Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Peterborough2

Het verslag

    

Goal bonanza in Peterborough

 

Voortaan zal de naam Wisbech voor mij altijd verbonden zijn aan een van de meest memorabele trips die ik ooit gemaakt heb. Wisbech, het zal weinig mensen iets zeggen. Dat is maar goed ook, want het begint al vrij freakerig te worden als je Wisbech Town kent. Ergens in afgelopen maand kwam het besluit om naar deze club te gaan. Het was ex-Continental Poldertje die me erop attendeerde dat Wisbech op 6 september zijn laatste wedstrijd zou spelen op Fenland Park. Op zich niet zo bijzonder, maar Fenland Park is een erg leuk stadion. Het heeft aan alle vier de kanten tribune en daarmee is Wisbech de laagste club (qua niveau) die dit heeft. Alle reden dus om eens af te zakken naar Cambridgeshire om dit stadion eens met eigen ogen te bekijken.

 

Toen we het programma eens bekeken bleek dat Sky ons erg gunstig gezind was. Peterborough United, dat dichtbij Wisbech speelt, was uitgekozen voor een livewedstrijd. Dit doordat er een internationaal weekend was en er dus geen voetbal was op de twee hoogste niveau. Doordat de wedstrijd live werd uitgezonden was ook de kick-off vervroegd naar 12:15. Het was dus perfect mogelijk om beide wedstrijden op een dag te zien. Voor mij zat er nog een extra leuk tintje aan deze wedstrijd, want de tegenstander deze dag was Bristol Rovers en laat dat team nu net David Pipe in de gelederen hebben. Pipe, een van mijn favoriete voetballers in Engeland, kon ik dus weer live aan het werk zien. Op voorhand was deze wedstrijd al geslaagd.

 

Wat was ik gaar toen ik om vier uur langs mijn bed stond. Het was lang geleden dat ik zo vroeg was opgestaan voor een wedstrijdje in Engeland. Ik voelde me gemalen Giros, maar het lukte me toch om me naar de douche te slepen. Langzaamaan begon ik te ontwaken en een half uurtje later was ik met de benenwagen op weg naar de kruising waar Poldertje (zeker een bijnaam die door Ad-Café is verzonnen) me zou oppikken. Het was best gezellig om daar in de donkere kou te staan wachten, dus ik baalde wat toen hij eraan kwam. Het gaspedaal werd ingetrapt en de weg naar Peterborough kon worden ingezet.

 

Onderweg bestookten we elkaar met propaganda over Man United (Poldertje is fan van deze multinational) en het sympathieke Celtic. De reis schoot zo wel op en ruim op tijd kwamen we aan in Peterborough. Het was zelfs zo vroeg dat de turnstiles nog potdicht zaten. Alle tijd om dus nog een hapje te gaan eten. Helaas bleek de omgeving van London Road gastronomisch niet zo verantwoord, zodat we de minst slechte kozen (dachten we): de KFC oftewel de Racistische Kolonel. De menukaart zag er erg pauper uit, zodat ik voor de "chicken popcorn" ging en Poldertje voor een slappe kipburger. Het was niet te vreten, maar we hadden tenminste iets binnen gehad. Nu maar hopen dat het stadion ondertussen al open zou zijn.

 

Aangezien we allebei al een keertje op London Road waren geweest en toevallig allebei in het uitvak (de Moyes Terrace) hadden gestaan, kozen we nu voor de nieuwe tribune met uitzicht op de kathedraal en de oude Main Stand. Als parttime student mocht ik voor twaalf pond naar binnen. Lang leve mijn pasje, want daardoor heb ik dit jaar toch al flink wat korting gekregen. Als ik nog vaker naar Engeland ga is het zelfs mogelijk dat ik mijn collegegeld eruit haal op deze manier. Een goede zaak dus. Wat ook een goede zaak was, was dat we dit keer een kaartjke kregen. Tijdens mijn vorige bezoek aan Peterborough kreeg ik die namelijk niet en wedstrijdtickets zijn mijn obsessie. Gelukkig had de sympathieke PR-mevrouw van Peterborough me er destijds nog eentje nagestuurd, anders had ik mezelf verhangen.

 

Over de vorige wedstrijd gesproken, dat was nu zo’n drie jaar geleden geweest. Peterborough United nam het toen in de eerste ronde van de FA Cup op tegen Burton Albion. Ik zag een van de slechtste wedstrijden ooit in Engeland. Het werd 0-0 en er gebeurde amper iets. Het enige leuke daaraan was dat Chrissie dat weekend drie keer een 0-0 zag. Het was ook de eerste, en meteen de laatste, keer dat ik Blauwvinger in het echt zag. Een excentriek figuur. Het stadion vond ik destijds ook erg leuk. De demonen van de 0-0 moesten ook nog verjaagd worden, dus deze revisit was meer dan welkom.

