Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Mirren2

Het verslag

        

Boring Buddies Beat The Killie Boys

Queen of the South tegen Ayr United. Het klonk geweldig, vandaar dat we deze wedstrijd voor de zaterdag hadden gereserveerd. Helaas gooide de sneeuw roet in het eten en konden we op zoek naar een alternatief. Op papier leken Motherwell v Hamilton en Dunfermline v Raith Rovers mooie potjes. De eerste lag er – dankzij een falende veldverwarming – 's morgens al uit. We besloten daarom vanuit Carlisle naar Dunfermline te rijden, de historische hoofdstad van Schotland. Ik had de Kingdom of Fife derby eerder dit seizoen ook al gezien en dat was erg leuk geweest. Doordat Dunfermline veldverwarming heeft, lag het veld er goed bij. Niets aan de hand dus. Helaas heeft de Amerikaanse aanklaagcultuur de UK ook veroverd en is iedereen doodsbenauwd om een beslissing te nemen. De zogenaamde heath & safety maffia keurde de wedstrijd daarom snel af uit pure angst. Rondom het stadion was het namelijk te glad volgens hen. Eeuwig zonde, want er waren nog amper alternatieven over. Queen's Park leek lange tijd wel door te gaan. Met 600 man in een stadion zitten waar 52.000 man in kunnen leek me wel wat. Helaas werd ook deze wedstrijd door een angsthaas afgelast. Er bleven daarom nog maar twee opties over: Dundee United v Aberdeen (oftewel de New Firm) en St. Mirren v Kilmarnock. Bij allebei de clubs was ik al geweest, dus het maakte me niet zoveel uit. Dundee ligt echter zo'n eind weg, dat die geen optie was in de sneeuw. Het werd dus The Buddies tegen Killie.

Een echte degradatiekraker tussen de nummers elf en twaalf. Dat beloofde dus veel slecht voetbal en dat zou ook uitkomen, maar daarover later meer. Na een tijdje te hebben rondgehangen in Glasgow besloten we met de huurauto koers te zetten richting Paisley. De auto werd mooi naast het stadion geparkeerd. We kochten dure kaartjes en programmaboekjes en besloten even naar Love Street te lopen, het oude stadion dat vlakbij het nieuwe ligt. Eigenlijk was het maar een weg uitlopen en je bent er al. Dat was zo makkelijk nog niet, want die straat was spekglad. Voor de rest was het wel genieten. Er stonden allerlei oude fabrieken in die straat, die werd gekenmerkt door glasscherven, prikkeldraad en zwerfvuil. Dit moet toch wel een van de minste plekken van de hele UK zijn. 's Avonds gebeuren hier de meest dubieuze dingen. Het zou me niet verbazen als in een van de dichtgetimmerde pakhuizen daar lijken liggen weg te rotten. Dit was echt een straat waar de politie niet snel komt. Het gekke was dat er zelfs een rijtje huizen stond. Sommige waren hermitisch afgesloten, maar een schotel verraadde dat er toch nog mensen woonden. Het zou me niets verbazen als er een cel van Al Qaida in dat huis zit of misschien Bin Laden zelf wel.

Eenmaal glibberend bij Love Street aangekomen bleek dat het stadion nog vrij compleet was. Veel stoeltjes waren al wel weggehaald en er was een complete tribune verdwenen. Die ligt nu ergens in een loods te wachten totdat Greenock Morton hem komt ophalen. Die hebben deze namelijk gekocht om op de plek van de Wee Dublin End neer te zetten. Jammer, want dat vind ik een leuke tribune en dit gekochte ding was de minste van Love Street. Voor de rest stond alles nog recht overeind. Er was geen ingang en doordat het net een schaatsbaan rondom het stadion was hadden we ook geen zin om te zoeken naar een gat om naar binnen te gaan verlieten we Love Street weer. Toch leuk om dit stadion weer eens een keer te zien. Het blijft een mooi gezicht. Wat dat betreft zijn de Buddies er flink op achteruit gegaan, want het stadion waar ze nu in spelen is nog minder dan een blokkendoos. Wat een drama is dat. Er is niet eens geprobeerd om er iets van de maken aan de buitenkant. Alles lijkt op elkaar. Van dit soort stadions word ik altijd een beetje verdrietig.

