Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Motherwell2

Het verslag

  

“Who’s the Pride of Lanarkshire?”

 

Langzaam werd ik wakker in het horrorhostel. Ik had het overleefd, mijn rug was kapot en ik was nog vermoeider dan toen ik op dit bed ging liggen, maar ik kon het tenminste nog navertellen. Tijd om mijn telefoon te pakken. Ik had een aantal berichtjes ontvangen, maar een had mijn bijzondere interesse. Het was een berichtje van Andy, die aangaf dat de kans dat Queen of the South doorging 50/50 was. Aangezien je in de buurt van Dumfries niet echt alternatieven hebt besloot ik hem even te bellen. Andy stelde Kilmarnock, Dundee United of Hearts voor, maar dat zag ik niet zitten. Kilmarnock en Dundee United wil ik graag zien met Celtic en een revisit naar Hearts is alleen interessant in het Celticvak of in de derby tegen Hibernian. Partick Thistle v Dunfermline leek me wel wat, maar Andy zei dat daar geen hond op af zou komen. Achteraf gezien jammer, want het werd 2-3 met een thriller einde.

 

Motherwell v Hamilton leek me ook wel wat; een Lanarkshire derby en de kans om de "Keep Cigarettes Away from the Match-tribune" op de foto te zetten. Ik had me de vorige keer uitstekend vermaakt bij Motherwell en het leek me wel leuk om er opnieuw naartoe te gaan. Toevallig was het op de kop af vijf maanden geleden dat ik er de vorige keer was. Andy, die een seizoenskaart heeft bij Motherwell, zou me op gaan halen en we zouden proberen om nog een rondleiding te krijgen bij het stadion. Zodoende kon ik de oude Main Stand eens goed van binnen bekijken. Bij de Starbucks werd ik opgehaald en we reden richting Uddingston, een voorstadje van Glasgow, om Stuart, de broer van Andy, op te halen. Het is erg lastig als je die twee ziet, want het is bijna een identieke tweeling. Ik kreeg wat foto's te zien van het stadion van Inverurie Loco Works, waar Motherwell een paar dagen terug een bekerwedstrijd had gespeeld. Het was vrij klein, maar Vinckie zou het geweldig hebben gevonden.

 

Na wat te hebben bijgepraat over het Nederlandse en Schotse voetbal vertrokken we naar Fir Park. Het kwam me allemaal weer bekend voor, terwijl we het stadion naderden. De tent waar ik destijds Irn-Bru gingen halen gingen we nu ook binnen. We kochten wat broodjes en, uiteraard, Irn-Bru. Iedere keer als ik dat drankje drink, ook al is het in Nederland, heb ik het gevoel dat ik in Schotland ben. Het is eigenlijk mierzoet en slecht voor je tanden, maar het hoort echt bij mijn Schotse voetbalbeleving. Net zoals de "Scotch Pie", die ik ook zeker weer een naar binnen zou gaan werken deze middag. Ik had er zin in. Tot de promotie van Hamilton afgelopen seizoen was deze Lanarkshire Derby slechts driemaal gespeeld in twintig jaar. Tweemaal in de Scottish Cup van 1997 (Motherwell won uiteindelijk de replay) en eenmaal in de League Cup van 2005 (Motherwell won met 2-1). Dit seizoen waren beide clubs elkaar al drie keer tegengekomen. In de competitie wonnen beide clubs in eigen huis met 2-0, maar in de League Cup zorgden de Accies voor een sensatie door in de blessuretijd met 1-2 te winnen. Motherwell had dus iets recht te zetten vandaag.

 

Aangekomen bij Fir Park was het nog erg rustig allemaal en Andy sprak een clubfossiel aan. Deze man was in de negentig en uitgeroepen tot beste Motherwellfan van de twintigste eeuw. Hij kon wel een rondleiding regelen en wilde hem zelfs geven aan mij. Andy en Stuart mochten niet mee, want van de bewaking mocht er maar een iemand mee. Een beetje gênant was het wel, want ik zou nu in ruimtes komen waar de twee echte Motherwellfans nog nooit waren geweest. De rondleiding zelf was geweldig, want ik kwam in de meest obscure kamertjes, waar allerlei relikwieën in stonden. Het mannetje zelf was een mooie ouwehoer, dus ik kreeg veel informatie. Van de teams die de Scottish Cups wonnen tot aan de tour door Zuid-Afrika in 1931 en van Ian St. John tot aan Phil O'Donnell. Ik wist al wel wat van de club, maar na deze rondleiding weet ik er alles van. Ik werd nog aan enkele oud-spelers voorgesteld, zoals John Wark. Heel gek, want ik was net vijf minuten daarvoor nog in de lounge geweest die naar John Wark was genoemd. Aan het bestuur werd ik ook voorgesteld als een fan van Motherwell uit Nederland. Ik stamelde wat over Mitchell van der Gaag en Robert Maaskant en kwam ermee weg.

