Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Motherwell3

Het verslag

    

 

Faddy v The Thumb

 

De laatste Schotlandtrip van het seizoen beloofde een knaller te worden. Soms vervloek ik de tv, omdat ze wedstrijden naar onmogelijk tijdstippen verzetten. Dan schreeuw ik heel hard: “Against Modern Football”. Maar soms ben ik ze ook heel dankbaar en dan houd ik me heel stil. Dit weekend was er zo een. De Dundee derby ging naar zondag en Motherwell v Hibs naar vrijdagavond dankzij ESPN en Sky. Met daarnaast nog Arbroath v Queen of the South op zaterdag was dit op papier een van de mooiste trips ooit. Het enige dat ons nu nog dwars kon zitten waren P-P’s en rukwedstrijden. Maar ja, dat heb je zelf niet in de hand. De randvoorwaarden waren in ieder geval in orde.

 

Motherwell v Hibernian was de opener van ons weekend. Voor mij zou het de derde keer zijn dat ik Fir Park ging bezoeken. Niet erg, want het is een leuk stadion en ik ken redelijk wat mensen bij Motherwell. Hibs is ook een aardige tegenstander. Voor een pot tegen St. Mirren of St. Johnstone was ik niet al op vrijdag vertrokken, maar Hibernian is altijd wel leuk om te zien. Een garantie op doelpunten ook, want de vijf voorafgaande Motherwell v Hibernian’s leverden maar liefst dertig doelpunten op. Geen onaardig gemiddelde. Een van die potten was een 6-6, in 2010. Na 65 minuten stond het 2-6 en veel mensen besloten alvast te vertrekken. Die hebben dat moeten berouwen, want tien minuten later stond het 5-6. De 6-6 wilde maar niet vallen. In de 87ste minuut miste Motherwell nog een penalty en leek Hibs toch te gaan winnen. Maar diep in de blessuretijd scoorde Lukas Jutkiewicz alsnog de 6-6, een wereldgoal. Zoek maar eens op Youtube. Een betere manier om deze wedstrijd af te sluiten was er niet.

 

Motherwell v Hibernian is ook een duel tussen twee van de Traditionsvereine van Schotland. Eigenlijk kun (of kon nu Rangers Sevco is geworden) je het Schotse voetbal heel simpel indelen: de top is Celtic/Rangers, dan komt het trio subtoppers Hearts/Aberdeen/Hibs (wonnen alle drie viermaal de titel) en dan heb je Motherwell/Dundee United/Kilmarnock/Dundee, clubs die allemaal ooit eenmaal de titel wonnen en een redelijk achterban hebben. Dit seizoen falen de drie grootste subtoppers. Uiteindelijk hebben ze zelfs alle drie de split niet gehaald en spelen ze in de degradatiegroep, terwijl kleine clubs als Inverness Caledonian Thistle, promovendus Ross County en St. Johnstone wél in de kampioenspoule spelen. Motherwell overigens ook. The Steelmen zijn op weg naar plek twee en opnieuw een avontuur in Europa.

 

Een van de dingen waar ik naar uit keek, was om James McFadden a.k.a. Faddy weer in een Motherwell-shirt te zien. De aanvaller is een legende bij de club, speelde er in de jeugd en drie seizoenen in het eerste, en besloot halverwege februari tot het eind van het seizoen te tekenen. McFadden kampt namelijk al jaren met blessures en had daarom geen club. Hij is pas dertig, maar heeft al een mooie carrière achter de rug. In 2003 vertrok hij naar Everton en Birmingham City besloot vijf jaar later vijf miljoen pond voor hem neer te leggen. De eerste twee seizoenen waren een succes, maar daarna begonnen de blessures. De laatste drie seizoenen speelde McFadden maar 14 wedstrijden voor respectievelijk Birmingham City, Everton en Sunderland. Eind januari liep zijn contract af bij die laatste club en hij ging trainen bij Motherwell om zijn conditie op peil te houden. Niet veel later besloot McFadden een contract tot het eind van het seizoen te tekenen.

