Jean-Marie en de verdwenen vlag

Het Britse voetbal blijft bij mij met stip op één staan, maar ik ga ook graag een potje voetbal kijken in Duitsland of België. Naarmate ik daar steeds meer clubs zie spelen gaan er onderhuids toch sympathieën ontstaan voor bepaalde clubs. In Duitsland is dat het geval met Rot-Weiss Essen. Geweldige club met een mooi stadion en aparte fans. Op het moment dat 1904 me vroeg om mee te gaan naar Preußen Münster tegen RW Essen was ik natuurlijk meteen enthousiast. Het nadeel van RW Essen is namelijk dat ze in de Regionalliga West (vierde niveau in Duitsland) spelen en daar zitten veel van die vreselijke reserveteams van Bundesligisten. Daar komt geen hond kijken en dat is dan ook erg onaantrekkelijk om te gaan kijken. Preußen Münster daarentegen is een club met geschiedenis en een leuk stadion. De fans van Münster zien RW Essen ook al dé vijand in deze divisie, dus vuurwerk was gegarandeerd. Dankzij een verschuiving in het programma bleek het zelfs mogelijk om later die dag Borussia Dortmund v Hertha BSC te kunnen bijwonen. Mijn eerste Duitse dubbel dus, altijd leuk.

Münster was rap bereikt. Eindelijk eens een keer geen file in Duitsland en als een van de eersten stonden we bij het stadion. Er stond al redelijk wat politie, want er werd flink wat onguur volk uit Essen verwacht. Een kaartje koste slechts 7.50 euro, wat dat betreft blijft Duitsland erg klantvriendelijk voor de groundhopper. Preußen Münster is zowat de meest 'Duitse' club die er is. Het logo bestaat uit een rechtse adelaar, in de naam zit een ringel-s en een umlaut en de bijnaam Die Adler is ook door-en-door Duits. Sowieso is het een club met veel historie: de wedstrijd tussen Preußen Münster en Arminia Bielefeld was de eerste die op de Duitse radio werd uitgezonden, de club was een van de oprichters van de Bundesliga in 1963 (ze degradeerden meteen daaruit) en het is de enige van de oprichters die slechts één seizoen in de Bundesliga speelde.

Het Preußen stadion viel zeker niet tegen. Veel staanplaatsen en een ouderwetse hoofdtribune. Deze zou echter na de volgende thuiswedstrijd worden ontmanteld en worden vervangen door een nieuwerwets dingetje. We waren dus - zonder het vooraf te weten - nét op tijd. De bratwursten waren weer van een goede kwaliteit, dus die gingen er wel twee in. Qua stadionvoer staat Duitsland eenzaam bovenaan. Langzaamaan begon het vol te lopen en we zochten een plekje in de buurt van de Essener aanhang om de randactiviteiten goed mee te kunnen maken. Uiteindelijk zat het goed vol (zo'n 9000 man voor een potje op het vierde niveau) en kon de wedstrijd beginnen. Münster had een voetballer die ons al snel opviel. Hij was wat vadsig, had blonde krollen en leek wel heel erg op Jean-Marie Pfaff. Helaas heette hij geen Pfaff, maar Magos. Toch besloten we hem de hele wedstrijd in de gaten te houden.

Jean-Marie eiste alle vrije trappen op, maar zijn traptechniek viel niet mee. Toch was Preußen Münster de betere ploeg en kwamen ze terecht op 1-0. Goed voor de wedstrijd en goed voor de randactiveiten, want de sfeer begon gespannen te worden tussen beide fansgroepen. Uiteraard hadden allebei de clubs weer van die vreselijke "capo's", maar waar het bij Münster overkwam als het standaardgezang zonder passie en als enige doel zingen om het zingen waren de meegereisde Essenfans we; echt fanatiek. Hoogtepunt was het moment waarop een punker van RWE het hek op klom, een vlag van Preußen Münster pakte en die letterlijk in zijn kont stopte. Enorm pervers, maar meteen ook enorm hilarisch. De politie kon er niet mee lachen en de vlag-in-kont-stopper werd verwijderd.

In de tweede helft werd RW Essen beter en in de 54e minuut werd zelfs de 1-1 gescoord door een penalty. De Essener fans besloten uit vreugde rookbommen af te steken in hun eigen vak. Iedereen liep daar een rookvergiftiging op, maar ze leken er weinig mee te zitten. Rondom ons waren ondertussen allemaal kleine meelopers komen staan, want die vonden het wel erg interessant wat er in het uitvak gebeurde. Ze durfden van een grote afstand wel wat uit te dagen, maar daar bleef het bij.

Na dit doelpunt nam Preußen Münster het initiatief weer over en de coach van Die Adler besloot de Braziliaanse Bomber Weller erin te zetten. Hij bleek er niets van te kunnen, maar was waarschijnlijk alleen gekocht omdat hij Braziliaan was. Het was Jean-Marie die het dan maar moest doen. In de 83e minuut scoorde ons knuffelpropje de terechte 2-1. Jean-Marie ging helemaal uit zijn bol, maar raakte daardoor erg vermoeid. Het werd nog gekker toen de Braziliaanse Bomber de 3-1 maakte. Preußen Münster bleef door deze winst moedoen om de titel, maar zou uiteindelijk genoegen moeten nemen met een vierde plek (achter drie van die vreselijke tweede elftallen). RW Essen werd slechts zevende, eigenlijk die club onwaardig. Alles bij elkaar was het een heel geslaagd tripje geweest en ik kijk er met meer genoegen op terug dan op Borussia Dortmund v Hertha BSC van later die dag.