Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Millwall

Het verslag

      

MIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIILLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLL

 

Millwall v Peterborough was de laatste wedstrijd van ons Paasweekend. Ik had er zin, want het was een wedstrijd tussen de nummer twee en vier in League One. Een echte topper dus, maar toen realiseerde ik me dat dit de zesde wedstrijd was in vier dagen, zoveel had ik er nog niet gezien in een korte tijd. In mijn omgeving werd dit dan ook als ‘vreemd’ gezien. Ik dacht meteen terug aan een zin uit het boek Fever Pitch van Nick Hornby:  A fellow fan who last season went to watch Wimbledon reserves against Luton reserves on a freezing January afternoon on his own recently strenuously denied to me that he was eccentric in any way”. Inderdaad, soms zijn vinckers een raar slag volk.

 

In Londen heb ik al veel wedstrijden gezien er zijn daar amper nog club over die ik nog niet heb gezien, maar Millwall is een van deze clubs. Het is een club die me totaal niet aanspreekt, vooral doordat er veel mensen op geilen door dat hooligangebeuren. Het stadion sprak me ook voor geen meter aan. Toch moet je zoiets eerst met eigen ogen zien voordat je er echt over kunt oordelen. De wedstrijd was op papier in ieder geval een leuke, dat zorgde er toch voor dat ik er wel zin in had. De buurt zag er in ieder geval leuk uit. Hier werd minstens dagelijks iemand vermoord. De auto werd daarom maar op hoop van zeggen in een wijk gezet met veel grauwe flats en boos kijkende mensen.

 

De tocht naar het stadion was een mooie. Hoe dichter we bij het stadion kwamen, hoe beroerder het eruit ging zien. Er was een zéér dubieuze autowasserij waar ontzettend veel verdachte figuren aan het werk waren. Dit was zo duidelijk een dekmantel voor een of andere drugstransactie, want met zoveel man personeel kon dit nooit winstgevend zijn. Ze keken ons ook onguur aan, maar doordat wij even onguur terugkeken werden we niet in mootjes gehakt en in het beton gegoten. Het was genieten toen we de overbekende boogpoortjes zagen. Als je daar doorheen keek kon je het stadion zien liggen. Wat een locatie voor een stadion, zo middenin een industriegebied en tussen de grauwe flats. Ik kon me goed voorstellen dat dit als uitfan best apart is om hierheen te gaan.

 

Hoevenen, de Millwallfan, was ondertussen al naar binnen gegaan. Hij zou bij zijn maten op de East Stand gaan zitten. Wij kozen voor de Cold Blow Lane End, een van de mooiste tribunenamen in Engeland. Maar voordat we naar binnen gingen wilden ik nog wat foto’s nemen van de buitenkant van het stadion. Ik wilde weer terug lopen naar de rest, maar een opgefokte politieagent was het daar niet mee eens. Ik werd ruw weer teruggeduwd. Sowieso deed de politie erg agressief, viel me op. Nu ik niet terug mocht naar de overkant liep ik maar even naar het bekendste boogbrugje om daar een foto van te nemen. Dit tot ongenoegen van enkele kale primaten die daar verdachte dingen kochten uit een garagebox. Ik kreeg iets onverstaanbaars naar mijn hoofd geslingerd, maar deed net of ik het niet hoorde. Het was allemaal heel erg intimiderend daar in Bermondsey.

 

Eindelijk kon ik weer oversteken naar de andere figuren om naar binnen te gaan. We kochten een pie en liepen naar onze tribune. Echt spectaculair was het stadion niet op het eerste oog, maar saai was het zeker niet. Vier losse tribunes is toch altijd leuker dan als het een geheel is. Nu kon je nog door de hoeken naar buiten kijken en zelfs het London Eye zien. Het begon ook al wat te schemeren, zodat er een apart licht op het stadion viel. Nee, het viel me zeker niet tegen. Wat ook niet tegenviel was het toeschouwersaantal. Hoevenen waarschuwde ons vooraf dat we op een mannetje of 7.000 moesten rekenen, omdat de wedstrijd live op tv was. Er waren echter meer dan 10.000 man, dus dat was niet verkeerd. En al die mensen hadden er zin in en dat is minstens zo belangrijk.

 

De DJ in het stadion had een goede muziekkeuze. Eerst kwam London Calling langs van The Clash langs en daarna No Surrender van Bruce Springsteen. Dat kon bijna geen toeval zijn. Daarna begonnen de figuren op onze tribune keihard “MIIIIIIIIIIIIILLLLLLLLLLLL” te schreeuwen. Ik werd er bijna doof van en de binnenkant van mijn oor begon er ook van te jeuken. Apart om mee te maken. De klassieker “no one likes us” kwam ook langs en daarna kon de wedstrijd beginnen. Voor Millwall zou het, na de nederlaag tegen Yeovil een paar dagen eerder, alles of niets worden. Een gelijkspel zou betekenen dat ze definitief voor directe promotie uitgeschakeld zouden zijn. Voor Peterborough aan de andere kant zou dat betekenen dat de promotie ze eigenlijk niet meer kon ontgaan en dan kon de club zich gaan opmaken voor pas het derde seizoen op het tweede niveau in zijn bestaan. Genoeg belangen dus.

