Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Merthyr Tydfil

Het verslag

    

 

Pheonixclub 2008/2009

 

Het avondje stappen in combinatie met weinig slaap had erin gehakt. Ik werd wakker met enorme hoofdpijn. De oorzaak was snel gevonden, want we hadden het raam niet opengezet en continue die oude lucht ingeademd. De rest van de dag zou ik doorbrengen op Nurofen, want die hoofdpijn wilde maar niet weggaan. 1904 werd ondertussen ook wakker en vertelde een vreemd verhaal. Een vriend van hem ging kleien in dezelfde badkamer waar zijn moeder op dat moment in bad zat en zijn zusje haar tanden aan het poetsen was. Ik kreeg meteen weer visioenen van Jambers, want dit was toch wel een raar verhaal. Het zorgde er wel voor dat ik meteen klaarwakker was en na een korte opfrissing in de badkamer vertrokken we richting de binnenstad.

 

Veel moet je trouwens niet voorstellen van het plaatsje, maar zo met het zonnetje erbij was het goed toeven daar. We vonden zelfs een terrasje waar we de rest van de ochtend en het begin van de middag lekker konden vegeteren. Het was heerlijk zitten daar en we werden zelfs gebronsd van de zon. Als ware macho’s waren we vrouwen aan het keuren en, iets minder macho, fruit aan het eten om weer een beetje te herstellen van de dag ervoor. Na een uurtje of twee daar te hebben gezeten was het tijd geworden om richting stadion te gaan. We probeerden het zonder TomTom, maar dat was niet echt slim. Op een gegeven moment waren we zelfs uit Merthyr Tydfil en moesten we vragen waar het stadion was. Het duurde veel langer dan nodig, maar uiteindelijk kwamen we er dan toch: Penydarren Park.

 

De auto werd weggezet en ik gluurde al stiekem wat in het stadion. Dit zag er wel heel erg goed uit, beter dan ik vooraf had gezien op foto’s. Hier verloor dus Atalanta Bergamo de heenwedstrijd in de eerste ronde van de Europa Cup II. Erg knappe prestatie van de Marthyrs, want Atalanta haalde dat jaar nog de halve finale van die beker. Voor meer informatie over de Marthyrs hier een linkje naar een stukje over de geschiedenis van de club, dat ik eerder dit jaar heb geschreven. Bij de aanblik van het stadion was ik erg blij dat we deze club hadden gekozen, maar nu was het wachten of ze rekening hadden gehouden met ons bezoek. Van de contactpersoon Dan Goddárd (uitspreken op z’n Frans) had ik al weken niets meer gehoord.

 

Het bleek inderdaad zo te zijn dat ze geen idee hadden dat we zouden komen. Dan Goddárd was verdwenen/ontslagen en had niets doorgegeven van ons bezoek. Snel improviseerden ze wat voor ons, want de club kon al het geld gebruiken in de strijd om hun bestaan. Het is nog maar de vraag of de club er volgend jaar nog is, want ze hebben veel schulden en de voorzitter, die er vandaag weer niet was, interesseert het allemaal niets of de club wel of niet doorgaat. Het zou erg zonde zijn als de club verdwijnt, want ik blijf het apart vinden dat er zes clubs uit Wales meedraaien in de Engelse Leagues. Een eventuele herstart van Merthyr Tydfil zal hoogstwaarschijnlijk uitkomen in de League of Wales, dus dan zijn ze die status aparte kwijt.

 

We kregen een rondleiding door in de krochten van de hoofdtribune. Alles oogde erg oud, maar in de bestuurskamer stonden mooie relikwieën, zoals een glas-in-lood raam met het logo van de club en een gedenkteken voor de winst in de FA Cup van Wales uit 1987. Na deze rondleiding kregen we een stapeltje drankbonnen mee voor in de social club. Het buffet zagen we al aan ons voorbij. Voordeel was dat we niet zo teleurgesteld hoefden te zijn als in Workington, waar het buffet erg slecht was. Uiteindelijk kregen we broodjes met ham en een grote schaal friet. Ook niet echt de haute cuisine waar we op hoopten, maar de eetcultuur in Engeland kennende moet je ook niet teveel verwachten.

