Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Manchester United

Het verslag

   


Same Old Manure, Always Cheating

Ik heb niet echt een favoriete club in Engeland. In de jaren tachtig volgde ik Liverpool wel en van de vier topclubs gun ik ze het meeste het kampioenschap, maar als ze een keer verliezen maakt me dat niet zoveel uit. Barnet was een tijdje leuk om te volgen en ik hoop ook van harte dat ze in League Two blijven, maar stel ze vliegen eruit, dan is er nog niets aan de hand. Als ik echt met een geweer op het hoofd een favoriete club moet noemen dan is het Sheffield Wednesday, maar ook hier is het volgen slechts oppervlakkig. Het stadion, de fans en de historie zijn geweldig, maar dat ik ooit een seizoenskaart van de Owls ga nemen is uitgesloten. Geen favoriete club hebben in Engeland is best handig, want op die manier kan ik het voetbal daar allemaal redelijk neutraal volgen en heb ik geen behoefte om per se naar míjn club te gaan als ik daar ben. Dat dilemma hebben sommige medereizigers wel en dat is soms erg lastig.

 

Wat ik echter wel heb is een club die ik veracht. Eigenlijk al zo lang ik me kan herinneren heb ik een ongelooflijke hekel aan Manchester United oftewel Manure. Mijn eerste aanraking met die club was ergens eind jaren tachtig toen ik de kop van Alex Ferguson zag, die weer eens de calimero aan het uithangen was. Later kregen ze een centraal verdedigingsduo bestaande uit Gary Pallister en Steve Bruce, waar je ook spontaan van gaat kokhalzen. Het kon echter nog erger. Dat bewezen de “Neville Sisters” later, aangevuld met de overschatte Beckham, dorpsgek Roy Keane, rotkop Ole-Gunnar Solskjaer en B-acteur Eric Cantona. Dat die laatste door de Manure-fans werd uitgeroepen tot de beste speler in de historie van de club (terwijl hij niet eens de veters van Matthew Le Tissier mag strikken) zegt eigenlijk alles over diezelfde fans. Walgelijke club.

 

Toch moest het er ooit van komen dat ik Old Trafford ging bezoeken. Ik wil namelijk ooit de 92/116 Engelse footballgrounds bezoeken en daar hoort dit stadion ook bij. Uiteraard zou ik dat in het uitvak doen, want ik kan moeilijk mee gaan juichen als een van die verschrikkelijke figuren op het veld gaat scoren. Brrr, klappen als C. Rohomo, Nani of Rio “ze doen weer racistisch tegen mij” Ferdinand gaat me toch een brug te ver. Old Trafford was dus een lange termijnplan, totdat Celtic ineens Man United lootte in de Champions League. Ik herinnerde me nog de Man United v Celtic van 2006 en dat was echt een belevenis. In de thuisvakken zaten volop fans van Celtic destijds, dus kon ik ditmaal wel makkelijk in de thuisvakken plaats gaan nemen. Via Diane, een vriendin van Poldertje die ik in Wisbech had ontmoet, regelde ik een kaartje en na Inverness, Hibernian en Newcastle United stond er een vierde wedstrijd voor mij op het programma deze oktober. Het leven kan soms mooi zijn.

 

Een bevriende Schot, Andy uit Motherwell, ging ook naar deze wedstrijd. Hij pikte me op in Carlisle en samen reden we naar Manchester. Nadat ik mijn spullen in het hotel had gedumpt, ging ik weer naar het stadion toe. Ray, de Engelsman die ik ook had ontmoet bij Motherwell v Celtic en de Edinburgh Derby, was er ondertussen ook bijgekomen. Hij had twee tickets geregeld voor Andy en hem. Zij zouden op de Stretford End zitten, een tribune waar amper fans van Celtic zaten. Ik wenste Andy veel succes met zijn Schotse accent. Ondertussen had Diane me ge-sms’t waar ik bleef. Het was pas kwart over zeven, dus ik deed alles op ’t gemakje. Zenuwachtig stond ze bij de turnstiles, want ze wilde naar binnen. Eenmaal binnen viel het me op dat het al erg vol zat, iets dat ik niet gewend was in Engeland waar het altijd erg laat volstroomt. Ineens viel de Euro, want we zaten in Engeland waar het een uur vroeger was. De wedstrijd zou niet om kwart voor negen, maar kwart voor acht beginnen. Het leven valt niet altijd mee als provinciaal.