 

In Motherwell werden ze helemaal gek van vreugde. Hij is daar een soort God. Mijn Schotse maten waren dan ook uitzinnig toen ze het nieuws hoorden. Veel van hen zijn ook groot fan van het Schotse elftal en daar heeft McFadden het altijd goed gedaan. Zijn meest bekende doelpunt was de enige treffer tijdens Frankrijk v Schotland in 2007. Schotland maakte het Frankrijk en Italië, een jaar eerder nog de finalisten van het WK, erg lastig in de kwalificatiepoule. Uiteindelijk haalde Schotland het EK net niet doordat ze tegen Georgië verloren. Typisch Schots weer. McFadden was die hele kwalificatiereeks enorm in vorm. Maar door zijn blessures is ook zijn laatste interland al weer heel lang (2010) geleden. Het is te hopen dat McFadden weer in vorm komt, want het huidige elftal kan wel een speler zoals hem gebruiken.

 

Ik was blij McFadden aan het werk te kunnen zien, maar ook Hibs heeft een held van mij rondlopen: Leigh Griffiths. Ik zag Griffiths, als speler van Dundee, voor het eerst aan het werk in de finale van de Challenge Cup. We stonden tussen The Dees en zagen Inverness op 0-2 voorsprong komen. Dundee kwam geweldig terug, onder aanvoering van het duo Griffiths en Harkins, en won met 3-2. Ik heb Griffiths toen nog over zijn hoofd geaaid tijdens het feest na afloop. Sindsdien ben ik hem altijd blijven volgen. Na Dundee ging hij naar Wolves en zowel vorig als dit seizoen huurt Hibs hem. Griffiths en Hibernian is een perfecte combinatie, want Griffiths komt uit Leith (de wijk in Edinburgh waar Hibernian speelt) en is een groot fan van de club. Hij scoort als een gek voor The Hibees en is momenteel met twintig doelpunten topscorer in de SPL.

 

Maar Griffiths heeft ook nog een andere kant. Hij is namelijk nogal marginaal en liet zich al een paar keer helemaal gaan op Twitter. Zo kreeg hij al eens een boete voor een racistische tweet en werd afgelopen januari opgepakt in de Tesco, omdat hij een fles water en Lucozade had gejat. Daarvoor moet hij in augustus voorkomen. Doordat Griffiths zo makkelijk hapt, proberen fans van de tegenstander hem altijd op te naaien. En dat lukt nogal goed. Griffiths heeft wat weg van een duim (Google: Leigh Griffiths + thumb en je ziet het zelf). Het lied: “He looks like a thumb! He looks like a thuuuuuuuuuuuuuumb! Leigh Griffiths! He looks like a thumb!” is dan ook regelmatig te horen in de Schotse stadions. Ook wordt er regelmatig een duim opgestoken in zijn richting. Tijdens de derby tegen Hearts deed een heel vak dat en Griffiths wilde ze toen te lijf gaan. Met Griffiths op het veld leek vermaak dus wel gegarandeerd.

 

De vorige twee keren dat ik Motherwell vinckte, heb ik niets van de stad zelf gezien. Dit keer kon dat wel, omdat we erg vroeg waren. Eerst bezochten we het graf van Celtic-legende Jimmy Johnstone, dat niet ver van Motherwell ligt. De stad zelf viel fiks tegen. Heel veel lelijke jaren zeventig gebouwen. Het was dan ook een hele opgave om een fatsoenlijk restaurant te vinden. Uiteindelijk kwamen we bij Tony Macaroni terecht en dat klinkt slechter dan het was. We konden er een goede bodem leggen, want de Schotten zijn stevige drinkers en meestal zijn wij na een paar uur wel A-A als we met ze meedrinken. We hadden met Stuart en Cossie (Andy zat in Argentinië om te vincken) afgesproken in de Davie Cooper stand, waar de social club van Motherwell is.

 

Er waren meerdere Nederlanders aanwezig in Motherwell, zoals een groep Groningers die voor Hibs kwamen en een groepje van De Graafschap. De Groningers deden zowat hetzelfde programma als ons (behalve dan Raith Rovers ipv Arbroath), terwijl de Achterhoekers de volgende dag naar Celtic v Aberdeen gingen en daarna naar huis. Altijd leuk om mede-vinckers te ontmoeten. Er waren ook clichématige Duitse vinckers, die het over Länderpunkten (volgens de Duitse regels moet je minstens in dertig verschillende landen gevinckt hebben, anders hoor je niet bij de officiële groundhoppersbond. Ik prijs me gelukkig daar niet bij te horen) hadden en hun aantallen vincks. Toch weer typisch dat Duitsers zelfs zoiets als voetbalwedstrijden bezoeken kunnen volgooien met regels en streberigheid.