 

Uiteindelijk kwam ik weer buiten en moest ik wennen aan het daglicht, want het was allemaal erg donker daar in die tribune. Over die tribune gaat trouwens nog een mooie anekdote. Tegenwoordig heet hij de Phil O'Donnell stand, vernoemd naar de vorig jaar tragisch overleden ex-aanvoerder. Toen de tribune werd gebouwd was de naam echter gewoon Main Stand, maar onder de fans had hij de bijnaam Fucking Board Stand. De tribune was namelijk gebouwd met het geld dat het bestuur had ontvangen voor twee van zijn beste spelers ooit. Ian St John & Pat Quinn werden namelijk verkocht aan het Liverpool van Bill Shankly. Het bestuur vulde zijn zakken goed door die transfer en hoopte de fans rustig te krijgen door een mooie, nieuwe tribune te bouwen. Dit pikte dit niet en de tribune werd geboycot door de fans. Zelfs vandaag de dag willen veel ouderen fans niet op deze stand zitten, doordat ze er zo'n negatieve herinneringen aan hebben.

 

Andy en Stuart wilden meteen alle foto's zien die ik had gemaakt. Helaas was het op veel kamers zo donker dat de foto's wazig waren. Toch waren ze erg jaloers. Ik wilde het goed maken door ze op een pint te trakteren in de social club tegenover het stadion. Het was een mooie pubs, met overal de opvallende clubkleuren en relikwieën van de club. Er kwam nog een mooi figuur naar ons toe die helemaal buiten zinnen was van geluk. Het bleek dat, op de dag dat Motherwell naar Inverness moest, Airdrie United tegen Ross County zou spelen. Dingwall ligt dicht bij Inverness en beide supportersgroepen zouden dezelfde trein moeten hebben. Waar Hamilton sportief de concurrent is van Motherwell is het Airdrie op supportersgebied. Airdrie United, met zijn extreem-rechtse fans, lag in de jaren tachtig vaak overhoop met de Saturday Service, een hooligangroep van Motherwell. Tot op de dag van vandaag zijn wedstrijden tussen beide clubs, ook al komen ze niet zo vaak voor, extreem beladen. Het mannetje wat bij ons aan tafel kwam om dat te vertellen was zo'n oude jaren tachtig hooligan en die was mensen aan het ronselen om mee te gaan met de trein. Ik ben benieuwd hoeveel hij er vindt, want als ik zo om me heen keek waren er weinig zware jongens aanwezig vandaag.

 

Met nog een uurtje te spelen was het tijd om een andere pub op te zoeken, want schijnbaar zat er ook eentje in de Davie Cooper Stand die erg gezellig was. Ik kwam er veel vrienden van Andy tegen en kreeg continue drank aangeboden. Veel van die gasten waren ook Schotlandfans en ze waren van plan om Haarlem v FC Omniworld te bezoeken de dag voordat Nederland v Schotland gespeeld gaat worden in de ArenA. Ze vroegen zich alleen af waar de Omniworld vandaan kwam, want dat vonden ze een vreemde naam. Ik overweeg zelf om ook af te reizen naar Haarlem voor deze wedstrijd, want het lijkt me wel grappig om een paar honderd Schotse fans te zien bij deze wedstrijd. Komt nog eens bij dat Haarlem een van de vier profclubs in Nederland is die ik nog nooit heb bezocht, dus dat is twee vliegen in één klap.

 

