Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Maidenhead

Het verslag

   

Kroniek van een aangekondigde P-P

“Weet u wat het verschil is tussen gratis en voor niets? Ik ben gratis naar school gegaan en u voor niets!” Na deze grap, volgde een bulderende lach van de West-Vlaming die dit juweeltje maakte. De grappenmaker was de bestuurder van een takelwagen. Een takelwagen? Yep, na het avontuur met de Toyota Yaris P-P, ging er opnieuw een wedstrijd P-P vanwege een kapotte auto. Mijn twaalfde P-P in de UK tot nu toe. Een gigantisch aantal, aangezien ik in meer dan 23 jaar Willem II slechts éénmaal een P-P heb meegemaakt. Ik snap ook nog steeds niet dat ik niet ben gestopt met vincken en een makkelijkere hobby heb gekozen, zoals postzegels verzamelen of vliegtuigspotten. Dat gaat nooit P-P en scheelt een hoop frustratie en teleurstelling. Maar, zoals Balkenende ons ooit beloofde, na het zuur komt het zoet. En daar wachten we dan maar op.

Twee weken geleden zat ik op Belfast Airport op de website van de BBC te kijken. De loting voor de FA Cup was geweest en ik was erg benieuwd of er een leuke pot bij zat. De eerste ronde van de FA Cup levert namelijk vaak mooie lotingen op. Halifax v Charlton was een mooie, terwijl Morecambe v Sheffield Wednesday erg aardig was, aangezien beide clubs elkaar nog nooit ontmoet hebben. Maar dé wedstrijd van de eerste ronde was Maidenhead United v Aldershot Town. Ik wist dat Maidenhead, samen met Marlow, de enige Engelse club was die meedeed aan allereerste FA Cup en nog altijd bestond. Nog beter werd het toen ik zag dat Maidenhead v Marlow een van de vier wedstrijden was in de allereerste speelronde van de FA Cup. En die was op 11 november 1971, precies 140 en één dag voor Maidenhead United v Aldershot Town. Ik moest dus gewoon naar Maidenhead toe.

Met 1904 had ik afgesproken om in dit weekend te gaan, maar vanwege verhuisperikelen kon hij niet mee. Dat is balen, want alleen naar Engeland gaan is niet mijn hobby. Je mist gezelschap en als je als Nederlandse man alleen de kanaaltunnel in willen rijden, ziet de douane je meteen als een drugstoerist. SJ probeerde dat ooit en zijn auto werd compleet uit elkaar gehaald, op zoek naar drugs. Dat zag ik niet zo zitten, dus besloot ik op mijn blog een oproep te doen of er misschien mensen zin hadden om mee te gaan. De reacties verbaasden me, want uiteindelijk konden we met vijf man gaan. Dat had ik niet verwacht, want het is vaak een hele stap om met volstrekt onbekenden op trip te gaan.

Ik kreeg overigens een tweede waarschuwing van iets of iemand dat ik niet moest gaan. Ik kon namelijk in eerste instantie de auto van mijn moeder lenen, maar de wagen van mijn broertje ging P-P. En die kreeg hem nu. De diesel van mijn vriendin kon ik ook niet lenen, maar we waren met vijf, dus iemand moest wel een auto hebben. Daarna vielen mijn reisgenoten één voor één af door privéproblemen. Nog altijd ging er bij mij geen belletje rinkelen, ook al was er een bovennatuurlijk wezen dat mij duidelijk probeerde te maken om niet te gaan. Toch viel niet iedereen af, want Nico van 1880 on Tour (het levensdoel van deze Antwerp-fan is om 1880 grounds te bezoeken, aangezien 1880 het jaar is waarin Stamnummer 1 is opgericht) ging wel mee. Maidenhead zou zijn eerste vinck zijn in Engeland en meteen een mooie.

