Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Liverpool

Het verslag



Peter Reuben Thompson

Ik ben een liefhebber van oude stadions. Het liefst ergens in de lagere divisies van Engeland. In de Premier League kunnen eigenlijk alleen Goodison Park, Craven Cottage, Villa Park en Fratton Park me echt bekoren. Toch was ik erg enthousiast toen bleek dat iemand een kaartje voor Liverpool v Stoke voor mij kon regelen. Liverpool een keer bezoeken was toch wel een wens van me. Het is de eerste Engelse club die ik kende, ver terug in de jaren 80. Ook is er natuurlijk de link met Sami Hyypiä, mijn favoriete Willem II'er. Ook al ben ik niet echt een Liverpoolfan (van de Top 4 is het wel mijn favoriet), ik vond het geweldig toen ik 'onze' Fin met de Europa Cup in zijn handen zag staan. Het is dan ook jammer dat Sami sinds een paar weken in Bayer Leverkusen een andere werkgever heeft. Graag had ik hem hier op Anfield in het rode shirt zien staan, maar je kunt niet alles hebben. Ik heb hem gelukkig wel aan het werk gezien bij Fulham en West Brom voor de Reds.

Voor deze wedstrijd besloten we eerst even Liverpool in te gaan. Ondanks dat het de Culturele hoofdstad van Europa was in 2008, vind ik het niet echt een geweldige stad. Alles in een beetje standaard. Wat dat betreft is Manchester een leukere stad om te bezoeken als je in dit gedeelte van Engeland zit. Qua voetbalstad mag Manchester echter nog niet in de schaduw staan van Liverpool. Deze stad ademt namelijk voetbal. Overal zie je verwijzingen naar beide clubs en het stikt ook werkelijk van de voetbalshirts op straat. Ik denk dat alleen Glasgow een nog grotere voetbalstad is in de UK, hoewel het daar soms misschien een tikkeltje té fanatiek is gezien de invloed die het heeft op het dagelijkse leven daar. In Liverpool is dat veel minder het geval en zie je ook paartjes hand in hand lopen, terwijl de ene een rood shirt aanheeft en de andere een blauw. Gastronomisch is Liverpool ook geen topper, merkten we toen we bij een trendy restaurant gingen eten. SJ kreeg matige slierten en ik een erg kale pizza. Tijd om naar het stadion te gaan dus.

Ik ken de verhalen dat Anfield Road overschat is op het gebied van sfeer tijdens competitiewedstrijden. Deze wedstrijd kon echter wel eens leuk worden. Het was een avondwedstrijd én de tegenstander zou het oer-Engelse Stoke City zijn, een club waarvan de fans bekend staan als de meest luidruchtige van de Premier League. Dit waren twee ingrediënten die mijn verwachtingen toch wel wat opvoerden. Twee uur voor de wedstrijd kwamen we aan bij Anfield Road. Mijn maat kreeg zijn ticket al snel, maar ik moest nog even wachten. Genoeg tijd om een rondje te maken rond het stadion, een van de leukste onderdelen van een wedstrijdbezoek. Te beginnen bij Stanley Park. Als je dat doorloopt kom je uit bij Goodison Park van Everton, maar dat mocht nog even wachten tot morgen wanneer Everton v Sigma Olomouc op het programma zou staan. Als je een rondje maakt rondom een stadion kom je allerlei dingen tegen. Zoals in dit geval The Sandon. Dat is de pub waar Liverpool werd opgericht, nadat Everton uit Anfield Road was gezet en de eigenaar van dat stadion een nieuwe bespeler zocht. De pub deed ook jaren dienst als kleedkamer van beide clubs en er zijn talloze vergaderingen gehouden. Een must-see als je naar Liverpool gaat.

