Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

MK Dons2

Het verslag

        

 

The Battle of the Sons of Wimbledon

 

Op het moment dat AFC Wimbledon hun replay wist te winnen van York City, wist ik het zeker: ik ga weer naar Milton Keynes. MK Dons moest nog tegen Cambridge City, maar die zouden dat wel winnen. Uiteraard gebeurde dat ook en kaarten voor de wedstrijd werden meteen besteld. Snel hadden we en auto vol, hoewel Stadiongebod nog P-P ging dankzij #indenbanvanabe en moest worden vervangen. Op papier is dit een van de meest bijzondere duels van Engeland de laatste jaren dankzij alle historie die er aan vasthangt. Aan de andere kant kon dit ook wel eens een grote tegenvaller worden. Veel gehype vooraf wil niet altijd zeggen dat de wedstrijd de verwachtingen waar kan maken. Ik was in ieder geval blij dat de fans van AFC Wimbledon de wedstrijd niet gingen boycotten, want dat was wel minder geweest.

 

Op mijn site heb ik al veel over beide clubs geschreven, maar voor degenen die dat hebben gemist een korte samenvatting. In 1889 werd Wimbledon FC opgericht. De Londenaren waren een van de beste non-Leaguclubs van Engeland en in 1977 werden ze ten koste van Workington gekozen in de Football League. Daar stopt de opmars niet en in 1986 spelen ze op het hoogste niveau en in 1988 winnen ze zelfs de FA Cup. Het kan niet op allemaal. Probleem is alleen dat het stadion Plough Lane totaal niet voldoet aan de eisen die na de ramp op Hillsborough worden gesteld aan de stadion. Het stadsbestuur werkt niet mee en in 1991 moet de club noodgedwongen uitwijken naar Selhurst Park, het stadion van Crystal Palace. Een terugkeer naar Wimbledon zit er niet in en in 1996 wil de clubs zelfs verhuizen naar Dublin.

 

Dat gaat allemaal niet door, maar de club verliest razendsnel geld en wankelt na de degradatie in 2000 op zijn benen. Een jaar later wordt bekend gemaakt dat de club gaat verhuizen naar Milton Keynes, een soort Engelse versie van Almere, zo’n 100 kilometer verwijderd van Plough Lane. De fans zijn razend, boycotten de wedstrijden en in 2002 wordt AFC Wimbledon opgericht dat start in de negende divisie en in 2011 keren ze terug in de Football League. Ondertussen verhuist Wimbledon in 2003 inderdaad naar Milton Keynes en in 2004 veranderd de clubnaam in Milton Keynes Dons. De club speelt tot 2007 in het hockeystadion van Engeland, maar verhuist dan naar Stadium: mk. Na twee degradaties keert het tij in 2008. De club wint de Football League Trophy en wordt kampioen van League Two. De afgelopen jaren spelen ze regelmatig play-offs, maar promoveren naar de Championship is nog niet gelukt.

 

Op papier was deze wedstrijd een makkie voor MK Dons. Ze staan bovenin League One, terwijl AFC Wimbledon moet knokken tegen degradatie in League Two. Ook heeft MK Dons het thuisvoordeel. Wat dat betreft had deze wedstrijd beter bij AFC Wimbledon gespeeld kunnen worden, maar dan hadden we waarschijnlijk niet aan kaartjes kunnen komen. “Elk nadeel heb se voordeel”, zou Johan zeggen. Daarnaast zijn vincktechnisch die zachte zetels in Milton Keynes een stuk beter dan die krappe staanplaatsen bij Wimbledon. Daar zie je werkelijk geen fuck, hoewel ik dit natuurlijk niet te hardop mag zeggen voordat ik word gezien als een van de apostelen van het Moderne Voetbal.

