End of an Era (1921-2010)

Morecambe v Macclesfield, een van de saaiste affiche op het eerste oog op deze zaterdag. De strijd tussen de M-en, zonder enige historie. De clubs kwamen elkaar in de Conference een aantal keer tegen en – na een pauze van 12 jaar nadat Macclesfield promoveerde uit de Conference – sinds twee jaar ook in League Two. Deze wedstrijd heeft voor de rest weinig bijzonders. Ik denk dat alleen Northampton v Bournemouth me minder aansprak van alle Leaguewedstrijden. Toch was er voor ons een speciale reden om juist op deze zaterdag voor deze wedstrijd te kiezen en niet voor een veel boeiendere wedstrijd als Stalybridge Celtic v Workington *kwijl*. Morecambe heeft namelijk besloten om zijn stadion Christie Park na 89 jaar in te ruilen voor een LEGO-bakje. Tijd dus om snel nog het oude stadion te bezoeken, voordat het nieuwe gedrocht er staat. Aangezien Morecambe niet echt naast de deur ligt, was het augustusweekje een ideale gelegenheid om er eens langs te gaan. Vandaar deze wedstrijd en wie weet zouden beide clubs ons wel verrassen met een wervelende voetbalshow.

Deze zaterdag was ook meteen de laatste in ons gehuurde huisje. Het was beter dan het eerste jaar, maar qua luxe blijft onze cottage van afgelopen jaar toch de beste. Positief was wel dat de bedden echt heel fijn waren. Ik had het bed wel in mijn tas willen stoppen om mee te nemen naar Tilburg. Volgens de TomTom was het zo'n anderhalf uur rijden naar Morecambe. We vertrokken rond elf uur, omdat we ook nog wel wat wilde gaan zien van het naburige Lancaster. Door dat idee kon echter snel een dikke streep, want zowat heel Engeland leek naar het Lake District te willen. Wederom stonden we lang in de file. Die files begonnen toch wel aardig hobbykostend te worden. Het ging zelfs zo sloom dat we Morecambe Bay ook konden vergeten. Jammer, want dat leek me wel aardig om te zien. Terwijl we Lancaster inreden zagen we een bord staan voor de eerstvolgende wedstrijd van Lancaster City. Het blijft vreemd dat die club ergens in de spelonken van het Engelse voetbal ronddoolt, terwijl de naburige dorpsclub al voor het derde seizoen in de League uitkomt. Zo zie je maar wat goed beleid kan doen voor een club.

Doordat we rechtstreeks richting Christie Park waren gereden, kwamen we toch nog zo'n twee uur voor de wedstrijd aan. Buiten wat rondlopende stewards was het allemaal vrij rustig. Een korte wandeling naar het stadscentrum was ook niet echt een succes, want Morecambe is nu niet echt een heel spannend plaatsje. De meest prominente winkel die er was, was de befaamde Bargain Booze. Een topwinkel natuurlijk, maar het zegt ook genoeg over het plaatsje. Terug bij het stadion waren de turnstiles nog dicht. Terwijl SJ zijn krantje ging lezen probeerde ik toch nog een rondje rond het stadion te maken. Echt makkelijk ging dat niet, want de achterkant van de Main Stand is zowat onbereikbaar. Ik kwam wel in een mooie Tokkiewijk terecht en zag daar onder andere het huis waar de in Engeland beroemde komiek Eric Morecambe tot z'n 26e heeft gewoond. Uiteindelijk kwam ik in de buurt van de achterkant van de tribune terecht, maar nog kwam ik niet echt dichtbij door allerlei hekken. Ach ja, ik had mijn dagelijkse beweging weer gehad.

Weer terug bij het stadion bleken de turnstiles al open te zijn. SJ was al naar binnen, want die had het krantenartikel over de pies bij Morecambe gelezen: The best pie, the overwhelming victor, the Tiger Woods of football pastries, was whisked up at Morecambe FC by the small local bakery Potts’ Pies. Morecambe are a tiny club with rickety old terraces at their Christie Park home, but their food is second to none. The huge meaty pies (baked from pure lard, I have since been informed) came on a full plate with thick gravy and mushy peas. The plate, rather than the traditional pie box, was worth the relatively cheap £3 price alone. It was splendid. If this wasn’t enough, they also, quite spectacularly, served hefty portions of Lancashire hotpot. If you’re going to eat food at a football club, make it Morecambe. Het bleek echter een scam te zijn. Een vettige pie werd overgoten met moddervette jus en het geheel weer afgemaakt met een massa groene snot. Als dit het lekkerste stadionvoer is van Engeland, zegt dat alles over de rest van de clubs. Wat een gore zooi.

