Friezing at the Tees
Een van de doelen dit seizoen was om de Manchester Derby te bezoeken. Nadat bekend was geworden in welk weekend die zou plaatsvinden, werden de vliegreizen vastgelegd. Stiekem hoopten we dat, nadat de Manchester Derby naar zondag was geplaatst, dat Swansea v Cardiff op zaterdag bleef staan. Helaas was dat teveel van het goede, want die ging ook naar de zondag. Voor zaterdag moesten we dus op zoek naar een andere optie. Stoke City v Hull City leek ons wel een leuke wedstrijd, aangezien we op dat moment nog dachten dat beide clubs meteen zouden degraderen. Vooral Hull bewees ons het tegendeel, waardoor de wedstrijd ook meteen een stuk minder aantrekkelijk was. Het werd dus een andere wedstrijd. Middlesbrough v Newcastle leek ons namelijk ook wel mooi, want het is toch een soort derby en meteen een kans om met een leuke wedstrijd het vermaledijde Riverside Stadium te bezoeken.
Dankzij de nieuwe route van Weeze naar Manchester konden we redelijk goedkoop de oversteek maken. De tijden waren ook nog eens gunstig, want het was vrijdagavond vertrekken en zondagavond weer terug. Ik hoefde dus niet eens vrij te vragen op mijn werk. Nadeel hiervan was wel dat we de FA Cupwedstrijden op de vrijdagavond niet konden bezoeken. Achteraf helemaal zuur, want de overwinning van Barrow op Brentford had ik graag live meegemaakt maar je kunt niet alles hebben. Sowieso was het wel jammer dat we geen enkele FA Cupwedstrijd meepikten dit weekend, want die beker blijft toch iets magisch hebben. Het was meteen goed geweest voor mijn rijtje FA Cupwedstrijden, want een wedstrijd in de tweede ronde had ik nog nooit gezien. Het blijft voor mij dus bij ronde één, drie en vier.
Vrijdag was het dus vertrekken. Vanuit het zuiden reden SJ, de Nederlander en ik naar Weeze toe, terwijl Chocovla en Muldrez vanuit Oude Pekela kwamen. We zagen ze al meteen zitten, toen we op het vliegveld aankwamen. Die clownspakken zijn namelijk niet te missen. De douane en de vlucht gingen soepeltjes en voordat we er erg in hadden liepen we in het onvermijdelijke Trafford Centre te zoeken naar een eetgelegenheid. In de zomer hadden we bij “The Exchange” in de rij gestaan, maar doordat het te lang duurde waren we weggelopen. Deze herkansing grepen we met beide handen aan. Het werd echter een sof, want het duurde extreem lang voordat we ons eten hadden en het was met geen mogelijkheid weg te krijgen. Ik had een stuk kipfilet dat gemaakt was van vaatdoeken en de sla viel uit elkaar van de oudheid. The Exchange komt dus ook op de beruchte zwarte lijst van paupertenten.
Alles bij elkaar was het toch een mindere avond, want de Travelodge viel ook al tegen. Ik voelde de veren erg goed door het matras heen. Om een of andere reden zijn de verschillende Travelodges rondom Manchester erg slecht. Gebroken werden we dan ook wakker om op weg te gaan naar Middlesbrough. Gek genoeg lijkt Middlesbrough erg ver weg, maar is het vanaf Manchester nog best dichtbij. Binnen twee uur stonden we in deze mooie industriestad aan de Tees. De stad bevestigde alle vooroordelen doordat we meteen fabrieken, schoorstenen en hijskranen zagen op het moment dat we binnen kwamen rijden. De bijnaam “Smoggies” maakten ze dan ook geheel waar. Na Luton is dit de stad waar ik het minst lief zou wonen in Engeland, wat een mistroostigheid.
Doordat we zo vroeg in de stad waren gingen we nog even winkelen in het bruisende stadscentrum. Het was nog niet zo triest als Barnsley, waar helemaal geen fatsoenlijke winkels waren en alleen de flyers van de BNP voor wat kleur zorgden, maar we liepen er alle vijf spontaan een winterdepressie op. SJ kocht er wat kookboeken, Muldrez bekeek wat pornogames, de NL en ik gingen zeiken en Chocovla zat wat te nuilen over de Manure boeken die er verkocht werden. Alles bij elkaar dus erg gezellig, maar het werd tijd om naar het stadion te gaan. We dachten namelijk dat het wel een minuutje of veertig lopen zou zijn naar het legendarische Riverside Stadium. In de auto zagen we het namelijk wel liggen, maar het leek ons een eindje uit het centrum te zijn. Dat bleek een misrekening, want binnen twintig minuten stonden we al op de stoep bij Middlesbrough FC.