 

Waar we ’s middags steriel voetbal hadden gezien zonder veel passie, was nu het omgekeerde het geval. Millwall zocht de kortste weg naar het doel en hoopte al snel de beslissing te forceren. Dat lukte niet echt totdat ze halverwege de eerste helft ineens een penalty kregen. Gary Alexander stond tegenover Joe Lewis, de keeper van Jong Engeland. Hij trapte de penalty slap in en Lewis stopte hem. Feest bij Peterborough, maar dat was van korte duur. Scheidsrechter Woolmer vond dat Lewis te snel zijn doel uit was gekomen en de penalty mocht over. Opnieuw was het een duel tussen Alexander en Lewis en opnieuw stopte de keeper hem. Feest bij Peterborough, maar weer moest de penalty opnieuw. Alexander dacht waarschijnlijk aan Martin Palermo, de Argentijn die driemaal een penalty miste in één wedstrijd en David Martin mocht hem nemen. Die joeg hem in de touwen en ditmaal telde het doelpunt wel. 1-0 en de fans om ons heen werden helemaal gek.

 

Weer werden we helemaal doof van het “MIIIIIIIIIIIIILLLLLLLLLLLL” om ons heen. Schuin achter ons zat iemand die niet meedeed met dit spreekkoor. Hij gilde alleen om de vijf minuten “Wanker”. Tegen wie en waarom hij dat deed is onbekend. Waarschijnlijk een soort uitlaatklep voor hem. Millwall hield tot aan de rust de voorsprong vast. Het was een aardige wedstrijd tot nu toe, niet in de laatste plaats door het publiek om ons heen. Veel vadsige figuren met getondereerde kapsels. Ik had altijd het idee dat de ruige mannen wel weg waren bij Millwall, maar er zaten nog genoeg figuren die ook niet vies leken van een knokpartijtje. Er zullen altijd wel weer mannetjes zijn die graag opscheppen over ‘hoe ruig de oude garde wel niet was’, maar dit was toch ook wel apart publiek. Opvallend weinig vrouwen en kinderen. Bijna het tegenovergestelde van het publiek van de MK Dons eerder deze dag.

 

De tweede helft bleek ook veel entertainment te brengen. In de 58e scoorde Jason Price de 2-0. De chavs op de East Stand werden helemaal gek en leken het veld te gaan bestormen, maar lieten zich tegenhouden door het feit dat ze dan een flinke boete zouden krijgen en een stadionverbod. Vandaar dat ze dan maar de meegereisde fans van The Posh gingen uitdagen. Ook leuk natuurlijk. Peterborough kreeg zo nu en dan wel een kansje, maar ze leken er duidelijk niet meer in te geloven. Sommige fans vertrokken dan ook eerder. De Millwallfans om ons heen dachten dat dit was, omdat ze bang waren voor hen en een massaal “We can see you sneaking out.” werd gezongen. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Sowieso was er veel humor op onze tribune. Als echte gloryhunters deden we regelmatig mee met het “MIIIIIIIIIIIIILLLLLLLLLLLL”, maar dat ga je toch wel voelen aan je stem op een gegeven moment. Gelukkig blies de scheidsrechter af, zodat onze stembanden weer konden rusten.

 

We hadden afgesproken om bij de clubshop te wachten op D’n Hoevenen, maar de zenuwachtige politie was het hier niet mee eens. We moesten doorlopen naar het boogbrugje. Ik vond dat de politie wel erg overdreven aan het reageren was. Ik ben benieuwd hoe dat moet als er een ploeg met fans met een bedenkelijke reputatie op bezoek komt. Op de weg terug naar onze auto zagen we dat de auto van een medevincker het slachtoffer was geworden van lokale chavs. De ruit was eruit geslagen. Wij hoopten maar dat onze auto – met opvallend Belgische nummerplaat – met rust was gelaten. De buurt zag er wel erg onguur uit. Zo na zo’n voetbalwedstrijd is het nog vrij druk, maar als je hier op een gewone dag op dit tijdstip loopt mag je van geluk spreken als je alleen wordt beroofd en verkracht.