 

We beklommen onze tribune en gelukkig hadden we inderdaad uitzicht op de kathedraal. Het viel me op dat de beide terraces achter de goal vrij klein waren in verhouding met de Main Stand en onze tribune. De Main Stand was echt genieten. Een schitterend dak van asbest maakte de tribune helemaal compleet. Ook al zou de wedstrijd niets zijn, het uitzicht was al meer dan de moeite waard. De mannetjes van Sky begonnen ondertussen ook hun apparatuur klaar te zetten. Dit was echt dé wedstrijd dit weekend, want de hoogste twee divisies lagen stil ivm het interlandweekend. In het programmaboekje stond dat Sky juist deze wedstrijd had gekozen, omdat beide clubs aanvallend voetbal speelden. Volgens de statistieken klopte dit, want bij Bristol Rovers waren de meeste doelpunten gevallen, terwijl Peterborough de ploeg was die het meeste op doel had geschoten. Dit beloofde wat voor vandaag.

 

De wedstrijd begon en het leek erop dat beide managers hun teams de instructie hadden gegeven om lekker vrijuit te voetballen, omdat er tv-camera's bij waren. Vanaf de eerste minuut was het eigenlijk al raak. Aanval op aanval werd uitgevoerd en het was eigenlijk wachten op doelpunten. Ik maakte me totaal geen zorgen dat die niet zouden vallen, want het kon gewoon niet anders dan dat dit een "goalfest" zou worden. Peterborough had twee spitsen voorin lopen die de afgelopen jaren de Conference hadden geterroriseerd. De ene was Aaron McLean, en die was vorig jaar niet allen topscoorder geworden van League Two, maar had de meeste goals gemaakt van alle spelers in de Football League. De andere was Mackail-Smith, een speler die ik me nog herinnerde van Dagenham, toen die met 5-0 verloren. Toen was het een ettertje die de hele tijd op de grond lag, maar blijkbaar had hij zich goed ontwikkeld.

 

Het duo was levensgevaarlijk voorin, waarbij met name Mackail-Smith me opviel als een geweldige voetballer. Het was dan ook niet vreemd dat hij de 1-0 scoorde na een kwartiertje voetballen. McLean kon niet achterblijven natuurlijk en zeven minuten later scoorde hij de 2-0. Pas daarna ging de Peterboroughse storm wat liggen en kwam Bristol Rovers, onder aanvoering van David Pipe, terug in de wedstrijd. De "anslüsstreffer" viel na een half uurtje en met 2-1 gingen we ook rusten. Dat het 2-1 zou blijven geloofden we eigenlijk niet echt, want er waren zoveel aanvallen geweest. De pech voor ons was dat er twee goede keeper op doel stonden. Joe Lewis van Peterborough was een paar maanden geleden zelfs opgeroepen voor het Engelse elftal, als derde keeper. En dat terwijl hij destijds bij een club op het vierde niveau speelde. Een geweldige prestatie van hem en vooral in een-tegen-een situaties bewees hij waarom hij was uitgekozen voor die plek.

 

De tweede helft verliep precies hetzelfde als de eerste. Aanval na aanval aan beide kanten. Een van de Bristol Rovers verdedigers (niet David Pipe!) moest aan de noodrem trekken en de bal ging op de stip. Mackail-Smith legde aan en scoorde zijn tweede van de dag. Er stonden nog veertig minuten op de klok en we hadden al vier goals gezien. Dat werden er met nog 35 minuten op de klok, want een van de verdedigers van Peterborough was zo vriendelijk om de bal achter de eigen doelman te schieten. De Pirates begonnen nu toch wel erg aan te dringen voor de gelijkmaker, maar dat was buiten Mackail-Smith gerekend. Hij zette aan voor een Maradoniaanse dribbel, legde vier verdedigers in de luren en plaatste de bal perfect langs de keeper. Een van de mooiste doelpunten die ik in Engeland heb gezien. Dit was echt wereldklasse. 4-2 en de wedstrijd leek nu wel over, maar er stonden nog 25 minuten op de klok.

