Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Luton2

Het verslag

    

 

Nessun Dorma in Luton

 

Whitstable Town was afgelopen seizoen de Phoenixclub. Het leek ons wel leuk om eens een keer geen dagtripje te doen. We zochten dus naar mogelijkheden op de vrijdagavond en de Vinckgod was ons gunstig gezind, want Southend United speelde thuis tegen Bristol Rovers. Leuke pot, leuk stadion en een heerlijke stapstad. Dat moest wel goed komen. Ik boekte een hotel in Southend en de weken voorafgaand aan de wedstrijd zagen we onszelf al in piepkleine Speedo's over de boulevard van Southend-on-Sea flaneren om de vrouwtjes te imponeren. Maar de Vinckgod had ons weer te pakken. Bristol Rovers moest midweeks een wedstrijd inhalen en verzocht daarom aan de autoriteiten om de pot tegen Southend naar zaterdag te verzetten. Om ons dwars te zitten, werd dat verzoek meteen gehonoreerd.

 

Vrijdag waren er nog twee wedstrijden: Accrington Stanley v Morecambe en Luton v Grimsby. Die laatste ging nergens meer over, maar die eerste was wel een heel eind rijden. We kozen dus voor Luton. Het leek me wel mooi om Kenilworth Road weer eens te bezoeken. Meer dan zeven jaar geleden was ik er voor het laatst. Destijds stond ik in het uitvak voor een FA Cup-pot tegen Liverpool. Bij rust stond Luton met 3-1 voor tegen de regerende CL-winnaar. Het dak ging er af op Kenilworth Road. In de tweede helft kwam Liverpool terug en mede dankzij een doelpunt vanaf eigen helft van Xabi Alonso, wonnen The Reds met 3-5. Mijn oren suisden na de wedstrijd. Het is een van mijn mooiste ervaringen in Engeland tot nu toe en dat op Kenilworth Road, een prachtig stadion dat de Engelsen minderwaardig ramshackled noemen.

 

Het nadeel van die wedstrijd was dat hij pas om 17:30 begon en doordat het begin januari was, lukte het niet om goede foto's te maken en zeker niet met mijn camera uit 2006. Ik wilde dus nog heel graag terug naar Kenilworth Road om goede foto's te maken, maar vond het ook zonde om terug te gaan, want veel beter dan die 3-5 kon het niet worden. Daarom nam ik me voor om eens terug te gaan voor een belangrijke pot, maar die kwam maar niet. Stiekem baalde ik wel een beetje om naar Luton te gaan, terwijl het seizoen al als een nachtkaars was uitgegaan. Daarnaast kwam de wedstrijd op tv, dus een lage gate en matige sfeer leken gegarandeerd. Ik was erg bang dat mijn herinneringen aan Kenilworth Road erdoor bezoedeld zouden raken. Maar nog altijd liever een potje voetbal dan pim-pam-petten op de hotelkamer. Dat dan weer wel.

 

Doordat de pot in Luton pas 's avonds was, hoefde we niet op een on-Gristelijk tijdstip het bed uit. Samen met SJ pikten we twee perverse Belgen op in Deurne. Vanuit West-Nederland vertrokken nog drie mannetjes richting Luton, die zouden we daar tegenkomen. Het was een lekker soepele reis en voor we het wisten stonden we in Luton. We besloten om een 'BlauwVinger' te doen en Nessun Dorma te draaien. Voor wie het Stamford-verhaal niet heeft gelezen nogmaals het verhaal van oud-Continental BlauwVinger: “Ik ben in wezen een stille genieter als het om mijn passie gaat. Ik ga graag alleen naar wedstrijden omdat ik het graag in mijn eentje beleef. De auto zo ver mogelijk van een football ground parkeren en aanrijden onder de klanken van de aria Nessun Dorma uit de opera Turandot van Puccini. Bij het slotakkoord ‘Vincero, vinceróóóó’ rolt de auto dan tot stilstand. Dat luistert nauw bij mij. Als het niet helemaal goed getimed is rij ik gewoon door tot het klopt. Bij de laatste galmende ‘ó’ moet de auto stilstaan. Dan maar iets verder lopen.”

