamen op de wedstrijd af. Voor Leytonbegrippen een gigantisch aantal. Dit kwam mede doordat er een general sale was en er flink veel fans van Millwall in de thuisvakken zaten en zich daar niet echt netjes gedroegen. Ditmaal wilde Leyton geen geld verdienen, want de ticketverkoop was goed afgeschermd. Ik moest zelfs bellen en uitleggen dat ik echt geen fan van Millwall was voordat ik tickets kon bestellen.

Doordat Leyton redelijk dichtbij ligt was dit een ideale mogelijkheid om er een dagtrip van te maken. Ondanks dat ik op een normale tijd opstond (7:00 uur) was ik toch aardig lam. Langzaamaan verzamelde iedereen zich bij mijn drugspand. De Nederlander op zijn fietst (een unicum) en SJ met zijn pimpcar voor een van de laatste ritjes daarmee (binnenkort gaat hij een Hummer kopen). Het wachten was op Maus, die nogal last had van de Franse Slag. Eindelijk kwam hij er ook aan en kon er koers gezet worden richting Engeland. Helaas lukte het niet om een tunnel eerder te nemen. Maar we hadden weinig moeite bij de paspoortcontrole, aangezien er voor ons drie erg opvallende wagens vol met drugs werden uitgepikt. Zelden is het zo soepel gegaan. Aangekomen bij het metrostation van North Greenwich ging SJ met de benenwagen naar Charlton en wij vertrokken richting Leyton. Uiteraard lag de Jubilee Line er weer eens uit (dit is mijn vierde keer bij North Greenwich en iedere keer was het niet mogelijk om deze metrolijn te nemen door verbouwingen) en moesten we met de bus.

Na onderweg bij de Subway een gigantisch broodje te hebben gegeten kwamen we ruim op tijd aan bij Brisbane Road. Er hingen al wat Millwall-fans rond het stadion en daaruit voortvloeiend ook veel politie. Van buiten was het stadion niet veel bijzonders. Overal zag je appartementen staan en alleen de buitenkant van de oude East Stand was wel aardig om te zien. De nieuwe hoofdtribune – de West Stand – was van buiten er klinisch en leek gigantisch hoog. We moesten hier wel zijn om de tickets te halen. Uiteraard waren mijn tickets onvindbaar. Het typische is dat ze wel altijd mijn creditcardnummer goed hebben, maar mijn naam nooit. Uiteindelijk bleken ze onder de naam “Amewier” te staan ipv “Van de Wier”. Nou ja, bijna goed. We hadden in ieder geval tickets en hoefden niet naar ons alternatief Tilbury FC te gaan. Stiekem vonden we dat wel jammer, want die club is onze favoriet in Engeland en dat heeft niets te maken met het feit dat Tilbury wel erg veel op Tilburg lijkt. Ze vegeteren nu ergens in de middenmoot van de Ryman League Division One North en zijn daarmee maar vier promoties verwijderd van de League. Eens gaan we dat meemaken.

Eenmaal in het stadion bleek de West Stand echt een gedrocht te zijn. Het dak zweeft zowat 1 kilometer boven de tribune. Het leek meer een kantoor gebouw dan een tribune, echt een afschuwelijk ding. Het stadion was sowieso niet echt een plaatje. De twee stands achter de goal waren saai (wij zaten op een soort Sparta-tribune, met een gracht) en eigenlijk was alleen de oude East Stand de moeite waard. Vooral de gable op het dak was erg mooi. Toch is dit (buiten een nieuwbouwgedrocht als het Emirates Stadium) het minste stadion in Londen. Ik zal dit stadion dan ook nooit aan iemand adviseren die een keertje naar Londen gaat voor de hoofdstad. Als je het Premier League geweld wilt ontlopen, maar toch voetbal in de Britse hoofdstad wil zien dan zou ik veel eerder naar Brentford, Barnet of QPR gaan. Dat zijn allemaal clubs met veel leukere stadions.

Waar vorig jaar bijna 7000 mensen op de tribunes zaten, waren het er nu iets meer dan 5000. De restrictie op de kaartverkoop is dus goed gelukt, want er zaten geen Millwall-fans in de thuisvakken. De gehele East Stand was voor de Lions, die dat vak ook helemaal hadden uitverkocht. Er waren zelfs zoveel mensen dat er fans moesten plaatsnemen op de stoelen van de oude paddock, die eigenlijk leeg hadden moeten blijven. De Leyton-fans lieten het echter afweten. Al acht wedstrijden op rij was er niet gewonnen en dat is voor het negatieve publiek van de O's reden om dan maar niet te komen. Ik kon ze geen ongelijk geven, want ze moesten buiten verliespartijen ook nog eens aankijken tegen die afschuwelijke tribune. Mijn god, hoe langer ik er naar keek, hoe lelijker ik het begon te vinden. Zo'n wanstaltig ding wil je als architect toch niet op je naam hebben staan.

De wedstrijd zelf was van een matig kaliber. Er gebeurde vrij weinig en de 0-0 hing als een donkere wolk boven ons. De sfeer was zo nu en dan best aardig en dat verbaasde me, want de O's staan niet bekend om hun fanatieke aanhang en het spel was nu niet echt aanleiding om eens flink los te gaan. We zaten bijna bovenin en er waren golfplaten achter ons. De mannetjes achter ons vonden het soms nodig om daar keihard op te slaan en dan “Oi, oi, oi, Orient” te roepen. Geen wonder dat Maus in de rust – totaal verward – een pie kocht met nieren als vulling. Er kwam een ziekelijke lucht vandaan, te vergelijken met de wc in de intercity aan het eind van de dag. Toch is het wel knap van die Engelsen om mij iedere keer weer te verrassen op gastronomisch gebied door nog iets walgelijkers te produceren. Ik dacht dat ik met de boterhammen met friet het dieptepunt wel gezien had, maar deze kidneypie versloeg dat product met verve.