 

Het bleek inderdaad nog niet over te zijn, want de Rovers bleven aandringen en kwamen heel terecht op 4-3. De fans van Peterborough die om ons heen zaten konden het niet geloven en werden er zelf een beetje moedeloos van. De Rovers bleven maar doorgaan en de 4-4 hing eerder in de lucht dan de 5-3. Logisch dus dat het 5-3 werd in de 83e minuut. Wat een doelpuntenfestijn. Eindelijk was er wat rust voor de fans van de Posh, maar twee minuten later scoorde Lambert (de topscorer van League One op dat moment) de 5-4. Billenknijpend werden de laatste vijf minuten ondergaan, maar uiteindelijk bleef het bij 5-4. Bij Sky waren ze erg tevreden met deze wedstrijd. Het lower league football had geweldige reclame voor zichzelf gemaakt met deze wedstrijd.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

London Road blijft echt een geweldig stadion. Twee schitterende oude terraces achter de goals, een oude zittribune met een asbest dak en een nieuwe stand (waar wij op zaten) die er eigenlijk wel bij past. Er zijn al tijden plannen om die terraces te vervangen, maar gelukkig is dat nog steeds niet gebeurd. Er is genoeg ruimte om uit te breiden, dus ik ga ervan uit dat de club wel op deze plek blijft zitten. Op termijn zullen er inderdaad wel ingrijpende veranderingen plaatsvinden, maar voorlopig is het nog een goede plek om een oldschool ground te bezoeken. Ga dan vooral op die nieuwe tribune zitten, want dan heb je een superuitzicht op de andere tribunes.

De sfeer

De vorige keer waren de fans van de Posh vrij rustig en dat was dit keer ook, hoewel ze wel wat door het wedstrijdverloop werden meegetrokken. De meegereisde Rovers waren een stuk fanatieker en lieten ook duidelijk merken dat ze het maar vreemd vonden dat de Posh zou rustig waren. Ze deden op een gegeven moment zelfs een pogo in het uitvak. Altijd leuk.

De wedstrijd

Qua voetbal de beste wedstrijd die ik tot nu toe in Engeland heb gezien. Qua doelpunten een evenaring van mijn record (9 tijdens Hyde v Vauxhall Motors), maar deze wedstrijd was stukken beter. Beide teams voetbalden erg goed met maar een intentie: doelpunten maken. Er waren, zeker bij de Posh, een aantal spelers die makkelijk mee zouden kunnen in een Championshipteam. Sky zal achteraf erg in zijn vuistje hebben gelachen dat ze juist deze wedstrijd hebben gekozen om uit te zenden. Een enorme promotie voor het League One voetbal.

De omgeving

Het stadion ligt aan de ene kant midden in een wijk (geen pauperwijk, maar een meer middleclass gebied) en aan de andere kant heb je wat winkels en industrie. Naast het stadion was nu een grote bouwput, maar het was ons niet helemaal duidelijk wat daar gebouwd zou worden. Uitbreidingsmogelijkheden zijn er genoeg, dus er is niet echt noodzaak om te verhuizen naar een retail park. Toch denk ik dat de grond, mede door de ligging naast die middleclass wijk, veel geld waard is. Het is alleen afwachten wat de rijke eigenaar daarmee van plan is.

Overall

In een woord geweldig. Ik zat echt met open mond naar de wedstrijd te kijken. Eigenlijk was al vanaf minuut een duidelijk dat dit een doelpuntenfestijn ging worden, aangezien beide clubs vol op de aanval speelden. Buiten de wedstrijd was onze zitplaats ook erg goed. We zaten bovenin op de nieuwe tribune en van daaruit hadden we niet alleen een mooi overzicht op het stadion, maar zagen we ook de kathedraal in de verte liggen. Je zou al met een minder uitzicht tevreden zijn. Ik ben alles bij elkaar erg blij dat we toch nog hebben gekozen voor een revisit bij Peterborough, want dit had ik niet willen missen.



De foto's

Het, op het eerste oog, niet echt spektaculaire affiche van deze dag

De turnstiles voor de thuisfans

De buitenkant van de oude Main Stand, met shop en ticketoffice

In de Main Stand zit een overdaad aan asbest verwerkt. Branden zal het in ieder geval niet

De turnstiles voor de uitfans, hier gingen wij de vorige keer doorheen

De moderne South Stand vanaf de zijkant gezien. Bovenin zaten wij

Een oude poortje, dat ik de vorige keer niet ontdekt had

Sympathiek van de club om ons zo welkom te heten

De London Road Terrace

Het uitvak, de Moy's Terrace

Het pronkstuk van London Road: de Main Stand

De camera's van Sky stonden al klaar

Vanuit onze plek hadden we uitzicht op de kathedraal van Peterborough

De mannetjes stellen zich voor

Al na een minuut waren de intenties van beide clubs duidelijk: aanvallûh!!!!

Even gingen de hemelsluizen open om de artiesten wat afkoeling te gunnen

David Pipe zit ergens naar een vogeltjes te staren, terwijl achter hem Peterborough een grote kans krijgt

Mackail-Smith maakt de 3-1, maar dit zou nog lang niet het einde zijn van het doelpuntenfestijn

De scheidsrechter legt aan David Pipe uit de je geen punten krijgt ook al heb je vier keer gescoord


 

 

© 2005 All Rights Reserved.