Het Riverside Stadium dus. Een stadion dat exemplarisch is geworden voor alle nieuwbouwstadions in Engeland: saai, ovaal en zonder enig karakter. Ik herinner me nog een artikel in de VI (zo rond 1996 zal dat geweest zijn), waarin de voorzitter aangaf zo trots te zijn op het stadion. Goed, destijds waren er nog weinig van dat soort stadions, maar nadat Leicester, Derby, Southampton, Reading, etc… ook zo’n soort stadion neer gingen zetten was de lol er wel af. Het blijft jammer dat de typisch Engelse stadions aan het verdwijnen zijn voor dit soort kloonstadions. De bedoeling is zo’n efficiënt mogelijk een stadion neer te zetten. Aan enige opsmuk wordt niet meer gedaan en dat is jammer voor stadionfetisjisten, zoals ik. Toch was het wel apart om nu bij het stadion te staan dat wordt gezien hét voorbeeld van de nieuwe bouwstijl. Misschien wel het meest verguisde stadion van Engeland.
Positief aan het stadion was de omgeving. Het ligt pal naast de rivier en het is wel apart om een boot zo dicht bij een stadion te zien liggen. Er waren ook redelijk wat leven rondom de ground, met kraampjes waar ze ranzigheden verkochten en merchandise. De merchandise van de dag hadden we al snel gevonden, want er hing een sjaal van Marvin Emnes met daarop “Dutch Magic”. Onze landgenoot was populair hier in het noordoosten van Engeland. Wat ook leuk was, was dat de club de oude toegangspoort van Ayresome Park (het vorige stadion) had meegenomen en voor de ingang had gezeten. Toch nog een stukje nostalgie. Daarmee zat het sowieso wel goed, want er stonden voor die poort ook nog twee standbeelden van clublegendes Hardwick en Mannion.
Voor de rest was het stadion wat saai van de buitenkant. Het zag er een beetje uit als een fabriekshal. Vandaar dat we onze aandacht maar gingen richten op de handtekeningen uitdelende spelers. Heel positief dat iedereen dat deed op Mr. Big Star Mido na. Die voelde zich te belangrijk. Meneer zou na de wedstrijd weer een hoop te zeuren hebben, maar met dit soort misplaatste arrogantie hoop ik dat hij week in week uit helemaal verrot gescholden wordt door de fans. Wat een kwal. Neem dan Marvin Emnes, van hem kreeg ik een handtekening en ik kon zelfs met hem op de foto. Emnes heeft er vanaf deze dag een fan bij. Hup Marvin, dol de Mido’s van deze wereld maar helemaal gek. Opvallend was ook dat Afonso Alves, die in Nederland ook geen superreputatie heeft, wel gewoon handtekeningen uitdeelde en met iedereen op de foto ging.
Het was ijskoud in Middlesbrough. De temperatuur was zo rond het vriespunt, maar de ijskoude wind die vanaf het water in onze bek geblazen zorgde ervoor dat het leek alsof we in Siberië zaten. Eenmaal in het stadion besloten we om nog niet de tribune op te gaan, maar laf in de catacomben naar Wolves v Birmingham City te gaan kijken. Onder het genot van een “Chicken Balti Pie” was het daar best uit te houden. Ik ging wel eventjes een kijkje nemen om alvast wat foto’s te maken. Het stadion bleek inderdaad erg saai te zijn van binnen. De stewards waren wel vriendelijk, want ik mocht overal doorlopen en foto’s nemen. Toch was ik blij dat ik me weer bij de laffe juffershondjes kon voegen, want het was toch wel erg koud binnen.
Wolves v Birmingham was een leuke wedstrijd. Eigenlijk hoopten we allemaal dat de Wolves zouden winnen, maar helaas bleef het gelijk. Nog vervelender was het moment dat we Friezen in het zicht kregen. Net zoals Nederlanders in Spanje moeten Friezen zich ook altijd profileren in het buitenland als Fries zijnde. De leider van de groep, een oudere man met een zéér stugge uitstraling, had een muts op waar “Fryslân” opstond. Walgelijk natuurlijk, maar ik moest er wel een foto van maken. Wat een kop zat er onder die muts. Clichématiger kun je het niet hebben. We hadden het vermoeden dat ze voor Afonso Alves kwamen, maar doordat ze slechts Fries spraken konden we het niet vragen.
Ondertussen was het tijd geworden om het stadion binnen te gaan. Het was snijdend koud, dus was het fijn dat het druk was zodat het wat warmer werd. Newcastle had zijn vak uitverkocht, terwijl in de rest van het stadion ook 10.000 man meer waren gaan zitten dan de week ervoor. Op deze manier zijn dit soort saaie stadions nog best leuk om te bezoeken. Nu was het hopen op een leuke wedstrijd en het tripje naar Middlesbrough zou misschien nog wel eens hoog kunnen komen op de eeuwige ranglijst van tripjes. De stugge Fries leek zich niet echt te amuseren, want boos keek hij rond. De reden zal waarschijnlijk het ontbreken van het Friese volkslied aan het begin van de wedstrijd zijn.