Niet alleen ik, maar ook Nico had een raar voorgevoel. Hij sloot de dag voordat we zouden vertrekken nog snel een buitenlandverzekering voor zijn auto af en wilde nog even langs zijn maat gaan, die automonteur is. Dit voor een laatste controle. Die moest echter werken, dus dat ging niet door. Al vroeg in de ochtend werd er koers gezet richting Engeland. Het was gezellig in de auto. Lekker over voetbal lullen en de conclusie was al snel dat Germinal Beerschot AC Antwerpen en NAC toch wel de naarste clubs in de hele voetbalwereld zijn. Ondertussen zei Nico dat hij een vreemd geluid hoorde. Het leek wel of er iets met de auto was. Een trigger voor mij om over de kapotte Toyota Yaris van Chocovla te vertellen en de hel die het was om in Engeland panne te hebben. Weer had ik de waarschuwing niet begrepen.

We kwamen zeven minuten te laat aan bij de tunnel en misten daardoor net onze trein. Er bleek echter een grote storing te zijn en iedereen moest wachten. Op een bepaald moment werd er omgeroepen dat de mensen met de nummers E en F mochten gaan. Wij hadden G, maar ik besloot de domme Provinciaal uit te hangen en gewoon te gaan. Als ze ons dan terug zouden sturen, kon ik net doen of ik dat niet had begrepen. Ik oefende op de wc alvast de doodse blik van een vis en een half openhangende mond. Die blik zou het tunnelpersoneel moeten overtuigen om te denken dat ik het echt per ongeluk had gedaan. Het lukte en als allerlaatste mochten we de trein op. Mooi, want nu konden we nog altijd op het gemakje doen. Om Nico nog wat dichter bij zijn 1880 grounds te brengen, konden we nog wat vincken onderweg.

Voor mijzelf stond Slough hoog op het lijstje. Die oude ground van zich ligt al sinds 2003 weg te rotten en dat spreekt me aan. Bizar genoeg had ik al twee keer eerder geprobeerd Slough te vincken, maar de eerste keer (op weg naar Woking) waren de treinen defect en hadden we daardoor teveel haast en de tweede keer (op weg naar Marlow) was Vinckie te laat gekomen en bleek daarna ook nog eens zijn paspoort vergeten en moesten we weer terug. Weer geen tijd om er langs te rijden. Het is een soort onvinckbare ground voor mij. Op ons lijstje stonden ook nog de club met de vieste naam van heel Engeland, Leatherhead, en de club van Ali G., Staaaaaaaaaaaaaaainezzzz Town. Als alles mee zou zitten, zouden we dan om 13:00 uur in Maidenhead zijn op het moment dat de kassa's zouden opgaan. Een ideale planning.

Eenmaal in Engeland moest ik even opletten dat ik niet ging spookrijden en daarna was het blazen op de motorway. De benzine was bijna op, dus we moesten even tanken. Terwijl ik aan het tanken was, zag Nico dat er stoom van de motorklep af kwam. Vreemd, maar het kon ook door het weer komen. Eenmaal op de weg, bleek dat het niet door het weer kwam. De meter van de koeling schoot omhoog en er ging een rood lampje branden. Zodra het lukte, stuurde ik de auto een dorpje in. Het bleek Godstone te zijn, de zoveelste hint dat er bad karma over deze trip hing. Op de TomTom zag Nico dat er een pompstation dichtbij was en daar werd de auto neergezet. We deden de motorklep open en het water bleek helemaal op. De Indiër achter de kassa, smeerde ons een of ander duur spul aan, maar een mannetje dat pallets aan het sjouwen was zag ons staan en kwam op ons af om even te kijken.