 

Het was nog anderhalf uur tot kick-off, dus we hadden nog mooi de tijd om een rondje in het stadion te doen. Het bleek inderdaad een geweldig stadion te zijn. De oude Main Stand viel bijna uit elkaar van ellende en tegenover de Main Stand was een overdekte terrace. Die leek me erg indrukwekkend als die gevuld zou zijn, want door het aflopende dak was daar een goede akoestiek. Jammer genoeg zou het niet erg druk zijn vandaag. Achter de goals stonden een onoverdekte terrace, waar wij lekker in het zonnetje zouden gaan zitten deze dag, en een nieuwerwetse zittribune. Een erg lelijk ding en de enige dissonant van het stadion. We konden zelfs het veld op lopen en ik kan nu zeggen dat ik gescoord heb op Penydarren Park. Ik trapte een penalty onberispelijk achter Vinckie. Mijn trip was al geslaagd.

 

Na nog tien mooie boeken over de historie van Merthyr Tydfil (winkelwaarde 12.99 en de club gaf ze gratis weg, geen wonder dat ze zoveel schulden hebben) te hebben gekregen in de clubshop, was het tijd om weer eens die lougnebar in te gaan. Ad-Café was ondertussen verzekeringen aan het verkopen aan de burgemeester van Merthyr Tydfil en enkele bestuursleden van de club. Vinckie begon ondertussen zenuwachtig te worden, want de kick-off naderde. Het was duidelijk dat hij jonger is dan de rest, want wij waren zowat vastgeroest aan onze stoelen. Toch lukte het om de terrace achter de goal te bereiken. Altijd hebben we de mond vol over hoe geweldig staanplaatsen zijn, maar als een stel bejaarden gingen we zitten en genieten van het zonnetje.

 

Het spel op het veld was niet echt best. Er zat weinig voetbal in beide ploegen, maar voor de liefhebbers van hoofball (Chocovla) was er wel genoeg te genieten. Chocovla was sowieso op dreef en begon een verhaal te vertellen over graandrollen en andere bruinvissen tegen 1904 en mij. Helaas misten we daardoor de 1-0 van Merthyr. Damn, dat was wel balen. Uiteraard viel er geen enkel doelpunt meer tot de rust. Tot nu toe stond mijn teller op drie goals, maar ik had er maar eentje van gezien. In Wimbledon miste ik de goal, omdat er een lange gast voor me stond op de terrace en nu miste ik deze door het verhaal van Chocovla. Goed, ik had de twee afkeurde doelpunten bij Wimbledon en Reading dan wel gezien, maar het blijft toch jammer als je de goedgekeurde goals mist.

 

Ach ja, het werd weer goed gemaakt in de rust. We gingen weer lekker in de social club zitten en daar kwam er een gek mannetje met rare baard naar ons toe. Hij had namelijk gehoord dat er Belgen waren. Er werd uitgelegd dat we met acht Nederlanders waren en twee Belgen. De Nederlanders interesseerden hem duidelijk niet (terecht), maar hij wilde precies weten wie de Belgen waren. Vreemd dat er mensen zijn die een Belgenfetisj hebben, maar ja. Later zou hij zelfs 1904 nog een keer aanraken en een gek geluid maken. Dat rare mannetje had echt de dag van zijn leven, want zo vaak kom je geen Belgen tegen in Wales en zeker niet in Merthyr Tydfil.

 

De tweede helft bood gelukkig wat meer entertainment. Een oude mijnwerker, die eruit zag als een heel net rustig mannetje, was flink aan het schreeuwen tegen de ploeg en de scheidsrechter. Helaas hielp het niet en kwam Oxford City gelijk. Maar er was ook een positief punt, want 1904 had weer het doelpunt gemist. Ditmaal omdat hij een erotische sms aan het verzenden was naar het thuisfront. Altijd mooi als andere mensen nog meer doelpunten missen dan jijzelf. De 1-2 zagen we allemaal. Hij werd zelfs nog gescoord door Championship Manager legende Craig Faulconbridge. Die was wel erg afgezakt, aangezien hij nu zelfs bij Oxford City op de bank zat. We brachten de Pheonixclub geen geluk, want ook vorig jaar zagen we “onze” club niet winnen. Gelukkig werd het nog wel gelijk, een paar minuten voor het einde. Vier doelpunten gezien, dat is niet verkeerd.