Wat wankel liepen we een paar minuten voor de aftrap het stadion in. Ik ben duidelijk niet gewend aan alcohol, maar door de kou was ik gelukkig snel weer nuchter. Het zou ook zonde zijn om deze derby niet helemaal bewust mee te maken. Dankzij de politie mochten de meegereisde Accies niet op de lower tier van de South Stand plaatsnemen. Ze werden bovenin weggestopt, wat natuurlijk nadelig was voor de sfeer. Doordat die South Stand zo groot is, leek het alsof Hamilton niemand had meegenomen. Dat viel eigenlijk nog wel mee, want er waren zo'n 700 Accies uit Hamilton gekomen. Voor een club die een paar jaar geleden zoveel fans bij thuiswedstrijden trok was dit natuurlijk dan gewoon een net aantal. Toch werden ze door dit lage aantal fans belachelijk gemaakt door Motherwell. Buiten dit was er wel wat banter over en weer, maar een echt heel beladen derby was dit niet. Dat merkte je eigenlijk aan alles. Bij Motherwell namen ze de Accies niet echt serieus, terwijl beide steden zo dicht bij elkaar liggen. Ook verslaan ze graag de Old Firmclubs, maar die zijn dan weer te groot voor Motherwell. De meest gehate club bij Motherwell, Airdrie United, is eigenlijk ook weer te klein voor Motherwell. Maar door het feit dat van de 1000 fans van Airdrie er 800 helemaal gestoord zijn, nemen ze deze club wel serieus. Hopelijk komen ze elkaar volgend jaar tegen in de beker en dan het liefst bij Airdrie. Dan ben ik zeker van de partij.

 

Ondertussen kwamen de spelers op, op een veld dat de naam veld niet mocht dragen. Het was werkelijk een drama; spekglad, weinig gras en veel modder. Motherwell heeft geen veldverwarming, wat ze weer een fikse boete gaat opleveren, en nu de bovenlaag was ontdooid werd het er niet beter op. Goed voetbal zou vandaag zo goed als onmogelijk zijn en dat vond ik eigenlijk welk mooi. Een derby moet namelijk bestaan uit slecht voetbal en hard spel. Daar leende dit veld zich uitstekend voor. Vooral Hamilton was hierdoor in het nadeel. De Accies waren de ploeg in vorm, want ze hadden van de laatste zes wedstrijden er vijf gewonnen en eentje gelijkgespeeld. Als een speer ware ze vertrokken uit de degradatiezone en de mannen van Billy Reid werden vooral geroemd door hun "passing game". Met name de twee Jamessen (McArthur en McCarthy) waren echte voetballers, die op het middenveld het spel verdeelden. Vandaag zou dat wel eens lastig kunnen worden door het horrorveld. Vooral Hamilton was hierdoor in het nadeel. De Accies waren de ploeg in vorm, want ze hadden van de laatste zes wedstrijden er vijf gewonnen en eentje gelijkgespeeld. Als een speer zijn ze vertrokken uit de degradatiezone en de mannen van Billy Reid werden vooral geroemd door hun "passing game".

 

Het gekke was dat Hamilton, ondanks het veld, toch het beste van het spel had. Als keeper Smith er niet had gestaan, had het na een half uur al 0-3 gestaan. Motherwell viel me zwaar tegen, want die kwamen amper in de zestienmeter van de Accies. Zowel James McArthur als James MacCarthy vielen op door hun goede spel. McCarthy trok zich weinig aan van de Motherwell-fans op de tribune die hem continue uitfloten. Dit omdat McCarthy begin dit jaar ervoor had gekozen om voor Ierland uit te gaan komen in plaats van Schotland. Dit was geen beslissing die op veel bijval kon rekenen, want McCarthy is het grootste talent van zijn lichting. Een aantal jaar ervoor had ook Aiden McGeady ervoor gekozen om voor Ierland uit te komen en die wordt daardoor ook in ieder stadion uitgefloten. Het is ook wel zuur dat twee van de grootste talenten van Schotland ervoor kiezen om voor het land te spelen waar hun grootouders vandaan kwamen.

 

Het leek erop dat het, ondanks de kansen voor de Accies, 0-0 zou worden. Vervelend voor mijn doelpuntenmoyenne, maar goed voor mijn portemonnee. Ik had namelijk voor de wedstrijd bij Coral ingezet op zowel een 0-0 hier in Motherwell als een 0-0 de volgende dag. Ik zat al te verzinnen wat ik met het geld zou gaan doen, totdat David Clarkson het op zijn heupen kreeg. Geheel tegen het spelbeeld in scoorde hij de 1-0 voor Motherwell in de blessuretijd. Mijn geld kon ik vergeten, maar ik kon wel meejuichen als een echte Well-fan. Ik werd meteen getrakteerd op een "Scotch Pie" in de rust, dat was genieten geblazen. In de rust was er ook tijd om even bij te praten met de mannetjes die ik de vorige keer had ontmoet. Ze waren allemaal onder de indruk van Feyenoord en hun extreme geweld. Motherwell speelde namelijk tegen Nancy in de UEFA Cup en daar aangekomen werden ze ook heel strak gehouden. Dit puur omdat het eerder tegen Feyenoord ook flink uit de hand was gelopen en Motherwell, met zijn 3.000 meegereisde fans, ook al gevaar werd gezien.