 

Dat wilden wij ook doen. 1904 zette het nummer op, maar doordat het allemaal traag ging, moest hij hem nogmaals draaien. Terwijl Pavarotti flink aan het zingen was, kwamen we aan bij het stadion en werden we door een steward tegengehouden. 1904 probeerde met de steward te praten, maar dat ging bijna niet doordat Pavarotti zo aan het brullen was. PornoHans en ik kregen de slappe lach, terwijl 1904 zijn best deed om het lichtgevende hesje te verstaan. Toen we wegreden werden we meewarig nagekeken door de steward. Opera en voetbalfans, dat is een combinatie die hij zelden had gezien. Uiteindelijk werd de auto vlak bij het stadion neergezet en de wijk rondom het stadion is nog deprimerender dan ik dacht. Overal vage Halal-winkels, dubieuze belhuizen en verpaupering. Het vrijdaggebed in de moskee was net afgelopen, waardoor we omringd werden door mannen met baarden in jurken. Het leek meer op Karachi dan op een Engelse stad. Hoogtepunt was een kat die voor een boprdje met 'Please don't feed the cat' was gaan zitten. Hij miauwde heel zielig en eigenlijk wilde ik hem eten geven.

 

Waar Luton nu vooral bekend is in Engeland vanwege militante moslims (in sommige wijken heerst de Sharia), waren ze dat vroeger vanwege de hoedenindustrie. Eind zeventiende eeuw besloot de Schot Robert Napier dat Luton een uitstekend gebied was om riet te planten voor het maken van hoeden. Luton werd niet veel later het Engelse centrum voor het maken van rieten hoedjes. De industrie leverde de stad veel rijkdom om, maar ook veel armoede toen de sector grote klappen kreeg. Toch is de hoedenindustrie niet vergeten, want in het stadswapen zie je een hand met riet erin en Luton Town heeft als bijnaam The Hatters. Mooi altijd als een club zijn afkomst niet verloochend.

 

Het vervelende van de Islamisering van de wijk, is dat er nergens een boozer is te vinden. Gelukkig was het centrum niet zo gek ver weg, dus zochten we daar een pub op. Van het centrum van Luton moet je je niet al teveel voorstellen, want dat bestaat uit beton. Ik genoot, want ik zag veel typische jaren 70-kantoorgebouwen en dan ben ik gelukkig. Ik vraag me af hoe Luton zichzelf aanprijst in de folders van de lokale VVV. Volgens mij is dat een onmogelijke opgave, want alles is er grauw en grijs. Eigenlijk zou je alle Nederlandse beroepsklagers een jaar naar Luton moeten sturen, dan is het genuil zo afgelopen. De pub was overigens wel gezellig. Er liepen veel dronken lorren rond, dus daar voelden we ons wel thuis. Ondertussen was de 'Hollandse' auto ook gearriveerd en nadat zij gegeten en gedronken hadden, besloten we maar eens richting Kenilworth Road te lopen.

 

Zo lopend tussen de betonnen bunkers van Luton, besefte ik me pas dat het heel raar was om Luton v Grimsby in de Conference te zien. Luton speelde in 1897 al in de Football League en was de eerste profclub uit het zuiden. In totaal zestien seizoenen speelden ze op het hoogste niveau en in 1988 wonnen ze de League Cup. Toen ik ze de vorige keer bezocht, streden ze mee om promotie naar de Premier League. Tegenwoordig spelen ze al voor het vierde seizoen op rij in de Conference en gaan ze zeker niet promoveren. Pijnlijk.  Grimsby speelde zelfs al in 1892 in de Football League. Twaalf jaar speelden ze op het hoogste niveau en tien jaar terug speelden ze nog in de Championship. In 2010 degradeerden The Mariners na 118 jaar uit de Football League en na twee elfde plekken, ging het dit jaar beter. De finale van de FA Trophy werd gehaald en ook aan de play-offs mochten ze meedoen. Maar in beide gevallen lag een club uit Wales dwars.

