Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Morton2

Het verslag

        

A Great Renfrewshire derby

Het is altijd spannend als je een weektrip plant, waarin midweeks een bekerronde is. Nog spannender is het als je alles al vastlegt, maar er nog niet geloot is voor die beker. De beide weekenden waren zo ditmaal aantrekkelijk, dat we het wel aandurfden om alvast te boeken. Midweeks zou er namelijk zowel in Schotland als in Engeland voor de tweede ronde van de League Cup worden gespeeld. Het zou wel heel gek moeten lopen als er daar geen leuke potten uit kwamen rollen. Donderdag zou er ook nog een Europa League zijn, dus de kans de we een dag zonder voetbal zouden hebben, was wel heel klein. Ik hoopte dat we naar Schotland zouden gaan. Mijn ideale scenario was drie dagen in Angus, een county in het oosten van Schotland. Brechin op een dinsdag, Arbroath op een woensdag en dan Dundee United op een donderdag. Heerlijk. Helaas werden alle drie deze clubs al vroegtijdig uitgeschakeld. Rouwmoment.

Zelden ben ik zo zenuwachtig geweest op mijn verjaardag. Ditmaal niet voor de cadeaus die ik zou krijgen, maar omdat op 2 augustus ook de loting was van de Schotse League Cup. Met Aberdeen en Hibernian zaten er twee grote clubs in de pot (de top vijf deed nog niet mee) en met een beetje mazzel zouden die een uitwedstrijd loten tegen een mooie club. In principe was de loting perfect, want Hibs mocht tegen Berwick Rangers en Aberdeen tegen Dundee. Maar, je raadt het al, de twee grote clubs speelden uit. Sowieso viel de loting me wat tegen. Slechts drie duels sprongen er voor mij bovenuit: Ayr v Inverness (een avondwedstrijd op Somerset Park leek me wel wat), Clyde v Motherwell (away met de Motherwell lads is altijd leuk) en Greenock Morton v St. Mirren (de kraker van deze ronde).

Sinds mijn bezoek aan Greenock Morton v St. Johnstone, heb ik een zwak voor die club. Dat zwak is zelfs zo groot dat Morton mijn favoriete club op het eiland had kunnen zijn, mocht ik nog niet voor Celtic zijn geweest. Alles klopte tijdens ons bezoek destijds. Ik zat al tijden te broeden op een revisit, maar daarvoor wilde ik wachten tot er een grote tegenstander voorbij zou komen. Simpel gezegd zijn dat er maar drie: Celtic, Rangers en St. Mirren. Die eerste twee omdat de Old Firm in Schotland nu eenmaal altijd veel volk op het been brengt en die laatste omdat het de grote rivaal is. De wedstrijd tussen die twee heeft niet voor niets een eigen naam (Renfrewshire derby) en dat hebben wedstrijden alleen als ze iets voorstellen. Ik had de kans om in januari 2010 een vol Cappielow Park te zien. Morton had namelijk Celtic geloot in de Scottish Cup. Achteraf mocht ik blij zijn dat de vluchten te duur waren om te gaan, want anders was ik gegaan en had ik weer een P-P gehad. De wedstrijd werd namelijk afgelast.

Nu in augustus was die kans een stukje kleiner. Al meteen na de loting was er op internet volop discussie over de wedstrijd. Ik lees wel eens mee op Pie & Bovril, het grootste Schotse voetbalforum, en daar vlogen de fans van beide clubs elkaar al in de haren. Ze hadden er zin in,want het zou de eerste echte derby zijn sinds 2002. Destijds was het ook een pot in de League Cup, hoewel het toen om de eerste en niet de tweede ronde ging. Het werd een thriller op Cappielow Park, waarin St. Mirren na verlengingen met 2-3 won. Voor een wedstrijd in de competitie moeten we nog verder terug. In het seizoen 1999/2000 zaten beide clubs in de First Division. Het is een vierluik waar ze bij Morton niet met plezier op terugkijken, want ze verloren drie van die potten en speelden eenmaal gelijk. St. Mirren werd dat jaar kampioen en promoveerde naar de SPL.