 

Na de rust was de wedstrijd iets meer in evenwicht. Zowel de 2-0 als de 1-1 kon ieder moment vallen. Het spel was nog steeds wel erg slecht, met veel lange ballen en lompe overtredingen. Opnieuw was duidelijk dat in het team van Hamilton veel meer voetbal zat, maar Motherwell compenseerde het nu wel met veel strijd. Reuzekansen, zoals in de eerste helft, kregen de Accies niet meer. Motherwell daarentegen kreeg, vaak door toeval, wel een paar aardige mogelijkheden. Keeper Cerny van Hamilton bewees echter waarom hij in januari uitgeroepen was tot "Player of the Month", want iedere keer reageerde hij attent. Het slotoffensief van de Accies viel wat tegen, hoewel ze misschien wel een penalty hadden mogen krijgen. Dat gebeurde niet en het bleef 1-0. Motherwell trok in de vierde ontmoeting tussen beide teams dit seizoen, de stand weer gelijk. Allebei hadden ze er nu twee gewonnen.

 

Ondanks dat het op papier niet zo'n beladen derby was geweest had ik me erg goed vermaakt. De sfeer was uitstekend, ik had veel strijd gezien, Fir Park blijf ik een erg leuk stadion vinden en het was gezellig om al die Motherwell-fans weer eens te zien. Ik blijf voor Celtic, maar een uitwedstrijd met Motherwell lijkt me ook leuk om eens mee te maken. Het is misschien wel een goede mogelijkheid om eens binnen te komen op Ibrox, want met Celtic gaat dat toch niet lukken gezien de kaartjesschaarste voor die wedstrijd. Een uitje met Motherwell is dan een mooi alternatief, want met die mannetjes kun je wel lachen. Hibernian en Aberdeen zijn leuke alternatieven om bij te gaan zitten in Ibrox, maar bij die clubs ken ik niemand wat het meteen minder gezellig maakt.

 

Na de wedstrijd ging ik nog met Andy mee naar zijn lokale pub in Uddingston. Het bleek een pub te zijn met Hunnensympathieën, want er hingen wat foto's van die foute club daar aan de muur. Het was er wel erg gezellig, want er waren enkele vrienden van hem. Uiteraard kreeg ik de standaardvragen over de coffeeshops en 'the red light district'. Uiteraard naaide ik de zaak nog wat verder op en komend voorjaar komen er in ieder geval twee over om het eens in het echt te gaan bekijken. Ik vertelde maar niet dat de Grefo-regering van ons alles wil verbieden, want ze hadden zoveel verwachtingen van Nederland dat ik ze maar in de waan heb gelaten. Ondertussen kreeg ik een sms'je van Milco dat hij was aangekomen in Glasgow. Na Watford v Chelsea te hebben afgekeken, bracht Andy me terug naar het hostel.  Mijn tweede Motherwell-trip zat er weer op, nu was het uitkijken naar de Old Firm van de volgende dag en een avondje stappen in Glasgow.



Het rapport

Het stadion

Heel gek om binnen vijf maanden opnieuw op Fir Park te staan. Toch kreeg ik een compleet andere indruk van het stadion, dankzij de rondleiding die ik kreeg van het oude mannetje. De Phil O'Donnell Stand bleek veel geheimen te hebben en dat was erg leuk om te zien. Ook kon ik nu eindelijk de "Keep Cigarettes Away From The Match Stand" op de gevoelige plaat vastleggen. Een levensdoel was vervuld.

De sfeer

Waar het de vorige keer "electric" was, was het nu wat tammer. Je merkte wel dat het een echte derby was, maar vooral vanuit de kant van de Accies was er veel haat richting Motherwell. Het was duidelijk te merken dat Motherwell toch echt de grotere club was, maar toch konden ze het niet nalaten om regelmatig duidelijk te maken dat zij "The Pride of Lanarkshire" waren. Jammer was dat de autoriteiten hadden besloten om de Accies op de upper tier neer te zetten i.p.v, de lower toer, want dan was de sfeer nog beter geweest.

