Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Marlow

Het verslag

       

Bobo's in Marlow

Eerder legde ik al uit wat de Pheonixclub is. Dit jaar werd dat dus Marlow. Een heerlijke club, met een schitterend verleden (zie hier en hier) en een stadion waar zelfs vinckers met potentieproblemen een hard plassertje van krijgen. Ik had zelf ook op Marlow gestemd bij de verkiezingen, dus ik was gelukkig met deze club. De mensen bij de club waren ook erg enthousiast dat we kwamen, want ze hadden nog nooit sponsors uit het buitenland gehad. Doordat het dat weekend Wales v Engeland was (om 15:00!) werd er een heel lage gate verwacht. Voordeel van die pot was dat we van vrijdag tot zondag konden gaan. Helaas moest Chrissie naar een bruiloft op vrijdagavond, waardoor we besloten er een dagtrip van te maken. Geen Brentford op vrijdag en Wrexham op zondag dus.

Het was vroeg dag, die zaterdagochtend. Als een heroïnehoertje stond ik bij de Total aan het eind van mijn straat te wachten op Chrissie, die er al een enorme reis vanuit Leeuwarden had opzitten. Daarna was het koers zetten richting het Vlaamse Twin Peaks: Kappele-op-den-Bos. Het was weer genieten daar, met al die fabrieken, kanalen en bruggen. Zelfs de asbeststorthoop heeft wel wat. Om half acht waren we daar en 1904 was gekke dingen aan het doen met zijn hond. Terwijl de hond op zijn schoot zat, trok 1904 zachtjes aan zijn onderkin. Voor zowel de hond als 1904 was dit sexueel genot. Verbaasd waren Chrissie en ik aan het kijken, want ook al is dit een hobby van 1904, zulke dingen doe je alleen privé of in een programma van Jambers.

Nadat we een half uurtje in huize 1904 hadden gevegeteerd kwam Vinckie er ook aan. Hij had onderweg weer gevinckt. Een half uurtje vertraging konden we nog wel hebben, want we wilden juist extra vroeg gaan om het in 2003 verlaten stadion van Slough Town te bezoeken en wat boodschappen te gaan doen bij de Tesco. Vooral Chrissie wilde dat, want die moest een speciale shampoo kopen die alleen in Engeland verkrijgbaar is. Helaas zat Vinckie ons weer dwars. We waren zo'n drie kwartier aan het rijden, toen hij erachter kwam dat zijn paspoort nog in zijn wagen lag in Kappele-op-den-Bos. Zelden zo'n collectief rouwmoment meegemaakt als toen. Het werd ineens muisstil in de auto.

Vinckie mocht van geluk spreken dat 1904 toch omdraaide bij Gent en hem niet op het eerste treinstation eruit flikkerde. Nadat we door de tunnelvertragingen begin maart (op onze Wokingtrip) Slough Town niet hadden gevinckt, zou dat ook nu weer niet lukken. Het zou zelfs nog wel eens krap kunnen worden om op tijd in Marlow te zijn. Gelukkig zat bij de tunnel alles mee, want anders waren we naar Dover Athletic gegaan. Chrissie vond namelijk dat als we Marlow niet konden vincken, we expres naar een stadion moesten gaan wat door Vinckie al gevinckt was. Een goede straf voor dat mannetje. Daarnaast had niemand van de rest van ons Dover al gevinckt, dus dat was extra mooi. Marlow zouden we dan wel een andere dag kunnen sponsoren.

Gelukkig voor ons, en vooral voor Vinckie, kwamen we zo'n uurtje voor de aftrap aan in Marlow. Daar stond al iemand enthousiast naar ons te zwaaien. Heel even dachten we dat het een of andere rariteit was, maar het bleek H.F. Grouser te zijn. Dat is de columnist van het programmaboekje en tevens vijfmaal burgemeester van Marlow. We werden binnengehaald als de verloren zonen en het scheelde niet veel of de beste schaap werd voor ons geslacht. Bij binnenkomst kregen we een ticket, een programmaboekje en een pinbadge van de club. Daarnaast was het genieten van de hoofdtribune. Ik had dat ding al vaak op foto's gezien in de weken voorafgaand aan deze wedstrijd, maar zo in het echt was hij nog mooier. De Doutzen Kroes onder de non-league tribunes.

Voor de rest bestond het stadion vooral uit terracing, waarvan twee zijdes overdekt waren. Die zie je eigenlijk zelden op foto's, want vinckers zijn vooral gericht (terecht) op die hoofdtribune. Na een korte kennismaking, gingen we de social club binnen, die onder de tribune zat. Die hing helemaal vol met memorabilia, waaronder vaantjes van Celtic, Spurs en Unitas uit Eindhoven. Ik heb ze een Willem II vaantje opgestuurd, die daar binnenkort ook te bewonderen is (hoop ik). Voor de rest hing er de wedstrijdposter van die legendarische pot tegen Spurs, een foto van Alfred Davis (de man waarna het stadion is genoemd) en een grote uitvoering van het logo. Het was net een klein museum daar.

