Like a Rolling Stone

Creditcrunch, het is waarschijnlijk het meest gedrukte woord in de Engelse kranten de laatste weken. Grote bedrijven gaan op de fles, de werkloosheid stijgt weer tot het niveau van de donkere jaren tachtig en de pond devalueert als een gek. In de top van het voetbal lijkt deze crisis nog niet echt door te dringen, met die gigantische transfersommen die voor middelmatige spelers wordt betaald. Daal je af in de fictieve piramide dan begint het wel wat zorgelijker te worden. Clubs als Lewes, Salisbury en Northwich Victoria zitten diep in de schulden en ik verwacht dat er nog wel eentje over de kop gaat in de komende maanden. Ook in de League zijn er clubs met schulden, maar blijkbaar gaat er daar nooit eentje failliet. Zelfs na het ITV-debacle gingen er geen clubs kapot. Voor de laatste twee verdwenen Leagueclubs moeten we terug naar de jaren negentig. Slachtoffers waren toen Aldershot, verdwenen in maart 1992 en dat sinds dit seizoen weer terug is in de League, en Maidstone United, dat langzaamaan omhoog klimt maar nog altijd drie promoties verwijderd is van League Two.

Maidstone United dus. De club speelde zijn laatste Leaguewedstrijd op 2 mei 1992 in het stadion van Doncaster Rovers, Belle Vue. Niemand wist op dat moment nog dat de club het seizoen erop niet meer zou starten. De club had zelfs zijn hele wedstrijdschema toegezonden gekregen, maar helaas zouden al deze wedstrijden nooit gespeeld worden. Vandaar dat deze fixturelist een historisch document is geworden. Hoe kwam het eigenlijk zo ver en hoe ver staat de club nu precies met zijn terugkeer naar de League én de terugkeer naar Maidstone zelf, want de club speelt al jaren niet meer binnen de stadsgrenzen van Maidstone.

Historisch gezien is Maidstone United ook helemaal geen Leagueclub. De titel in de Conference in 1989 zou achteraf dan ook een vergiftigd geschenk blijken te zijn. Maidstone was namelijk een goede amateurclub, maar het stadion voldeed helemaal niet aan de eisen van de League. Een verhuizing naar Watling Street, het stadion van Dartford, volgde om in de League uit te mogen komen. Vanaf 1989 tot aan vandaag zou de club geen wedstrijd meer in Maidstone zelf spelen. Achteraf gezien was het beter geweest om ervoor te kiezen om niet te promoveren, wat ook kon, en het stadion te verbouwen tot het aan de League-eisen voldeed. Misschien was de club dan nooit failliet gegaan. Aan de andere kant zou het ook zomaar kunnen zijn dat de club dan nooit in de League had gespeeld. Nu is het een tragisch verhaal geworden, waardoor Maidstone United niet zomaar een non-leagueclub is.

Maidstone is onder Engelandgangers vooral bekend al de plek waar je goed kunt pinnen. Zodra je de tunnel uit komt gereden is het eerste probleem een pinautomaat vinden om Ponden te krijgen en de services bij Maidstone bieden dan uitkomst. In datzelfde Maidstone werd in 1890 de club Maidstone Invicta opgericht. Na 7 jaar besluiten de oprichters de naam te veranderen in Maidstone United. Eigenlijk is dat jammer, want er zijn al diverse United’s, terwijl de naam “Invicta” toch iets meer bijzonder is. Goed, je hebt Folkestone Invicta en er zullen best nog wat heel kleine clubjes uit Kent dezelfde achternaam hebben, maar had de club de naam gehouden dan waren ze de bekendste club geweest met de naam Invicta.

Na vele rondzwervingen betrekt Maidstone United in 1898 eindelijk een echt stadion: de Athletic Ground oftewel London Road, zoals het stadion in de volksmond ging heten. De club zou 90 jaar lang de bespeler van dit stadion zijn totdat ze promoveerden naar de League. De club was tot aan begin jaren zeventig eigenlijk niet echt een opvallende club. Er werden regelmatig amateurbekers- en competities gewonnen die namen droegen als de Kent Floodlight Cup, de Corinthian League Memorial Shield en de Kent Amateur Cup. Allemaal erg spannend, maar de ambitieuze voorzitter van destijds wilde meer en Maidstone United werd een semi-profclub en kwam voortaan uit in de Southern League. De Southern League was een van de grote divisies die onder de League hing en waaruit al enkele clubs waren verkozen in de League en laat dat nu precies het doel zijn waarom Maidstone in de Southern League ging spelen.

