Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Livingston

Het verslag

    

 

Tiki-Taka in Livingston

 

Op de vrijdag werd bekend dat Cowdenbeath P-P ging. Dat was even slikken, maar door die vele P-P’s van de afgelopen seizoenen is er eelt op de ziel ontstaan. Sowieso hoort Cowdenbeath P-P te gaan. Dat is traditie. Even ‘take it on the chin’ en zoeken naar alternatieven. Die werd snel gevonden: Alloa Athletic v Queen of the South. Alloa is misschien wel de club waar ik het minst van weet van de 42 Leagueclubs. Het was een wedstrijd tussen de nummer twee en een, het stadion is wel oké en je hebt een prachtig uitzicht op de Ochils, vooral nu er sneeuw op ligt. De pijn van Cowdenbeath was snel vergeten, maar er zou om 12:00 uur nog een keuring in Alloa komen. Dankzij het kunstgras vreesde ik die niet.

 

Onze trip begon in Nieuw-Vennep, een erg saai dorpje onder de rook van Schiphol. Omdat Schiphol parkeertarieven vraagt die alleen door miljonairs op te brengen zijn, besloten we de wagen bij het station van Nieuw-Vennep neer te zetten. De vlucht was zo vroeg, dat met de trein vanuit Tilburg niet mogelijk was. Het was spekglad op het parkeerterrein en ik hoopte dat het in Schotland wat beter zou zijn. De vlucht verliep zonder problemen, hoewel ik een zware overtreding begin door mijn jack op mijn schoot te leggen en daarmee de veiligheid van mij en mijn medepassagies in gevaar bracht volgens de steward. Rond een uur of tien stonden we alweer in Edinburgh. Altijd mooi, dat uur tijdsverschil. Ondertussen was bekend geworden dat Livingston wel doorging, dus we hadden in ieder geval een wedstrijd deze dag.

 

Omdat Alloa niet zo heel ver van het vliegveld vandaan ligt en vrij klein is, hadden we nog wat tijd over om wat anders te doen. We vinckten Bo’ness United, waar tot afgelopen zomer een van de meest pornografische tribunes ooit stond. Ik had gelezen dat die was onthoofd en dat bleek echt zo te zijn. Ik pinkte een traantje weg en vervloekte de figuren die dit op hun geweten hadden. Deze tribune was echt het pareltje van het stadje, want voor de rest is er geen fuck te beleven in Bo’ness (Borrowstounness, om volledig te zijn). Overigens is Newtown Park zelfs zonder die tribune best aardig. We vinckten ook de stadionkat en dat is altijd goed.

 

Na Bo’ness besloten we ook even Linlithgow Rose aan te doen, de andere grootmacht van de oostelijke Juniorclubs. Evenals bij Bo’ness stond hier een bordje dat de wedstrijd P-P was. Gelukkig was het stadion wel open en konden we Prestonfield goed bekijken. Erg aangenaam stadionnetje. Minder oud dan Newtown Park, maar zeker zo aangenaam. Er zit ook een geweldig social club naast. Hier kom ik nog wel eens terug voor een wedstrijd. Het plaatsje zelf is ook heel aangenaam, met een kasteel, goede pubs (The Four Mary’s is een aanrader), gezellige winkels en de mensen uit Linlithgow hebben een mooie bijnaam: The Black Bitches. Dit omdat er een zwarte hond in het stadswapen staat. Er is zelfs een pub met de naam “The Black Bitch”.

 

Terwijl we lekker aan het smikkelen waren in The Four Mary’s, zagen we dat Alloa ook P-P was gegaan. Het rouwmoment was groot. Arbroath leek me ook leuk, maar daar wil ik in maart al naartoe gaan. Raith was ook nog te doen, maar een keer een nieuw stadion leek me ook wel wat. Livingston v Dunfermline werd het dus. Het Almondvale Stadium had ik per toeval al eens gevinckt zonder wedstrijd. Ik moet zeggen dat de geel-zwarte kleuren me niet aanspraken en het stadion an sich is niet echt inspirerend. Maar de pot tegen Dunfermline leek me wel aardig. Livingston speelt dit seizoen aardig voetbal en Dunfermline is samen met Patrick Thistle aan het strijden om de titel (en enige promotieplaats).