Daarna kwam ik uit bij het standbeeld van Bill Shankly, de man die de club transformeerde van een tweededivisieclub tot Europese topper. Met zijn armen omhoog staat hij fier voor de legendarische Kop. Rust heeft hij niet, want continue staan er Japanners – compleet in hun net aangeschafte Liverpooluitrusting - voor hem om op de foto te gaan. Het viel me sowieso op dat er erg veel voetbaltoeristen waren. Nog niet zo veel als bij Manchester United, Chelsea en Arsenal, maar toch wel een behoorlijk aantal. Wat dat betreft kun je beter de topclubs in de Premier League vermijden als je de echte Engelse voetbalsfeer wil opsnuiven. Als je dan toch naar een van de topclubs wilt gaan, dan zou ik voor Liverpool kiezen. Het ligt in een enorm pauperige arbeiderswijk en er heerst nog een echte voetbalsfeer rondom het stadion met zijn vele pubs, chippies en kraampjes. Ik vrees echter dat het daarmee snel gedaan zal zijn als ook Liverpool naar een nieuw stadion gaat, hoewel dat keer op keer wordt uitgesteld.

Mijn volgende halte was de plek waar de spelersbussen aankwamen. Goed, eigenlijk was het mijn volgende halte helemaal niet, maar ik kon er niet meer langs doordat stewards iedereen tegenhielden. Ook hier weer volop Japanners die in het begin niet doorhadden dat het de bus van Stoke was die ze aan het belagen waren. Pas nadat ze zagen dat het niet Torres, Gerrard en Kuyt, maar Delap, Shawcross en Faye waren die op de gevoelige plaat werden vastgelegd werd het wat rustiger met de flitsen. Een paar minuten later kwamen de Reds er echter aan en mijn Aziatische vrienden werden weer helemaal gek. Het leken wel bouwlampen die ze op hun camera's hadden staan. Ik begreep meteen waarom veel spelers zonnebrillen ophadden, ondanks dat de zon niet scheen. Het blijft een apart fenomeen, die obsessie van Aziaten met de Engelse competitie. Ik zou ze eerder in Spanje verwachten, maar de marketing van de Premier League zal er wel iets mee te maken hebben.

Gelukkig was dit gênante tafereel voorbij en kon ik weer verder. Het meest sacrale onderdeel van Anfield Road was nu aan de beurt: het Liverpool Memorial. Het monument ter nagedachtenis van de 96 doden die vielen tijdens de halve finale van de FA Cup in het Hillsborough Stadium in Sheffield. Destijds een fout van de politie, maar die probeerde dat in het begin af te wimpelen met behulp van de populistische krant The Sun. Die krant had de volgende dag een grote kop: The Truth. Het hele artikel stond vol met leugens over Liverpoolfans die zonder kaartje waren binnengestormd en daarna de lijken hadden beroofd en overheen hadden gepist. Daarna bood The Sun schoorvoetend zijn excuses, maar in de stad is de krant nog steeds erg onpopulair. Waar The Sun in de rest van het land de grootste krant is wordt hij in Liverpool amper verkocht. Waar hij voor 'Hillsborough' een oplage van meer dan 220.000 had in de stad, wordt vandaag de dag nog altijd slechts met pijn en moeite de 12.000 gehaald.

Voor het Liverpool Memorial weer hetzelfde beeld als bij de rest van het stadion: Aziaten die gingen poseren voor iets dat ze kenden en er dan mee op de foto wilde gaan. Onbegrijpelijk dat sommige van die figuren voor zo'n monument gaan staan met een brede glimlach en de duim omhoog. Dan heb je het niet helemaal begrepen. Nog opvallender vond ik het dat er eigenlijk niemand wat aan deed. Er liepen wel mensen langs die met hun hoofd schudden toen ze het tafereel zagen, maar daar bleef het bij. Tot er een oud mannetje aan kwam. Hij leek me een jaar of 80 en was slecht ter been. Toch gingen de Japanners allemaal opzij toen hij eraan kwam. Hij keek even naar de rij namen en liet daarna zijn vinger over de naam van Peter Reuben Thompson glijden. Daarna biggelde er een traan over zijn wang en sloeg hij een kruisje. Ik kreeg er zelf een brok van in mijn keel. Meer dan twintig jaar na dato, maar nog steeds had hij het niet verwerkt. Later zag ik dat Thompson 30 was toen hij stierf. Ik vermoed dan ook dat dit de vader was van hem.

