Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Nottingham

Het verslag

  

Omar Saves The Day

 

Het is altijd even wennen als je op een andere plek wakker wordt dan normaal en zo ook nu. Het besef dat ik niet in Nederland zat kwam pas echt toen ik de kranten las. Peaches bleek namelijk getrouwd. Ik had geen idee wie Peaches was, maar het was hoofdpaginanieuws in de tabloids. Pas toen ik het artikel las kwam ik erachter dat Peaches (waarom moeten al die bekende mensen hun kinderen van die gekke namen geven?) de dochter van Bob Geldof was. Ze was stiekem getrouwd in Las Vegas met een B-artiest cq. non-valeur die ze pas net had ontmoet. Dit was dus belangrijker nieuws dan al het andere, terwijl Rusland toch net Georgië was binnengevallen. Goed, in Nederland hebben we de Telegraaf, maar gelukkig is het bij ons nog niet zo erg dat dit soort pulp op alle voorpagina’s staat. Maar nu weten jullie ook dat Peaches Geldof stiekem is getrouwd in Las Vegas.

 

Even terug naar afgelopen juni. Na wekenlang hunkerend wachten kwamen de fixtures dan eindelijk uit. Meteen was het de leukste wedstrijden uitvissen. De keuze viel in eerste instantie op Scunthorpe v Leeds en daarna was het wachten op Sky tot zij hadden besloten welke wedstrijden er naar de zondag werden verzet. Het bleek er uiteindelijk eentje te zijn, maar dat was wel meteen die hoog op de wishlist stond: Nottingham Forest v Reading. Een duel tussen een promovendus en een degradant en dat gespeeld in een leuk stadion. De wedstrijd was ook nog eens lekker vroeg, zodat we Nottingham ook eens nader konden bekijken en misschien kwamen we de geest van Robin Hood wel tegen. Al met al genoeg redenen om uit te kijken naar de zondag. Waar we vorig jaar werden getrakteerd op een voetballoze zondag, vielen we nu met onze neus in de boter.

 

Reading was toch wel de onverwachtste degradant uit de Premier League van het afgelopen jaar. De Royals hadden een erg goed eerste jaar gedraaid in de PL en leken een rustig jaar tegemoet te gaan. Dat viel tegen en de club mag dit jaar weer proberen om terug te keren naar het hoogste niveau. Tegenstander Nottingham Forest heeft eigenlijk geen introductie nodig. De club won onder de leiding van Brian Clough een landstitel en tweemaal de Europa Cup I. Tevens was de club uitvinder van heel veel dingen in het hedendaagse voetbal. Een kleine opsomming: de scheenbeschermers, de scheidsrechterfluit, lichtmasten en doelnetten om maar eens wat te noemen. Een erg innovatieve club dus.

 

We waren er al eerder een keertje geweest. We sliepen toen in de buurt van Nottingham en hadden ’s ochtends niets te doen. Toen zijn we even Nottingham ingereden om de beide stadions te bekijken. Bij Notts County kwamen we binnen, maar Forest was gesloten geweest. Het zou dus nog een kleine verrassing zijn hoe het stadion er van binnen uit zou zien. Doordat we erg vroeg waren konden we nog makkelijk parkeren in de buurt van het stadion. We stonden vlak achter het derde stadion wat in de buurt ligt: Trent Bridge, een van de grootste cricketstadions van Engeland. Eigenlijk bizar dat er drie stadions van zulke grote stadions zo dicht bij elkaar liggen. Zou dat nog ergens ter wereld zo zijn?

 

Dat Forest geen goedkope club is bleek wel bij de tickets. 27 pond moesten we aftikken en ook nog eens drie pond voor een programmaboekje. We waren zowat failliet en dat voor een club die net naar het tweede niveau was gepromoveerd. Afzetters! En dit zou dan de socialistische club van Nottingham moeten zijn. Zelfs Jack Spijkerman is niet zo’n grote salonsocialist dan deze figuren. Nuilend gingen we dan ook op weg naar de ingang. Tijdens deze wandeling kwamen we een stand van het leger tegen die nieuw kanonnenvoer nodig hadden voor de diverse oorlogen in de wereld. Vinckie leek erg geïnteresseerd evenals diverse chavs, die niet doorhadden dat het leger wat anders is dan ze in de promotiefilmpjes laten zien.