 

Na de wedstrijd was het tijd voor de groepsfoto. Als locatie werd de wc gekozen. Goed, niet de wc zelfs, maar de voorkant daarvan. Daar was namelijk een mooie mural van het logo van de club. Zowat honderd foto’s werden er gemaakt en daarna nog van een hele groep die apart met het logo op de foto wilden. Camerageile mannetje allemaal. We bleven nog even hangen bij de club, waar we een gesigneerd shirt en een gesigneerde bal kregen. De bal was gesponsord door het bedrijf van ArmandV, dus die kreeg de bal. Het shirt won Chrissie na een oneerlijke loting. We kregen een grote schaal friet en daarna nog een optreden van een goede band. Ondertussen waren er flink wat mannetjes met ons aan het integreren. Vriendelijke mensen daar in Wales.

 

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, dus moesten we afscheid nemen van Merthyr Tydfil. Ook onderling moesten we elkaar gedag zeggen, want waar onze auto nog drie dagen langer bleef, ging de rest met het vliegtuig weer terug naar Nederland. Voor ons betekende het dat we richting Birmingham reden, waar ons hotel was. De volgende dag was het namelijk Villa v Everton voor Hoevenen, de NL en mij en Man City v Fuham voor Chocovla en 1904. Zo zaten we al een stuk op de route. Terwijl we Mertyr uitreden scholden we nog wat chavs uit, die helemaal verbaasd waren. Normaal zijn zij juist degene die mensen zonder enige reden uitschelden.

 

Voordat we naar Birmingham gingen, maakte we even een ritje langs Ninian Park. 1904 en Hoevenen waren daar nog nooit geweest en wilde het nog wel zien, voordat het eind dit seizoen tegen de vlakte gaat. Dat stadion blijft genieten en stiekem hoop in nog een play-off wedstrijd mee te pikken daar, maar die kans is nihil. In het stadion kwamen we iemand tegen die we ook al bij Merthyr Tydfil hadden gezien. Het was Tims’92. Wat is die vinckwereld toch klein en sektarisch soms. Het was een vriendelijke gast, maar ik had me hem echt anders voorgesteld. Na Ninian Park was het tijd om te bunkeren bij Franky’s & Benny’s. Ditmaal slaagde ik er wel in om een menukaart met Cousin Mario erop naar buiten te smokkelen. Die hangt nu boven mijn bed.

 

Vlak voordat we Walsall binnenkwamen kreeg 1904 wat sms’jes over de eindstanden in België. Hoevenen was wat in slaap gesukkeld, maar toen hij hoorde dat Zulte-Waregem had gewonnen bij Germinal Beerschot was hij ineens klaarwakker en zong hij keihard: “En op ’t Kiel, is’t Carnval en op ’t Kiel is’t Carnaval.” Ineens verdween het lied “Tis groen, tis wit, tis beter dan Madrid, tis D’n Racing.” naar de achtergrond in onze auto en adopteerden we het Kiel-Carnavallied als ons motto. Ik geloof dat we het wel honderd keer gezongen hebben tijdens de rest van onze trip. We overwegen zelfs om een zangkoor te starten in de toekomst.

 

Travelodge Walsall. Ik heb er slechte herinneringen aan, want de vorige keer was het er vies en deed mijn douche het niet goed. Ditmaal had ik geen klagen, alleen Chocovla wel. Die lag naast een stel Indiërs die tot vijf uur ’s nachts keihard aan het feesten waren. 1904 en ik hadden daar geen last van, want wij gingen de binnenstad van Walsall onveilig maken. Walsall hadden we nog nooit iets over gehoord van stapexpert Ad-Café, maar het bleek er erg leuk te zijn. Er was een she-male die van zichzelf genoot, die ons entertainment bezorgde en er waren drie sletje om ons heen aan het dansen. Het was weer een mooie avond geweest. Engeland blijft een mooi land om te stappen.



Het rapport

Het stadion

 

Foto's kunnen bedriegelijk zijn. Daarvoor hoef ik alleen maar even terug te gaan naar de Pheonixclub van vorig jaar, Workington. Op foto's leek dat stadion echt geweldig, een van de mooiste in Engeland. In het echt was het wel aardig, met name één tribune, maar het maakte voor de rest de verwachtingen niet helemaal waar. Penydarren Park had ik van te voren ook al gezien op foto's en het leek me wel een aardig stadionnetje, maar niet echt heel bijzonder. Dat viel in het echt weer heel erg mee, want dit is toch wel een van de mooiste van de non-league. Alleen Worcester vind ik persoonlijk nog mooier en dat komt dan puur doordat er op Penydarren Park één moderne, saaie tribune staat. Voor de rest klopt eigenlijk alles.