 

Het was ook erg ironisch dat ik, zes dagen na mijn bezoek aan MK Dons, Livingston ging vincken. De geschiedenis van beide clubs lijkt namelijk heel erg op elkaar. Evenals Milton Keynes is Livingston een zogenaamde “New Town”.  Livingston was tot 1963 een klein dorpje, maar door de perfecte ligging tussen Edinburgh en Glasgow, werd het dorpje aangewezen als “New Town”. Livingston (dat z’n naam dankt aan de Vlaming De Leving, die daar een fort bouwde: Levingstoun) groeide als kool. Het oude dorpje is er overigens nog altijd, maar heeft voortaan de naam Livingston Village. In vijftig jaar tijd groeide Livingston van een paar honderd inwoners naar meer dan 63000 vandaag de dag.

 

Voor Schotse begrippen is dat behoorlijk, maar een voetbalclub hadden ze niet. Dat stak, vooral als je bedenkt dat dorpjes als Methil, Stranraer (beide 11.000 inwoners), Montrose, Stenhousemuir (10.000), Brechin (7000) en Dingwall (5000) wel een club in de Football League hadden. Het grote verschil tussen Schotland en Engeland is dat je in Engeland sinds 1987 gewoon kunt promoveren naar de Football League, terwijl dat in Schotland niet het geval is. De 42 clubs staan vast en je kunt alleen gekozen worden als er een club omvalt en dat gebeurt niet al te vaak. Er zijn wel plannen op tot een piramide te komen, maar echt opschieten doet het niet. Voorlopig is het dus afwachten voor ambitieuze non-League clubs om in de SFL te komen.

 

Dat wachten hadden ze in Livingston geen zin in. In 1995 namen ze Meadowbank Thistle uit Edinburgh over en de hele club werd verplaatst naar Livingston. Waar MK Dons tegenwoordig wordt gezien als een nieuwe club, opgericht in 2004, is Livingston een voorzetting van Meadowbank Thistle en hebben ze 1943 als oprichtingsjaar. In dat jaar werd namelijk de club Ferranti Amateurs opgericht. Ferranti Amateurs? Yep, Livingston is al de vierde naam van deze club. Ferranti Amateurs was een soort PSV, het bedrijfsteam van het elektronicabedrijf Ferranti uit Edinburgh. Na vijf jaar werd besloten om de naam te veranderen in het meer Schotsere Ferranti Thistle.

 

Het was een meer dan behoorlijke non-League club en in 1974 werden ze toegelaten in de League, toen er een plekje vrijkwam. Er waren twee dingen die moesten veranderen. Ten eerste de naam. Een bedrijfsnaam mocht namelijk niet in de clubnaam voorkomen en Ferranti Thistle werd Meadowbank Thistle. Een logische naam, want ook het stadion van Ferranti Thistle voldeed ook niet (waarom werden ze in godsnaam eigenlijk gekozen boven een club als Inverness Thistle?). In de wijk Meadowbank lag echter nog een stadion leeg te wezen: Meadowbank Stadium, speciaal gebouwd voor de Commonwealth Games (soort Olympische spelen voor landen die ooit bij het Britse Rijk hoorden).

 

Dat stadion was een uitkomst voor Meadowbank Thistle, want het voldeed ruim aan de normen. Probleem was alleen dat het een joekel van een ground was. Een echte Oostblokbak inclusief sintelbaan. Daarnaast ligt het ook nog eens vlak bij Easter Road, het stadion van Hibs. Als beide clubs tegelijkertijd speelden, kon je het gejuich bij Hibs horen als je in het Meadowbank Stadium zat. Gevolg was dat er geen kip bij Meadowbank Thistle kwam kijken en met gates van onder de duizend man, was het wel erg leeg. Qua sfeer stond het bekend als de minste club van Schotland. Niemand speelde daarom graag tegen Meadowbank Thistle en misschien was dat wel de grote kracht van de club.