 

Old Trafford zelf viel me erg mee. Ik had een zielloze blokkendoos verwacht, maar het was wel een echt stadion. Ik zat op de oude South Stand en daar droop de nostalgie vanaf. Je zat overal lekker dicht op het veld en de fans van Celtic zaten vlak naast me op de East Stand. Overal om me heen zaten ook Bhoys, ondanks waarschuwingen vooraf dat iedere Celticfan in de thuisvakken zou worden verwijderd. De spelers kwamen ondertussen op en de hymne van de Champions League werd gespeeld, altijd mooi om daar live bij te zijn. Ik kreeg er zelfs kippenvel van en dat was niet van de kou. Voor volgend jaar staat er dan ook, mocht Celtic zich plaatsen, een thuiswedstrijd op Celtic Park in de Champions League op het programma. Deze uitwedstrijden zijn ook leuk, maar in Schotland lijkt het me helemaal een belevenis. Andy vertelde me vooraf dat hij, als Motherwellfan, regelmatig naar de thuiswedstrijden gaat van Celtic en Rangers (niet dit seizoen, hehe) in de CL. Puur voor de sfeer op die avonden.

 

Binnen vijf minuten was het me al duidelijk; met een 0-0 zou ik mijn handen mogen dichtknijpen. Celtic was zoveel klassen minder en onder Strachan was nog nooit een punt gehaald in een CL-uitwedstrijd. De balans in uitwedstrijden voorafgaand aan deze wedstrijd was sowieso dramatisch: 17 gespeeld en ooit één keer is er een puntje gehaald. Dit zijn cijfers waar zelfs de gemiddelde Turkse en Griekse club zich voor schaamt. Een paar weken later bleek zelfs Aalborg te sterk te zijn, waardoor het Europese avontuur van Celtic al over is na de eerste ronde. Ik snap ook helemaal niets van deze statistiek, want er wordt niet echt extreem defensief gespeeld. Wil Celtic ooit voorbij die laatste zestien komen, dan moet er echt iets veranderen aan deze statistiek. Aan de andere kant denk ik dat de laatste zestien sowieso het hoogst haalbare is. Er zitten niet echt veel wereldspelers in de selectie (uitgezonderd McGeady, Boruc & Nakamura als hij zin heeft) en puur door het feit dat Celtic Park een echt fort is, is de eerste ronde nu tweemaal overleefd.

 

Maar terug naar de wedstrijd, waarin Manchester United domineerde. C. Rohomo viel weer op door veel onnuttige overstapje, maar echt effectief was het niet. Onbegrijpelijk dat Ferguson hem deze zomer niet heeft verkocht, want er lopen veel effectiever en betere spelers rond. Dat Nike bepaalt dat deze duikelende Portugees (pleonasme) de beste speler ter wereld is, wil niet zeggen dat het daadwerkelijk zo is. Ik herinner me nog dat Ronaldo ooit de ‘Gouden Bal’ kreeg, terwijl hij alleen op de matige WK 2002 had geschitterd tegen landen als Costa Rica. Die hele verkiezing neem ik dus niet serieus. Wie wel goed was deze avond, was Wayne Rooney. Continue zorgde hij voor gevaar, samen met Berbatov. Na dertig minuten was dan ook raak. Berbatov scoorde, uiteraard vanuit buitenspelpositie, de 1-0. Gek genoeg zag ik de eeuwig verongelijkte Ferguson nu niet zeuren. Gezien het spelbeeld was het wel terecht, maar het blijft toch jammer dat die club altijd en eeuwig geholpen moet worden door scheidsrechters.

 

Na het doelpunt bleef ik chagrijnig zitten, maar ik had geluk dat ik geen NSB-buren had. Een Celticfan die flink aan het foeteren was op de beslissing werd door de Rost-van Tonningen van Man United vakkundig aangegeven bij de stewards. Rost ging zelfs van zijn plaats af om er een steward bij te halen. Die had weinig zin om op te treden, maar Rost stond enorm veel misbaar te maken. Uiteindelijk besloot de steward om de Celticfan en zijn maat eruit te pikken en het stadion uit te gooien. Rost stond er bij te klappen. In de oorlog hadden we deze smeerlap kaalgeschoren, maar helaas gebeuren dat soort praktijken nu niet meer. Diane legde uit dat er in 2006 ook flink wat problemen waren geweest tijdens de wedstrijd en dat nu de stewards een stuk oplettender waren. Ik was het daar niet zo mee eens, want als Rost niets had gezegd, was er niemand verwijderd. Tot aan de rust bleef het bij twee verwijderingen en ook aan de score veranderde niets.