Morton werd datzelfde jaar slechts achtste en was bezig aan een enorme neergang. Het jaar erop degradeerden ze en het jaar daarop weer. Voor het eerste in haar geschiedenis speelde Greenock Morton in de Third Division, een schande voor de club. Die werd snel weer uitgewist, want de club werd meteen kampioen en in de Second Division ging het meteen goed. Morton werd respectievelijk vierde, derde, tweede en eerste. In 2007 was Morton weer terug op haar natuurlijke niveau: de First Division. Daarin houden ze het nu al vier jaar vol. Tot nu toe eindigen ze iedere keer in het rechterrijtje, maar ze hebben nog geen enkele keer degradatieplay-offs hoeven spelen. Dit jaar is het doel om het linkerrijtje te halen. Morton heeft een redelijk selectie en moet in staat zijn om dat te halen, maar het mooiste moment van het seizoen kan zijn als ze St. Mirren een voet dwars zetten. Op een overwinning tegen de gehate rivaal wachten de fans al heel lang.

Met dat in het achterhoofd, reden we naar Schotland. Onderweg deden we Rossendale United en het Lake District aan. In Schotland was er ook nog tijd voor cultuur en bezochten we New Lanark, het utopische project van Robert Owen. Dat is best een aanrader, ook al heb je dat in een uurtje wel gezien. Het zorgde er wel voor dat we niet de mooie route langs de kust naar Greenock reden, maar dwars door de oude mijnwerkerstadjes van Lanarkshire. Dat was best een belevenis. We kwamen terecht in sommige van de slechtste gebieden van Schotland. Vooral Carluke was apart, om het op z'n zachts te zeggen. Helaas hebben we de lokale voetbalclub Carluke Rovers niet gevinckt, maar die staat nog op het verlanglijstje. Later hoorden we van de moeder van Andy, dat Carluke een soort Sint Willebrord is. In dat soort oorden kom ik graag, want daar maak je nog eens een keer wat mee.

Na een aantal van deze dubieuze oorden te hebben gevinckt, kwamen we in Glasgow aan. Daarna was het doorblazen naar Greenock. De vorige keer had ik weinig van de stad gezien en ik bleek weinig gemist te hebben. Zelfs het vinden van een eettentje was lastig. Uiteindelijk vonden we Tokyo Joe's en daarmee hadden we meteen het culinaire hoogtepunt van Greenock gehad. Wat wel positief is, is dat er ontzettend veel Ierse immigranten in de loop van de twintigste eeuw zich in Greenock hebben gevestigd. Dat betekende niet alleen veel Celtic-shirtjes op straat, maar zelfs een heuse Celtic-winkel in het centrum. Dat zijn dingen die ik graag mag zien. Ook de kleuren van Greenock Morton waren aanwezig in de stad, want iemand had een vlag van de club uit zijn raam gehangen.

Na het bunkeren, was het tijd om richting stadion te gaan. Dat was nog dicht, dus liepen we even de havendokken in, die tegenover Cappielow Park liggen. Het zag er mistroostig uit, maar volgens een aankondigingsbord zijn er plannen om de boel te pimpen. Alleen de investeerders zijn er nog niet. Jammer voor Greenock, maar natuurlijk mooi voor ons. Een voetbalstadion moet in een rauwe omgeving liggen en niet naast een of ander kek prestigeobject met hippe koffiebarretjes. Dat de wedstrijd populair was, bleek wel aan de rij mensen die voor de turnstile stond te wachten om naar binnen te gaan. Ze hadden bij Morton een speciaal tarief voor studenten. Waarschijnlijk alleen voor voltijders, maar dat ik dat niet ben is niet te zien op mijn kaart. Voor tien pondjes mocht ik naar binnen en zelden heb ik meer waar voor mijn geld gekregen als deze avond.