Eenmaal binnen bleek het niet veel beter te zijn. Saaie, fantasieloze tribunes. Gelukkig was de catering wel goed, want anders was het helemaal niets geweest. Om ons heen zagen we een aantal zenuwachtige mannetjes met rugzakken rondsjouwen en foto's maken. Veel vinckers in Schotland dit weekend en aangezien dit een van de weinige wedstrijden was die doorgang vond was het logisch dat iedereen hier naartoe trok. Er was ook een groep Duitse vinckers. Deze waren zich aan het profileren door duidelijk te laten zien dat ze uit Mainz kwamen. Wat dat betreft blijf ik liever wat anoniemer. Dan word je ook niet gevinckt door mannetjes die vinckers vincken. Ondertussen was de zon zelfs gaan schijnen. Het veld was compleet sneeuwvrij en buiten wat gladheid naast het stadion was er ook geen reden om deze wedstrijd af te lasten. Onbegrijpelijk dat zoveel andere clubs dat wel deden. Gelukkig was de verantwoordelijke in Paisley tenminste geen lafaard. Deze zaterdag geen voetbal zien was toch wel een kleine ramp geweest.

Op papier beloofde dit geen doelpuntrijke wedstrijd te worden. Kilmarnock is de club met de minste doelpunten (12 in 17 wedstrijden) en ook St. Mirren heeft niet echt veel aanvallende intenties (18 goals in 16 wedstrijden). Als je weinig goals verwacht is het altijd leuk als je verrast wordt, maar dat gebeurde niet in dit geval. Er gebeurde eigenlijk amper iets op het veld. De bal werd regelmatig naar voren gepompt en dan mochten de lange spitsen het uitzoeken tegen een overmacht. Niet echt leuk om te zien. Het spel sloeg over op het publiek en ondanks dat dit een soort veredelde derby was, werd er amper wat gezongen. De aanhang van Kilmarnock zette zo nu en dan het Killie Boys in, dat weer werd beantwoord met een striemend fluitconcert. Het was de eerste keer dat ik Kilmarnock live zag en ik moet zeggen dat ze de bijnaam Ayrshire Huns zeker verdienen. Deze club is echt een beetje Rangers in het klein. Van St. Mirren wordt vaak gezegd dat ze een band hebben met Celtic, maar daar heb ik niets van gemerkt de twee keren dat ik deze club nu bezocht heb.

In de tweede helft werd het niet veel beter. We hadden wel wat entertainment doordat Glasgow International Airport dicht bij het stadion ligt. Daardoor konden we vliegtuigen vincken vanuit het stadion. Ook qua weer was er genoeg te beleven, want ineens begon het weer te sneeuwen. Net goed voor die lamzakken op het veld. Die mochten het van mij flink koud krijgen, want dan gingen ze tenminste wat doen. Of het door het weer kwam weet ik niet, maar St. Mirren leek er ineens zin in te krijgen. Ze werden gevaarlijk uit corners en Kilmarnock kwam onder druk te staan. In de 81ste minuut gebeurde dan eindelijk het onvermijdelijke; St. Mirren kwam via Innes op 1-0. Het zegt eigenlijk alles over Kilmarnock dat ze daarna niet eens een poging deden om gelijk te maken. Om niet kansloos te degraderen heeft Killie besloten om manager Jim Jefferies te ontslaan. St. Mirren won de wedstrijd hierna ook met 1-0. Ditmaal van Aberdeen. Opnieuw liet St. Mirren amper iets zien, maar was het Innes die de Buddies in het laatste kwartier scoorde.