 

Dat laatste was op het moment van spelen nog niet bekend. Ondanks dat het vrijdagavond was, de wedstrijd werd uitgezonden op tv en Luton nog best een eindje rijden is vanaf Grimsby, waren er nog een paar honderd Mariners meegekomen. Dat was al een pluspunt, zoals het hele stadion een pluspunt was. We zaten dit keer achter het andere doel. Puur genot. Als je over de afschuwelijke skyboxentribune keek, zag je oude Coronation Street-huisjes liggen met hier en daar een moskee. Het had wel iets, net zoals de paarse lucht en het feit dat een of andere mafkees vuurwerk ging afsteken vanwege een Pakistaans feest. De buurt rondom Kenilworth Road blijft apart, maar wel eentje met karakter. Liever dat dan een fout retailpark buiten de stad. De sportieve ineenstorting van Luton heeft er wel voor gezorgd dat de club hier nog altijd speelt. Elk nadeel heb se voordeel.

 

Ik wist via Twitter dat er nog vier andere groepen Nederlanders zouden zijn deze avond. Ik kwam de mannen uit Deventer en de groep rondom JoostWaalwijk nog tegen. Allemaal geen westerlingen, dus niemand had een vlag van zijn eigen club meegenomen om zich te profileren. Dat viel alweer mee, hoewel ik me het liefst in een rood-wit-blauw Willem II-pak had willen uitdossen. Eenmaal binnen op Kenilworth Road was het weer genieten. Ik zag nu eindelijk het uitvak met het trapsgewijze dak. Dat is toch wel een plaatje. Eigenlijk wist ik op dat moment al dat ik hier nog een derde keer zou terugkeren. Luton v Watford staat huizenhoog op de verlanglijst, hoewel het nog jaren kan duren voordat het zo ver is. Aan de andere kant kan het snel gaan in het Engelse voetbal en daar weet Luton als geen ander alles van.

 

De wedstrijd was aardig. Eerst helft was wat saai, maar de tweede erg mooi. De keeper van Grimsby werd flink geprovoceerd en het was een wonder dat The Hatters niet wonnen. Met de sfeer was ook niets mis. Kenilworth Road is echt zó'n geweldige aanrader. Volgend seizoen is Luton v Barnet misschien wel een heel leuke, hoewel de andere degradant Aldershot ook veel volk meebrengt en luidruchtig is. Ik denk dat ik The Hatters volgend jaar wel weer een keertje aan het werk ga zien. Behalve die twee staan er ook mooie potten tegen promovendi Welling en Chester op het programma. Vooral Welling v Luton op Park View Road is een op papier heerlijke pot. Hopelijk promoveert Luton volgend jaar, want dat verdienen die fans daar wel en het brengt de derby tegen Watford weer een stukje dichterbij.

 

Na afloop verlieten we Luton, want veel is daar niet te beleven. In Southend gelukkig wel. De mannetjes uit de Hollandse wagen waren moe en gingen slapen, maar wij besloten nog even op stap te gaan. Recht tegenover ons hotel zat de Dick DeVignes, een mooie club. Boozend en dansend brachten we daar de nacht door. Het was echt een mooie tent, inclusief toiletneger en vrouwen met piepkorte rokjes. Nadeel was dat ik zoveel WDK ophad, dat ik nog vier dagen last had van mijn tanden. Uiteindelijk werden we allerlaatste de club uitgezet. Altijd leuk om een keertje mee te maken. Ondanks dat de wedstrijd van Southend was verzet, was het toch nog een mooie dag geworden en dan moest de Phoenixclub nog gevinckt worden.



Het rapport

Het stadion

Wat is die skyboxenstand toch lelijk. Een van de lelijkste tribunes van Engeland. Alleen dat gedrocht van Leyton Orient doet nog maar aan mijn ogen. Maar op Kenilworth Road wordt alles goedgemaakt door de rest. Wát een geweldig stadion is dat toch. Die ingang onder woonkamers door, die houtje-touwtje tribunes, het compacte van het stadion en de akoestiek. Was die skyboxentribune er niet geweest, dan had dit wel eens mijn favoriete stadion kunnen zijn. 