SJ stond ondertussen met zijn broek op z'n enkels. Die had Cappielow Park nog nooit bezocht en dit stadion was eigenlijk te pornografisch voor hem. Het is ook echt genieten. Mocht ik mijn ideale stadion samenstellen, dan zitten er veel elementen van Cappielow Park in. De oude Grandstand is mooi, de overdekte Cowshed aan de lange zijde is puur fapmateriaal, de onoverdekte Sinclair Street terrace achter de goal is heel aardig en de Wee Dublin End blijft helemaal genieten. Die laatste tribune heeft overigens die naam te danken aan het feit dat er achter die tribune een hele wijk met Ierse immigranten was gevestigd. Ironisch genoeg moest de club op een bepaald moment meer zitplaatsen hebben en dat hebben ze opgelost om de Wee Dublin End vol te gooien met witte bankjes. Uitgerekend bankjes van Ibrox, die afgedankt waren door Rangers.

De Wee Dublin End zou deze avond geopend worden, speciaal voor de fans van St. Mirren. Ik verheugde me daar al op, want die tribune vol zien staan, was bij voorbaat al genieten. We gingen op het gemakje tegen een crush barrier aanhangen om het stadion vol te zien lopen. Ondertussen hadden de chavs (eigenlijk moet ik neds zeggen, want we zijn in de omgeving van Glasgow), van beide clubs elkaar al gevonden en werd er flink wat over en weer geprovoceerd. Volgens de mannetjes uit Greenock aten ze in Paisley ratten in hun sociale huurwoningen en die rat werd zelfs gezien als een traktatie. Vreemd genoeg dachten de neds uit Paisley juist dat ze in Greenock graag die knaagdieren aten. Duidelijk een misverstand dus en dat werd opgelost door wankergebaren tegen elkaar te maken.

Een aantal van de mannetjes konden hun gevoelens niet kanaliseren en werden al voor de wedstrijd afgevoerd. Dat is mooi; dan kom je helemaal uit Paisley, sta je wat uit te dagen en ga je zo uit je plaat als iemand in een ander vak een aftrekgebaar maakt, dat je de wedstrijd niet kunt zien. Dat is het nadeel van een groot ego hebben, want als je dat niet hebt, lach je zoiets gewoon weg. Het was wel leuk om die banter over en weer te zien. Ik wist vooraf niet waar ik deze derby moest plaatsen en ook al is het geen Old Firm, de twee haten elkaar met passie. De oude mannetjes naast me waren ook de hele tijd aan het foeteren op alles dat uit Paisley kwam. Over St. Mirren gesproken, die club had twee Nederlanders onder contract en ze zouden allebei meedoen. De ene is wat bekender, Nigel Hasselbaink, dan de andere, Jeroen Tesselaar. Die laatste is een linksback die in de zomer van Telstar was overgenomen.

De wedstrijd begon meteen goed. Al snel waren er wat kansen over en weer, met Morton opvallend genoeg als sterkste ploeg. In de achtste minuut kwam St. Mirren uit haar schulp en dat leverde meteen een vrije trap op aan de rand van de zestienmeter. Gary Teale, die ik vorig jaar nog bij Southport v Sheffield Wednesday had gezien en daar continue Wigan Reject werd genoemd door een Southportse provocateur, ging achter de bal staan. Hij keek even waar de ruimte was en trapte de bal perfect in de kruising. SJ en ik baalden dat Greenock Morton achterstond, maar ook dat de wedstrijd nu wel gespeeld zou zijn. Gelukkig bleek dat mee te vallen. Morton bleek een ontzettend goed voetballende ploeg. Ik had verwacht dat ze hoofball gingen spelen, maar ze combineerden St. Mirren helemaal kapot. Het was bij tijd en wijle net Barcelona op een goede dag en Morton gingen met een 2-1 voorsprong rusten.

Helemaal onder de indruk gingen we in de rust alles eens analyseren. Eigenlijk klopte alles aan deze wedstrijd: het stadion, het voetbal en de sfeer. Ik had tot op dat moment 23 bekerwedstrijden in de UK gezien en nog nooit een bekerstunt meegemaakt. Bizar eigenlijk, want statistisch gezien had ik er tenminste toch eentje mee moeten maken. Maar deze avond leek perfect te zijn voor de eerste keer. We besloten in de rust van plaats te wisselen en in plaats van onder de Cowshed, gingen we op de onoverdekte Sinclair Street terrace staan. Zo stonden we achter de keeper van St. Mirren en we hoopten natuurlijk op nog wat goals van Morton. Verder konden we zo goed de redelijk volle Cowshed zien, altijd een mooi gezicht. Wat is het toch jammer dat de zitplaatsenmaffia zoveel macht heeft, want er is niets mooier dan een volle terrace.