 

Na flink wat drankgelag, gingen we maar eens naar binnen. Leuk om Fir Park eens bij kunstlicht te zien. Een jaar of twee geleden speelde Motherwell en Hibernian een van de eerste vrijdagavondwedstrijden (dat was toen een experiment), maar die ging A-A doordat er een floodlight in de fik vloog. Ditmaal een nieuwe poging. Ondanks dat de wedstrijd op tv kwam, was er toch nog behoorlijk wat volk op afgekomen. Zelfs redelijk wat uitfans. Die zagen hun ploeg de onderliggende partij zijn, maar het lukte Motherwell maar niet om te scoren. Het cliché luidt dan dat de andere ploeg gaat scoren en dat gebeurde hier ook. Om me heen hadden veel mensen een rouwmoment. Doelpuntenmaker was Tom Taiwo en die naam zal veel mensen nog wel iets zeggen. In 2007 haalde Chelsea twee grote talenten uit de jeugdopleiding van Leeds: Michael Woods en Tom Taiwo. Ze moesten daarvoor vijf miljoen pond betalen. Woods is via Notts County, Yeovil en Doncaster nu terecht gekomen bij Harrogate Town, terwijl Taiwo via Port Vale en Carlisle nu bij Hibs zit. Ergens is het mis gegaan met die twee.

 

Op de tribune kon niemand geloven dat Motherwell achter stond, want ze waren echt stukken beter. Gelukkig werd dat in de tweede helft ook uitgedrukt in de score. Tien minuten na rust stond het alweer 2-1, mede dankzij een mooie goal van James McFadden. Om ons heen werden ze helemaal gek van vreugde. Andy kreeg meteen een sms dat hij nu dan wel bij Boca Juniors zat, maar dat hij daardoor de eerste goal van Faddy sinds zijn terugkeer had gemist. In Buenos Aires had iemand op dat moment een groot rouwmoment. Een rouwmoment had ook Griffiths, want er werd gezongen dat hij een duim was en de duimen gingen de lucht in. Motherwell ging ondertussen gewoon door en Higginbotham maakte met een klassieke volley de 3-1. Uiteindelijk werd het ook nog 4-1. Motherwell heeft een lagere begroting dan Hibernian, maar speelt echt veel beter. Ik vond ze deze avond ook beter voetballen dan Celtic in de meeste SPL-wedstrijden die ik gezien heb.

 

Na afloop was er maar een gespreksonderwerp en dat was, jaja, McFadden. Iedereen vond het geweldig dat uitgerekend hij had gescoord. We gingen nog naar een kroeg in de buurt van het stadion. Het was zo’n echte boozer, zonder ramen, bijna alleen maar mannen en als enige vermaak een pooltafel in het midden. Onder het genot van een pint cider werd de wedstrijd nog eens geanalyseerd en het mooie was dat Sky de doelpunten nog eens uitzond. Uiteraard had de boozer Sky op een illegale manier verkregen, want het pintglas dat normaal rechts onderin staat, ontbrak. Zo hoort het natuurlijk in zo’n drankhol. Het was een goede afsluiter van een mooie avond. Bij Motherwell ga ik zeker nog wel een keertje komen. Het is en blijft er erg leuk.  



Het rapport

Het stadion

Fir Park heeft voor mij geen geheimen meer. Dit was al mijn derde bezoekje aan het stadion van Motherwell en het blijft iedere keer genieten. De vier verschillende tribunes zorgen voor een leuk allegaartje. Ondanks dat het niet stokoud is, behoort het zeker tot mijn favoriete stadions in de SPL. 

De sfeer

Ik hoor vaak commentaar dat er bij 'gewone' SPL-wedstrijden geen sfeer hangt, maar dat was nu niet het geval. Naast ons stond een groep te zingen en Leigh Griffiths zorgde voor veel oproep. Zo zie ik het graag. Een avondwedstrijd, in Schotland een zeldzaamheid, heeft ook altijd wel wat.  