 

Ondanks het ontbreken van fans, presteerde de club helemaal niet zo slecht. Acht seizoenen kwamen ze uit in de First Division en zonder de herstructurering in 1988, had de club in de SPL gespeeld. Maar in de jaren negentig ging het mis. Er kwamen financiële problemen en de club degradeerde naar de Third Division. Ondanks protesten van een deel van de fans, besloot voorzitter Bill Hunter de club naar Livingston te verhuizen. Daar werden ze met open armen ontvangen en werd er een stadion voor ze gebouwd. Vanaf zomer 1995 werd de Meadowbank Thistle ingeruild voor Livingston FC en toen het stadion in november 1995 klaar was, vertrok Livingston dertig kilometer westwaarts.

 

In tegenstelling tot bij MK Dons, waar amper Wimbledon-fans zijn meeverhuisd, heb je bij Livingston nog wel wat oude Meadowbank Thistle-fans rondlopen. Het lijkt daar iets minder beladen te zijn, hoewel Livingston op fora nog vaak “Plastic Franchise FC” wordt genoemd. Succesvol is de club wel, sinds de verhuis. Het eerste jaar werden ze meteen kampioen van SFL3, in 1999 werd de titel gepakt in SFL2 en twee jaar later won de club de titel in SFL1 en kwamen ze in de SPL terecht. Daar werden ze meteen derde, achter Celtic en Rangers. Livingston Europa in! Eerst werd Vaduz uitgeschakeld, waarna er twee knotsgekke potten tegen Sturm Graz volgden. In Schotland werd het 4-3 voor Livingston, maar in Oostenrijk werd er met 2-5 verloren.

 

Daarna zakte de club weer wat weg, maar het grootste succes moest nog komen. In 2004 werd namelijk de eerste hoofdprijs gewonnen: de League Cup. Voormalig buurman Hibs werd op Hampden met 2-0 verslagen. Meer dan 45000 man waren getuige van deze wedstrijd. Ik kan me de finale nog goed herinneren. Was zelf voor Hibs, want Livingston speelt in het geel-zwart. Bizar genoeg was de finale één maand nadat Livingston in administration was geplaatst, vanwege het uitgeven van geld dat er niet was. In 2006 degradeerde de club kansloos uit de SPL, met slechts drie overwinningen in 38 wedstrijden.

 

In SFL1 bakte Livingston er ook niet veel van en in 2008 werd de club overgenomen door vage Italianen. Als je de namen alleen al hoort, weet je dat er iets niet deugt: Angelo Massone, Tommaso Bruno, Alessandro Di Mattia en Tommaso Angelini. Ze stelden hun landgenoot Roberto Landi aan als manager, die alleen ervaring had bij de U21-teams van Georgië, Qatar en Litouwen. Dat werd natuurlijk niets. Hij verdween alweer snel en zijn laatste klus was manager van Liberia. Vage spelers kwamen (erg jammer, want Livingston heeft een goede jeugdopleiding) en binnen een jaar was de club zo goed als failliet. Bijna werden ze geliquideerd in de zomer van 2009, maar na een overname werden ze teruggezet naar SFL3. Livingston leefde nog.

 

De club, eigenlijk veel te groot voor SFL3, werd in 2010 meteen kampioen en in 2011 opnieuw. Binnen twee seizoen waren ze weer terug in SFL1. Vorig jaar werden ze daar vijfde. Voor mijn gevoel is de First Division het natuurlijke niveau van de club. Dit jaar zullen ze ook wel rond die plek eindigden. Dit seizoen krijgen ze veel complimentjes voor hun veldspel. Daarin is duidelijk de hand van manager John Hughes te zien, die sinds februari dit jaar de skepter zwaait bij Livi. Helaas voor Livingston vertrok Hughes een paar weken geleden naar Hartlepool United. Een rare keuze, want The Monkeyhangers zijn eigenlijk al zo goed als gedegradeerd. Het zal wel met centjes te maken hebben.