In de tweede helft begon St. Mirren ijzersterk en van de 55ste tot de 66ste minuut, werd een 2-1 achterstand omgebogen in een 2-4 voorsprong. Verantwoordelijk hiervoor waren Steven Thompson en de twee Nederlanders. Thompson, geboren in Paisley, St- Mirren-fan en ex-speler van Rangers, Cardiff, Burnley en het Schotse elftal, scoorde de 2-2 na een assist van Hasselbaink en de 2-4 na een heel mooie voorzet van Tesselaar. De 2-3 scoorde Hasselbaink zelf, vanaf de elf meter. Dat was balen, maar opvallend genoeg bleef Greenock goed combineren en tien minuten voor tijd scoorde Jackson, opnieuw na een knappe actie, de 3-4. Er bleven maar kansen komen; St. Mirren schoot nog een keer op de lat en Morton kreeg in de vierde minuut van de blessuretijd nog een gigantische kans. We telden de 4-4 al, maar helaas. Wil je de goals zien, klik dan hier. Deze wedstrijd start op 4:20 en duurt tot 6:30.

Opnieuw geen bekerstunt, maar wat een wedstrijd was dit! Hij komt zeker in mijn top tien van beste wedstrijden die ik ooit gezien heb en als je het stadion erbij optelt, kan hij wel eens heel hoog eindigen in die lijst. In mijn Britse vincklijst is het zeker een top drie waard. Het enige dat jammer is, is dat ik nu nooit meer naar Cappielow Park kan. Beter dan deze avond gaat het nooit meer worden, dus is het beter om het bij deze herinnering te laten. Aan de andere kant is het toch wel verleidelijk om toch nog een keer te gaan als ze eens tegen Celtic spelen, want het stadion blijft een juweeltje en de club is prachtig. Na de wedstrijd reden we naar Uddingston, waar we de komende drie nachten bij mijn maat Andy zouden overnachten. Heerlijk, nog tot vrijdag in Schotland. De eerste dag was in ieder geval al meer dan geslaagd.



Het rapport

Het stadion:

Cappielow Park is mijn favoriete stadion in de UK, dus dat is altijd genieten. Eigenlijk klopt alles aan die ground; de oude hoofdtribune, de onoverdekte terracing voor de thuisfans, de grote terrace tegen de hoofdtribune en de Wee Dublin End, met zijn witte banken. Om dit stadion vol te zitten, was wel genieten met de zachte G. Eigenlijk moeten ze het vacuüm trekken en als museumstuk bewaren voor volgende generaties, maar het zal ongetwijfeld in de komende jaren plat gegooid gaan worden, want zo gaan die dingen nu eenmaal.

De wedstrijd:

Ooit zag ik Luton v Liverpool in de FA Cup en dat is de mooiste wedstrijd die ik ooit zag in de UK, maar deze Renfrewshire derby heeft die pot evenaart. Wat een mooie wedstrijd was het. Greenock Morton speelde echt geweldig en verdiende eigenlijk te winnen. Helaas werken dingen niet zo, maar om zo'n wedstrijd te zien in zo'n geweldig stadion was echt en voorrecht.

De omgeving:

Greenock is niet de mooiste stad van Schotland en dat is een eufemisme. Het is allemaal erg armoedig en vooral het zogenaamd hippe “Waterfront” is van een troosteloosheid die z'n weerga niet kent. Natuurlijk een perfecte omgeving om voetbal te zien. Tel daarbij op dat je de buitenkant van Cappielow Park amper kunt zien, doordat het zo ingeklemd ligt, en je hebt een klassieke Britse ground te pakken.