De wedstrijd

Ik zie vooral veel wedstrijden van Celtic, maar voetballend was Motherwell deze avond echt beter dan The Bhoys, zeker in de SPL. Het team van McCall swingde aan alle kanten, mede door een geniale McFadden. Ik zat echt te genieten. Hibs stond erbij en keek erna. Ze kwamen onterecht op 0-1 en mochten achteraf niet klagen dat het maar 4-1 was geworden.  

De omgeving

Er waren ooit plannen om te gaan verhuizen, maar gelukkig staan die in de koelkast. Fir Park ligt namelijk perfect. Het is goed te lopen vanuit de stad en is omringd door pubs. In de verte zie je pauperflats liggen. Eigenlijk perfect. 

Overall

Motherwell was gewoon een voorafje. Zeker voor mij, omdat ik er al twee keer was geweest. Achteraf gezien was het een mooi voorafje. Fir Park tijdens een avondwedstrijd was erg leuk om mee te maken, het was tof om oude bekenden weer eens te zien en de wedstrijd was gewoon erg leuk. Ik sluit ook zeker niet uit dat ik nog een vierde keer naar The Steelmen ga kijken.



De statistieken

Motherwell v Hibernian 4-1 (15/03/2013)

23. Tom Taiwo 0-1

48. Michael Higdon 1-1

54. James McFadden 2-1

67. Kallum Higginbotham 3-1

84. Tom Hateley 4-1 

Ground: Fir Park, Motherwell

Visits: 3

Season: 2012-2013

Competition: Scottish Premier League

Position Motherwell: 2

Position Hibernian: 6

Gate: 5108

Match Number in Scotland: 46

Goals: 153

Line up Motherwell:

Randolph, Hammell, Hutchinson, Ramsden, Law (46. Cummins), Hateley, Lasley (27. Carswell), Ojamaa, Higdon, Higginbotham (82. Francis-Angol), McFadden

Line up Hibernian:

Williams, McGivern, McPake, Maybury, Claros, Wotherspoon, Stevenson, Done (54. Doyle), Taiwo, Robertson (68. Harris), Griffiths

Yellow cards:

Ojamaa (Motherwell), Maybury (Hibernian)



De foto's



Een van de hoogtepunten van Edinburgh Airport is dit Irn Bru-apparaat 



Voor de wedstrijd gingen we nog even naar het graf van Jimmy Johnstone



Het centrum van Motherwell was geen topper



Heel veel flats overal. Voor de flatvincker een paradijs



Het politiebureau was afschuwelijk



Net zoals het gemeentehuis. In de jaren 70 vonden ze dit wel mooi



Gelukkig was deze linkse hobby er nog om het wat op te vrolijken



Maar ons ging het vooral hierom: Fir Park



De Davie Cooper Stand



En de gigantische South Stand voor de uitfans



Even naar binnen geslopen om de Main Stand te vincken



En de East Stand, waar wij zouden zitten



Floodlight, altijd goed



Fir Park in de ondergaande zon



Turnstiles



...



De Hibs-mannetjes arriveren



En deze dame hoopt een van de spelers te vincken



In de Davie Cooper Suite, klinkt chiquer dan het is, dronken we een glaasje...



... om daarna de wedstrijd te bekijken



Naast ons stonden allemaal fanatieke mannetjes



Veel stickers overal



...



...



De Main Stand in het duister



Toch nog een mannetje of 200 mee uit Edinburgh



De Davie Cooper stand is de enige lelijke tribune van Fir Park



En de East Stand



In de verte zie je Glasgow liggen



Casual kleding op de tribune



...



Mogelijkheid op een kans



...



Matig entertainment in de rust. Zo zie ik het graag



Sneller dan het licht



Gekkenhuis



Een van de vele duimen die aan Griffiths gericht waren



Hoppa, McFadden scoort de 2-1



Wat een held



En het werd zelfs 3-1



Capo di tutti capi



Uiteindelijk werd het 4-1, zoals dit mooie jaren tachtig scorebord aangeeft



Motherwell lijkt nu al zeker van plek twee

Hopelijk blijft Faddy nog een seizoen, maar die hoop is ijdel


 

 

© 2005 All Rights Reserved.