Ik begon mezelf ook een voyeur te voelen bij het monument en besloot naar het standbeeld van Shankly te gaan. Daar zou ik het mannetje ontmoeten dat mijn kaartje had. Ondertussen belde SJ me dat hij nog een extra kaartje had. Ik kon nu echter niet meer dat mannetje afzeggen, want na een kort belletje met hem bleek dat hij die seizoenkaart ook niet mee aan iemand anders kwijt kon. Hij bleek nog ergens in een pub te staan en zou zo richting het stadion komen. Het nadeel van wachten bij het beeld was dat ik op honderden foto sta van vinckers en dat er aan mij vaak werd gevraagd of ik iemand op de foto wilde zetten. Eigenlijk had ik er iedere keer een euro voor moeten vragen, want dan had ik het geld voor de kaartjes er zo uit. Uiteindelijk kwam de man met zijn extra seizoenkaart eraan. Het was nog een kwartier voor de aftrap, dus de kick-off kon ik nog meemaken. Erg mooi, want daarover zat ik wel even in mijn rats.

De gasten met wie ik mee was (allemaal 40+) waren erg relaxed. Ik zat naast een babbelzieke figuur, dus met het vermaak zou het wel goed zitten tijdens de wedstrijd. Hij legde me uit dat Chelsea eigenlijk de meest gehate club is bij de meeste fans en niet Everton (“That's a non-scouser thing”) of Man United (iets met kanalen en stedenrivaliteit). Van Everton merkte ik al rondom het stadion. Er liepen mensen rond in Evertonshirts, een taxi helemaal vol met Evertonlogo's kon rustig bij het stadion mensen afzetten en er was zelfs een hamburgertent met rood en blauwe letters en de naam Everpool. Eenmaal binnen was het eerste dat me opviel aan Anfield dat het enorm klein oogde. Goed, het is ook bijna de helft van Old Trafford, maar het leek nog veel kleiner. Echt mooi was het ook niet, hoewel het stadion door zijn compactheid wel een intieme sfeer creëerde. Ik had het gelukt om de seizoenkaart van iemand te hebben gekregen die op vakantie was, daarom had ik een perfecte plaats in het midden van The Kop. De sfeer was daar erg goed, ondanks dat het een 'kleine' tegenstander was. Blijkbaar is het toch de magie van de avondwedstrijd die weer werkte bij Liverpool.

De wedstrijd zelf was aardig, hoewel Liverpool eigenlijk veel te sterk was voor Stoke City. Vorig jaar werd het tweemaal 0-0, maar ditmaal waren de Reds wel bij de les en werd er simpel met 4-0 gewonnen. Het mannetje naast met vond het leuk voor me dat Kuyt scoorde, maar ik legde uit dat me dat eigenlijk niet zoveel uitmaakte. Over Babel was iedereen uitgesproken negatief. Ook Voronin is niet echt populair, maar die kwam er wel in vandaag. Wat een mooi figuur is dat met zijn blonde staart. Typisch een pornoster. Beste speler van de avond vond ik niet Gerrard of Torres, maar Glen Johnson. Continue gevaarlijk en maker van een doelpunt. Het was best een aardige wedstrijd, veel goals, een goede sfeer, maar toch blijft het moment bij het Liverpool Memorial met de (waarschijnlijke) vader van Peter Reuben Thompson me het meest bij. Het bracht in één keer alle bombarie rondom zo'n Premier Leaguewedstrijd terug tot waar het echt om gaat.



Het rapport

Het stadion

Ondanks de legendarische naam is Anfield Road objectief gezien geen mooi stadion. De buitenkant is vrij standaard en op The Kop na zelfs erg saai. De Shankly en Paisley Gates zijn wel aardig, maar voor de rest is het net een grauwe flat. Van binnen is het ook geen plaatje. De Anfield Road Stand vond ik zelfs ronduit lelijk. De overige drie tribunes gingen wel, zonder dat ze echt bijzonder waren. Het stadion komt wel erg compact over, waardoor het er erg kan spoken.