Ik ben blij dat ik geen fan ben van die club, want dit iedere week zien in dit saaie stadion lijkt me geen pretje. Aan de andere kant lijken ze zich wel te ontwikkelen tot een vaste klant in de SPL en dat zal ze ook wel wat waard zijn daar in Paisley. Spektakel hoef je niet te verwachten van de mannen van Gus McPherson, maar ondertussen is hij een van de meest succesvolle managers in de moderne tijd van de club. Wat dat betreft ziet het er voor Kilmarnock een stuk somberder uit. De club heeft geen manager, geen geld en een matige selectie. Het is dat Falkirk er helemaal niets van bakt, anders hadden ze nu stijf onderaan gestaan. Persoonlijk zou ik het wel mooi vinden als Kilmarnock eruit zou vliegen. Dat zou betekenen – als Ayr United niet degradeert uit de First Division – dat er volgend jaar weer een echte Ayrshire derby op het programma zou staan en dat is er toch wel eentje die ik graag zou vincken. Sowieso heb ik weinig tot niets met Kilmarnock en dat komt niet alleen doordat ze graag tegen Rangers aanschurken. Het stadion spreekt me namelijk ook niet aan en zolang ik me herinner spelen ze betonvoetbal. Het is een beetje het Bolton Wanderers van Schotland en dat is geen compliment.

Na nog een laatste blik te hebben geworpen op het stadion konden we weer de auto instappen. We waren net ijsklonten die uit de vriezer kwamen. De verwarming werd helemaal opengedraaid en langzaamaan ontdooiden we een beetje. Stalingrad scheen koud te zijn in 1942, maar Paisley 2010 doet er zeker niet voor onder. Ons hotel zat op Paisley Road en op de weg daarnaartoe kwamen we het altijd gezellige Ibrox tegen. Sowieso een slechte buurt, want er zaten tralies voor onze ramen. Dit om te voorkomen dat er zou worden ingebroken. Wat wel positief was, was dat we naast een grote bioscoop zaten waar ook veel eettentjes waren. We kozen veilig voor Franky & Benny's en opnieuw werden we niet teleurgesteld. Nog positiever was dat het voor een fatsoenlijke prijs was in tegenstelling tot de Indiërs van een dag eerder. Na het eten gingen we naar de bioscoop. We wilden blind een film kiezen en Three Idiots leek ons wel wat. Dat werd ons door de verkoper ten strengste afgeraden, want het was een Bollywood film. Dat verklaarde meteen waarom er zoveel Indiërs rondliepen in die bios. We kozen daarop voor Law Abiding Citizen. Na wat platte actie was het tijd om het mandje eens op te zoeken. De volgende dag stond namelijk de Old Firm op het programma. Die ging zeker door, dus een goede nachtrust was noodzakelijk.



Het rapport

Het stadion:

Love Street was een leuk stadionnetje, maar toch vond de club het nodig om te verhuizen. Om de fans gerust te stellen werd er besloten om dichtbij het oude stadion te gaan bouwen. Eigenlijk is het maar een pauperstraat doorlopen en je bent bij het nieuwe St. Mirren Park. Wat je dan ziet gaat je fantasie te onder. Vaak wordt er gezeurd over blokkendozen, maar dit is er echt een. Zowel de binnen- als de buitenkant is gespeend van enige originaliteit. Het is een grijs gevaarte waar je niet voor je plezier komt. Wat een drama.

De wedstrijd:

Was het stadion niets, de wedstrijd was zowat nog minder. Het leek wel een strijd tussen de lamme en de blinde. Het verbaast me dan ook niets dat beide clubs onderaan staan. Gelukkig viel er nog een doelpunt, anders hadden we niets gezien dat de moeite waard was deze middag.