 

Via de Oostblokachtige buitenkant van de Brian Clough Stand kwamen we eindelijk bij onze ingang terecht. Blijkbaar zagen we eruit als Readingfans, want dat werd ons diverse keren gevraagd. In de “Four Four Two Special” stond al dat de stewards bij Nottingham Forest een ramp waren en die reputatie zouden ze dubbel en dwars waarmaken. Ook de catering was niet in orde, want waar Vinckie duidelijk een “Chicken-Mushroom Pie” bestelde kreeg hij de “Chicken Balti” variant. Die smaakte overigens uitstekend. Voor de rest deden de catacomben van de City Ground erg ouderwets aan, toch vreemd want in 1996 is er voor Euro 1996 een grote opknapbeurt geweest. Wat dat betreft is het een vrij apart stadion.

 

Ondertussen gingen we naar binnen en daar viel op dat er overal spinnenwebben zaten. Of ze hebben heel actieve spinnen gehad in de zomerstop of we zaten op een tribune die lange tijd leeg is geweest. Dat laatste lijkt me overigens onwaarschijnlijk, want tijdens de promotiewedstrijd van afgelopen jaar zat het aardig vol. Voor de rest is het stadion vrij aardig. We zaten zelf op de Bridgeford Stand. Een aparte tribune die gedeeltelijk uit twee lagen bestaat en gedeeltelijk uit een laag. Waarom het zo gebouwd is weet ik niet. De Main Stand was erg klein in vergelijking met de rest, terwijl de Brian Clough Stand weer een indrukwekkend bouwwerk was. Tegenover ons was de nieuwste tribune, speciaal gebouwd voor Euro 1996, de Trent End. Al met al best een aardig stadion, met als bonus het uitzicht op Meadow Lane, het stadion van Notts County.

 

Met Vinckie ging ik even rondlopen om wat foto’s te maken. Vinckie wilde weer eens over een hekje heen klimmen en vroeg aan een steward op dat mocht. Zoals altijd kreeg hij nul op rekest. Op de Brian Clough Stand was ondertussen een bekende gaan zitten: Ebby de Duitse Forestfan. Wie hem niet kent moet maar eens een filmpje bekijken van hem op Youtube. Hij was een groot spandoek aan het ophangen met zijn eigen naam erop. Ik heb wel het idee dat hij fan is van zichzelf en graag in de belangstelling staat. Een foute figuur dus, maar het feit dat hij tegenwoordig in Nottingham woont geeft hem het voordeel van de twijfel. Wat ook fout was waren de berichten op de lichtkrant van het stadion. Daar werd opgeroepen om anoniem via de sms mensen aan te geven in je omgeven als die zich niet aan de regels hielden. Om te kotsen die NSB-acties. Gelukkig zaten Mussert en Rost-van Tonningen niet in het stadion, want anders zou dat nummer overbelast zijn geraakt.

 

De wedstrijd stond ondertussen op het punt van beginnen. Dit was, samen met York v Wrexham, dé wedstrijd van ons weekje Engeland. Hier zou het gaan spetteren. Vinckie wist wel beter en had voor de zekerheid geld ingezet bij de bookies op 0-0. Wat een voorspellende gave van hem, want over de wedstrijd kan ik heel kort zijn: er gebeurde helemaal niets. Njet, nada, nothing. Het entertainment moest van onze omgeving komen en dat kwam er. Na een minuutje of vijftien waren er vier racisten binnengekomen en die wilde persé op hun eigen plekken zitten. Daarom kwam er ineens een grove figuur naast me zitten en stopte de bloedtoevoer naar mijn voet, maar daar kwam ik pas later achter. De racisten zongen allemaal pro-Britse liederen en nu durfde de laffe steward, die iedereen dwong om toch vooral maar te gaan zitten, niets te doen. Walgelijk. Dat het nepfans waren werd duidelijk toen ze tien minuten voor het begin van de rust alweer naar beneden gingen. Bizar dat die 27 pond hebben betaald, want het voetbal interesseerde ze niets.

