Goal bonanza in Peterborough
Voortaan zal de naam Wisbech voor mij altijd verbonden zijn aan een van de meest memorabele trips die ik ooit gemaakt heb. Wisbech, het zal weinig mensen iets zeggen. Dat is maar goed ook, want het begint al vrij freakerig te worden als je Wisbech Town kent. Ergens in afgelopen maand kwam het besluit om naar deze club te gaan. Het was ex-Continental Poldertje die me erop attendeerde dat Wisbech op 6 september zijn laatste wedstrijd zou spelen op Fenland Park. Op zich niet zo bijzonder, maar Fenland Park is een erg leuk stadion. Het heeft aan alle vier de kanten tribune en daarmee is Wisbech de laagste club (qua niveau) die dit heeft. Alle reden dus om eens af te zakken naar Cambridgeshire om dit stadion eens met eigen ogen te bekijken.
Toen we het programma eens bekeken bleek dat Sky ons erg gunstig gezind was. Peterborough United, dat dichtbij Wisbech speelt, was uitgekozen voor een livewedstrijd. Dit doordat er een internationaal weekend was en er dus geen voetbal was op de twee hoogste niveau. Doordat de wedstrijd live werd uitgezonden was ook de kick-off vervroegd naar 12:15. Het was dus perfect mogelijk om beide wedstrijden op een dag te zien. Voor mij zat er nog een extra leuk tintje aan deze wedstrijd, want de tegenstander deze dag was Bristol Rovers en laat dat team nu net David Pipe in de gelederen hebben. Pipe, een van mijn favoriete voetballers in Engeland, kon ik dus weer live aan het werk zien. Op voorhand was deze wedstrijd al geslaagd.
Wat was ik gaar toen ik om vier uur langs mijn bed stond. Het was lang geleden dat ik zo vroeg was opgestaan voor een wedstrijdje in Engeland. Ik voelde me gemalen Giros, maar het lukte me toch om me naar de douche te slepen. Langzaamaan begon ik te ontwaken en een half uurtje later was ik met de benenwagen op weg naar de kruising waar Poldertje (zeker een bijnaam die door Ad-Café is verzonnen) me zou oppikken. Het was best gezellig om daar in de donkere kou te staan wachten, dus ik baalde wat toen hij eraan kwam. Het gaspedaal werd ingetrapt en de weg naar Peterborough kon worden ingezet.
Onderweg bestookten we elkaar met propaganda over Man United (Poldertje is fan van deze multinational) en het sympathieke Celtic. De reis schoot zo wel op en ruim op tijd kwamen we aan in Peterborough. Het was zelfs zo vroeg dat de turnstiles nog potdicht zaten. Alle tijd om dus nog een hapje te gaan eten. Helaas bleek de omgeving van London Road gastronomisch niet zo verantwoord, zodat we de minst slechte kozen (dachten we): de KFC oftewel de Racistische Kolonel. De menukaart zag er erg pauper uit, zodat ik voor de "chicken popcorn" ging en Poldertje voor een slappe kipburger. Het was niet te vreten, maar we hadden tenminste iets binnen gehad. Nu maar hopen dat het stadion ondertussen al open zou zijn.
Aangezien we allebei al een keertje op London Road waren geweest en toevallig allebei in het uitvak (de Moyes Terrace) hadden gestaan, kozen we nu voor de nieuwe tribune met uitzicht op de kathedraal en de oude Main Stand. Als parttime student mocht ik voor twaalf pond naar binnen. Lang leve mijn pasje, want daardoor heb ik dit jaar toch al flink wat korting gekregen. Als ik nog vaker naar Engeland ga is het zelfs mogelijk dat ik mijn collegegeld eruit haal op deze manier. Een goede zaak dus. Wat ook een goede zaak was, was dat we dit keer een kaartjke kregen. Tijdens mijn vorige bezoek aan Peterborough kreeg ik die namelijk niet en wedstrijdtickets zijn mijn obsessie. Gelukkig had de sympathieke PR-mevrouw van Peterborough me er destijds nog eentje nagestuurd, anders had ik mezelf verhangen.
Over de vorige wedstrijd gesproken, dat was nu zo’n drie jaar geleden geweest. Peterborough United nam het toen in de eerste ronde van de FA Cup op tegen Burton Albion. Ik zag een van de slechtste wedstrijden ooit in Engeland. Het werd 0-0 en er gebeurde amper iets. Het enige leuke daaraan was dat Chrissie dat weekend drie keer een 0-0 zag. Het was ook de eerste, en meteen de laatste, keer dat ik Blauwvinger in het echt zag. Een excentriek figuur. Het stadion vond ik destijds ook erg leuk. De demonen van de 0-0 moesten ook nog verjaagd worden, dus deze revisit was meer dan welkom.