 

Ik noem Milton Keynes wel de hele tijd het Almere van Engeland, maar het is niet precies hetzelfde. Almere is echt een hele nieuwe stad, terwijl Milton Keynes al een oud dorpje is. De stad is namelijk opgebouwd uit verschillende dorpjes en toevallig hebben ze gekozen voor de naam van Milton Keynes. Het had net zo goed Bletchley of Wolverton kunnen zijn. In die laatste stond voor kort nog een van de oudste stadions van Engeland. In totaal bestaat Milton Keynes, de stad, uit achttien kleine dorpjes en negorijen. In 1960 werd dit gebied, vanwege de nabijheid van Londen en de goede aansluiting op het spoorwegnet, gekozen als groeikern. In totaal zouden er 250.000 mensen moeten gaan wonen. Planologen mochten er helemaal los gaan met saaie woonwijken en rotondes en dat hebben ze gedaan.

 

Doordat er vooral mensen uit Londen kwamen wonen, die in die stad al een favoriete club hadden, was het voor de lokale clubs moeilijk om volk te trekken. Wolverton Town, Milton Keynes City en Bletchley Town probeerden het wel, maar liever gingen de locals met de trein naar Arsenal, Spurs of Chelsea. Begin jaren tachtig al waren er plannen om Wimbledon naar Milton Keynes te verhuizen. Vier bestuurders van Wimbledon namen MK City over, met het plan de clubs te laten fuseren en in een nieuw stadion in Milton Keynes te laten spelen. Dat plan mislukte en MK City ging kapot. Pas in 2003 lukte het wel en langzaamaan is MK Dons een onderdeel aan het worden van de stad. Ik denk dat de club uiteindelijk een vaste waarde in de Championship gaat worden en op termijn zullen ze wel Premier League gaan spelen.

 

Dat zie ik AFC Wimbledon niet doen. Wat ze in de jaren tachtig hebben gepresteerd, lukt nu niet meer. Geld speelt in het tegenwoordige voetbal een veel te belangrijke rol. AFC Wimbledon hoeft ook helemaal niet naar de Premier League. Qua achterban is League One meer dan genoeg voor ze. Ik denk dat het belangrijkste voor de club is dat ze terug kunnen keren op Plough Lane. Het grote Wimbledon Stadium voor handenraces wat daar staat, zal plat gaan, en daar kan perfect een voetbalstadion voor in de plek komen. Momenteel spelen ze in het stadion van Kingstonian, hoewel AFC Wimbledon het heeft overgenomen en Kingstonian nu huurder is, maar een terugkeer naar Wimbledon zou fantastisch zijn. Belangrijker dan welke promotie dan ook.

 

Met dit in het achterhoofd, ging om half vijf de wekker. Chocovla kwam een half uur later aan in Tilburg. Die was al 2,5 uur onderweg vanuit Groningen, de horror. In Hazeldonk stapten we in bij twee onbekende Hagenezen. Dat is altijd het leuke aan dit soort vincktrips, je weet totaal niet hoe de andere vinckers zijn en het mooie is dat het meestal oké is, omdat je voetbal als gezamenlijke interesse hebt. Ook nu was het erg relaxed en voordat we het wisten, reden we over veel rotondes en waren we omringd door kille nieuwbouwwoningen. Dat was waar we moesten zijn: Milton Keynes. Het was nog meer dan twee uur voor de wedstrijden, dus we konden de supermarkt leegtrekken. Ik kocht Irn-Bru en Indiaas eten, terwijl de rest zich te buiten ging aan chocolade voor het thuisfront.

 

Een van de nadelen van de ligging op een industrieterrein, is dat er geen pubs in de buurt zijn. Boozen zat er dus niet in. Gelukkig was er nog wat randvermaak. De spelersbus van AFC Wimbledon kwam aan. Aan beide kanten stonden dranghekken, waar de fans van beide clubs elkaar uitscholden. Uiteraard omringd door veel camera’s. Die waren er sowieso veel. Er liepen hier meer journalisten en tv-ploegen rond dan bij de gemiddelde PL-wedstrijd. Begrijpelijk natuurlijk, maar het waren er wel heel veel. Iedereen die er een beetje raar uitzag, werd voor de camera getrokken. Wij werden niet gevraagd en bleken dus toch niet zo’n rariteiten te zijn. Ondertussen kwamen de bussen van AFC Wimbledon aan en er bleken veel man meegekomen.