 

De tweede helft was een kopie van de eerste, want opnieuw was het Man United dat domineerde. In de 51e minuut werd het dan ook 2-0 en opnieuw was het een buitenspeldoelpunt. Berbatov maakte de goal en het Belgische arbitrale trio dacht aan de hoeren en bontjassen die ze die avond zouden krijgen. Hopelijk komen deze pipo’s nergens meer aan de bak, want het werd echt gênant. Celtic bleef ondertussen matig voetballen en kreeg alleen wat spaarzame kansjes. Wat dat betreft was de 2-0 wel een terecht afspiegeling van de verhouding. Dat het daarna nog 3-0 werd door Rooney was er een voor de statistieken. Opvallend was dat het enige geluid tijdens deze wedstrijd uit het vak van Celtic kwam. Ik kende de verhalen van het bioscooppubliek van Man United, maar had ze tijdens deze wedstrijd wel een stuk fanatieker verwacht. Buiten een eigen versie van de “Billy Boys”, was er amper iets te horen. Nog opvallender vond ik dat het rond de zestigste minuut erg leeg begon te raken. Onbegrijpelijk, als je 45 pond voor een kaartje hebt neergelegd. Rare jongens, die Red Devils.

 

Na de 3-0 ging de wedstrijd als een nachtkaars uit. Rooney scoorde nog een keer, maar dat doelpunt werd afgekeurd (het bleek later dat juist deze wel legaal zat). Na het laatste fluitsignaal kon ik eindelijk wat foto’s nemen, want dat was er niet van gekomen doordat ik zo laat binnen was. Samen met tientallen Aziaten schoot ik mijn rolletje vol. Het vak met Celticfans werd nog even binnengehouden en er werden gezellige klassiekers gezongen. Toch jammer dat het zowat onmogelijk is om voor dat vak kaartjes te krijgen, want wat had ik daar graag tussen gezeten. Het blijft jammer dat ik het emailadres van die voorzitter van de Ierse Celtic Supportersclubs ben kwijtgeraakt. Die regelde in Milaan drie kaartjes voor ons en zei dat hij voor zowat alle wedstrijden aan kaartjes kon komen. Dat was mijn kans geweest om bij iedere wedstrijd van Celtic aan kaartjes voor het uitvak te geraken, maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.

 

Buiten het stadion stonden volop bussen om iedereen naar het centrum te brengen. Ik bleek in een gezellige bus te zitten met enkele chavs die dachten dat ze heel wat waren. Liedjes over de Ierse hongersnood, Bobby Sands en No Surrender werden gezongen. Ook de rivalen van Man United werden op de korrel genomen. Een onverstaanbaar lied over Man City hoorde ik, waarvan de context was dat City al 33 jaar niets had gewonnen maar ze zichzelf een ‘massive club’ vonden. Daarna werd er een kotsopwekkend spreekkoor gezongen over dat de 96 doden bij de Hillsboroughramp er nog niet genoeg waren. Manchester United wordt vaak bespot omdat ze veel Aziatische fans hebben, maar liever gloryhuntende Aziaten dan dit soort gloryhuntende Engelsen. Laat deze figuren dit soort liedjes maar zingen in West-Belfast of een achterbuurt in Liverpool, maar daar zie je ze niet. Waarschijnlijk komen ze alleen uit Londen voor dit soort wedstrijden.

 

Na de busrit kwam ik weer terecht in het centrum van Manchester. Daar werd ik aangesproken door een Celticfan die me de richting vroeg, maar doordat ik even provinciaals was als hij besloten we maar naar de pub te gaan. We kwamen uit bij het hypercommerciële Wetherspoons, maar het bleek er erg gezellig te zijn met veel Bhoys. Mijn nieuwe maat, Sean of John dat weet ik niet meer, bleek ook in de thuisvakken te hebben gezeten. Hij had ook een aantal medefans verwijderd zien worden, maar dat kwam eerder door fanatieke stewards dan door NSB’ers in de vakken. Ook Andy bleek te zijn aangesproken door omringende fans. Doordat hij een zwaar Schots accent heeft, dachten ze dat hij een Celticfan was. Zijn seasonticket van Motherwell was zijn redding. In de pub bleef het erg gezellig en laat op de avond (geen idee hoe laat, maar ik schat een uur of drie) kwam ik mijn hotel weer binnen.

 

