Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Leyton2

Het verslag

  

Valley Floyd Road, The Mist Rolling in from the Thames

Fixtureday is altijd een van de hoogtepunten van het jaar voor Engeland vinckers. Op het moment dat om elf uur 's ochtends bekend wordt gemaakt welke wedstrijd wanneer wordt gespeeld maakt de onrust zich meester van veel mannetjes. Het wil wel eens voorkomen dat ik tegen het einde van de dag al een tripje of vier heb vastgelegd. Dit jaar besloot ik het wat rustiger aan te doen, maar nadat ik een berichtje kreeg van SJ dat Blackpool v Wigan op de eerste speeldag was, kon ik de verleiding niet weerstaan. Blackpools eerste pot in de Premier League moesten we gewoon zien. We namen alvast een voorschot daarop en daarna was het wachten op verschuivingen.

Doordat Blackpool nogal ver in het noorden ligt werd er een kaarsje gebrand voor een leuke pot op vrijdagavond, zodat we alvast een stukje onderweg waren. Die kwam er met Leyton Orient v Charlton Athletic. Daarnaast rolde er ook een mooie zondagpot uit de koker van Sky met Nottingham Forest v Leeds United. Ik kan nu wel toegeven dat ik naakt was toen ik dit allemaal las. Helaas hebben we sinds afgelopen jaar een jinx over ons heen en het onmogelijke gebeurde: Blackpool v Wigan werd omgedraaid, omdat het stadion nog niet af was. Een alternatief werd er gevonden in Ilkeston Town v Vauxhall Motors, maar toch was het zuur. Ons chagrijn opzij gezet reden we vrijdagochtend richting Londen voor de eerste pot van ons drieluik.

Bij sommige clubs heb ik meteen het gevoel "hier kom ik zeker nog ooit terug". Bij andere clubs heb ik juist het tegenovergestelde. Leyton Orient is een van die clubs die in de laatste categorie past. Het viel me vorig jaar tegen Millwall vies tegen. Saaie club, saai stadion en nuilende fans. Leyton is in mijn ogen daarom een van minste clubs in Londen. Het lot heeft echter vaak verrassingen in petto en doordat SJ en ik naar Blackpool wilden, moesten we eigenlijk vrijdag wel vertrekken. Slechts Leyton v Charlton stond er op het programma (buiten het gebruikelijke obscure gebeuren in Wales). Minder dan een jaar na dato, dus al een revisit Leyton voor mij.

Toch was er nog één geluk en dat was dat Leyton v Charlton een derby was. Daarnaast was het de eerste thuiswedstrijd van Orient, dus met een beetje mazzel was er nog iets van sfeer te merken. Voor SJ en Ad-Café was het helemaal leuk, want zij konden nu hun Charlton zien. We zouden in het uitvak gaan zitten; die oude East Stand. Dat was wel iets waar ik erg naar uit keek. Vorig jaar kwamen de clubs elkaar voor het eerst sinds 28 jaar weer tegen in de competitie. Leyton v Charlton werd toen 0-1. Die werd toen ook al vroeg in het seizoen gespeeld (op 18 augustus). De return op The Valley werd 1-2 voor Orient, maar dat was in de tijd dat Charlton nog geen deuk in een pakje boter schoot. Ik hoopte in ieder geval op wat meer goals deze avond.

Redelijk vlotjes kwamen we in Calais aan. De douane was heel fanatiek aan het controleren, zodat het daar nogal lang duurde. Gelukkig kwamen we wel nog op tijd aan bij de boot en konden we meteen mee. Omdat we in Engeland weinig tijd zouden hebben vanaf Dover tot aan Leyton, besloten we op de boot alvast te gaan bunkeren. Ik moet zeggen dat het niet tegenviel. SJ had een gigantische vis (maat walvis) met chips en ik smulde van de Cumberland Sausages. Het is wel eens slechter geweest. Met goed gevulde pensen waren we zo bij Leyton. Terwijl SJ een dronken Ad-Café ging opzoeken (die was decadent met het vliegtuig gegaan) in de pub, ging ik op zoek naar de memorial voor de Leyton-spelers die stierven in WO I. De vorige keer had ik dat gemist, maar nu vond ik het wel. Een mooi monument waar veel poppies lagen.

Terwijl Ad en SJ in de greep van de drankduivel waren, ging ik alvast naar binnen. Ik wilde de oude East Stand eens nader inspecteren (je bent een stadionnerd of niet natuurlijk). Vroeger was dit de hoofdtribune en die grandeur straalde er nog wel vanaf. De oude bobo-plaatsen, de houten stoeltjes, de geschilderde nummers en de oude kleedkamers. Het was allemaal leuk om te zien. Er waren ook allemaal verschillende barretjes in de spelonken van de East Stand die vernoemd waren naar clublegendes. Ik moet zeggen dat ik nu toch wel wat positiever ben over Brisbane Road, hoewel die andere drie tribunes ruk met peren blijven. Vooral die West Stand aan de overkant is zo lelijk dat ik er zelfs geen metafoor voor kan verzinnen.