 

SJ en ik waren benieuwd wat er klopte van de bijnaam “Barcelona of SFL1”. We kwamen een uurtje van te voren aan bij Livingston en aangezien het stadion niet echt spannend is, gingen we eerst nog wat boozen in de social club in het stadion. In Schotland heb je altijd overal zo aanspraak en hier was het niet anders. We spraken met iemand die fan was van de Nederlandse tafeltennisploeg, een Aberdeen-fan die tegenwoordig in Livingston woont en daarom de ploeg volgt en een Hibs-fans die alle drie de Edinburghse clubs volgde (zijn maat was fan van Hearts en Meadowbank Thistle was in de buurt), maar tegenwoordig vooral naar Livingston ging. Het was er erg gezellig.

 

Het stadion zelf deed me weinig. Het is best lekker compact, maar al dat geel en zwart was iets teveel van het goede. Gelukkig was de wedstrijd best aangenaam. Dunfermline stond gedeeld eerste, maar ze werden helemaal van de mat getikt door Livingston. Ik heb zelden een team on-Schotser (is dat een woord?) zien spelen dan Livi. In de social club hadden ze ons al gewaarschuwd dat Livingston enorm slecht was in kansen afmaken en dat klopte. Kans op kans werd gemist. Zelfs op een meter op twee afstand zonder keeper, lukte het niet om te scoren. Dunfermline speelde ondertussen met tien man, na een snelle rode kaart voor Callum Morris.

 

In de rust warmden we onszelf op met een chocolademelk, want het was net iets boven het vriespunt. In de tweede helft bleef Livi de veel sterkere ploeg, maar afmaken was er niet bij. Gelukkig was voorstopper Garcia Tena het gebrei zo beu dat hij verwoestend uithaalde vanaf een meter of 25: 1-0. Het werd zelfs 2-0, vlak voor tijd. De mannetjes uit Dunfermline gingen maar naar huis en misten daardoor een rode kaart voor Livingston en een pingel voor hun team. Die werd gemaakt en met een 2-1 eindstand dronken we nog een pint in de social club, voordat we naar Dundee gingen waar de volgende dag het hoofdgerecht was. Livingston was, ondanks het saaie stadion, een aardige opwarmer geweest.



Het rapport

Het stadion

Een nieuwerwets, geel-zwart stadion op een afgelegen plek aan de rand van een nieuwe stad. Daar wordt je niet vrolijk van. Ik kende het stadion al, want toevallig waren we er al een keertje beland op weg naar een vreetschuur. Het Almondvale Stadium zal nooit mijn favoriet worden, maar het is beter dan dat ding van St. Mirren. Dit heeft, door de bouw, nog wat knus.

De sfeer

In de Schotse Football League zijn ze over het algemeen niet zo van zingen tijdens normale wedstrijden. Schelden zijn ze daarentegen kampioen in. Het aantal scheldwoorden per minuut lag al snel boven de 200 en dan speelde Livingston nog erg goed. Hoe moet dat dan wel niet zijn als ze slecht spelen? Als mannetje van de Bond tegen Vloeken kun je beter niet naar Livingston gaan. Sowieso is het beter om heel Schotland te vermijden. 

De wedstrijd

We zouden eigenlijk naar The Blue Brazil gaan, maar het werd The Yellow Brazil en dan heb ik het niet over het huidige Brazilië, dat ons sinds 1994 trakteert op betonvoetbal, maar het mooie Brazilië uit 1982. Livingston speelde echt geweldig. Het is dat ze geen afmaker hebben, maar voor de rest klopte echt alles van het veldspel. Zelden een team gezien waarvan de spelers elkaar zo goed konden vinden.

De omgeving

Livingston is geen boeiende plek, maar rondom het stadion is echt helemaal niets te beleven. Gelukkig zit er een social club in het stadion, want van de omgeving hoef je het niet te hebben. Wij zijn vooraf een heel tijd in Linlithgow gebleven en dat was een goede keuze.