 

Wij zaten in het ‘neutrale’ vak, dat de club strategisch naast het uitvak had geplaatst. Het was ook goed afgeschermd van de thuisvakken. Uiteindelijk bleken er maar twee fans van MK in ons vak te zitten, die zich ook heel erg zouden gaan profileren als MK-fans. Waarschijnlijk hebben ze kleine pikjes, want anders heb je geen reden om zo interessant te gaan lopen doen. Voor de rest was het bij ons een mengelmoesje van fans van allerlei clubs. Zo zag ik fans van Brentford, Watford, QPR, Peterborough, Borussia Dortmund en, vooral, Luton Town. Logisch ook, want ooit was het plan van de gemeente Milton Keynes om Luton Town over te kopen en te verhuizen naar de stad. Vandaar de hekel van Luton aan MK.

 

De sfeer was al voor de wedstrijd goed. Vooral de mannen van Wimbledon lieten zich goed horen. Klassiekers waren “Where were you when you were us?” en “You Franchise bastards, you know what you are!” Goede meezingers dus. De fans van MK namen dit over en begonnen te zingen dat ze inderdaad Franchise bastards waren en dat ze blij waren de club afgepakt te hebben. Ook waren er redelijk wat sjaaltjes te zien met: “Wimbledon born 1889, MK Dons reborn 2004”. Vlak voordat de spelers het veld opkwamen, liet de ‘harde kern’ van MK Dons twee banners zien. Eentje met “Were keeping the Dons…. get over it” en op de andere stond “AFC Hypocrites”, dit als verwijzing naar het feit dat de AFC-fans toch waren gekomen.

 

Mooi, dit kon wel eens leuk worden. Ik ben namelijk een echte ramptoerist en sensatiezoeker en zie graag veel randanimatie. Bij Wimbledon hadden ze kleine bannertjes uitgedeeld met “We are Wimbledon” en na tien minuten wedstrijd kwam er ook een vliegtuigje overvliegen met “We are Wimbledon”. Als Nac zoiets zou doen zou ik juist niet reageren, maar de MK-mannetjes lieten zich heel erg kennen en gingen fluiten. Het hele idee achter het vliegtuigje was ineens geslaagd, want juist als het negeert zou zijn, had MK ‘gewonnen’. De sfeer in het uitvak vond ik erg goed. Had ik niet verwacht, want AFC leek me altijd een familieclub met weinig luidruchtige fans, maar dat was nu helemaal anders.

 

Ondertussen was er ook een wedstrijd bezig, maar die was zo slecht dat ik blij was dat er wat rondom het veld gebeurde. AFC was dramatisch, terwijl MK z’n bijnaam het “Barcelona van League One” waarmaakte door zaaddodend te passen zonder doel. Stephen Gleeson was dat waarschijnlijk zo zat, dat hij op slag van rust verwoestend uithaalde en de bal zowat door het net poeierde: 1-0 en dat was eigenlijk wel verdiend. In de rust kwam ik Vinckie tegen, die met nog drie man op vinckweekend was. Zij hadden al twee P-P’s achter de rug, altijd naar. Na het uitwisselingen van de laatste groundhoproddels, stond de tweede helft op het punt van beginnen.

 

Ik vreesde dat MK snel zou scoren en het dan helemaal over zou zijn, maar AFC bleek toch nog wat te kunnen. Ze gingen wat opportunistischer spelen en ineens lag de 1-1 erin. Gekkenhuis. Echt een totaal gekkenhuis. Het leek wel of de fans al tien jaar op dit doelpunt aan het wachten waren. Een pitch-invasion volgde en andere fans vielen elkaar in de armen. Of dat huilend was weet ik niet, want ik stond er te ver van af. In ons vak was het ook vreugde en vooral medereiziger Glenn, van wie AFC de favoriete club is, ging helemaal uit z’n plaat. Ondanks dat MK de betere ploeg bleef, was het AFC dat de grootste kans had op de beslissing. Maar hij ging net naast. Erg jammer, want dan was het stadion helemaal afgebroken.