Langzaam druppelde het stadion vol. Opvallend genoeg zaten er nu meer mensen dan mijn vorige bezoek tegen Millwall. Opvallend, want de wedstrijd was live op tv. Blijkbaar was de honger naar voetbal toch te groot voor de meesten en wilde ze het echt beleven. SJ kwam ondertussen binnen en had een sterk verhaal over hoe de pub was leeg geveegd. Ad-Café kwam nog iets later binnen en had iets vreselijks meegemaakt, want er had iemand bier gemorst over zijn kekke en trendy truitje. Nee, het leven valt soms niet mee. Na wat te hebben bijgepraat over Charlton, kon de wedstrijd beginnen. Charlton in Man City-blauw had veel nieuwe krachten, waarvan een aantal mij totaal onbekend waren.

Het spel was best aardig en Charlton kwam terecht op 0-1 voor. Ad-Café ging helemaal mental en er klonk een mooi "Valley Floyd Road, The Mist Rolling in from the Thames" vanuit de East Stand. Als ware gloryhunter deed ik natuurlijk gewoon mee. De sfeer zat er sowieso goed in bij de meegereisde Addicks. Het waren er niet zoveel als vorig jaar, maar toch nog altijd een respectabel aantal. De akoestiek in de oude tribune was ook uitstekend in orde, zodat het geluid lekker bleef hangen. Ik had het gevoel in een jaren tachtig wedstrijd te zijn beland, als ik even de drie gedrochten weg dacht. Het bleef overigens 0-1 bij rust en om me heen was iedereen erg tevreden.

Charlton speelde best aardig, maar vooral het centrale duo was indrukwekkend. Gary Doherty en Christian Dailly mogen dan wel bejaard zijn en de honderd meter in vijf dagen lopen, ze zijn nog altijd erg betrouwbaar. Er kwam in de eerste helft geen muis door en ik zei tegen Ad en SJ dat Charlton met zo'n duo maar weinig tegendoelpunten zou krijgen. Mijn woorden waren nog niet uitgesproken of een fout van Doherty zorgde voor de 1-1. Drie minuten later maakte Dailly een lompe overtreding en stond Charlton met tien man. Ik werd bedankt voor de jinx die ik over Charlton had uitgesproken en ik sta vanaf nu op de zwarte lijst bij de knulletjes.

Een van de voetbalclichés (en er zijn er vele, de ene nog fouter dan de andere) luidt dat het moeilijker spelen is tegen tien man dan tegen elf. Nu heb ik daar nog zelden een voorbeeld van gezien, maar hier op Brisbane Road gebeurde het. Terwijl Phil Parkison een aanvaller eruit haalde voor een verdediger, bleef zijn ploeg de sterkere. Tien minuten nadat Charlton met tien man was komen te staan zorgde een geniale actie van Lee Martin (on loan van Ipswich, let op hem) ervoor dat Scott Wagstaff schitterend kon afronden. Er werd weer een klein feestje gebouwd in het uitvak en het "We are Top of the League" schalde door het stadion.

Daarna probeerde Leyton het nog wel, maar zelden werden ze echt gevaarlijk. Het was ondertussen katten en honden aan het regenen en daardoor kreeg de supervisor steward (een type dat thuis niets te zeggen heeft, zoals alle supervisor stewards) het sadistische idee om zijn ondergeschikten te vernederen. De stewards moesten zich opstellen voor onze tribune en daarna met hun broek in de natte regen gaan zitten. Gek genoeg deden ze dat ook allemaal en dat voor tien pond per wedstrijd. Terwijl de supervisor een harde paal in zijn broek had, vloog de 1-3 erin. Drie punten voor Charlton en top of the league. We namen afscheid van Ad-Café, die in Londen bleef, en reden alvast richting Nottingham. Daar stond de volgende dag onze volgende wedstrijd op het programma.



Het rapport

Het stadion:

Brisbane Road is er na de verbouwing niet mooier op geworden, was mijn conclusie na de vorige keer. Die nieuwe West Stand is de lelijkste tribune die ik in Engeland gezien heb en ook die twee prefab dingetjes achter beide goals zijn saai. Alleen door de East Stand is een bezoekje aan Leyton leuk. Dat is nog echt zo'n leuke tribune uit de goede, oude tijd opgetrokken uit hout. Ik was erg blij dat we op deze stand zaten, want dat maakte het de moeite meer dan waard.