 

We hadden geluk, want onze auto was met rust gelaten. Nu was het wachten op D’n Hoevenen, waarvan we het vermoeden hadden dat hij de Poshfans aan het lastigvallen was. Dat viel mee, want hij had alleen de clubshop leeg gekocht. We konden naar ons hotel gaan voor onze laatste nacht in de UK. Ditmaal geen stapavond, want we begonnen het toch wel te voelen in onze oude knokken. De volgende dag was het vroeg weer opstaan om naar de boot te gaan. Een paar uur later stonden we weer op De Kleine Bareel, daar waar vijf dagen eerder onze trip was gestart. Het was een mooie Paastrip geweest. Lekker veel voetbal gezien en ook 17 doelpunten kunnen vincken. Waarschijnlijk was dit mijn laatste reisje van dit seizoen. Het aftellen tot het nieuwe seizoen kan beginnen. Nog vier maanden wachten…



Het rapport

Het stadion

 

Echt mooi is het niet, met vier tribunes die op elkaar lijken. Het is wel goed dat de hoeken niet zijn dichtgebouwd. Het is te hopen (en gezien de publieke belangstelling verwacht ik dat ook niet) dat ze die gaan dichtbouwen. Het is wel bizar dat dit een relatief nieuw stadion is, want het gaf me toch een erg oud gevoel. Niet bijzonder dus, maar ook zeker niet saai.

 

De sfeer

 

We zaten op de Cold Blow Lane End, waar de harde kern resideert. Die liet zich erg vaak horen deze dag, vooral het klassieke spreekkoor "MIIIIIIIIIIIIILLLLLLLLLLLLLLLLL" kwam met enige regelmaat voorbij. Voor de rest veel gescheld, een man achter ons zei om de paar minuten keihard Wanker tegen iemand op het veld, en toch ook vaak gezang. Het was erg aangenaam om tussen dat rauwe volk te zitten.

 

De wedstrijd

 

Millwall vocht echt voor zijn laatste kans en dat sloeg over op het publiek. Erg leuke pot voetbal, waar het geen moment saai was. Ik was erg blij dat we hadden besloten om ook deze wedstrijd mee te pakken, ondanks dat het een dagje extra overnachten betekende. Wat een verschil ook met het steriele spel eerder die dag van de MK Dons. Dat de penalty net zo lang werd overgenomen tot hij zat, was natuurlijk ook erg mooi. Samen met de 3-3 bij Villa v Everton, was dit de leukste wedstrijd van de Paastrip.

 

De omgeving

 

Normaal wordt een nieuw stadion gebouwd op een retail park, buiten de stad. Millwall was een van de eerste die ging verhuizen en koos ervoor om gewoon in de buurt van het oude stadion te blijven. Gevolg is dat ze midden in een zeer dubieus industriegebied en flatwijk liggen. Dit is toch wel de rauwste en onguurste buurt waar ik tot nu toe een stadion heb gezien. Goed, misschien dat Celtic Park in de buurt komt. Maar ik kan me voorstellen dat het als uitfan toch wel erg intimiderend is om hierheen te gaan, door al die nauwe straatjes. 

 

Overall

 

Ik heb een beetje een hekel aan die gehypte hooliganclubs, maar moet toegeven dat Millwall me wel erg goed bevallen is. Het was erg rauw en intimiderend en dat deed me toch wel wat. Op de tribune vond ik het ook vrij rauw aan toegaan. Het overtrof toch wel mijn verwachtingen op dat gebied. Ik kan me nu wel een voorstelling maken van de oude Den, hoe erg je daar met lood in je schoenen naartoe ging als uitfan of speler van de tegenpartij. Ik kom hier zeker nog wel een keertje terug en dan het liefst tijdens een belangrijke wedstrijd, waarbij het stadion goed gevuld is. 



De foto's



Het niet zo befaamde bruggetje bij Millwall. Uiteraard stond er politie



Politie stuurt deze dubieuze figuren weg voordat ze The Den bereiken



Gezellig bus, waar veel chavs rondhingen



De clubshop, waar ik niet naartoe mocht van de opgefokte arm der wet



En hier is dan wel het befaamde bruggetje, vanwaar je rechtstreeks het stadion inkijkt



Nog eentje van dichterbij, zodat die vervelende politie er niet opstaat



Cold Blow Lane End, een van de mooiste namen voor een tribune



De East Stand, waar, net als bij ons, ook veel chavs zaten



De West Stand, de hoofdtribune op The Den



De North Stand was voor de meegereisde fans uit Peterborough. Opvallend weinig trouwens



Zampa the Lion, die ooit een andere mascotte neerhoekte



Leve de stadions met de open hoeken. Zo zagen we nog wat van de omgeving



Penalty nummer 1...



...wordt gestopt



Evenals penalty nummer 2, maar opnieuw mag Millwall hem nemen



Uiteindelijk lukt het dan wel een derde keer



Niet echt een stoere tekst, op een vlag die dan ook nog eens gesponsord is



2-0 en het feest kan losbarsten op The Den



Peterborough probeert het dan nog wel, maar het lukt niet meer



Als dank krijgen ze ook nog eens wankergebaren over zich heen van deze twee figuren



Toch nog even een lege North Stand op de foto vastleggen



De West Stand mag dan natuurlijk niet ontbreken



Evenals de East Stand



Laat op de avond nog even een - onduidelijk - kiekje van het bruggetje

 

 

© 2005 All Rights Reserved.