 

Het leek de laatste kans van de wedstrijd te zijn en iedereen maakte zich al op voor de replay. MK naar het stadion van AFC, dat was wat geweest. Ik zeg wás, want er komt geen replay. Diep in de blessuretijd was er een scrimmage voor het doel van AFC, bal wordt weggetrapt en wordt daarna blind richting doel getrapt. Daar staat Jon Otsemobor die een nonchalant hakje geeft en met een lobje gaat de bal erin. Als het zo bedoeld was, is het een van de mooiste goals die ooit gemaakt is. Nu was het tijd voor de MK-fans om helemaal gek te worden. Er kwam daar ook nogal wat frustratie uit. Al tien jaar lang worden ze verketterd door iedereen en nu was het hún moment. Ook hier een pitch-invasion.

 

Daarna was het over. AFC Wimbledon lag tegen de touwen en het bleef bij 2-1. Op zich wel terecht gezien het wedstrijdbeeld, maar ik had MK nog wel willen zien in een replay. Lopend naar de auto zagen we heel wat MK-mannetjes provoceren. Voornamelijk chavs. De politie riep ze op het matje en daar bleef het bij, hoewel volgens de radio er her en der flashpoints waren geweest. Zelf weinig van gemerkt. Om tien uur stonden we weer in Hazeldonk, waar we afscheid namen van de Hagenezen Glenn en Philip. Het was geslaagd geweest. Chocovla dumpte mij en Tilburg en mocht 2,5 uur in de mistbanken gaan rijden. Dagtrips vanuit Groningen zijn toch een onderschatte hobby. Zelf lag ik om elf uur alweer in het mandje. Het was een mooi tripje geweest.



Het rapport

Het stadion

De buitenkant van Stadium mk is erg lelijk. Ze moeten daar groot de clubnaam op de voorkant zetten of in ieder geval het logo, want nu zou het van alles kunnen zijn. Van binnen is het wel aardig, met erg fijne stoelen en voldoende beenruimte. De gemeente gaat nu ook de upper tier vol gooien met stoeltjes en dan staat er een stadion waar ze zo de PL mee inkunnen. 

De sfeer

Ik had vooraf zou mijn bedenkingen over de sfeer. De rivaliteit leek me erg eenzijdig, maar ik bleek helemaal mis te zitten. Ook vanuit MK-kant haten ze AFC Wimbledon. Het zorgde voor flink wat banter over en weer en dat was leuk om te zien. Ik vond de meegereisde fans van AFC erg indrukwekkend als ze massaal gingen zingen.

De wedstrijd

AFC Wimbledon was enorm slecht in de eerste helft, maar MK leek het niet af te straffen. De manager van MK noemt zijn team het "Barcelona van League One" en dat bleek wel, want er werd oeverloos gebreid en er waren amper kansen. Gelukkig had Gleeson het wat gehad met dat breien en naaide hij keihard de 1-0 erin. Tweede helft was een stuk beter, dankzij de gelijkmaker van AFC. De late goal van MK maakte het hartverscheurend, maar daardoor wel speciaal. 

De omgeving

De stad Milton Keynes is een saaie hel, maar rondom het stadion is helemaal niets te beleven. Er zijn geen pubs en geen nauwe straatjes waartussen je de floodlights al ziet liggen. Stadium mk heeft ook niet eens lichtmasten. Wat wel positief is aan de plek waar het stadion ligt, is dat er een supermarkt naast ligt. Goed voor het inkopen van Irn-Bru en Indiaas eten. Voor de liefhebber can frituur kun je eten bij de KFC en McDonalds.

Overall

Ik wilde perse naar deze pot toe, omdat hij zo historisch is. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn verwachtingen laag waren en het me best een hype leek. Dat viel reuze mee. Er was wel gigantisch veel media, maar de haat en nijd tegenover elkaar kwam van twee kanten. Na deze wedstrijd is ook wel duidelijk dat de twee clubs elkaar ook bij de volgende ontmoeting niet aardig zullen vinden.