Hij pakte de waterslang en vulde de tank weer, maar zodra de motor werd gestart liep het helemaal weer leeg. Hij adviseerde ons om niet meer verder te rijden en de verzekering te bellen. Daar stonden we dan. Nico belde met zijn verzekeraar, maar die probeerde alles af te wimpelen. Na anderhalf uur was kwam er een takelwagen aan. Er zat een apart figuur in met een heel zwaar accent. Het was lastig om te volgen, omdat hij het allemaal over technische termen had. Ik zette weer mijn doodse blik van een vis op en een half openhangende mond om duidelijk te maken dat ik het niet begreep, maar hij bleef maar door ratelen over de kestek. Ik weet nu nog steeds niet wat dat is, maar duidelijk was dat we niet meer konden rijden. De auto moest naar een garage, maar die bleken om 12:00 uur allemaal dicht te zijn gegaan.

Ondertussen vond de verzekeraar dat we maar tot maandag daar moesten blijven in een hotel. Ik weet niet eens of ze in fucking Godstone hotels hebben, maar dat waren we sowieso niet van plan. Ondertussen begon ik het mannetje zonder tanden wat beter te verstaan. Ik vroeg of we echt niet konden rijden. Desnoods een paar honderd meter, om in ieder geval die tunnel in te kunnen. Hij zei dat hij officieel moest zeggen dat het niet kon, maar met een of ander kleverig spul in de koeling, konden we het zo'n kilometer uithouden. Als we dan in de tunnel waren, moesten we flessen water in de koeling gooien en konden we tot de bezinepomp in Calais rijden. Dat werd ons nieuwe doel, alleen moest de verzekering meewerken om ons naar Folkestone te brengen.

Na drieëneenhalf uur (!!!) bleek dat te kunnen. Het mannetje van de takelwagen was ondertussen bijna flauwgevallen van de honger en begon aan zijn derde zak chips. Hij zei tegen mij dat het zijn ontbijt was en voor Engelse begrippen was dat nog best gezond. Enfin, we reden naar Folkestone. Probleem was alleen dat we natuurlijk niet recht voor die incheckbalies onze auto van de takelwagen konden rollen om zo door te rijden. Vlak ervoor stopte het mannetje, mooi op een gevaarlijk punt, en werd de auto eraf gerold. Wat water erbij en rijden maar. Het mannetje zelf had ondertussen ook een probleem, want die kon niet meer terug. Ik denk dat die via Frankrijk pas weer terug is gekomen naar Godstone, want er was geen enkele manier om terug te keren.

Met extreem lage snelheid checkten we in en nog langzamer reden we naar de terminal. Daar aten we iets ranzigs bij de Burger King, het echte dieptepunt van de dag, en keek Nico even op internet. Maidenhead bleek met 1-0 voor te staan. Ik heb in 17 bekerwedstrijden op het eiland nog nooit een stunt meegemaakt en nu leek het erop dat uitgerekend op York Road er eentje zou plaatsvinden, terwijl wij onder de tl-balken bij de Burger King zaten. Ik scheurde een zakje Fishermen's Friend open, flikkerde ze in een worp in mijn muil en had daarna een legitieme reden om als een verongelijkt kind te gaan janken. Later die avond zei Nico nog dat hij hoopte dat dit een droom was en hij wakker zou worden en dat het dan pas zaterdagmorgen zou zijn. Dat was de spijker op de kop.

Na het ranzige eten, moesten we weer de trein op. Het ging met moeite en langzaamaan zag ik het metertje weer naar een gevaarlijke hoogte oplopen. Eenmaal in de tunnel bleek de watertank weer helemaal leeg en helemaal strak te staan van de lucht die er in was gekomen. Er werd weer een flesje Spa in gegooid en op hoop van zegen reden we de trein weer af. Als een oud wijf reed ik naar het tankstation. Daar zouden we worden opgepikt door weer een ander takelwagenmannetje die ons naar Antwerpen zou brengen. De verzekering bleek ondertussen alles verkeerd te hebben doorgegeven. Ze hadden tegen het takelwagenmannetje gezegd dat we in de haven aan zouden komen, dat Nico maar alleen was en dat hij in Gent woonde. Epic Fail van de verzekeringsmaatschappij.