Het stadion bleek van binnen er precies zo uit te zien zoals ik had verwacht: een schitterende, oude tribune en drie wat saaie terraces. Eigenlijk onbegrijpelijk dat de club per se wil verhuizen, want er is maar een moderne zittribune nodig om het stadion weer te laten voldoen aan de moderne tijd. Er is zelfs nog genoeg ruimte om dat te doen. Zowel achter de Main Stand als achter de Car Wash Terrace is genoeg plaats om zo'n tribune te bouwen. Ik vermoed echter dat de grond waarop het stadion staat nogal veel waard is en dat de club daarom naar een nieuw stadion vertrekt. Ik heb al tekeningen gezien hoe het eruit gaat zien en echt vrolijk word je er niet van. Het blijft iets raars dat Engelse lower leageclubs er niet in slagen om een nieuw stadion aantrekkelijk te maken. Het ene gedrocht is nog onaantrekkelijker dan de andere. Voorlopig dieptepunt lijkt te zijn bereikt met Shrewsbury en Colchester. Wat dat betreft heeft het nieuwe stadion van Morecambe nog als pré dat er terraces in komen, iets dat veel van die nieuwe LEGO-bakjes niet hebben.

Het was geen onaangename dag in Morecambe. Het zonnetje scheen lekker en terwijl we de dag ervoor nog bijna bevroren bij Airbus UK, waren we nu bijna aan het smelten. Langzaam was het stadion aan het vollopen, terwijl we aan het relaxen waren in de zon. Ineens zagen we een oude bekende binnenlopen. Het was Chrissie van C&U. Hij had SJ nog ge-sms't waar we zaten, maar die had die berichtjes wijselijk gegenereerd. Nu zaten we de hele wedstrijd met deze Fries opgeschept. Ondertussen stond de wedstrijd op het punt van beginnen. Eerst werden we nog getrakteerd op cheerleaders van een jaar of zes (een zware tegenvaller dus) en daarna op een hysterische mascotte. Christie the Cat (waarom geen garnaal, gezien de bijnaam van de club?) kwam er sympathiek over, maar bewoog zoveel dat het bijna onmogelijk was om hem op de gevoelige plaat vast te leggen. In totaal heb ik zestien foto's gemaakt van deze spring-in-het-veld en eigenlijk zijn maar twee foto's gedeeltelijk gelukt.

Met overdreven vuurwerk kwamen de spelers het veld op. Het logische gevolg was dat de spelers – nog compleet in shock – heel rustig aan de wedstrijd begonnen. Na acht op z'n minst aardige wedstrijden, leek dit een tegenvaller te gaan worden. De oorzaak was snel gevonden, want dat was onze Fries. Gelukkig voor hem greep de scheidsrechter in en gaf Macclesfield een penalty. Matthew Tipton, die we twee jaar eerder nog zagen scoren voor Hyde United (leve het onthouden van nutteloze feitjes), schoot hem erin en het brilstandspook was weer verdwenen. Chrissie mocht blijven leven. Daarna kakte de wedstrijd weer in, hoewel Morecambe de sterkere ploeg was. Met 0-1 gingen we rusten, klagend over de slechtste pot voetbal van deze week. Eigenlijk zijn we gewoon verwende nesten, want zolang het geen 0-0 wordt is het eigenlijk al goed.

Na de rust werd het rap 1-1. Michael Twiss, die volgens mij al 100 jaar bij Morecambe speelt, maakte een knap doelpunt. Ondanks dat beide clubs de drie punten hard nodig hadden, bleef de wedstrijd maar doorkabbelen. Pas na de 1-2 van Macclesfield gingen de Shrimpers echt druk zetten. Pas in de 81e minuut leverde dat de verdiende 2-2 op. Opnieuw werden we dus verwend met veel doelpunten. Het leek zelfs nog mooier te worden, toen Macclesfield de 2-3 maakte diep in blessuretijd. Helaas voor ons doelpuntengemiddelde werd hij afgekeurd. Alles bij elkaar was ik tevreden met de vier goals (voor de vierde wedstrijd op rij!) en het feit dat ik het stadion nog had gezien, voordat de sloophamers er aan te pas komen. Christie Park is dan wel geen juweeltje (op de Main Stand na), maar het is stukken beter dan dat nieuwe gedrocht. Tel daarbij de gemoedelijke sfeer en het aangename weer bij op en Morecambe was toch best een aardig uitje.