De statistieken

Milton Keynes Dons v AFC Wimbledon 2-1 (02/12/2012)

45. Stephen Gleeson 1-0

59. Jack Midson 1-1

90. Jon Otsemobor 2-1

Ground: Stadium mk, Milton Keynes

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: FA Cup (Second Round Proper)

Position Milton Keynes Dons: 3 (League One)

Position AFC Wimbledon: 22 (League Two)

Gate: 16459

Match Number in England: 175

Goals: 489

Line up Milton Keynes Dons:

Martin, Kay, Otsemobor, Williams, Lewington, Gleeson, Balanta (66. Ismail), Potter, Chadwick (90. Doumbe), Bowditch, Lowe (80. Smith)

Line up AFC Wimbledon:

Sullivan, Antwi, Osano, Fenlon (90. Balkestein), Mambo, Moore (81. Johnson), Ajala, Long, Gregory, Harrison (72. Strutton), Midson

Yellow Cards:

Ajala, Moore (AFC Wimbledon)



De foto's

Onder de tl-buizen op zondagochtend in een supermarkt in Milton Keynes. Droeveriger kan niet

Wat een juweeltje is het toch van buiten *ahum*

De grond was aangevroren, maar gelukkig ging de wedstrijd door

Geen kaartverkoop op de dag zelf en we mochten de bar niet in met onze "neutrale" kaarten

De voorkant is gepimpt, maar helaas ook hier geen clubnaam of -logo

Protest van AFC Wimbledon-fans bij de hoofdingang van het stadion

Aan de andere kant zingen fans van MK dat zij de ware Dons zijn

De spelersbus van AFC wordt begroet met dit spandoek

Veel politie-inzet rondom deze wedstrijd, waaronder paarden met staartwarmers

Danny Dyer zou zeggen dat het '' begon te worden

Maar ik zag geen hooligans, alleen Teletoeters

Aan beide kanten

Die werden ook allemaal geïnterviewd door de media

En wat waren die massaal uitgerukt

Overal persmuskieten

Zowat iedereen mocht een keer voor de camera poseren

Het enige aan de buitenkant waaraan je ziet dat het een voetbalstadion is

De provocerende sjaal was hier niet te vinden

Wél sympathiek aan MK was deze vrolijke koe

Aan de buitenkant waren ze bij de gates flink aan het verbouwen

Overal zag je dat, omdat ze bezig zijn met de tweede ring

Eenmaal binnen was het erg posh

Met zelfs kunst aan de muur

Boeeee. Against Modern Football!!!

Tijd om naar binnen te gaan. Van een boycot was geen sprake

Boeeee. Against Modern Turnstiles!!!

Eenmnaal binnen zag ik mijn vriendjes weer; de heerlijke stoelen in het stadion

Ons "neutrale" vak was afgesloten van de thuisvakken

Logisch, want we hadden een casual met Burberry-sjaal in ons vak

West Stand

East Stand

South Stand

North Stand, voor de uitfans

In ons vak lag een opgedroogde plas bloed

Verderop lag de veroorzaker daarvan. Die was aardig P-P. Overal lagen ook veren

Er kwamen 3000 man mee van Wimbledon. Tot zover de boycot

Tifo!

In ons vak veel fans van Luton die, uiteraard, AFC Wimbledon steunden

De "harde kern" van MK had wat provocerende banners gemaakt

...

En natuurlijk dé sjaal

We gaan beginnen

Even later hoorden we een vliegtuije overvliegen

...

Van de AFC Wimbledon-fans

Het zat allemaal goed vol

Bij de 1-1 ging het even he-le-maal los

Helaas moesten de stewards weer ingrijpen

En gooide de keeper deze kleirol weg

MK Dons bracht Alan Smith in om een beslissing te forceren...

... maar AFC Wimbledon kreeg ook wel wat kansen

Uiteindelijk lopen dit soort dingen toch altijd slecht af: 2-1 voor MK in de blessuretijd

Ook hier volgde een pitch-invasion

En konden de chavs onderin het vak de uitfans provoceren

Verloren, maar niet vernederd. AFC kon tevreden zijn

De spelers kregen dan ook een applaus

Na afloop bluste de politie wat kleine brandjes. Mannetje MK mag even meekomen hier


 

 

© 2005 All Rights Reserved.