 

De sfeer

 

Echt gezongen werd er niet, maar dat gebeurt ook niet echt vaak op dit niveau met een paar honderd man op de tribune. De sfeer werd hier meer bepaalde door wat individuele figuren, zoals een oude mijnwerker die continue aan het schelden en roepen was. Voor de rest was het een zaak van lekker relaxed genieten van het zonnetje.

 

De wedstrijd

 

Voetbaltechnisch was het natuurlijk niet best, maar dat verwacht je ook niet op dit niveau. Gelukkig werd dat gecompenseerd door veel strijd en zo nu en dan een ranzige overtreding. De liefhebbers van hoofball komen zeker aan hun trekken in Merthyr Tydfil. Daarnaast werd er ook nog eens vier keer gescoord, dus qua wedstrijd was het ook een stuk beter dan vorig jaar.

 

De omgeving

 

Een zonnetje kan veel doen, want ik vond het helemaal geen deprimerend plaats. Ook het glooiende landschap deed erg liefelijk aan. Niets deed me hier denken aan de kolenmijnen die hier ooit waren. Het was ook erg mooi dat Penydarren Park op een heuveltje lag, zodat je langzaam het stadionnetje naderde.

 

Overall

 

Ondanks dat onze contactpersoon was verdwenen bij Merthyr Tydfil en ze daar snel de boel moesten improviseren, was het toch echt een topdag. Het stadion was geweldig, evenals het gebeuren rondom de wedstrijd. We zagen zelfs een aantal goals, gelukkig maar, want dat hadden we wel nodig na die twee 1-0-en van een dag eerder. Het blijft een mooie traditie om een club uit de non-league te sponsoren en ik hoop dat we dat nog vele jaren gaan doen.



De foto's



Ook hier was de Red Dragon van Wales vertegenwoordigd



De bobo-ingang, waar ook wij naar binnen mochten



De ingang voor het voetvolk



Inkijkje



Zijn bordje was er wel, maar zelf was de voorzitter in geen velden of wegen te bekennen



Herinnering aan de Cupwinst, die uiteindelijk dé wedstrijd opleverde tegen Atalanta Bergamo



Veel prijzen, waarvan sommige wel erg obscuur waren



Hier gaan de bobo's los na de wedstrijd



Mooi glas-in-lood werkje



Als je als tegenstander dit leest zakt de moed je al in de schoenen, tenminste dat hopen ze in Wales



Opposite Main Stand, mijn favoriete tribune op Penydarren Park



De Main Stand



De luxe stoeltjes van het stadion zagen er wat pauper uit, maar...



... het kon nog erger, getuige deze broggel



Mooie terrace, met mural op de achterwand



De mural van dichtbij. Dit geeft zo'n tribune ineens een stuk meer karakter



Net zoals deze mural met het clublogo voor de wc's



Onder het dak bij de opposite Main Stand. Het ziet er nog redelijk uit



In tegenstelling tot dit hokje waar ooit ranzig voer werd verkocht



De lelijke zittribune achter de goal. Nieuw en zonder enig karakter



Vlag van Wales met een goede tekst. Hier in Merthyr Tydfil is het goed toeven, als de zon schijnt



Psychedelisch plafond in de bar. Waarschuwing: kijk er niet te lang naar



John Charles, de beste Welshe voetballer ooit, heeft hier ook nog een blauwe maandag gespeeld



Voetbal, leuk stadion en mooie heuvels op de achtergrond; zo zou het leven altijd moeten zijn



Hoppa, Merthyr Tydfil komt op 1-0



Nogmaals de Main Stand...



... en de opposite Main Stand



Deze Oberstormbahnführer hield alles goed in de smiezen en genoot ervan mensen terecht te wijzen



Overzicht van het stadion



Paniek in de defensie van Merthyr Tydfil



Gekke inworp



De oud-mijnwerker annex brulboei van Merthyr Tydfil



Hijg, hijg, hierdoor waren we even afgeleid



Camerageile vinckers voor de wc. Ad-Café ontbreekt, want die maakt de foto



En toen was het stadion helemaal leeg



De hekken voor de terrace geven het geheel toch een wat ruige uitstraling

 

 

© 2005 All Rights Reserved.