We beklommen onze tribune en gelukkig hadden we inderdaad uitzicht op de kathedraal. Het viel me op dat de beide terraces achter de goal vrij klein waren in verhouding met de Main Stand en onze tribune. De Main Stand was echt genieten. Een schitterend dak van asbest maakte de tribune helemaal compleet. Ook al zou de wedstrijd niets zijn, het uitzicht was al meer dan de moeite waard. De mannetjes van Sky begonnen ondertussen ook hun apparatuur klaar te zetten. Dit was echt dé wedstrijd dit weekend, want de hoogste twee divisies lagen stil ivm het interlandweekend. In het programmaboekje stond dat Sky juist deze wedstrijd had gekozen, omdat beide clubs aanvallend voetbal speelden. Volgens de statistieken klopte dit, want bij Bristol Rovers waren de meeste doelpunten gevallen, terwijl Peterborough de ploeg was die het meeste op doel had geschoten. Dit beloofde wat voor vandaag.
De wedstrijd begon en het leek erop dat beide managers hun teams de instructie hadden gegeven om lekker vrijuit te voetballen, omdat er tv-camera's bij waren. Vanaf de eerste minuut was het eigenlijk al raak. Aanval op aanval werd uitgevoerd en het was eigenlijk wachten op doelpunten. Ik maakte me totaal geen zorgen dat die niet zouden vallen, want het kon gewoon niet anders dan dat dit een "goalfest" zou worden. Peterborough had twee spitsen voorin lopen die de afgelopen jaren de Conference hadden geterroriseerd. De ene was Aaron McLean, en die was vorig jaar niet allen topscoorder geworden van League Two, maar had de meeste goals gemaakt van alle spelers in de Football League. De andere was Mackail-Smith, een speler die ik me nog herinnerde van Dagenham, toen die met 5-0 verloren. Toen was het een ettertje die de hele tijd op de grond lag, maar blijkbaar had hij zich goed ontwikkeld.
Het duo was levensgevaarlijk voorin, waarbij met name Mackail-Smith me opviel als een geweldige voetballer. Het was dan ook niet vreemd dat hij de 1-0 scoorde na een kwartiertje voetballen. McLean kon niet achterblijven natuurlijk en zeven minuten later scoorde hij de 2-0. Pas daarna ging de Peterboroughse storm wat liggen en kwam Bristol Rovers, onder aanvoering van David Pipe, terug in de wedstrijd. De "anslüsstreffer" viel na een half uurtje en met 2-1 gingen we ook rusten. Dat het 2-1 zou blijven geloofden we eigenlijk niet echt, want er waren zoveel aanvallen geweest. De pech voor ons was dat er twee goede keeper op doel stonden. Joe Lewis van Peterborough was een paar maanden geleden zelfs opgeroepen voor het Engelse elftal, als derde keeper. En dat terwijl hij destijds bij een club op het vierde niveau speelde. Een geweldige prestatie van hem en vooral in een-tegen-een situaties bewees hij waarom hij was uitgekozen voor die plek.
De tweede helft verliep precies hetzelfde als de eerste. Aanval na aanval aan beide kanten. Een van de Bristol Rovers verdedigers (niet David Pipe!) moest aan de noodrem trekken en de bal ging op de stip. Mackail-Smith legde aan en scoorde zijn tweede van de dag. Er stonden nog veertig minuten op de klok en we hadden al vier goals gezien. Dat werden er met nog 35 minuten op de klok, want een van de verdedigers van Peterborough was zo vriendelijk om de bal achter de eigen doelman te schieten. De Pirates begonnen nu toch wel erg aan te dringen voor de gelijkmaker, maar dat was buiten Mackail-Smith gerekend. Hij zette aan voor een Maradoniaanse dribbel, legde vier verdedigers in de luren en plaatste de bal perfect langs de keeper. Een van de mooiste doelpunten die ik in Engeland heb gezien. Dit was echt wereldklasse. 4-2 en de wedstrijd leek nu wel over, maar er stonden nog 25 minuten op de klok.
Het bleek inderdaad nog niet over te zijn, want de Rovers bleven aandringen en kwamen heel terecht op 4-3. De fans van Peterborough die om ons heen zaten konden het niet geloven en werden er zelf een beetje moedeloos van. De Rovers bleven maar doorgaan en de 4-4 hing eerder in de lucht dan de 5-3. Logisch dus dat het 5-3 werd in de 83e minuut. Wat een doelpuntenfestijn. Eindelijk was er wat rust voor de fans van de Posh, maar twee minuten later scoorde Lambert (de topscorer van League One op dat moment) de 5-4. Billenknijpend werden de laatste vijf minuten ondergaan, maar uiteindelijk bleef het bij 5-4. Bij Sky waren ze erg tevreden met deze wedstrijd. Het lower league football had geweldige reclame voor zichzelf gemaakt met deze wedstrijd.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
