The Green Machine op Fir Park
Voor de start van het nieuwe seizoen had ik twee uitwedstrijden van Celtic op het lijstje staan. Zowel Dundee United als Motherwell waren reisdoelen voor het seizoen 2008/2009. Het moest natuurlijk wel goed vallen, dus niet doordeweeks of als Willem II een belangrijke wedstrijd moest spelen, maar het plan was er. Gulzig dook ik dan ook op de fixturelist toen die uitkwam. Het bleek dat de beide uitwedstrijden vlak na elkaar waren gepland. Ik moest een keuze maken en ik koos voor Motherwell. Dit had een extra reden, want ik zag dat Raith Rovers v East Fife op dezelfde dag was. Setanta kennende zou Motherwell v Celtic naar zondag gaan en een briljante combi stond dan al op het programma. Raith Rovers stond namelijk ook heel hoog op mijn lijstje.
Gelukkig gooide Setanta toch roet in het eten en bleef Motherwell v Celtic wel op zaterdag staan. Hij werd alleen vervroegd naar 12:30. Jammer, want nu kon ik Raith Rovers vergeten. Dan maar wachten op volgend jaar, als ze hopelijk gepromoveerd zijn en een kraker tegen Dunfermline gaan spelen. Ik kwam met iemand in contact met ene Andy voor deze wedstrijd. Hij was een Motherwellfan en die was van plan om na Motherwell v Celtic naar Albion Rovers v Dumbarton te gaan. Hij vroeg of ik wilde meerijden en dat leek me ook wel aardig. Ik had Cliftonhill, wat absoluut een dump is, al een keer gezien zonder wedstrijd, maar daar zou nu verandering in komen. Ik had nooit verwacht dat ik daar ooit nog een wedstrijd zou zien.
Motherwell v Celtic, een wedstrijd met een verleden. In 2005 stond deze wedstrijd namelijk ook op het programma op de laatste speeldag van het seizoen. Martin O'Neill had zijn afscheid aangekondigd en een overwinning zou genoeg zijn om de titel te pakken. Drie wedstrijden voor het einde bedroeg de voorsprong op de Rangers nog vijf punten, maar een nederlaag tegen Hibernian had ervoor gezorgd dat er nog maar twee punten over waren. Die twee punten bleken echter niet genoeg, want nota bene Celtic-fan (en zelfs huidige selectiespeler van de Bhoys) Scott McDonald zorgde met twee goals ervoor dat de 0-1 voorsprong teniet werd gedaan. De Rangers werden kampioen, voor de tweede maal in dit decennium en ook voor de tweede maal op de laatste speeldag. Fir Park was vanaf die dag een verdoemde plek.
Een paar maanden later opende Celtic de competitie toevallig tegen Motherwell. Opnieuw uit. Een paar dagen daarvoor had Celtic Europees misschien wel zijn smadelijkste nederlaag ooit geleden. Artmedia Bratislava had namelijk met maar liefst 5-0 gewonnen van Celtic. Celtic won de return nog wel met 4-0, maar dat was niet genoeg. Omdat het pas de tweede voorronde van de CL was, was het Europese avontuur van Celtic meteen al over. Gelukkig ondergaan de Huns dit jaar hetzelfde lot. Maar om terug te komen op de competitie. Celtic speelde op Fir Park met 4-4 gelijk tegen Motherwell. Negen doelpunten tegen in twee wedstrijden. Strachan werd meteen neergezet als onbenul, maar kreeg het uiteindelijk toch op de rails met Boruc als betrouwbare sluitpost. Celtic werd uiteindelijk met een indrukwekkende voorsprong kampioen en daar op Fir Park werd eigenlijk de grote ommekeer ingezet.
Fir Park was dus een ground die erg belangrijk is geweest in de recente historie van Celtic en dat maakt het extra speciaal. Komt nog eens bij dat er ook een speciale rivaliteit met Motherwell is. Goed, dat Rangers en Hearts rivalen zijn is bekend, maar ook Motherwell en Kilmarnock worden gezien als clubs die erg tegen de Rangers aanleunen. Het zijn ook clubs die liever van Celtic winnen dan van de Rangers (Aberdeen & Dundee United zijn voorbeelden aan de andere kant) en waar wel eens sektarische liederen worden gezongen. Al met al dus een erg beladen potje voetbal. Daar doen we het uiteindelijk toch allemaal voor.
Ik kwam al op een vrijdag aan in Glasgow en bezocht die dag het Schotse voetbalmuseum, Hampden Park en Shawfield (oude stadion van Clyde FC), maar uiteindelijk ging het toch echt om de zaterdag. Al vroeg vertrok ik richting Motherwell en het stadion had ik zo gevonden. Daar was het wachten op Andy (de Motherwellfan met wie ik naar Albion Rovers zou gaan) en Ray (een bevriende Brentfordfan die hij kende). Ik kon dus op het gemakje een rondje lopen en Fir Park beviel me wel van de buitenkant. Het was een stuk ouder dan ik had verwacht en het is mooi om te zien dat twee tribunes vernoemd zijn naar te vroeg overleden voetballers van de club (Phil O'Donnell & Davie Cooper). Ik zag trouwens bij het Celticvak iemand staan met tickets. Het was verleidelijk om er eentje te kopen, maar Andy had al tickets voor me geregeld. Dat werd dus weer een dag incognito tussen de thuisfans zitten.