Nu moest het takelwagenmannetje ons nog vinden. Dat was weer een half uurtje wachten in de kou. We hadden wel wat entertainment, want er kwam een vrachtwagen aan waar een heel vieze Bulgaarse hoer uitstapte. Daarna stapte de vrachtwagenchauffeur eruit en die keek ons gek aan. Hij voelde zich erg betrapt. Niet omdat hij een hoer had besteld, maar omdat ze zo lelijk was. Ja, op afgelegen parkeerplaatsen in Noord-Frankrijk kun je jezelf wel vermaken. Maar een half uurtje was meer dan zat en gelukkig kwam de takelwagen er aan. De wagen van Nico werd erop gereden en we konden aan onze lange tocht naar Antwerpen beginnen. Gelukkig wilde mijn vriendin me daar oppikken, want anders was het helemaal een latertje geworden. Het enige goede nieuws kreeg ik van SJ. Maidenhead v Aldershot was 1-1 geworden en we hadden dus geen stunt gemist.

In de takelwagen was het eigenlijk best gezellig. Sowieso is het altijd goed als het over de 'Peer van Pollentier' en cultheld Ludo Dierckxsens gaat. Het takelwagenmannetje bleek nogal mooie verhalen te hebben. Hij was, zoals iedere Belg, wielrenner geweest en had op hoog niveau gekoerst. Zijn ultieme overwinning was in een kermiskoers geweest. Samen met Etiënne De Wilde, Eddy Planckaert en nog een renner die ik niet kende, zat hij in een kopgroep. De Wilde en Planckaert gunden elkaar niets en daar profiteerde onze held van. Hij muisde er vanonder en won. Het was de enige nederlaag van Planckaert dat jaar. Ik had soms wat moeite met het West-Vlaamse, maar net zoals met het takelwagenmannetje in Engeland verstond ik hem op een bepaalde moment wel.

Zo hadden we leuke verhalen over wielrennen en kregen we en passant nog een tip over een goed Chinees restaurant in Beernem. Dat zijn dingen waar je veel aan hebt, hoewel ik vrees er nooit te komen. Uiteindelijk kwamen we aan bij het huis van Nico. Voor de laatste keer werd de auto van de takelwagen afgeladen en is het hopen dat alleen het pompje vervangen moet worden. Voor Nico is het te hopen dat zijn volgende Engelandtrip wat beter zal verlopen, want dit was niet echt een succes. Zelf ben ik deze ochtend bezig met het verwerkingsproces door dit verhaal te schrijven en het continue draaien van “Please, Please, Please Let Me Get What I Want” van The Smiths. Verzwelgen in zelfmedelijden is namelijk de enige remedie om de tik van gisteren te verwerken.



Het rapport

Helaas is dit niet van toepassing, maar ooit ga ik Maidenhead nog een keertje bezoeken. Ooit...


De statistieken

Maidenhead United v Aldershot Town 1-1 (12/11/2011)

7. Anthony Thomas 1-0

78. Michael Rankine 1-1

Ground: York Road, Maidenhead

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: FA Cup (First Round)

Position Maidenhead United: 18 (Conference North)

Position Aldershot Town: 15 (League Two)

Gate: 2283

Match Number in England: 156

Goals: 423

Line up Maidenhead United:

Beasant, Behzadi, Solomon, Henry, Scarborough, Brown, Powell, Hendry, (64. Fagan), Tilson-Lascaris (59. Williams), Holgate, Thomas, (80. Wall)

Line up Aldershot Town:

Young, Herd, Straker, Jones, Brown, Vincenti (46. Rankine), Guttridge, McGlashan (75. Bubb), Collins, Davies (46. Rodman), Hylton

Yellow Cards:

Behzadi, Thomas, Henry (Maidenhead United), Rankine (Aldershot Town)



De foto's



Daar sta je dan, te lekken in Godstone of all places



Op de takelwagen in Engeland



En op de takelwagen in Frankrijk



...

 

 

© 2005 All Rights Reserved.