De omgeving:

Het nieuwe stadion ligt op een industrieterrein, maar het is niet echt ver van de bewoonde wereld. Voordeel is dat je er redelijk goed je auto kwijt kunt, maar veel ander vermaak is er niet te vinden daar in Paisley. Van de oude bedrijfspanden tussen het nieuwe en het oude stadion word je niet echt vrolijk. Hier 's nachts rondlopen is vragen om een mes tussen je ribben, want het ziet er allemaal erg onguur uit.

De sfeer:

De eerste speelronde in het nieuwe jaar bestaat in Schotland vooral uit derby's. Zo werden zowel de Old Firm, de New Firm, de Lanarkshire derby als de Edinburgh derby gespeeld. Dan blijven er nog wat clubs over en St. Mirren en Kilmarnock zijn twee van die clubs. Echt heel ver liggen ze niet van elkaar vandaan, maar avn een derby is geen sprake. Voor Kilmarnock is Ayr de gezworen vijand, zoals Greenock Morton dat voor de Buddies is. Daarnaast winnen ze allebei liever van de Old Firm dan van elkaar. Weinig sfeer dus, behalve wanneer de Kilmarnock-fans het "Killie Boys" zongen. Daar werd met gefluit op gereageerd. Kilmarnock staat bekend als de Ayrshire Huns en die reputatie maakten ze toch wel waar.

Overall:

Het was echt balen dat Queen of the South werd afgelast. Dunfermline ging er daarna ook uit en ten slotte ook nog onze laatste optie: Queen's Park. St. Mirren v Kilmarnock leek me niets, qua stadion en wedstrijd en dat werd waargemaakt. Het is mijn minste ervaring tot nu toe in Schotland.



De statistieken

St. Mirren v Kilmarnock 1-0 (02/01/2010)

81. Chris Innes 1-0

Ground: St. Mirren Park, Paisley

Visits: 1

Season: 2009-2010

Competition: Scottish Premier League

Position St. Mirren: 10

Position Kilmarnock: 11 

Gate: 4917

Match Number in Scotland: 23

Goals: 66

Line up St. Mirren:

Gallacher, Mair, Potter (40. Innes), Barron, Ross, McGinn, Murray, Dorman (83. Robb), O'Donnell (60. Johnston), Mehmet, Dargo

Line up Kilmarnock:

Brown, Fowler, Wright, O'Leary, Bryson, Pascali, Invincibile, Skelton, Hamill, Sammon (69. Kyle), Fernandez (71. Taouil)

Yellow Cards:

Murray, Mehmet, Dargo (St. Mirren), Wright, Bryson, Pascali (Kilmarnock)



De foto's

Het nieuwe St. Mirren Park doemt op. Daar word je niet vrolijk van

Tsja, dit is nog het meest interessante aan de buitenkant

De wandeling naar Love Street was erg interessant

Wat een pauperbuurt is het daar in Paisley

Er was al wat afgebroken, maar de Main Stand stond er nog

Wat een achteruitgang voor de club, die het nu moet doen met dit als blikvanger

De achterkant van de South Stand

En de achterkant van de West Stand. Zoek de verschillen

De East Stand van binnen. Hier zat de harde kern van St. Mirren

En de South Stand *gaap*

De North Stand was identiek hieraan en was voor de Killie-fans

Bevroren floodlights, een apart gezicht

Gekkenhuis aan de overkant

De wedstrijd was ruk, maar de vliegtuigen zorgde voor volop entertainment

Niemand kijkt echt vrolijk op onze tribune

Veel vinckers, doordat dit een van de weinige wedstrijden was die doorging

En hier ligt de oorzaak van de aflastingen

Het uitvak zat redelijk vol, maar veel geluid kwam er niet uit

Actiemoment uit de saaie wedstrijd

Ineens begon het weer te sneeuwen

Kans uit een corner. Helaas dit keer geen doelpunt

Onheilspellende luchten boven de East Stand

Gelukkig viel er toch nog een doelpunt, want anders was het wel heel saai geweest

St. Mirren Park by night. Het kan zo op een ansichtkaart


 

 

© 2005 All Rights Reserved.