 

In de rust kwam het enige entertainment van de dag op het veld. Machosoldaten die allemaal truucjes deden. De chavs op de tribune vonden het geweldig, terwijl wij het maar niets vonden. Het leger staat blijkbaar nog hoog in aanzien in Engeland, want deze wervingscampagne kreeg een daverend applaus. De spelers hadden zich er niets van aangetrokken en bleven saai voetbal spelen. De racisten waren ondertussen weer teruggekomen, weer tien minuten te laat en hadden een nieuw liedje verzonnen om ex-speler Kris Commons, die in het tussenseizoen naar aartsrivaal Derby County was verhuisd, af te kraken. Op zich klonk het wel leuk, want ik heb het de hele week in mijn hoofd gehad. Op het veld bleef het een dooie boel, hoewel Doyle van Reading de bal ineens per ongeluk richting doel kopte. Via keeper Paul Smith kwam de bal nog op de lat. Vinckie zag zijn centjes door zijn vingers glippen, maar kon opgelucht adem halen, want het bleef uiteindelijk toch bij 0-0. Wat een afknapper was deze wedstrijd geweest. De racisten hadden het einde overigens niet meegemaakt, want tien minuten voor tijd waren die vertrokken. Ze hadden bij elkaar opgeteld precies één helft gezien.

 

Terwijl we opstonden om te vertrekken voelde ik ineens een helse pijn in mijn voet. Die kreeg ineens weer bloed en kon dat niet aan. De rest van de week zou ik hier last van houden, dus dat was nog een leuk souveniertje van deze boutwedstrijd. SJ was ondertussen ook over de zeik, want bij Forest hadden ze een liedje van Charlton gejat. Waar de Charltonmannen “Valley Floyd, the mist is rolling in from the Thames” zingen, hadden de Bosmannetjes er “City Ground, the mist is rolling in from the Trent” van gemaakt. Forest had duidelijk minpunten gescoord bij een ieder door deze middag. Alleen Vinckie was in zijn element, want die had geld gewonnen en was ondertussen het cricketstadion Trent Bridge aan het vinken. Het hoogtepunt van de dag moest echter nog komen en dat was niet de boozer waar we na de wedstrijd naartoe zouden gaan, want dat was aardig pauperig.

 

Op de heenweg hadden we een “Hooters” gezien en als echte mannen moesten wij daar nog naartoe gaan. Het bleek een afknapper, want de vrouwen waren lelijk en de open keuken bestond uit 17 frietpannen met allemaal chavs erin. Hier gingen wij niets eten, want er werd van alles ingegooid, van dode duiven tot overreden katten. Wat die chavs uit die frietpannen haalden zag er echt verschrikkelijk uit. Dat kon werkelijk nooit goed zijn om te eten. Zelfs de salades werd gefrituurd. Chocovla en ik besloten om allebei een pint te nemen om de wedstrijd te vergeten. Die pint, voor een paar quid gekocht, zou grote gevolgen hebben. Toen we het wel hadden gezien in die pauperzaak en de Hooters uitliepen waren we allebei zo zat als een kanarie, mede ook doordat we amper wat gegeten hadden. Ik zag werkelijk alles draaien en kwam pas bij Omar Sharif, niet de acteur, tot mezelf.

 

Omar Sharif was namelijk de plaatselijke Paki in Rochdale waar we ons eten gingen halen. We kozen alle vier een mixed grill om mee te nemen en Omar werd helemaal paniekerig. Thuisgekomen bleek namelijk een mixed grill genoeg eten te bevatten om alle vier van te eten en wij hadden vier van die dingen. Kilo’s eten moesten helaas worden weggegooid, maar het was wel lekker eten. Daar kan de fake-Italiaan Da Mario’s nog wat van leren.  SJ kon zijn lichaamsgassen amper meer inhouden na dit bunkerfestijn. Na het eten vond dan ook “Kleifest 2008” plaats in ons huisje voordat we ging slapen. De wedstrijd was matig geweest, maar de Hooters en Omar Sharif hadden de dag gered. Op naar de volgende dag, waar de Atherton Collieries op het programma stonden. Een wedstrijd op teletoeterniveau, maar slechter dan Nottingham Forest v Reading kon het toch niet zijn.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Ik had de City Ground al een keertje van buiten gezien, dus dat was weinig verrassend. Opvallend trouwens wel dat het stadion oud oogt, ondanks de opknapbeurt voor het EK 1996. Van binnen is het best indrukwekkend. Ik kan me voorstellen dat veel clubs uit League One vorig jaar geïmponeerd zijn geweest bij de eerste aanblik van het stadion. Het is bijvoorbeeld een stuk groter dan enkele Premier League stadions. De oude hoofdtribune valt wat dat betreft een beetje uit de toon, omdat die tribune een stuk kleiner is dan de rest.