De wedstrijd

Het veld was eigenlijk onbespeelbaar. De veldverwarming van Motherwell was kapot en het veld zag er niet uit. De volgende dag stond er dan ook in de krant dat het veld zo slecht was dat je zelfs je hond er nog niet uit zou laten, en dat was een juiste omschrijving. Van goed voetbal was da ook geen sprake. Het lukte amper om een bal over de grond te passen, doordat de bal overal heen stuiterde. Na vijf minuten was dat alle spelers ook duidelijk en werd er alleen nog maar "hoofball" gespeeld. Hierdoor werd het meteen een echt derby.

De omgeving

Idem als de vorige keer, want Motherwell is in die vijf maanden verhuisd, dus ligt Fir Park nog steeds in een woonwijk, waardoor het er aantrekkelijk is voor projectontwikkelaars om op het terrein van het stadion woningen neer te zetten. Doordat het zo in een woonwijk ligt heeft het stadion wel veel uitstraling. Vanuit de tuintjes van de mensen kun je zo naar binnen kijken. Het krantenwinkeltje tegenover het stadion zal er wel van balen als de club gaat verhuizen, want nu hebben ze daar tweewekelijks een flinke omzet en die zal dan verdwijnen.

Overall

Het was jammer dat Queen of the South niet doorging, vooral omdat het veld uiteindelijk toch werd goedgekeurd. Met Motherwell v Hamilton als alternatief zag ik gelukkig toch iets leuks. Rondom de wedstrijd was het erg gezellig met de maten van Andy en ook na de wedstrijd was het weer erg leuk. Ik sluit dan ook zeker niet uit dat ik Motherwell in de toekomst nog vaker ga bezoeken, want het gebeuren rondom een voetbalwedstrijd begint me steeds meer aan te spreken nu ik daar wat kennissen heb zitten. Volgend jaar maar eens langsgaan tegen de Rangers, dan kan ik volop meesupporteren voor Motherwell.



De statistieken

Motherwell v Hamilton Academical 1-0 (14/02/2009)

45. David Clarkson 1-0

Ground: Fir Park, Motherwell

Visits: 2

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Premier League

Position Motherwell: 7

Position Hamilton Academical: 8

Gate: 5917

Match Number in Scotland: 13

Goals: 40

Line up Motherwell:

G. Smith, Quinn, Craigan, Reynolds, Hammell, D. Smith (82. Fitzpatrick), Klimpl (86. Lasley), Hughes, O'Brien, Sheridan, Clarkson (90. Murphy)

Line up Hamilton Academical:

Cerny, Canning, McLaughlin, McClenahan, Swailes (67. McGowan), McArthur, Neil, McCarthy, Easton, Deuchar (66. Offiong), Mensing (81. Thomas)

Yellow Cards:

Quinn (Motherwell), McArthur, Easton (Hamilton Academical)



De foto's

En daar sta je dan precies vijf maanden later opnieuw voor Fir Park

Het heiligdom van Motherwell, waar al de belangrijke bekers staan

Een compilatie van de twee teams die de Scottish Cup wonnen

De plek waar de spelers en trainers hun clichés uitbraken na de wedstrijd

Hier mocht ik niet in van de manager. Gelukkig maar, naakte mannen hoef ik toch niet te zien

Foto's van vier van de grootste Motherwellspelers ooit. Alleen nummer twee is me onbekend

Eindelijk, de "Keep Cigarettes Away From The Match-Stand" op de foto

De Davie Cooper Stand is mijn minst favoriete tribune hier op Fir Park

De South Stand blijf ik leuk vinden. Vooral omdat hij zo hoog is in vergelijking met de rest

Op de Phil O'Donnell Stand met luxe stoeltjes voor de bobo's

De persmuskieten moeten het met houten stoeltjes doen, ergens bovenin

Geile floodlight

Het veld was dramatisch. Goed voetbal was niet mogelijk, dus veel strijd deze dag

Ik vond het heel gek dat de Accies helemaal bovenin waren gezet. Sfeertechnisch een stuk minder

De teams komen het veld op in hun typische shirts

De Accies waren sterker in de eerste helft, maar vlak voor rust komt Motherwell op 1-0

Het werd donker, dus de floodlight ging aan

Deze nazi's kreeg veel beledigingen over zich heen...

... maar James McCarthy kreeg er nog meer te horen

Uiteindelijk eindigde deze wedstrijd vrij worstelen in een 1-0 overwinning voor Motherwell

Tot vreugde van de fans van de Steelmen

Eerst elkaar verrot schoppen en dan feliciteren. Rare jongens, die Schotten



Het Accies-vak was erg rap leeg na de wedstrijd. Uiteindelijk hebben ze dan toch een keer verloren


 

 

© 2005 All Rights Reserved.