Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Montrose

Het verslag

   

 

Bamse vincken in Klein Nederland

 

Wat doe je als een wedstrijd P-P gaat? Dan zoek je natuurlijk meteen een alternatief. Omdat we naar Cowdenbeath gingen, had ik vooraf al een potje in het achterhoofd: Montrose v East Stirlingshire. Eigenlijk onnodig, want er was totaal geen aanleiding om te denken dat Cowdenbeath P-P zou gaan. Toen we aankwamen in Edinburgh scheen het zonnetje en het was een paar graden boven 0. Bij het ophalen van de auto hadden we wat vertraging, dus SJ checkte even zijn Twitter. Toen ik terugkeerde van het leeghalen van de Irn Bru-machine zei hij ineens dat Cowdenbeath P-P was volgens de BBC. Natuurlijk geloofden we dat niet, maar ook het Twitteraccount van de club zei dat de pot niet doorging. Een derde check was de website van Cowdenbeath en ook daar stond P-P. Dit was de vierde keer dat Cowdenbeath niet lukte. Het begint hilarisch te worden.

 

Het werd dus Montrose, een van de vier clubs uit Angus. Historisch gezien hoort Dundee ook bij die county, dus eigenlijk hebben ze zes Leagueclubs daar. Van die zes heb ik het minste met Montrose. Over de clubs uit Dundee (fapfapfap) hoef ik natuurlijk niets te zeggen, maar ook Forfar (geweldige Main Stand), Arbroath (ligging op het strand en die 36-0) en Brechin (alleraardigst stadje en ze hebben de befaamde heg in het stadion) hebben allemaal wel iets bijzonders. Alleen Montrose mist dat. Ze hebben ook geen bijzonder stadion. Het enige leuke aan de voetbalclub Montrose is dat ze ooit een Nederlander onder contract hebben gehad. Ivo den Bieman werd in 1990 overgenomen van de Nederlandse amateurclub Leones en speelde twee seizoenen voor The Gable Endies. Daarna speelde hij nog voor Dundee, Dunfermline, Ross County en Falkirk.

 

Het stadje Montrose spreekt me dan weer wel aan. Inwoners van de stad worden, net zoals de voetbalclub, Gable Endies genoemd. Die naam hebben ze te danken aan de driehoekige voorgevels (gables) bij hun huizen, iets wat je voor de rest in Schotland amper ziet. De lokale kooplieden dreven veel handel met Nederland en zagen daar veel huizen met een driehoekige bovenkant. Dat leek ze ook wel wat, waardoor je nog altijd veel woningen in Montrose ziet met een gable. Vandaar de bijnaam Gable Endies. Het was niet de enige link met Nederland, want we zagen een winkel met de naam “a Touch of Dutch”, een fotozaak met de naam “Van Werninck” en een koffiehuis dat “Koffiehuis” heette. Heel bizar, al die Nederlandse namen in zo’n afgelegen Schots plaatsje.

 

De link met Nederland komt door de haven van Montrose, die tegenwoordig niet zoveel meer voorstelt. Wél staat daar in de haven het standbeeld van Bamse, het enige dat ik, naast de voetbalclub, kende van Montrose. Bamse was een Noorse hond die zowel in Schotland als Noorwegen legendarisch is. De St. Bernard werd in 1937 geboren en had echte zeebenen. Hij was namelijk de hond van een walvisvaarder. Die boot werd in 1940 door de Noorse marine opgeëist om te dienen als oorlogsschip. Die oorlog kwam er snel toen Adolf en cornuiten Noorwegen wilden veroveren. De Noren vochten twee maanden lang tegen de nazi's, maar moesten in juni capituleren. Slechts dertien schepen wisten te ontkomen uit Noorwegen en Groot-Brittannië te bereiken. De Thorodd, met daarop Bamse, was een van die dertien.

 

Het schip bleef gedurende de oorlog gelegerd in Dundee en Montrose. Bamse was ondertussen gepromoveerd van dier tot bemanningslid en maakte dat helemaal waar. Een luitenant van zijn schip werd aangevallen door een mafkees met een mes. Bamse bedacht zich geen moment en duwde de aanvaller de zee in. Ook voorkwam hij de verdrinkingsdood van een plaatselijke visser die in de zee was gevallen. Bamse sprong meteen achter hem aan en sleepte hem veilig naar de kade. Bamse was een graag geziene gast in de stad. Hij dronk graag een pintje en reisde soms van Montrose naar Dundee met de bus en weer terug. Dit als zijn maten in Dundee op kroegentocht waren. Speciaal voor dat soort gelegenheden had Bamse in zijn halsband buskaartjes zitten om de busreis te maken. Hij was zó bekend in Montrose dat de buschauffeur wisten dat ze een kaartje van zijn halsband af konden schuren en hem er in Dundee uit konden laten.

