Een voorschot op de promotie in Lier
Na de leuke wedstrijd in Antwerp, waar de plaatselijke FC het opnam tegen Lierse, was het nu tijd voor een tweede wedstrijd in de Eindronde. De derby Lierse v KV Mechelen stond op het programma, een erg beladen wedstrijden tussen twee clubs die elkaar haten en samen om de promotie streden. Kjetil Rekdal (trainer van Lierse) had het vuurtje vooraf al flink opgestookt door de mannen van KV Mechelen "bleiters" te noemen, een Belgische uitdrukking voor huilebalken. Bij KV Mechelen waren ze hier razend over en de hele avond zouden we anti-Rekdal spreekkoren gaan aanhoren. De support van KVM was trouwens indrukwekkend, met een vol uitvak en veel Mechelaren in de Liersevakken.
Voor ons was het trouwens nog best moeilijk om aan een kaartje te komen. Lierse had een clubkaart verplichting ingesteld en clubcards van Lierse was juist iets wat we niet hadden. Gelukkig kende ik een Nederlandse KVM-fan die aan kaartjes kon komen. We zaten lekker naast het KVM-vak, dus sfeertechnisch kon het niet beter. De vorige keer op 't Lisp vond ik het erg onaangenaam met al die oerwoudgeluiden om ons heen, maar daar zou vandaag geen sprake van zijn. Het enige minpunt was dat we op de mooiste tribune zaten, dat is juist degene waar ik het liefst tegenaan kijk. Klagen was echter onterecht geweest, want lange tijd zag het ernaar uit dat we helemaal niet binnen zouden komen. Enige terechte klacht was over de hitte. Wat was het heet, het leek wel een bakoven.
Het zat lekker vol, in tegenstelling tot het jaar ervoor tegen Hamme. De fans van KVM hadden Bengaals vuur meegenomen en toen ze dat ontstoken hadden we even het gevoel alsof we in een kamer zaten met Johan Derksen en Hugo Camps. Beneden ons waren de staanplaatsen voor de Lierse-aanhang, die over het algemeen erg jong was. De Mechelaren anticipeerden hierop door met een hoge stem "Lielse" te roepen. Naar aanleiding hiervan gingen de beide fangroepen bier, cola en nog diverse andere vochtige substanties naar elkaar gooien. Smerig werd het toen ze gingen spugen. Gelukkig zaten we hoog en droog, ondanks de vele rook om ons heen.
Toen de spelers opkwamen werden we bijna verblind door de shirts van Lierse. Die hadden iets aangetrokken wat alle verbeelding te boven ging. In een van de belangrijkste wedstrijden in de geschiedenis van de club speelden ze niet in hun eigen tenue, het zwart-geel, maar in een oranje hansopje met lichtblauwe broek, dat beschikbaar was gesteld door de sponsor. Onbegrijpelijk, want ze stonden nu eigenlijk al met 0-1 achter voor de wedstrijd was begonnen. De Lierse-spelers waren niet helemaal wakker vanaf de aftrap, toen er werd begonnen en KV Mechelen heerste overal op het veld.
Na 25 minuten stond het al 0-2 voor de Maneblussers dankzij twee doelpunten van Björn Vleminckx. Zelfs was ik erg onder de indruk van Dunkovic, een echte nummer tien. Die zou ik graag bij Willem II willen zien. Hij deed me een beetje denken aan Dejan Stojkovic, de mooie spelverdeler van Joegoslavië in de jaren 90. Lierse was werkelijk onthutsend zwak en mocht zijn handjes dichtknijpen dat het slechts 0-2 stond bij de rust. Bizar dat ze niet eens knokten voor een goed resultaat. De pruimtabak spoot uit de mond van de woedende Rekdal, die een snoeiharde speech in de rust zou geven.
Na de rust was Lierse de bovenliggende partij en kwam al na vijf minuten op 1-2 dankzij good old Bob Peeters. Wel een mooi moment om Peeters te zien scoren, toch een ware cultfiguur. Overigens was dit al het vijfde doelpunt van Peeters in de eindronde, maar deze wedstrijd zou hij er geen meer maken. Aangezien ook de rest van Lierse dat niet deed bleef het bij 1-2 en waren de bezoekers uit Mechelen virtueel gepromoveerd. Enige wat er nog moest gebeuren was een winnen van Kortrijk, de volgende wedstrijd. Ook daar was ik gelukkig bij. Al met al was het een erg leuk avondje en het heeft mijn negatieve gevoel over Lierse wat weggepoetst, hoewel ik er nooit fan van zal worden.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