Uiteraard waren we deze dag bobo's, dus een bezoekje aan de boardroom mocht niet ontbreken. Daar maakten we voor het eerst kennis met “Marlow Bear”, een pluchebeer met een Marlow-shirt aan, die geluk moest brengen. De eigenaresse van de beer was tevens degene die achter de tap stond. We kregen koffie en thee en wat koekjes. De boardroom was ook helemaal volgestopt met dingen uit het verleden. Wederom genieten. Als een ware bobo was ik aan het netwerken met een bestuurslid van Barton Rovers. Ik denk er ook over om bij Willem II een skybox te gaan huren, want het boboschap bevalt me wel. 1904 had het er zelfs al over om een keer een skybox bij Charlton of Millwall te gaan huren. Die heeft de smaak ook te pakken.

Ook al waren we dan heel belangrijk, we moesten ons ook tussen de gewone man mengen. Vooral H.F. Grouser stond erop dat we het lokale bier uit Marlow, Rebellion Beer, zouden proeven. De meningen over het lokale gerstennat waren wat verdeeld, hoewel Grouser er helemaal dol op was. Ik denk alleen dat 1904 er nog helemaal verslaafd aan is. Aan de bar ontmoette ik ook Graham, de man waarmee ik vooraf al wat contact had gehad over de club. Dat is toch altijd wel het leukste aan dit soort trips, om met een paar locals over voetbal en het leven te praten. Het was goed toeven daar in de social club en het was jammer dat het al bijna tijd was voor de aftrap. Tijd voor de wedstrijd dus, altijd het minst interessante onderdeel van dit soort trips.

1904 en ik gingen bij de Behind Both Goal Gang (BBGG) staan, waar al onze bekenden ook stonden. Marlow Bear was er ook bij. Die bracht echter geen geluk, want al na zeven minuten was het 0-1 voor Barton Rovers. Het werd zelfs nog erger, want nadat er een half uurtje was gespeeld stond het 0-2. Voor de vierde keer op rij leek het erop dat onze sponsorclub niet zou gaan winnen. Sterker nog, ze werden afgeslacht. Voor de rust vielen namelijk ook nog de 0-3 en de 0-4. In de rust zouden we weer naar de boardroom gaan om wat te eten en te drinken, maar ik vreesde dat we daar niet meer welkom waren. Het bestuurslid van Barton Rovers grapte al tegen me dat ze hoopten dat wij volgend jaar niet zijn club gingen sponsoren.

Gelukkig werden we niet gelynched door het bestuur en wederom dronken we thee (met veel melk erin) en aten we koekjes. Ook in de tweede helft stonden wij bij de BBGG. Die staan altijd aan de kant waar Marlow naartoe speelt en dat betekende dus dat we geen doelpunten zagen van dichtbij, want ook in de tweede helft scoorde Marlow niet. Barton Rovers uiteraard wel, maar gelukkig voor The Blues maar eenmaal. Uiteindelijk bleef het 0-5 en ik denk (en hoop) dat we nooit meer onze sponsorclub zo dik gaan zien verliezen. Het voetbal is natuurlijk maar een bijzaak op zo'n dag, maar het zou voor de verandering wel eens leuk zijn om mee te vieren in het feestgedruis na zo'n wedstrijd. Nu was het toch een kleine kater.

Na afloop van de wedstrijd was het weer bobogebeuren in de boardroom. Ditmaal geen koekjes, maar een soort tapas, zoals we die ook in Workington kregen. Gek genoeg zijn de Engelsen dol op koude gerechten, dus aten we koude saucijzenbroodjes en koude bitterballen met eivulling. Ik kan niet zeggen dat ik zat te smullen. Wel smullen was de onderscheiding die we kregen. Het was in een kadertje geplaatst, waarmee we bedankt werden voor onze sponsoring van deze dag. Ook kreeg ik een videoband mee van die wedstrijd tegen Spurs. Dat is toch wel iets waar ze daar heel trots op zijn, ook al werden ze met 1-5 verslagen. Ik ga die band nog proberen over te zetten op dvd en dan ga ik die op de webshop van Doingthe116 aanbieden.

Na het bobogebeuren was het tijd om ons in het feestgedruis te storten. Het Rebellion Beer werd weer aangevoerd, tot vreugde van 1904. Normaal zijn we na een half uurtje/uurtje wel weg bij de Pheonixclub, maar hier was het zo gezellig dat we meer dan twee uur zijn blijven hangen. Het was een leuke trip naar een leuke club. Persoonlijk vond ik dit de leukste Pheonixclub tot nu toe. Degene die het volgend jaar gaat worden, gaat een zware taak hebben dat te verbeteren. Zelf heb ik al een beetje het plan om komend seizoen Marlow een keer away te gaan bezoeken. Ik zit te hopen dat Hitchin niet gaat promoveren, want dat zou een mooie kunnen zijn om met de BBGG te gaan bezoeken.