De sfeer:

Een derby met zo'n scoreverloop en je kunt al raden hoe de sfeer was: weergaloos. Zelfs The Buddies aan de overkant waren goed te horen, ook al had de tribune van hen geen dak. Er was ook continue banter over en weer en wat is echte sfeer toch een verademing in vergelijking met dat geforceerde ultragebeuren dat overal in Europa z'n lelijke hoofd begint op te steken.

Overall:

Ik krijg zelden kippenvel en al helemaal niet vaak van voetbal, maar tijdens deze pot stond het bij momenten duimendik op mijn huid. Echt alles klopte deze avond: het voetbal, de sfeer, het stadion, de goals. Op zulke momenten weet je dat je de mooiste hobby ter wereld hebt. Het is alleen jammer dat ik nu eigenlijk Cappielow Park nooit meer kan bezoeken, want beter dan dit gaat het nooit meer worden.



De statistieken

Greenock Morton v St. Mirren 3-4 (23/08/2011)

8. Gary Teale 0-1

17. Michael Tidser 1-1

27. Peter MacDonald 2-1

55. Steven Thompson 2-2

60. Nigel Hasselbaink 2-3 (pen.)

66. Steven Thompson 2-4

79. Andy Jackson 3-4

Ground: Cappielow Park, Greenock

Visits: 2

Season: 2011-2012

Competition: Scottish League Cup

Position Greenock Morton: 3 (First Division)

Position St. Mirren: 5 (SPL)

Gate: 4959

Match Number in Scotland: 33

Goals: 107

Line up Greenock Morton:

Stewart, McCann, Forsyth, Evans, McCaffrey, Tidser, Di Giacomo, Smyth, McGeouch (75. Jackson), O'Brian (88. Weatherson), MacDonald

Line up St. Mirren:

Samson, van Zanten, Mair, McAusland, Tesselaar, Goodwin, Thomson, McGowan, Thompson, Hasselbaink (69. McShane), Teale (72. Haddad)

Yellow Cards:

Weatherson (Greenock Morton), Mair (St. Mirren)



De foto's



Deel twee van ons tripje bracht ons in Schotland



Het opgeknapte Waterfront van Greenock



Wel een mooi uitzicht over de Clyde



Cultureel hoogtepunt van Greenock



Eerbetoon aan de boten die ooit zijn gebouwd in Greenock



Mooie Oostblokflat midden op een kruispunt



Dit mag ik graag zien



...



Deze meeuw gedroeg zich als een hooligan en richtte veel schade aan



Titan, een echt landmark in Greenock. Ook goed zichtbaar vanuit het stadion



Zo moeten de bijna verlaten pakhuizen ooit worden



En zo is het niet



Het affiche van vanavond



De Norseman Bar naast het stadion



Support your local



De clubshop



...



Vanaf de parkeerplaats hadden we al een mooi uitzicht op Cappielow Park en Titan



Al vroeg stonden er rijen voor de turnstiles. Cup Fever in Greenock



Het scorebord is P-P, vandaar dat er maar reclame voor is geplakt



De Grandstand



De Wee Dublin End



De Cowshed, waar wij de eerste helft stond



En ten slotte de Sinclair Street terrace, waar we de tweede helft zouden staan



...



De chavs/neds uit Paisley hadden de avond van hun leven



Cappie the Cat is en blijft een eindbaas



Volle terrace



St. Mirren had een mooi aantal fans meegenomen



De chavs/neds wilden door het lint (hahaha) gaan



Veel zwartkijkers op de heuvel. Dit aantal zou nog flink toenemen, naarmate de wedstrijd vorderde



Mannetjes komen het veld op



Neerlands Trots: Jeroen Tesselaar



1-1 en de vrouw vooraan beeldt puur geluk uit



Toch een mooi gezicht; zo'n terrace 



Tunnock's, de trots van Uddingston, was ook hier vertegenwoordigd



In de tweede helft liep St. Mirren helaas snel uit van 2-1 naar 2-4



...



Nog meer zwartkijkers, waaronder veel met een Celtic-shirtje aan



...



Laatste blik op Cappielow Park. Zal ik er nog ooit komen? Beter gaat het in ieder geval niet worden

 

 

© 2005 All Rights Reserved.