In de FA Cup ging het ook steeds beter in de jaren-70. Vooral in het seizoen 78/79 presteerden ze buitengewoon goed. Eerst worstelde de club zich door de vier kwalificatierondes, Daarna werden in de eerste en tweede ronde respectievelijk de Wycombe Wanderers en Exeter City verslagen. De beloning voor de Stones was een heel aangename: ze mochten naar The Valley om tegen Charlton te spelen, een van de meest populaire clubs in Kent. Maidstone verbaasde daar de Engelse voetbalwereld door met 1-1 gelijk te spelen. Maidstone mocht zich dus opmaken voor een thuisduel tegen Charlton. De week voor de wedstrijd werd er in de stad over niets anders gesproken. Maidstone was “hot” in de stad. Helaas konden de Stones geen tweede stunt uit halen. Charlton won met 1-2. De natte droom van veel supporters om naar Wembey te gaan was weer over voor een jaar.

Het jaar erop werd er een competitie opgericht die rechtstreeks onder de Football League zou komen: de Alliance Premier League (de tegenwoordige Conference). Er hingen dus niet allerlei verschillende, lokale divisies onder de toenmalige Fourth Division (de huidige League Two), maar een competitie voor de sterkste amateurclubs van het land. Dat amateurs moet je niet te letterlijk nemen, want bij al die clubs werd grif betaald. Maidstone was een van de “founder members” van deze league. Er werd ook volop geïnvesteerd in het team en het begon zijn vruchten af te werpen. In 1983 werden ze tweede en het jaar erop wonnen ze zelfs de Conference. Maidstone promoveerde echter niet rechtstreeks, want de promotie-degradatie regeling werd pas in 1987 ingevoerd. Maidstone moest het in een verkiezing opnemen tegen de vier Leagueclubs die als laatste waren geëindigd. Deze “eerlijke” verkiezingen kon Maidstone niet winnen, want het de Leagueclubs stemden uiteraard op de vier Leagueclubs.

Na deze Zimbabwaanse verkiezingen zakte de club een beetje weg, maar in 1989 was weer een topjaar voor “The Stones”. Maidstone werd opnieuw kampioen en mocht ditmaal, dankzij de nieuwe regeling, wel promoveren naar de Fourth Division. Ze vervingen Darlington die afdaalde naar het donkere spelonken van het amateurvoetbal. In Maidstone waren enkele dagen de mensen dronken van geluk. De Stones hadden de stad Maidstone op de kaart gezet. Het werd nog mooier voor Maidstone toen bleek dat Gillingham zou gaan degraderen uit de Third Division. Het gehate Gillingham was tot dan toe de enige Leagueclub uit Kent, maar was door de promotie van Maidstone deze titel kwijt. Nog erger zelfs, ze zouden ze door de degradatie zelfs ontmoeten. Gillingham kon in die wedstrijden natuurlijk alleen maar gezichtsverlies lijden en waren dus niet echt blij met de promotie van de Stones. Bij Maidstone zelf vonden ze dit alleen nog maar leuker. Het enige minpunt voor de fans was dat er het seizoen erop niet in Maidstone, maar in Dartford zou worden gespeeld.

Diverse analytici voorspelden een zwaar seizoen voor Maidstone. Ze hoorden bij de grootste degradatiekandidaten. The Stones speelden het seizoen echter in een roes. Tegenstanders werden totaal overrompeld door het vrije spel van Maidstone en stonden vaker dan ze lief was met lege handen. Hoogtepunt was de 1-2 overwinning op Boxing Day in en tegen rivaal Gillingham. Nadat de stofwolken van het seizoen waren opgetrokken stonden de Stones op de vijfde plaats, terwijl Gillingham slechts veertiende was geworden. Maidstone mocht in de playoffs aantreden tegen Cambridge United. Doordat ze boven Cambridge waren geëindigd mochten ze eerst naar het Abbey Stadium. Er werd met de 1-1 een goed resultaat gehaald. Thuis kon Maidstone het dus afmaken en zich opmaken voor Wembley. The Stones klapten echter helemaal in elkaar en speelden de slechtste wedstrijd van het seizoen. Cambridge won met 0-2 en zou uiteindelijk ook de playoff final winnen en promoveren. Cambridge won het seizoen erop de Third Division en zou het jaar daarop vijfde eindigen in de Second Division. Hoe anders had het kunnen lopen voor Maidstone als zij waren gepromoveerd in plaats van Cambridge.