Het rapport

Het stadion:

Er zijn veel factoren die mee wegen bij het kiezen van een Pheonixclub, maar het stadion is toch wel de belangrijkste. Bij Marlow werden we op dat vlak echt verwend, want de Alfred Davis Memorial Ground is een plaatje en dan met name die hoofdtribune daar. De standaardklassiekers van Chorley, Cheltenham. Kings Lynn en wijlen Morecambe zijn natuurlijk genieten, maar dit was een totaal ander stijl en sprak me daarom meer aan. Voor de rest nog aan twee zijden overdekte terracing en achter het andere doel onoverdekt staan.

De wedstrijd:

De achtste divisie is natuurlijk wel een wat dubieus niveau. Je weet ook nooit hoe het gaat aflopen. Marlow speelde een week eerder waardeloos, maar was afgelopen dinsdag geweldig in de derby. Vandaag was het weer helemaal niets. Barton Rovers, dat lager stond dan Marlow, was veel te sterk. Na 90 minuten had Marlow éénmaal op doel geschoten en met 0-5 verloren. Wederom brachten we de Pheonixclub geen geluk.

De omgeving:

Marlow is een net stadje. Helaas konden we door paspoortgate niet het centrum in, maar wat we hadden gezien zag er netjes uit. Marlow is zeker geen pauperstadje. Voor de rest zag het er ook allemaal liefelijk uit. Als je van voetbal in ruige buurten houdt, moet je niet in Marlow zijn.

De sfeer:

Het was verschrikkelijk gezellig in Marlow. We werden ontzettend gastvrij ontvangen daar. Normaal zorgen de Pheonixclubs ook erg goed voor ons, maar zoals in Marlow hebben we nog nooit meegemaakt. We bleven ook na de wedstrijd nog twee uur lang hangen, zo relaxed was het daar. 

Overall:

De traditie van de Pheonixclub is een geweldige. Zo ben ik bij clubs terecht gekomen, die ik anders nog niet zou hebben gezien. Marlow is zo'n club en wat was het genieten. Het stadion was een juweeltje. Precies zoals ik ze graag zie. De wedstrijd zelfs was geen geweldige pot, maar dat is op zo'n dag maar bijzaak. Ons gaat het om het ouwehoeren met de locals en dat was dik in orde. Vriendelijkste club tot nu toe.



De statistieken

Marlow v Barton Rovers 0-5 (26/03/2011)

7. George Brinkman 0-1

30. Ricky Case 0-2

34. Mark Avery 0-3 (o.g.)

44. Lee Wilson 0-4

63. Paul Andrews 0-5

Ground: Alfred Davis Memorial Ground, Marlow

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: Southern League Central

Position Marlow: 11

Position Barton Rovers: 16

Gate: 80

Match Number in England: 138

Goals: 388

Line up Marlow:

Watkins, Case (45. Lane), Gray, Willment, Avery (75. Rockell), Hudell, Mbabmarah (45. Dickens), Macclellan, Mealing, Roche, Couch

Line up Barton Rovers:

Wilmot, Spencer, Wilson, Knight, Iwediuno (70. McDevitt), Andrews, Brinkman (78. Preston), Case, Kierans (70. King), Bull, Hassan

Yellow Cards:

Avery, Dickens (Marlow), Wilson (Barton Rovers)



De foto's



Een sympathiek welkom



De turnstiles



Hier de prijzen en het verbod op alcohol



Maar hier draaide het voor ons allemaal om: de supergeile hoofdtribune van Marlow



Mooi gedenkteken voor Alfred Davis, de man die deze tribune mogelijk maakte



In de social club nog een afbeelding van hem



Oorkonde van de FA vanwege de verdiensten van de club



Mooi houten bord met allerlei prestaties



Voor de speler van het jaar



Marlow Bear die geluk zou moeten brengen vandaag



Weer een plakkaat, ditmaal van het logo



De eigenaresse van de beer



Hét hoogtepunt van de laatste honderd jaar



Het lokale Rebellion Beer, waar 1904 helemaal gek van was



Omdat hij zo mooi is hier nog een foto van de hoofdtribune



Vreetschuur



Een of ander gek nationalistisch hok voor de terreinknecht



Grassbanking, maar daar mochten we niet op



Tegenover de hoofdtribune stond nog een overdekte terrace



Hier van dichtbij gezien



Ook achter de goal overdekte terracing



Waar de eerste helft de BBGG (Behind Both Goals Gang) stond



De beer mocht natuurlijk niet ontbreken



Aan de andere kant een heel erg miniscule terracing



O ja, er was ook nog een wedstrijd



Met een grensrechter vol met tattoo's



En veel slecht voetbal



Nee, dan kun je beter naar die geweldige hoofdtribune kijken. We gaan er eens naartoe



Nepvogel om de schijtende duiven weg te houden



Een heel grote sigaret om duidelijk te maken dat je hier niet mag roken



Bobo-plekken



De zijkant met het hout en de raampjes



Hier het uitzicht vanaf deze plek



De naam van de club



0-5 en de beer was nog maar alleen over. Loyal through and through



De spelers durfden de beer amper aan te kijken



Met veel lawaai vertrekken wordt hier niet gewaardeerd



Een deel van onze opbrengst na een dagje Marlow

En hier het artikel dat in het programmaboekje stond


 

 

© 2005 All Rights Reserved.