 

In Montrose kun je nog altijd de Bamse Trail doen, waarbij je de zes favoriete pubs in Montrose van Bamse kan vincken en de plekken waar hij stierf, is begraven en waar zijn standbeeld staat. In 1944 stierf Bamse en zowel de Schotten als de Noren waren in diepe rouw. Nog altijd komt de Noorse marine om de tien jaar naar Montrose om Bamse een eresaluut te geven. In zowel Montrose als het Noorse Honningsvåg, waar Bamse vandaan komt, staat er een standbeeld van de hond. In Montrose kijkt hij naar het noordoosten, richting Honningsvåg, en in Noorwegen kijkt hij richting het zuidwesten, daar waar Montrose ligt. Helaas hadden we net niet genoeg tijd om de Bamse Trail te doen, maar juist dit soort verhalen maakt dat ik zo van Schotland houd. Ooit, als ik gepensioneerd vincker ben, ga ik rondtrekken in Schotland en dan doe ik de Bamse Trail.

 

Niet alleen Bamse is in het brons gegoten, want ook van James Graham vind je een standbeeld in de stad. Graham was de Eerste Markies van Montrose en is nog altijd een held van de Schotten, die hem liefkozen “The Great Montrose” noemen. Hij nam het op tegen de Engelsen in de “War of the Three Kingdoms” en wist de katholieke clans uit de Highlands te verenigen. Samen met Ierse versterkingen won hij zes belangrijke slagen. Uiteindelijk wonnen Cromwell's parlementariërs en werd Montrose gevangen genomen. Hij werd opgehangen, onthoofd en gevierendeeld. Zijn hoofd werd op een staak gezet en elf jaar lang tentoongesteld buiten St. Giles' Cathedral in Edinburgh, terwijl zijn ledematen als waarschuwing naar Aberdeen, Glasgow, Perth en Stirling werden gestuurd. Pas toen het politieke tij keerde in 1661, kreeg Montrose werd alles verzameld en netjes begraven.

 

Een historisch stadje dus, dat Montrose. Ik vond het er ook best prettig toeven. We reden onderweg door Brechin heen en dat is net ietsjes leuker/mooier, maar ook in Montrose kun je jezelf goed een paar uur vermaken. Doe je de Bamse Trail, dan kun je er zelfs een hele dag doorbrengen. Maar wij kwamen natuurlijk voor het voetbal. Het stadion zelf ligt tussen twee huizen in, aan het eind van de straat. Mooi is dat ze een grote gable boven de ingang hebben gebouwd. Het geeft het stadion wat eigens. Eenmaal binnen viel de grote tribune me meteen op. Dat ding staat er sinds 1992 en is een gigantische joekel. Echt mooi vind ik hem niet, maar het uitzicht dat je hebt als je bovenin zit, is echt geweldig. Aan de ene kant zie je de stad, aan de andere kant de zee en tenslotte zie je in de verte besneeuwde bergtoppen liggen. Genieten.

 

Voor de rest is er een overdekte terrace, die ik erg mooi vond, en een onoverdekte staantribune die weinig bijzonder was. Wel heel leuk is dat je daar achter huizen hebt staan. Sowieso is er rondom het stadion genoeg te zijn. De kerk iets verderop, de grauwe Oostblokwoningen achter de grote hoofdtribune en achter de overdekte terrace de huisjes met de vele schoorstenen. Het stadion zelf is dan wel niet zo bijzonder, maar doordat je zoveel leuke doorkijkjes hebt, is het er goed toeven. Eigenlijk maakt de wedstrijd niet eens zo veel uit, maar natuurlijk ging daar mijn aandacht wel naar uit. Montrose v East Stirlingshire, het zou de eerste keer zijn dat ik beide clubs aan het werk zou zien. East Stirlingshire is vooral bekend als de slechtste Leagueclub van de UK. Ze speelden helaas in affreus oranje in plaats van hun mooie zwart-witte hoops. Ik was dus voor Montrose.

 

Montrose zelf is ook niet zo’n topper. Wel stokoud, van 1879, maar oh zo onsuccesvol. In 1923 kwamen ze in de Schotse Football League terecht, toen deze werd uitgebreid met een derde divisie. Die werd in 1926 weer opgeheven en veel van de clubs die toen weer non-League moesten spelen, zijn nooit meer teruggekeerd. Solway Star, Clackmannan, Vale of Leven, Mid-Annandale en nog veel van die clubs hebben nooit meer Leaguevoetbal gespeeld. Montrose wel, als een van de weinige. In 1929 kwamen ze namelijk weer terug om in 1939 weer te verdwijnen. Pas in 1955 kwamen ze weer terug en dtimaal bleven ze, maar zoals gezegd waren er nooit successen te vieren voor The Gable Endies.