 

De sfeer

Het begon erg luidruchtig. We zitten dicht bij de harde kern, dus dat zat wel goed. Helaas bleek toen dat Nottingham Forest en de NSB erg veel overeenkomsten hebben. Vooraf werd al opgeroepen om mensen die de orde verstoorden aan te geven via een anoniem sms'je en nu kwam er verschrikkelijk nare stewards naar boven om het gezang te verstommen en iedereen op zijn plek te laten zitten. Voor de sfeer was dat dodelijk, hoewel er zo nu en dan een opflikkering kwam.

 

De wedstrijd

Je hebt zo nu en dan wel eens leuke 0-0's, maar dit was een duidelijk een voorbeeld van een beroerde 0-0. Wat een laffe houding namen beide clubs aan. Forest dat in zijn openingswedstrijd zo laf speelt en geen enkele intentie ahd om te scoren, terwijl ook Reading zowat niets deed. Hoogtepunt was een bal op de lat van Doyle. Volgens mij was dat ook de enige poging op doel van de hele wedstrijd. Wat een saaie horror was het en dan te bedenken dat ik voor zo'n pauperwedstrijd een voetblessure heb opgelopen.

 

De omgeving

De ligging van de City Ground is aardig briljant. Zo naast de rivier de Trent en vlakbij het cricketstadion Trent Bridge en Meadow Lane. Ik vraag me af of er nog meer plekken zijn waar drie grote stadions zo dicht bij elkaar liggen. Voor de rest liggen er allemaal huizen en pubs rondom het stadion. Het kan allemaal een stuk minder, dus van mij mag Forest nog lang op de City Ground spelen.

 

Overall

Vooraf was deze wedstrijd degene waar ik het meest naar uit had gekeken, maar het was best een tegenvaller. Beide ploegen deden er weinig aan om het een leuke wedstrijd te maken. Ook mijn voetblessure heeft niet echt bijgedragen aan een positief gevoel over deze wedstrijd. Het stadion was best aardig en in het begin zat de sfeer er ook goed in. Eigenlijk alle ingrediënten voor een leuke voetbalmiddag. Jammer dat beide managers er anders over dachten en zaaddodend voetbal op de mat lieten leggen.



De foto's

De eerste vier foto's zijn van een eerder bezoek:

Op dit plaatje zijn beide stadions van Nottingham te zien. Helemaal links zie je floodlights

De City Ground vanaf een brug gezien. Hier speelt dus een tweevoudige Europese kampioen

Vanuit buiten zit het er wat Oost-Europees uit

Het mos op de zijkant van de tribune is dan weer wel mooi

Zo'n twee uur voor de wedstrijd is er al volop bedrijvigheid rondom de City Ground

Programmes voor 3 pond per stuk, eigenlijk te gek voor woorden

De turnstiles voor de Main Stand zijn nog dicht

De ingang voor de bobo's was natuurlijk al wel open

Nogmaals de City Ground voor de wedstrijd

Derbyhooligans hebben deze voormalige kassa's vervuild. Sums them up

Is dit een stadion in Minsk? Nee, we zijn hier werkelijk in Nottingham

De City Ground heeft maar twee floodlights en voor de rest van die geïntegreerde dingen

De Trent End, speciaal gebouwd voor Euro 1996

De kleine Main Stand

Hier op de Bridgeford Stand zaten wij

De indrukwekkendste tribune, de Brian Clough Stand

Vanuit oinze tribune kon je Meadow Lane zien liggen

Ebbie, de Duitse Forestfan, was er ook en uiteraard zijn spandoek ook

Warming-up voor de wedstrijd

Who are ya! Who are ya! Who are ya!

Een tribute aan de twee gewonnen EC I finales

De lamzakken komen het veld op voor 90 minuten wanvertoning

Beide teams doen een huddle voor het begin

Potentieel gevaar? Nee hoor, hier kwam helemaal geen gevaar uit

Deze patsers zorgden voor het enige vermaak bij deze wedstrijd. Dat zegt eigenlijk genoeg

Let op de houding van de keeper. Het leek wel of een 0-0 was afgesproken


 

 

© 2005 All Rights Reserved.