Entertainment was er volop voor en tijdens de wedstrijd. Echter niet op het veld, maar naast het veld. We hadden mooie plekken, vlakbij het uitvak. Zo konden we perfect de kleine chavs met rare mutsen van Newcastle zien, die alleen maar aan het provoceren waren. Het was een mannetje of tien, van zo rond de 15 jaar. Ze dachten heel stoer te zijn met alleen hun t-shirts aan. Het was bizar om te zien dat ze gewoon doorgingen, terwijl de wedstrijd bezig was. Pas na en half uurtje stopte het en niet omdat ze het beu waren, maar omdat de stewards en politie het beu waren. Een paar van de mannetjes werden opgepakt en ineens waren ze minder stoer. Huilend als speenvarkens werden ze afgevoerd.
Op het veld was ondertussen weinig te zijn. Het was een echte derby, want het voetbal was waardeloos. Afonso Alves speelde zo slecht. Die had beter naar Spanje kunnen gaan om te voetballen, want voor het snelle Britse voetbal lijkt hij niet geschikt. Held Marvin Emnes zat helaas op de bank, waardoor we niet werden verwend met technische hoogstandjes. Newcastle was, net zoals tegen Man City een maand eerder, vooral een vechtploeg. Dat heeft Joe Kinnear er in ieder geval ingekregen. Toch blijft het opvallend hoe weinig voetbal er in die ploeg zit, ondanks de aanwezigheid van spelers die zich in het verleden volop bewezen hebben. Derhalve bleef het 0-0 bij de rust en als aasgieren stortte iedereen zich op de catering, want het was ijskoud.
Met een warme chocolademelk (leek meer op warm water met kleurstof) was ik gewapend voor de tweede helft. Toen ik terugkwam op de tribune was niet alleen de duisternis ingevallen, maar ook de mist. Vanuit de rivier was een dikke mist het stadion ingeblazen. Dit gaf de wedstrijd wat obscuurs en dat beviel me wel. Nu de overgebleven kleine chavs rustig waren, viel mijn oog op twee andere provocerende figuren. Die hadden zich verkleed als fabrieksarbeiders in een chemische fabriek (de belangrijkste industrie in Middlesbrough) en probeerde zo als Smoggies de echte Smoggies op de kast te jagen. Continue waren ze bezig met uitdagen. Ook hier had de politie er op een gegeven moment genoeg van en een van de Smoggies mocht meekomen. Ik ben benieuwd hoe die zich voelde, zo verkleed als Smoggie tussen al die agenten in het politiebusje: “Zo, jij maakt dus onze stad belachelijk mannetje?”.
Op het veld bleef het ondertussen niet echt meevallen. De wedstrijd was iets beter dan de eerste helft en we zagen zelfs een doelpunt. Helaas had een Chinees goksyndicaat de wedstrijd gekocht en het moest 0-0 blijven. Het doelpunt van Boro werd dus afgekeurd en daarna werden alle gevaarlijke acties afgevlagd. De gevoelstemperatuur was ondertussen gedaald naar –25, maar de sfeer bleef uitstekend op de tribunes. Vooraf had ik me er niet zovee bij voorgesteld, maar dit was toch wel een echte derby. De Toon Army blijft voor mij de fanatiekste aanhang van Engeland, maar ook de fans van Middlesbrough waren deze wedstrijd erg fanatiek. Helaas bleef de wedstrijd 0-0, maar ik had me wel vermaakt. Met name door de randactiviteiten.
Snel liepen we naar de auto, waar Chocovla en Muldrez nog getuige waren van een ouderwetse vechtpartij tussen Boro- en Toon-fans. Helaas miste ik dat, want ik ben een sensatiezoeker. In de auto warmden we weer op, terwijl we koers zetten naar Wakefield. Wakefield ligt perfect tussen Middlesbrough en Manchester in en van Ad-Café hadden we vernomen dat je daar erg goed kon stappen. Een soort Hanley II, dat moesten we met eigen ogen zien. Ditmaal geen Travelodge langs de snelweg voor ons, maar eentje in het centrum van Wakefield. De Nederlander was uitgeput en ging niet mee stappen, dus gingen we met z’n vieren. Als echte Engelsman had ik mijn jas niet aan, maar dat was toch wel erg koud. Later die avond zou ik er wel voordeel bij hebben, dus de bevriezingsverschijnselen waren het waard.
Het stappen was lekker pauper. Eerst zaten we in een oude lullenkroeg, totdat we daar uit werden getrapt. SJ had het hierna wel gehad en miste daarom Engeland op z’n platst. De stapstraat van Wakefield was bezaaid met ordinaire sletjes in veel te korte rokjes en allerlei tuigachtige gasten. De politie was druk bezig wat agressievelingen in te rekenen. We vonden uiteindelijk een disco die wel aardige muziek draaide. Muldrez had succes bij een sletje met veel inkijk, maar hapte niet. Ik had helaas alleen een meisje met een hondenkop achter me aan. Zonder vrouwen kwamen we dus weer aan in ons hotel aan het stappen. Ondanks dat het maar voorpret was voor de dag van morgen, was dit toch best een leuke dag geweest. Middlesbrough was leuker dan verwacht en dat stappen in Noord-Engeland blijft een belevenis op zich.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