 

Pas in 1985, 106 jaar na de oprichting van de club, promoveerde de club voor het eerst in zijn geschiedenis. Sterker nog, ze werden zelfs kampioen (van de derde divisie). Na twee jaar volgde er weer degradatie. In zowel 1991 als 1995 promoveerde de club als nummer twee, maar een seizoen later volgde er meteen weer degradatie. Sinds 1996 spelen ze in SFL3, het laagste niveau van Schotland. Daar voelen ze zich waarschijnlijk het meeste thuis. In zowel 1999 als 2010 eindigde Montrose als nummer tien in de competitie en waren The Gable Endies dus de allerslechtste club van Schotland. Ach ja, er is nog altijd tegenstander East Stirlingshire dat vanaf 2003 vijf seizoenen op rij de slechtste club was in Schotland.

 

SJ en ik gingen dus kijken naar een wedstrijd tussen misschien wel de twee kleinste clubs van Schotland. Onze verwachtingen waren daarom laag, maar het was juist een erg leuk potje voetbal. Door het kunstgras ging niet alleen de wedstrijd door (ik ben voortaan pro-kunstgras, zeker in Schotland ;-)), maar werd er ook best leuk gespeeld. Vooral East Stirlingshire was erg goed en kreeg veel kansen. Raar eigenlijk, want The Shire staat slechts negende, terwijl The Gable Endies op plek drie staan. Bij rust stond het 1-2, maar het had net zo goed 2-4 kunnen staan. Het was erg vermakelijk allemaal.

 

In de rust moest ik de pie’s weerstaan, want ik moest wat ruimte overlaten voor de Indiër die we later gingen vincken. De tweede helft was het opnieuw erg leuk. Ballen op de paal en lat en volop kansen. Ik was echt aan het genieten. Niet alleen van het spel, maar ook van de omgeving. De lucht kleurde mooi en met dat kerkje en die schoorsteentjes op de achtergrond was het allemaal erg idyllisch. Dat Montrose dankzij een wereldgoal op 2-2 kwam, maakte het helemaal af. Het was echt topvermaak geweest en Angus begint steeds meer in de buurt van Yorkshire te komen als mijn favoriete voetbalcounty in de UK. Kan het nog beter? Jawel, want we besloten ter afsluiting lekker te gaan bunkeren bij “Spice”, onze favoriete Indiër in Dundee, en ’s avonds in Kirkcaldy de lokale vrouwen te imponeren. Soms is het leven erg mooi.



Het rapport

Het stadion:

Van de vier uit Angus, had ik altijd het minste met Links Park. Arbroath heeft de ligging aan zee, Forfar die geweldige Main Stand en Brechin de heg. Montrose mist zoiets, maar toch viel het niet tegen. Het stadionnetje zelf is weinig bijzonder. Leuke terrace achter het doel, maar dat is het dan wel. Maar de ligging in een wijk, met uitzicht op achtertuintjes, de zee en schoorsteentjes, maakte alles goed. Links Park was daarom leuker dan verwacht.

De wedstrijd:

Als ik aan de Schotse Third Division denk, denk ik niet aan goed voetbal. Maar dit was echt een heel leuke pot voetbal. Beide ploegen wilden aanvallen en de hoof werd zelden ingezet. Het kunstgras maakte het ook mogelijk dat er leuk gespeeld werd. Behalve vier doelpunten, ging er nog een bal op de paal en lat. De 2-2 van Montrose was een juweeltje en alles bij elkaar was het een erg leuk potje voetbal. 

De omgeving:

Montrose is een aardig plaatsje. Niet zo mooi als Brechin, maar het heeft wel iets. Vooral de link met Nederland is erg aardig, net zoals het standbeeld van de legendarische hond Bamse. Er is weinig mis om iets eerder in Montrose aan te komen om wat rond te kijken. Van het centrum naar het stadion is goed te lopen en Links Park ligt in een van de betere buurten van Montrose. De huisjes rondom het stadion, die je goed ziet liggen, maken het een leuke plek om  voetbal te zien.

De sfeer:

Typisch Schots. Dat wil zeggen veel gescheld en gemopper. Met name "for fuck sake" werd zowat voor iedere zin gezet. Zo heb ik het graag. Gezongen werd er niet echt, behalve door de twintig man van East Stirlingshire die waren meegereisd. Er werden Scotch Pies gegeten en Bovril gedronken. Schotser kan bijna niet.