Voor Maidstone was dit het laatste hoogtepunt uit zijn historie. Het jaar erop werden The Stones negentiende, ondanks diverse investeringen. Dit was een grote tegenvaller, want er was gerekend op meer. Het jaar erop werd Maidstone achttiende, maar donkere wolken pakten zich samen boven de club. Financieel waren er veel te grote riciso’s genomen en de club haalde amper inkomsten uit het stadion, aangezien ze slechts de huurders waren van Watling Street. De grootste gok had de club genomen door voor 400.000 pond een stuk land te kopen in Maidstone. De gemeenteraad wilde echter niet het bestemmingsplan wijzigen en de club mocht op het stuk land geen stadion bouwen. Het stuk land was echter onverkoopbaar geworden en hing als een molensteen om de nek van de club. Alle spelers werden te koop gezet en men hoopte een investeerder te vinden. De enige investeerder die te vinden was, was een man uit Newcastle. Die wilde de licentie kopen en de club in Newcastle laten spelen, helemaal aan de andere kant van het land. Dan maar liever kapot, dachten de bestuurders en het bod werd geweigerd.

Vlak voor het begin van het seizoen 1992/1993 schreef het bestuur een brief aan de League dat ze niet konden garanderen dat ze alle wedstrijden van dat seizoen konden spelen. Het jaar ervoor was Aldershot ook middenin de competitie ermee gestopt en omdat de League dat dit jaar niet wilde werd besloten om Maidstone United in ieder geval niet te laten starten in de League. De eerste competitiewedstrijd tegen Scunthorpe United werd daarom afgelast. Twee dagen later werd Maidstone United definitief uit de competitie genomen. Maidstone United was historie. Opvallend genoeg betekende dit ook meteen het einde voor Dartford, want die club leefde eigenlijk van de huur die Maidstone betaalde. Die inkomsten waren er nu niet meer, maar ze waren wel in de begroting opgenomen.

Maidstone maakte, evenals collega-club Aldershot, een doorstart. Ze namen hun oeroude naam Maidstone Invicta (in 1997 werd het toch weer Maidstone United) weer aan en probeerden weer terug te keren op redelijk niveau. Grote initiator achter het nieuwe Maidstone was voorzitter Paul Bowden-Brown, een die-hard fan die veel traantjes had gelaten toen zijn liefde failliet werd verklaard. Hij zwoer Maidstone weer terug te brengen naar de Conference, maar wel op een verantwoorde manier. Langzaam maar zeker zijn ze op weg daarnaartoe. De laatste promotie was in 2007 en vandaag de dag komt de club uit in de Isthmian Premier League, een divisie onder de Conference South. Afgelopen jaar degradeerde de club bijna, maar dankzij een 1-0 overwinning op Folkestone Invicta op de laatste speelronde vloog die eruit en niet Maidstone.

Momenteel staat de club negende en mogen ze eerder omhoog kijken dan naar beneden. Mooier is het nieuws dat de club eindelijk permissie heeft gekregen om een stadion te mogen in Maidstone. De Stones spelen namelijk nog steeds niet in de eigen stad, maar in het stadion Bourne Park in Sittingbourne. Omdat er nu eindelijk een voetbalvriendelijk gemeentebestuur zit is er wat schot gekomen in de zaak. Tegenvaller was dat de aanvraag bij de “Football Foundation” voor geld om het stadion te bouwen is afgewezen. Toch is er bij de bestuurders en de fans de verwachting is dat de club in 2010 zal terugkeren na 22 jaar. Dan zal echt serieus werk kan worden gemaakt om terug te keren naar de Conference, een competitie waar de club als een van de “founder members” eigenlijk wel in thuishoort.

Athletic Ground, Maidstone

Watling Street, Dartford

New Ground, Maidstone