Zo'n half uur voor de wedstrijd kwamen ze eraan. Andy had Ray nog opgehaald van het vliegveld in Edinburgh en het was wat druk geweest op de weg. We bleken op de tribune te zitten die ik het liefste op de foto had gezet, die met de anti-sigarettenslogan. Ach ja, niets aan te doen, want aan de overkant had ik ook niet graag gezeten. Dat was de oude Main Stand. De andere twee tribunes bleken te zijn vergeven aan de Celticfans. Om de hele handel eens goed op de foto te zetten zal ik nog een keer terug moeten gaan. Zeker geen straf. Ik heb al met een schuin oog zitten kijken naar de derby tegen Hamilton Academical, die toevallig in het weekend in februari wordt gespeeld waarin ook de Old Firm plaatsvindt. Ik zie al een leuke dubbel verschijnen.
Het stadion beviel me wel. Vier totaal verschillende tribunes die ervoor zorgden dat Fir Park een geheel eigen karakter had. Ik zag al wel meteen op welke tribune ik het liefst had gezeten, want de kleine stand achter een van de doelen was duidelijk de minst boeiende van de vier. De andere drie waren geweldig. Dit was echt een leuke plek om voetbal te kijken. Ik baalde dan ook dat Andy vertelde dat er vergevorderde plannen waren om te verhuizen naar een nieuwe locatie. Jammer dat ze in Schotland ook ineens bezig gaan met die nieuwe, saaie stadions, want het land is (in vergelijking met Engeland) toch wat minder fanatiek met het bouwen van gedrochten.
Het was vanaf 2001 geleden dat ik Celtic nog eens een keer goed had zien spelen in het echt. Destijds werd Ajax vermorzeld met 1-3. Sindsdien heb ik de Bhoys eigenlijk nooit meer een echt goede wedstrijd zien spelen. Goed, die 2-1 tegen de Rangers was natuurlijk geweldig, maar droomvoetbal was het niet. Voor de rest heb ik alleen maar moeizame overwinningen gezien of, erger, nederlagen. Vandaag zou daar echter verandering in komen, want vandaag zou de “Green Machine” goed draaien. Ik vertelde vooraf tegen Andy dat ik Samaras maar een prutser vond en dat ik baalde dat hij in de basis. Logisch dat die de wedstrijd van zijn leven speelde en continue gevaarlijk was. Mijn naam als kenner was meteen niet meer serieus te nemen.
Celtic wilde wraak voor de nederlaag tegen de Huns van twee weken eerder en vanaf de eerste minuut waren de intenties duidelijk. In de eerste vijf minuten waren er al drie kansen geweest die resulteerden in een doelpunt. De verloren zoon, Shaun Maloney, had de 0-1 erin gelegd. Ik was de enige persoon in ons vak die blij was. Het werd nog mooier toen het naar negen minuten 0-2 werd, dankzij een prachtige actie van Samaras. Dit kon wel eens een erg leuke middag gaan worden. Voor mijn gezelschap was dat niet echt het geval, want die begrepen niet hoe Motherwell zo slap kon verdedigen. Normaal is de verdediging een van de sterkste punten bij "The Steelmen", maar vandaag leken het een aantal prutsers bij elkaar. Het was een wonder dat het pas in de 24 minuut 0-3 werd. Ex-Well speler Scott McDonald maakte de 0-3 en nog nam Celtic geen gas terug. In het vak van Celtic was het een groot feest, maar opvallend genoeg bleven de fans van Motherwell ook achter de ploeg staan.
De kansen bleven zich opstapelen en vlak voor rust was het dan zover: Samaras maakte eindelijk de 0-4. Het ergste voor Motherwell was nog wel dat het niet eens geflatteerd was. In de rust hoorde ik vooral geklaag om me heen, maar al snel klaarde dat op doordat ze het over de aankomende UEFA Cup wedstrijd tegen Nancy konden hebben. Het was voor het eerst in twaalf jaar dat Motherwell weer eens Europees speelde en dat lieten ze niet verpesten door een enorme oorveeg van Celtic. Voor me zat zelfs iemand met een Motherwellshirt met als opdruk nummer 09 en de naam "Istanbul". Dit doordat de finale van de UEFA Cup in 2009 in Istanbul gespeeld zou worden. Genoeg zelfvertrouwen hebben ze daar in ieder geval wel, maar toen ik met hem sprak bleek het een soort parodie op de Rangers te zijn die allemaal shirts hadden laten drukken met "UEFA Cup winner" en nummer 08.
In het begin van de tweede helft zette Celtic nog even aan, maar na een aantal minuten geloofden ze het wel. Motherwell begon zelfs wat kansen te krijgen. Uiteindelijk leverde het nog twee doelpunten op. Mijn laatste wedstrijd die ik in Schotland had gezien was 2-4 geworden en nu was het dus opnieuw 2-4. Met deze kon ik alleen een stuk beter leven. Andy was ook redelijk tevreden met de tweede helft en gaf Motherwell nu wel een kans in Frankrijk. Na de wedstrijd was het snel naar de auto toe om richting Coatbridge te rijden voor Albion Rovers v Dumbarton. Alles bij elkaar was het een leuke wedstrijd geweest en ik kijk ernaar uit om Fir Park nog een keertje te bezoeken. Het stadion deed erg authentiek aan, de sfeer was top aan beide kanten en de wedstrijd was ook erg goed. Zo hoort een voetbaltripje te zijn.
Site Navigation 