Overall:

Wéér lukte Cowdenbeath niet, maar ik moet zeggen dat ik niet rouwig ben dat dit er als alternatief uit kwam rollen. Montrose was een erg leuke vinck. Vooraf had ik weinig beeld bij deze club, in tegenstelling tot de drie andere Leagueclubs uit Angus, maar het werd uiteindelijk een leuke dag. Een alleraardigste club.



De statistieken

Montrose v East Stirlingshire 2-2 (02/02/2013)

18. David Greenhill 0-1

23. David Greenhill 0-2

37. Martin Boyle 1-2

83. David Gray 2-2

Ground: Links Park, Montrose

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Scottish Third Division

Position Montrose: 3

Position East Stirlingshire: 9

Gate: 327

Match Number in Scotland: 43

Goals: 140

Line up Montrose:

Gibson, Masson, Watson, Crawford, Campbell, Boyle, Winter (67. McCord), R. McIntosh, Johnston (78. Morton), L. McIntosh (58. Gray), Wood

Line up East Stirlingshire:

Hay, Jackson, Miller, Buchanan, Maxwell, Stirling, Greenhill, Hunter, Herd, Glasgow (67. Wright), Turner

Yellow cards:

Boyle, Masson, Gray (Montrose), Herd, Greenhill, Hunter (East Stirlingshire)



De foto's



Welkom in Montrose



De eens levendige haven ligt er nu maar verlaten bij



Standbeeld ter ere van de overleden vissers



Standbeeld van de held van Schotland en Noorwegen: Bamse



...



Heel wat info over Bamse en een kaartje van de Bamse Trail

Iets verderop in de duinen ligt zijn graf, met daarachter een lelijke fabriek

Verplcihte literatuur voor iedere Schotlandliefhebber



Montrose zelf was best een aardig stadje met een grote kerk



Een mooie bibliotheek



En een standbeeld van James Graham, de Markies van Montrose

Op het centrale plein zij je duidelijk huizen met gables, overgenomen uit Nederland

Ook hebben ze in Montrose een fetisj met schoorstenen. Hoe meer, hoe beter

Oké, dit kan toeval zijn

Hmm, het begint nu toch wel verdacht te worden

Koffiehuis?! Ze hebben hier ook een Nederlanders-fetisj

Het stadion was linksaf. Logisch

Maar echt diervriendelijk zijn ze er niet

Aan het eind van de straat is de grote gable-ingang al te zien

Toch wel erg leuk gedaan van de club. Pluspunten voor ze

De turnstiles

Tempting om met acht uur in een bus te zitten naar Annan. Voor de echte diehards geen probleem

De Main Stand uit 1992 deed me weinig

De North Terrace ook

Maar de Wellington Street End was wel genieten

Meer dan de Beach End in ieder geval

Oei, we gaan al beginnen

Nog even snel wat plaatje van en op de Main Stand

Uitzicht aan de linkerkant: een parkeerplaats, tuintjes en iets verderop de kerk van Montrose

Draai iets door en je ziet de Wellington Street End, met een gekke knik

Jaja, jullie zagen het goed. Verderop ligt er nog sneeuw op de bergen

Je hebt ook goed uitzicht op het veld, maar waarom speelt The Shire in dat lelijke oranje?

Aan de rechterkant heb je de Beach End, met huizen van waaruit je de wedstrijd goed kunt volgen

En natuurlijk iets verderop de zee

De stadionspeaker is geen grote man gelukkig

Deze meeuw vinckte mij, waarop ik hem vinckte: 1-1

Een van de vele kansen in de leuke wedstrijd

De ultra van Montrose, hoewel deze niet bezig was met filmpjes van zichzelf op Youtube te zetten

Schitterend, een typo en niemand heeft het ooit opgemerkt

Actiemoment

Rare lichtmasten, rare wolken en een kerkje op de achtergrond. Ik genoot

Net zoals van deze schoorstenen. Waarom zo veel? 

Aan de andere kant stond ook nog een vuurtoren. Helaas brandde hij nog niet

Deze turnstiles werden niet gebruikt

Ze komen uit Cheshire

...

Eenzame keeper met op de achtergrond grauwe huizen die schril afsteken tegen zijn oranje sokken

Eigenlijk is die Wellington Street End best een rare terrace

Montrose deed er nog alles aan om te winnen, maar het bleef 2-2

Deze mooie dag werd op Peenvogeliaanse wijze afgesloten met een heerlijke Indiër in Dundee


 

 

© 2005 All Rights Reserved.