Overall

Ik had gehoopt Cowdenbeath te vincken, maar toen dat niet lukte was Alloa een mooie vervanger. Helaas ging die ook P-P en werd het Livingston. Vooraf leek het me helemaal niets, maar uiteindelijk was het allemaal best leuk. De wedstrijd was erg goed en de fans heel vriendelijk. Dat je in een wat saai stadion zit, maakt dan niet meer zoveel uit. Het was een aardigere vinck dan gedacht.



De statistieken

Livingston v Dunfermline Athletic 2-1 (08/12/2012)

65. Jesus Garcia Tena 1-0

90. Daniel Mullen 2-0

90. Andrew Barrowman 2-1 (pen.)

Ground: Almondvale Stadium, Livingston

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Scottish First Division

Position Livingston: 5

Position Dunfermline: 2

Gate: 1495

Match Number in Scotland: 41

Goals: 133

Line up Livingstone:

McNeil, Kyle Jacobs (76. Booth), Garcia Tena, Barr, McCann, Andreu, Fox (60. Morton), O'Brien, Keaghan Jacobs, Scougall (89. Mullen), McNulty

Line up Dunfermline Athletic:

Hrivnak, McMillan, Dowie (81. Whittle), Morris, Jordan, Falkingham, Geggan, Husband, Cardle (22. Thomson), Dargo (69. Wallace), Barrowman

Yellow cards:

Barr, Garcia Tena, Kyle Jacobs, McCann (Livingston), Barrowman, Dargo, McMillan, Thomson (Dunfermline Athletic)

Red cards:

Craig Barr (90. Livingston), Callum Morris (19. Dunfermline Athletic)



De foto's

Geen voetbal bij Bo'ness United, want P-P

Deel van Newtown Park, dat erg aardig was

Helaas was de legendarische tribune ondertussen wel afgebroken

Helemaal sympathiek was deze kat die in het stadion woont

Daarna even Linlithgow Rose vincken

Ook die kwamen niet in actie deze middag

Ook dit is best een aardig stadionnetje

Hier kom ik nog wel een keertje terug voor een wedstrijd

Een van de hoogtepunten van Linlithgow: The Black Bitch

Het Meadowbank Stadium, waar de voorganger van Livingston speelde

Heerlijke floodlights daar

Sintelbaan is ruk, maar dat gigantische Oostblokscorebord is geweldig

Uiteindelijk werd het dus het Almondvale Stadium van Livingston

Met het Stadium House in de hoek

Voor de ingang staat een beeld van een Portugese speler die een schwalbe maakt

De clubshop viel wat tegen

De suites zijn genoemd naar de oude namen van de club

Wel leuke floodlights

Kleine, maar heel gezellige social club

Vlak voor tijd gingen we maar eens naar binnen

Juk, het was wel heel erg geel met zwart allemaal. Op deze West Stand zaten wij

De South Stand, die eigenlijk nooit wordt gebruikt

Evenals de North Stand, het oude uitvak

De uitfans zaten nu namelijk op de North Stand

Ik had de ruimte

Glippers! In een kermisattractie gaan om stiekem mee te kijken

Goede mascotte, slechte schoenen. Een mascotte hoort geen voetbalschoenen te dragen

Nog meer leeuwen. Ditmaal op het programmaboekje

En bijna gaan we beginnen

Vrij trap

Een heel goede, maar hij kwam op de lat terecht

Er landde een alien in Livingston, maar niemand trok zich er wat van aan

De lampjes werden ook aangezet

En de tweede helft kon beginnen

Livingston speelde erg goed en besliste vlak voor eind de wedstrijd

Gekkenhuis

De uitfans gingen alvast terug naar Dunfermline

En misten daardoor een rode kaart voor Livi en een penalty voor de eigen ploeg

Die erin ging: 2-1

De glippers zagen het wel, als ze ondertussen niet bevroren waren

Na afloop dronken we nog een pint een in de social club en zagen we dit

Mooi hoor

En dat was het weer. Leuke opwarmer


 

 

© 2005 All Rights Reserved.