De sfeer

Het kan flink spoken in Luton, dat heb ik destijds tegen Liverpool wel gemerkt. Enkele jaren voor mij bezocht TeeZee eens Luton v Mansfield. Luton werd kampioen en hij maakte er de beste sfeer mee die hij ooit heeft gezien. Voor deze pot waren mijn verwachtingen laaggespannen. Luton is al klaar met het seizoen en het was maar halfvol. Toch vond ik het heel aardig weer. De keeper van de tegenstander werd flink gedist, het zang was soms indrukwekkend en er was flink wat verontwaardiging. Sfeer zoals het hoort; niet geregiseerd, maar echt vanuit het hart. 

De wedstrijd

De eerste helft was maar matig, hoewel er niet echt slecht gespeeld werd. De tweede helft was wel heel leuk. Grimsby kwam op 0-1, maar Luton was eigenlijk veel beter. Best een goede ploeg en raar dat ze zo laag staan. Met veel pijn en moeite werd de 1-1 nog gemaakt, maar eigenlijk hadden ze dit moeten winnen. 

De omgeving

Luton is een afschuwelijk lelijke stad. Rondom het stadion is het een grote pauperbende. Veel afval op straat, vervallen huizen, ongure types. Precies buurten waarin ik graag vertoef. Het centrum was overigens ook niet veel. Mooi vind ik dat het stadion echt in de omgeving gepropt ligt. Heel nauwe steegjes en natuurlijk die ingangen onder de woningen. Genieten. 

Overall

Luton is echt een aanrader. Zelfs nu er niets op het spel stond, was het allemaal erg leuk. Ik hoop dat ze volgend jaar bovenin meespelen, dan ga ik daar eens lekker gloryhunten. Ben je nog nooit op Kenilworth Road geweest, dan is het zeker een tip om er eens langs te gaan.



De statistieken

Luton Town v Grimsby Town 1-1 (12/04/2013)

54. Dayle Southwell 0-1

76. Alex Lawless 1-1

Ground: Kenilworth Road, Luton

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: Conference

Position Luton Town: 9

Position Grimsby Town: 5

Gate: 5662

Match Number in England: 179

Goals: 510

Line up Luton Town:

Brill, Rowe-Turner, McNulty, Griffiths, Lawless, Martin, Robinson, Smith, Taiwo, Shaw (67. Wall), Gray

Line up Grimsby Town:

McKeown, Thomas (68. Hatton) Miller, Ford, Artus, Wood, Thanoj, Taylor (68. Niven), Hearn, Southwell, John-Lewis

Yellow Cards:

Robinson, Taiwo (Luton Town), Taylor (Grimsby Town)



De foto's



Deze kat zat vlakbij Kenilworth Road, maar wáárom gaat hij uitgerekend voor dat bordje zitten



In Luton is zowat alles halal



Veel lelijke jaren 70-gebouwen ook



...



...



Maar de huisjes rondom het stadion kon ik wel waarderen



Kenilworth Road ligt naast het spoor, helemaal ingeklemd



...



...



...



Die ingang onder een woning is zo mooi



Hier nog eentje



Floodlight, tapijt en vaag figuur; dit is Luton



Nauwe steegjes daar. Links het stadion, rechts de huizen



...



...



PornoHans kijkt verwonderd naar Luton legends



Bij The Hatters kun je uiteraard een hoedje kopen



En de onvermijdelijke tuinkabouter



...



En een paar uur later kan de wedstrijd beginnen



Oak Road stand, waar de mannetjes uit Grimsby zaten



De skyboxentribune



Zo zag die er vroeger uit. Was het nog maar zo



Main Stand



Waar een kleine tribune tussen is gepropt



...



En hier zaten wij: de Kenilworth Road stand



Die huisjes naast het stadion zijn toch wel heel bijzonder



Aan moskeeën geen gebrek in Luton



En we gaan beginnen



...



Tijdens de wedstrijd besloot een of ander figuur allemaal vuurwerk de lucht in te schieten



Topvermaak



...



Lekker de keeper uitschelden



Uiteindelijk werd het 1-1



...



Os hotel in Southend...




... maar daar tegenover Dick de Vigne's, een topclub

 

 

© 2005 All Rights Reserved.