De sfeer

Ik ken de verhalen dat de sfeer buiten Euopese wedstrijden erg matig is bij Liverpool, maar het viel me alleszins mee. Op The Kop werd aardig wat gezongen en er was zo nu en dan flink wat banter tussen de Potters en de Reds. Misschien dat het meehielp dat het een avondwedstrijd was, maar ik kan er eigenlijk niets negatiefs over zeggen. Vergeleken met de graftombe bij Everton de dag erop was het zelfs een gekkenhuis bij Liverpool.

De wedstrijd

Vooraf leek me dit wel een spannende wedstrijd kunnen worden. Het jaar ervoor werd het tweemaal 0-0 en het krachtvoetbal van Stoke is voor iedere topclub moeilijk om te bestrijden. Liverpool scoorde echter vrij snel de 1-0 en nadat het vlak voor rust 2-0 werd was de wedstrijd eigenlijk gespeeld. De Potters wisten dat ze geen tweemaal meer gingen scoren en Liverpool drong ook niet echt meer aan. Twee klasseflitsen zorgden nog voor een 4-0 eindstand.

De omgeving

Er zijn veel beroerde buurten rondom voetbalstadions, maar de buurt bij Anfield slaat echt alles. Dichtgespijkerde huizen, volop prikkeldraad, muren met glasscherven en kansloze jeugd. Alles bij elkaar een buurt waar je niet graag zelf zou willen wonen. Wat welk leuk is, is dat het Stanley Park vlakbij ligt en dat er volop pubs en chippies rondom het stadion liggen. Alles ademt echt voetbal uit bij Anfield en dat is ook wel wat waard.

Overall

Vooraf waren mijn verwachtingen laag, maar ik vond het best wel leuk. Het stadion stelt niet veel voor, maar de buzz rondom Anfield voor zijn wedstrijd is echt een leuke ervaring. Daarnaast vond ik de sfeer best goed en zag ik vier goals. De gasten die het kaartje voor me hadden geregeld waren ook leuk gezelschap, waardoor ik me goed vermaakt heb tijdens de wedstrijd. Ik ben blij dat ik Anfield nog bezocht heb voor de verhuis, want het is toch een van de historische plekken van het Engelse voetbal.



De foto's



Rondom Anfield ligt de grootste pauperbuurt van Engeland. Wat een drama daar



Maar via die dubieuze steegjes kom je uiteindelijk wel terecht bij het legendarische stadion



Hier The Kop, de enige tribune die van de buitenkant nog wel aardig is



Bill Shankly, die van Liverpool een topclub maakte



De Paisley Gates, ter ere van Bob Paisley. Let op de 3 Europa Cups die hij won met Liverpool



En hier een plaquette van de man die in 1996 overleed



In de hekken verder nog een oud logo van Liverpool



Tegenover The Kop deze pub die op een gegeven moment uitpuilde



Een van de andere drie buitenkanten. Erg saai en ook nog een gebasseerd op Ibrox



Handig, want zo kun je om de week ergens anders gaan staan



De Shankly Gates naast het Liverpool Memorial



En hier dat Memorial zelf



Meestal was het niet te zien, doordat er Aziaten voorstonden



Iemand met een Evertonshirt liep rustig langs het stadion



En ook deze Evertontaxi kon rustig iemand afzetten. Niet echt haat en nijd daar in Liverpool



De pub waar ooit Everton en later Liverpool vergaderde



Qua logo's is het een van de toppers in de Premier League



Foto van SJ van The Kop, waar ik ergens in het midden stond



Aan de overkant de Anfield Road Stand, niet echt een plaatje



De Centenary Stand was wel aardig...



... evenals de Main Stand. Toch heb ik mooiere stadions gezien in Engeland



Actiemoment uit de eenzijdige wedstrijd waarin Liverpool domineerde



Foto van The Kop in de rust



Uiteindelijk werd het een makkelijke 4-0 overwinning voor Liverpool



Nogmaals de Main Stand



En ook nog even een foto van de Centenary Stand na de wedstrijd



Anfield by night

Het logo in het donker


 

 

© 2005 All Rights Reserved.