De volgende dag kon ik op ’t gemakje doen naar het vliegveld gaan, want ik vloog pas om half 8 van Liverpool naar Amsterdam. Ik was vrij lam van de avond van te voren, dus mijn plan om Liverpool centrum te bezoeken schrapte ik. In plaats daarvan ging ik een uurtje of vier in de Starbucks koffie drinken en de krant lezen (met een mooie bijlage in de Times over Karl Marx). Uiteindelijk moest ik zelfs nog een beetje haasten om op tijd op het vliegveld te zijn. De gele onderzeeboot deed vertrouwd aan en dankzij het online inchecken was ik snel bij de gate. Daar bleek Piet Hamberg (hoofd opleidingen bij Liverpool) te staan die erg sympathiek was. Hij regelde voor een kind dat in de rij stond met allemaal tassen van Liverpool een shirt van Dirk Kuijt. Ik wilde zelf wel een shirt van Sami Hyypiä hebben, maar durfde het niet te vragen. Ik ben per slot van rekening al dertig en dan wordt het wat genânt om te vragen. De terugvlucht verliep soepel, in tegenstelling tot  de terugreis naar Tilburg met de trein. Na diverse vertragingen en uitgevallen treinen dook ik rond half twee mijn bed in. Alles bij elkaar was het een mooie trip geweest, met als hoogtepunt de Edinburgh Derby en Celtic in de achtertuin van Nessie zien.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Mijn verwachtingen vooraf over Old Trafford waren erg laag. Ik verwachtte een modern, zielloos stadion, maar dat viel heel erg mee. Ik zat op de oudste tribune van het stel en die deed erg authentiek aan. Ik had daardoor helemaal niet het idee dat ik in een nieuw stadion zat. De grootte van het Old Trafford was ook wel erg indrukwekkend en het feit dat je dicht op het veld zit zorgt ervoor dat je nog wel het gevoel hebt dat je in een echt stadion zit en niet in een UFO. 

De sfeer

Normaal schijnt het bij Man United allemaal erg sfeerloos te zijn, maar doordat het nu een avondwedstrijd was in de Champions League tegen een Schotse tegenstander, had ik er toch wel wat van verwacht. Dat viel erg tegen. De fans van Man United lieten zich zelden horen en als ze wat zongen was het hun variant van de "Billy Boys" of een hard "United". Erg tegenvallend. Celtic moest voor de sfeer zorgen en deed dat dan ook. Balen dat ik niet in het uitvak zat, maar dat was echt schier onmogelijk. 

De wedstrijd

De wedstrijd was eenrichtingsverkeer met een oppermachtig Man United. Celtic kon alleen maar tegenhouden en dat lukte aardig. Helaas was het Belgische arbitrale trio wat minder in vorm en die keurden de eerste twee goals goed, die duidelijk buitenspel waren. Jammer, maar eigenlijk verdiende Celtic ook geen punt. Daarvoor was het kwaliteitsverschil te groot. Het verschil tussen Celtic uit en thuis blijft echt bizar, want slechts twee weken later werd hetzelfde Man United bijna verslagen in eigen huis. De balans na 17 uitwedstrijden in de CL voor Celtic staat op 1 puntje. Een schrikbarende statistiek. 

De omgeving

Doordat het al wat donker was heb ik weinig van de omgeving kunnen zien, maar het zag eruit alsof er weinig te beleven is in de omgeving. Wat vreettentjes, een spoorlijn en daarmee hield het wel op. Pas als je een minuutje of tien had gelopen kwam je bij de trendy Salford Quays en de kanalen uit. 

Overall

Old Tartford, een stadion waarbij ik denk aan gloryhunters, Singaporezen en een doodse sfeer. Vooraf was dit dus geen stadion dat hoog op mijn verlanglijstje stond. Ik was dus blij dat ik het kon bezoeken, terwijl Celtic er speelde. Sfeertechnisch kon het dus bijna niet beter. Toch viel de support van Man United me tegen. Vrij tam allemaal. Het stadion zelf vond ik leuker dan verwacht. Het was geen zielloze grote bak, maar best een aardig ding. Vooral die oude tribune waar ik op zat, deed nog erg jaren tachtig aan. 



De foto's

De façade van de hoofdingang met een standbeeld van Matt Busby

Ook Best, Law en Charlton worden geëerd met een standbeeld

De stilstaande klok met de tijd van het ongeluk in München

Ook aan de zijgevel is een eerbetoon geplaatst voor de overledene in München

Ten slotte is er de Munich Tunnel onder de South Stand

Zo, weten we ook meteen waar we nu weer beland zijn

De East Stand, met bovenin de fans van Celtic

Lang geleden dat ik live bij een CL wedstrijd was. De hymne blijft een mooi moment

De Stretford End waar de "fanatieke" fans zaten

Het spandoek waarop staat aangegeven hoe lang Man City al geen prijs heeft gewonnen

De beide teams stellen zich voor aan het publiek

De huddle, door veel teams gekopieerd, maar bij Celtic blijft hij het beste

Fred de Red is niet blij met de kredietcrisis zo te zien

Een aanval van Man United zonder een buitenspeldoelpunt voor de verandering

Stewards waarschuwen de fans van Celtic in de thuisvakken

Een van de spaarzame aanvallen van Celtic deze avond

Een vakkie vol met Bhoys

Na afloop kon ik de gigantische North Stand fotograferen. Best indrukwekkend

De Stretford End

Nogmaals de East Stand, maar nu helemaal op de gevoelige plaat

Hier zit Sour Alex normaal te nuilen

En daar gaan we weer met een nederlaag op zak de donkere nacht in


 

 

© 2005 All Rights Reserved.