De wedstrijd:

De vorige keer was de wedstrijd dodelijk saai, maar dat was nu niet het geval. Vier goals, een rode kaart en tien man die tweemaal scoren tegen het team met elf. Daarnaast zaten er een paar mooie doelpunten bij. Nee, het was allemaal een stuk leuker dan de vorige keer. Sowieso is het mooi om in het uitvak te zitten en dan te winnen, ook al ben ik geen Addick. Het voelt toch stoer om als minderheid te overwinnen en bracht daardoor herinneringen boven aan Carlisle v Barnet, waar we ook in het uitvak stonden.

De omgeving:

De buurt rondom Brisbane Road blijft minder pauper dan die in omliggende wijken, zoals in de buurt van West Ham. Toch is het wel wat saai met al die appartementen rondom het stadion. Het park naast het stadion was best aardig met dat gedenkteken, maar ik ben bang dat het daar op niet-wedstrijddagen helemaal volzit met chavs en andere dubieuze figuren. Nu al zat de kiosk vol met Oostblokkers die flink bezig waren met plastic flessen Strongbow leeg te zuipen.

De sfeer:

Het Leyton-publiek is erg suf, was de conclusie die ik de vorige keer trok. Veel genuil en weinig aanmoedigingen. Dat was nu opnieuw het geval, hoewel ik van het genuil nu minder heb meegekregen. Gelukkig zat ik bij het Charlton-publiek dat met in positieve zin verraste. Ondanks een grote groep oude mannetjes en rariteiten, was het allemaal erg fanatiek en meelevend en het "Valley Floyd Road, The Mist Rolling in from the Thames" blijft een leuk lied.

Overall:

De revisit aan Brisbane Road leek me de minste pot van dit weekend, maar ik moet zeggen dat ik me erg heb vermaakt. Het was geweldig leuk om in het uitvak te zitten, doordat het publiek vrij fanatiek was en de tribune zelf een juweeltje is. Daarnaast vond ik de wedstrijd leuk om te zien en er gebeurde van alles op het veld. Alles bij elkaar een uitstekende aftrap van onze trip. Misschien dat ik volgend jaar weer naar Brisbane Road ga en dan weer tegen een andere Londense club.



De statistieken

Leyton Orient v Charlton Athletic 1-3 (13/08/2010)

28. Alan McCormack 0-1

50. Scott McGleish 1-1

62. Scott Wagstaff 1-2

90. Chris Solly 1-3

Ground: Brisbane Road, Londen

Visits: 2

Season: 2010-2011

Comeptition: League One

Position Leyton Orient: 15

Position Charlton Atheltic: 9

Gate: 5535

Match Number in England: 123

Goals: 340

Line up Leyton Orient:

Jones, Omozusi, Chorley, Forbes, Mike (58. Daniels), Cox, Dawson, Chambers (71. Porter), Spring, McGleish, Revell (84. Jarvis)

Line up Charlton Athletic:

Elliott, Francis, Wagstaff, Doherty, Dailly, Jackson, Racon, Martin (90. Solly), Reid (54. Llera), McCormack, Abbott (72. Sodje)

Yellow Cards:

McGleish (Leyton Orient), Dailly, Abbott (Charlton Athletic)

Red Cards:

52. Dailly (Charlton Athletic)



De foto's



Om bij Leyton te komen moesten we door de Blackwall Tunnel...



... een erg claustrofobisch gebeuren



Op weg naar Brisbane Road kwamen we langs het nieuwe Olympisch stadion



Duidelijk dat we in de buurt van Brisbane Road waren



De voorkant blijft saai



Het affiche van de dag



De naamgever van het stadion



In het parkje naast het stadion ligt een memorial voor de oorlogslachtoffers van WO I



...



Tsja, dit is niet echt een mooie fa�ade



Dit zie ik dan weer wel graag



...



De West Stand blijft een lelijk gedrocht



North Stand



De East Stand waar wij zaten



Ditmaal de gable van de binnenkant.
Hier een foto van de buitenkant



Houten tribunes blijven genieten



...



...



Een van de barretjes in de catacomben vernoemd naar een clubheld



De oude kleedkamers, nu een verzamelplek voor de stewards



Foute mascotte, vooral door de voetbalschoenen. Dat hoort niet bij een mascotte



Gekkenhuis op de East Stand



De South Stand was redelijk gevuld voor deze pot



De North Stand wat minder



Het gedrocht zat ook redelijk vol



Het blijft apart die huizen in die hoeken



In het donker gaat de West Stand nog wel



Ineens begon het flink te regenen



Een mogelijkheid op een kans



Knulletjes worden vernederd door de supervisor en moeten op de natte vloer gaan zitten



Charlton wint en The Addicks vieren een feestje

 

 

© 2005 All Rights Reserved.