De Schwalbe van Robinho

"The North-East", een beetje het Siberië van Engeland. Ontzettend lastig/kostbaar te bereiken, dus is het lang mijn witte vlek in het Engelse voetballandschap gebleven. Vijf Leagueclubs heb je er en buiten de onbereikbaarheid is er nog een groot nadeel: de stadions zijn er vrij onaantrekkelijk. De LEGO-bouwwerken van Darlington, Middlesbrough & Sunderland zijn inwisselbaar, terwijl de stadions van Hartlepool en Newcastle iets origineler zijn, maar ook niet echt tot de mooiste behoren. Vorig jaar zat ik in Schotland en ineens deed zich de mogelijkheid voor om iets in de North-East te bezoeken. We kwamen namelijk al vrij vroeg aan op vrijdag en die avond speelde Hartlepool thuis. We zagen een slechte wedstrijd bij de Monkeyhangers, maar de eerste vinck in het noordoosten was gezet.

Nu deed zich, weer toevallig, een nieuwe mogelijkheid voor om een wedstrijd in het noordoosten te zien. Na de wedstrijden bij Inverness en Hibernian had ik besloten op dinsdag naar Man United v Celtic te gaan. Maandag was dus een vrije dag, maar het bleek dat Setanta me erg gunstig gezind was. Newcastle v Man City was naar maandagavond gezet en laat Newcastle nu net gunstig liggen op mijn route naar Manchester. Met St. James' Park stond ook meteen mijn favoriete stadion in dat gebied op het programma. Ondanks de moderniseringen van de afgelopen jaren ziet het er nog best leuk uit. Vooral het verschil tussen de twee hoge en twee lage tribunes maakt dat het stadion erg apart is.

Na 's ochtends nog even in Edinburgh te hebben rondgewandeld, besloot ik tegen de middag de trein naar Newcastle te nemen. Het was best een leuke tocht langs de zee. Opvallend hoe leeg het gebied daar is. Enige plaatsje van importantie dat ik tegenkwam was Berwick-Upon-Tweed, waar de Berwick Rangers spelen. Deze Engelse club speelt, door zijn geïsoleerde ligging, in de Schotse Leagues. Even dacht ik er nog over na om uit te stappen en het stadion te gaan bezoeken. Maar het zat wel erg relaxed in de trein en ik besloot om lekker te blijven zitten. Als entertainment was ik het boekje "Heartfelt" aan het lezen. Best leuk, omdat ik de dag van te voren nog de Edinburgh Derby had bezocht. Het boek gaat over een Hibsfan, die een jaar lang Hearts volgt.

Aangekomen in Newcastle keek ik eerst even als een provinciaal om me heen, want ik had geen idee waar ik naartoe moest. Mijn hotel bleek gelukkig vlakbij St. James' Park te liggen, dus dat was positief. Ik was niet de enige voetbaltoerist in het hotel, want er waren ook twee Deense Newcastlefans die er zaten. Na de luxe Travelodge was het even wennen aan dit hotel, want het was wel een beetje pauper allemaal. Vloerbedekking in de badkamer valt onder de meest vreemde gebruiken van de Engelsen. Dat was ook het enige Engelse in deze buurt, want voor de rest waren er alleen maar Aziaten die er rondliepen. Veel Aziatische winkeltjes ook en honderden kebabzaken. Ik kocht meteen alvast wat boodschappen voor de rest van het tripje en besloot om daarna naar de binnenstad te gaan. Newcastle schijnt een leuke stad te zijn en dat wilde ik natuurlijk met eigen ogen gaan aanschouwen.

Het bleek inderdaad niet tegen te vallen. Newcastle is een leuke stad met historische gebouwen (en bruggen) en veel winkels. Opvallend vond ik ook dat ik heel veel shirts zag van Newcastle United en amper iets van andere clubs. Er zat ook een voetbalwinkeltje met allerlei spullen, zoals boeken, posters, programmaboekjes en aparte merchandise. Daar vermaakte ik me wel een uurtje of twee. Het winkeltje was vlakbij St. James' Park en dus een ideale mogelijkheid om even in het ticketoffice te proberen om mijn kaartje van Chocovla in te ruilen. Helaas ging dat niet door en ze gaven me het advies om het buiten het stadion te verkopen. Erg vreemd advies van de officiële ticketshop.

Het stadion zelf vond ik van dichtbij erg indrukwekkend. Het was veel hoger dan ik had verwacht en het deed me, doordat niet alle tribunes even hoog waren, denken aan Celtic Park. Het grootste verschil was echter de omgeving. Waar het lijkt alsof rond Celtic Park een bom is ontploft, ligt St. James’ Park redelijk dicht bij de binnenstad. Ik kon nu ook met eigen ogen zien dat de lage tribunes verhogen een lastige zaak gaat worden. Zowat naast het stadion ligt namelijk een wijk en die huizen daar gaan geen daglicht meer zien als het stadion wordt verhoogd. Vlakbij het stadion staat ook nog een standbeeld van Jackie Milburn, misschien wel de grootste speler die de club ooit heeft voortgebracht. Alles bij elkaar ademt het een en al voetbal uit daar in Newcastle.

Hierna ging ik even naar Chinatown, dat ook dicht bij het stadion ligt, om wat te gaan eten. Ik stond zowat in de fik van de Kantonese keuken die daar werd geserveerd, maar het smaakte wel goed. Na de kwaliteitskrant de “Daily Mirror” te hebben gelezen was het tijd om eens naar het stadion te gaan. De turnstiles waren nog dicht, maar er was genoeg entertainment want de spelersbussen kwamen aan. Op de plek waar ze uitstapten krioelde het van de Chinezen. Iedereen, tot aan de materiaalman toe, werd op de foto gezet. Bij Robinho vielen ze bijna flauw. De voetballers zelf zagen er clichématig uit: grote koptelefoon op, geen handtekeningen uitdelend en een grote zonnebril op (het was ’s avonds en ze kwamen aan in een soort tunnel). Wat zijn veel van die Premier Leaguevoetballers toch walgelijk arrogant.

Gelukkig gingen de turnstiles op een gegeven moment over en na vijf kilometer trappen te hebben gelopen kwam ik eindelijk aan bij mijn tribune. Ik zat zo hoog dat ik last kreeg van de hoogteziekte, maar het voordeel was dat ik wel een leuk uitzicht had over de stad. Voordat ik de gebruikelijke propaganda (het programmaboekje) ging lezen, maakte ik een rondje door het stadion om wat foto’s te maken. Opvallend genoeg deed geen van de stewards moeilijk. Mooie zaak dus. Langzaamaan begon het stadion vol te stromen. Het werd nog best druk, iets dat ik niet had verwacht aangezien de wedstrijd op een maandagavond was en ook nog eens live op televisie kwam.

Vooraf had ik nogal veel negatieve verhalen gehoord over de fans van Newcastle, maar de enige keer dat ik ze had gezien (uit bij Everton) waren ze erg fanatiek geweest. Ook ditmaal waren ze vocaal erg aanwezig en de hele tribune naast me bleef staan, zonder dat de stewards ingrepen. De stewards van Newcastle verdienen een pluim door zich niet zo halsstarrig aan de regeltjes te houden, zo zouden er meer clubs moeten zijn. Door het staan zat de sfeer er erg goed in. Dat sloeg om toen Robinho in de veertiende minuut een schwalbe maakte en de scheidsrechter erin trapte. Rode kaart voor Beye en een penalty voor Man City. Robinho nam hem zelf en scoorde. Ik was tevreden, want de wedstrijd was nu al opengebroken in, maar om me heen waren ze niet zo blij met Robinho. Uiteraard had hij ook op een walgelijke manier zijn treffer gevierd, maar dat hoort blijkbaar bij Brazilianen.

Chocovla was via de sms euforisch, maar dat verminderde toen Newcastle vlak voor rust gelijkmaakte. Het was niet eens onterecht, want de Magpies vochten als leeuwen. Man City leek een bepaalde arrogantie over zich heen te hebben dat het toch wel goed zou komen en dat kregen ze nu keihard in het gezicht. Sparky zal wel hebben geflipt in de rust, maar het hielp weinig. In de tweede helft zag ik opnieuw een lamlendig Man City en een hard werkend Newcaste. Het viel me trouwens op hoe weinig voetballend vermogen er in Newcastle zat. Op papier hebben ze best wat grote namen, maar een paar goede passes achter elkaar geven lukte niet. Alles werd gecompenseerd met kracht en strijd.

Na een kwartiertje voetballen in de tweede helft kregen de Magpies loon naar werken. Via een eigen goal van Richard Dunne werd het 2-1 en om me heen explodeerde het vak. Op het veld leken de spelers van City eindelijk wakker en ze begonnen eindelijk te laten zien dat ze veel meer voetballend vermogen hadden dan Newcastle. Shay Given had echter zijn avond en maakte de ene goede redding na de andere. Helaas voor hem was een schot van Stephen Ireland er teveel aan: 2-2. In de blessuretijd kreeg Jo, een overschatte Braziliaan, nog een reuzekans op de 2-3, maar dat was teveel van het goede geweest voor Man City. Het bleef 2-2 en met dat resultaat schoten beide clubs niets op.

Aan de afdeling naar beneden leek weer geen einde te komen, maar na een aantal uren lopen kwam ik dan toch beneden aan. Ik had weer wat honger gekregen, dus besloot ik om weer via Chinatown naar mijn hotel te lopen. Opnieuw stond ik in fik, maar het smaakte wel. Ik had geen idee wat ik at, maar het zal hoogstwaarschijnlijk geroosterde hond zijn geweest. Lam dook ik mijn bed in. Ondanks dat het maar een tussenwedstrijdje was geweest had ik me goed vermaakt. St. James’ Park en de fans in het stadion waren leuker dan verwacht (ik ben dan ook erg benieuwd hoe het daar is als Sunderland op bezoek komt) en ik had weer vier goals gezien. Newcastle als stad was ook leuker dan verwacht. Enige minpunt waren de schreeuwende mafkezen die om vier uur ’s nachts het hotel inkwamen, maar je kunt natuurlijk niet alles hebben.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews