Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Portadown

Het verslag

       

No goals from Tipton

Doordat de wedstrijd van Shelbourne pas om 19:45 werd gespeeld, hadden we genoeg tijd om overdag nog een potje in Noord-Ierland mee te pakken. Keuze te over, maar eentje sprong er ver bovenuit: Portadown v Cliftonville. Niet alleen is Cliftonville de favoriete club van SJ en mij op het Groene Eiland, maar Portadown heeft ook nog een oude tribune staan met daarop Godsdienstige propaganda. Die oude Main Stand is overigens door de Health & Safety mannetjes gesloten en kan ieder moment worden gesloopt. Het was dus zaak om die nog even te kunnen vincken. Op het moment dat we deze wedstrijd kozen, was de competitie nog niet begonnen. Extra mooi was het dus, dat dit een topper was tussen de nummer twee (Portadown) en drie (Cliftonville) van de ranglijst. Een onverwachte meevaller.

Voor mijn gevoel is Portadown een van de grootste clubs van Noord-Ierland. Ik herinner met nog dat ze een paar keer de titel hebben gepakt en in Europa mochten spelen. Maar dat alles blijkt erg recent te zijn, want de club stelde vroeger helemaal niets voor. Op het moment dat Ronnie McFall in december 1986 de manager werd van The Ports, had de club nog geen enkele keer een van de drie hoofdprijzen gewonnen. Drie keer was de bekerfinale gehaald, maar even zoveel keer werd die ook verloren. McFall zou de boel echter radicaal omgooien en van Portadown een topclub maken. In de vijfentwintig jaar dat hij nu manager is van de club, hebben ze negen hoofdprijzen gewonnen en daarnaast ook nog eens veertien kleinere bekers.

Een week voorafgaand aan deze wedstrijd, stond Portadown nog bovenaan. Het ongenaakbare Linfield stond zelfs één puntje achter. In een rechtstreeks duel op Windsor Park, wonnen The Blues met 2-0, waardoor Portadown naar plek twee zakte. Een van de oorzaken waarom Portadown het zo goed doet, is Matthew Tipton. Die Welshe spits loopt als een rode draad door mijn vinckavonturen. Ik zag hem voor het eerst in het shirt van Hyde. Hij was een van de doelpuntenmakers die ervoor zorgde dat een 0-3 achterstand bij rust werd omgebogen in een 6-3 overwinning. Verder zag ik hem een keer bij Cheltenham v Macclesfield, waar hij in de rust een badeend kapot trapte en provocerend aan een lat ging hangen. Vorig jaar was hij de held van Dundalk, toen hij een hattrick scoorde tegen Shamrock Rovers. Het “I'd rather have a Tipton than a Fenn”, hing nog dagenlang in mijn hoofd.

Behalve een topper, is Portadown v Cliftonville ook politiek een beladen wedstrijd. Na het verdwijnen van Belfast Celtic en later ook Derry City, was Cliftonville de enige nationalistische (katholieke) club die nog op het hoogste niveau speelde. Overigens zijn ze dat pas sinds de jaren zestig, doordat de wijk waarin ze spelen ineens nationalistisch werd door allerlei verhuizingen. Daarvoor was het een wat chique amateurclub, wel op het hoogste niveau, waar na iedere bestuursvergadering het “God Save the Queen” werd gezongen. Nadat de club steeds meer Iers-gezind werd, werden ze ook steeds meer gehaat. Na het begin van The Troubles, begonnen de fans van Cliftonville pro-IRA liederen te zingen en liepen wedstrijden regelmatig uit de hand.

Als je naar de andere kant kijkt, heb je natuurlijk de unionistische (protestantse) clubs in Belfast. De naam van Linfield zal bij iedereen als eerste opkomen, maar ook Portadown heeft een groot sektarisch verleden. De stad heeft niet voor niets de bijnaam “The Orange Citadel”. De Orange Order is in een dorpje naast Portadown opgericht en de twee groepen in de stad zijn totaal gesplitst. Het noordwesten is nationalistisch en de rest unionistisch. Er zijn weinig contacten tussen beide groepen. De voetbalclub, die gek genoeg in een stadion spelen dat Shamrock Park heet, ligt in het unionistische deel. Katholieken zul je er niet of amper vinden op de tribunes. Niet zo gek, want zelfs in de jaren negentig werden bij Portadown liederen gezongen om de unionistische paramilitairen te steunen.

De grootste held van de aanhang van Portadown was niet Ronnie McFall of een van de spelers, maar Billy Wright oftewel King Rat. Iedereen van mijn leeftijd (zo rond de dertig, auw), zal hem nog wel kennen. Oprichter van het LVF (Loyalist Volunteer Force), een afscheidingsbeweging van het UVF (Ulster Volunteer Force), en iemand die minstens dertig moorden op zijn naam had staan. Op 27 december 1997 werd deze figuur in de Maze gevangenis op 37-jarige leeftijd vermoord, maar zelf daarna was hij nog een held voor de Portadown-fans. Wright was namelijk opgegroeid in die stad en was een van de grote mannen achter het “Drumcree conflict”. Dat conflict zorgde ervoor dat Portadown in de jaren negentig jaarlijks wereldnieuws was. Kort gezegd kwam het er op neer dat protestanten perse door katholieke wijken wilden marcheren tijdens het oranjeseizoen en dat zorgde ieder jaar voor hevige rellen.

Overigens is niet bekend of Wright een fan was van Portadown, hoewel hij op een paar meter afstand van Shamrock Park woonde. Toch werden hij en de club in 1999 samen wereldnieuws. Op 27 december van dat jaar herdachten leden van het LVF zijn dood in het clubhuis van Portadown. Door het Paasakkoord was het rustiger geworden in Noord-Ierland, maar het broeide onderling tussen het UVF en het LVF. Die laatste vond dat het UVF veel te soft was geworden en wilde doorgaan met geweld. Het broeide onderling en het UVF kwam het LVF-feestje verstoren met honkbalknuppels en bijlen. Het hele clubhuis van Portadown werd kort en klein geslagen, samen met de feestvierders. Het was het begin van een orgie van geweld in en rondom Portadown, waarbij beide paramilitaire organisaties elkaar te lijf gingen. Uiteindelijk vielen er zeven doden en werden veel mensen gedwongen te verhuizen, waardoor je in Portadown niet alleen een scheiding hebt tussen katholiek en protestant, maar ook tussen LVF- en UVF-gezinden.

Maar genoeg over politiek, hoewel je dat in Noord-Ierland nooit los kunt zien van het voetbal. Na ’s ochtends de Bogside in Derry te hebben bezocht, werd er koers gezet richting Portadown. Noord-Ierland is niet zo groot, maar doordat er amper snelwegen zijn, lijkt alles lang te duren. Toch kwamen we ruim op tijd aan in Portadown. Het stadje stelt niet zo gek veel voor, maar toch vonden we er een heel goed eettentje. De Britse keuken is niet de beste te wereld, maar in Portadown hebben ze echt een uitstekend restaurantje. Dat was smikkelen en smullen geblazen. Soms vind je de leukste dingen op plekken waar je ze niet verwacht. Voor de rest leek Portadown weinig te verschillen van de gemiddelde Engelse stad. Pas als je het centrum verliet, zag je de Britse vlaggen en de rood-witte-blauwe stoepranden.

Overigens waren die niet te zien rondom Shamrock Park, de thuishaven van Portadown. Doordat we ’s avonds nog naar Dublin zouden gaan voor de pot van Shelbourne, besloten we de auto tactisch neer te zetten. Hij stond op de grote weg, met de neus naar het zuiden. De buurt zag er redelijk middenklasse uit en pas bij het rondje zagen we dat aan de achterkant van het stadion een heel erge pauperbuurt lag. Hier zal King Rat wel hebben gewoond met z’n sektarische maatjes. Dat is overigens wel de meest interessante kant van het stadion, want daar staat de oude hoofdtribune. Helaas is die alleen nog maar toegankelijk voor de pers (waar kennen we dat van?), maar zolang die er nog staat is het genieten. Veel gare zooi aan de buitenkant mag ik graag zien.

De oude kant bij de pauperwijk is ook een stuk politieker dan de nieuwe zijde. Hier vind je namelijk allerlei graffitisteunbetuigingen aan de UVF en LVF. Gezellig dus. We werden ook raar aangekeken toen we daar aan het vincken waren. Ook door de stewards, die ons allemaal op en neer zagen lopen en foto’s zagen maken. We besloten daarom maar naar binnen te gaan, voordat we in onze knieën werden geschoten. Shamrock Park was vroeger een ovaal stadion, maar daar is weinig meer van terug te zien. Er staan twee nieuwe, wat saaie, tribunes en achter de ene goal is een grasvlakte. Hoogtepunt is de oude Main Stand. Op die tribune staat de tekst “Life Without Jesus Makes No Sense”. Dat was ook meteen duidelijk.

Mede door die oude tribune is het stadion nog best aardig. Jammer is wel dat de verpesters van het “Floodlight Improvement Project” ook hier hebben toegeslagen. Bij Cliftonville hadden ze de oude lichtmasten vervangen door saaie dingen en dat hebben ze ook in Portadown gedaan. Gevolg is dat ze goede lampen hebben, maar met een kille uitstraling. De nieuwe masten zijn de Stacey Rookhuizen onder de floodlights. Verder mocht de Britse vlag ook niet ontbreken. Portadown is per slot van rekening een club met een loyalistische aanhang. Voor de rest heb ik er weinig van gemerkt. Er liep een mannetje rond in een jas van de “Orange Order”, maar dat was het dan ook wel. Sektarische gezangen heb ik niet gehoord.

Door al die gekke ingangen op Shamrock Park zaten we bij de thuisfans. Helaas. Niet omdat ik een hekel heb aan Portadown, maar ik heb toch wel een groot zwak voor Cliftonville. De volgende keer dan maar weer. Doordat we in het thuisvak zaten, hadden we weinig te vieren. Cliftonville speelde, net als vorig jaar, erg goed. Het dodelijk duo van Portadown, Tipton en Braniff (al goed voor negentien doelpunten), werd lamgelegd. Cliftonville is de enige ploeg op het eiland die de bal heel snel over de grond rond laat gaan. Na ruim een kwartiertje stond het al 0-2 voor The Reds en het was wachten op nummer drie. Die viel niet en Braniff scoorde zelfs de 1-2.

In de rust bleek dat we niet de enige Nederlanders in het stadion waren. Er zat ook nog een Nederlandse vrouw in het stadion. Die had zich flink geprofileerd en werd omgeroepen in de rust. Ieder z’n ding natuurlijk, maar van mij hoeft dat allemaal niet zo. Na de rust bleef Cliftonville de sterkere ploeg, hoewel Tipton nog scoorde. Die had flink wat mensen opzij gebeukt en de goal werd terecht afgekeurd. Vijf minuten voor tijd kreeg nog een speler van Cliftonville rood, maar de overwinning kwam niet meer in gevaar. De terechte drie punten voor The Reds. Met een positief gevoel stapten we in de auto om naar Dublin te gaan. Daar stond de afsluiter van ons weekend op het programma: Shelbourne v Cork, de beslissende pot voor de titel.



Het rapport

Het stadion:

Shamrock Park is een mooie naam en ondanks de verbouwingen, is het stadion ook best redelijk. Helaas staan er twee nieuwe tribunes en hebben ze van die lelijke lichtmasten, maar de oude Main Stand maakt een hoop goed. Het is een oude beestje en vooral de tekst op het dak: "Life without Jesus makes no sense", heeft wel iets in zo'n protestantse stad. Voor de club zelf zijn de twee nieuwe tribunes natuurlijk geweldig, maar mij als vincker deden ze niets.

De wedstrijd:

Eerder had ik twee wedstrijden in Noord-Ierland gezien en in totaal één doelpunt. Matig score dus. Vandaag vielen er gelukkig wat meer doelpunten en was vooral de eerste helft echt goed. Cliftonville heeft een heel voetballende ploeg, een unicum in Noord-Ierland. Toen ik ze zo bezig zag, was het geen verrassing voor me dat ze midweeks met 6-2 van het ongenaakbare Linfield hadden gewonnen en nu ook de nummer twee in eigen huis versloegen.

De omgeving:

Ik had verwacht dat Shamrock Park in de protestantse versie van de Bogside zou liggen, maar dat was niet het geval. Het is een beetje een saaie omgeving, met aan de ene kant een best redelijke wijk en aan de achterkant wat meer arbeidershuisjes. Opvallend was dat er geen murals te zien waren en ook slechts een paar Britse vlaggen.

De sfeer:

In het Cliftonville-vak, waar we helaas niet zaten, was het groot feest. Ik verbaasde me ook dat ze redelijk wat man hadden meegenomen voor deze pot. Rondom ons heen was er vooral veel genuil over de wedstrijd en de wissels. Voor de rest was het erg tam.

Overall:

Ondanks mijn zwak voor Cliftonville, was dit een tussendoortje. Toch was het een lekker tussendoortje. Eerst lekker gegeten in het centrum van de stad en daarna een leuke pot voetbal gezien, met uitzicht op een geweldige tribune. Wat wil een mens nog meer? Dit was mijn derde keer dat ik Cliftonville aan het werk zag, en voor de derde keer in een uitwedstrijd. Volgend jaar moet de thuiswedstrijd er toch echt van gaan komen. Ik twijfel nog tussen de derby tegen Crusaders of de pot tegen Linfield. Maar dat zien we dan wel weer.



De statistieken

Portadown v Cliftonville 1-2 (29/10/2011)

8. Barry Johnston 0-1

17. Martin Donnelly 0-2

35. Kevin Braniff 1-2

Ground: Shamrock Park, Portadown

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Irish Premier League

Position Portadown: 2

Position Cliftonville: 3

Gate:

Match Number in Northern Ireland: 3

Goals: 4

Line up Portadown:

 

Line up Cliftonville:

Connolly, Johnston, Holland (Convery), McMullan, C. Scannell, Donnelly, Smyth (R. Scannell), Donnelly (Garrett), Seydak, Catney, McVeigh

Yellow Cards:

 

Red Card:

84. John Convery (Cliftonville)



De foto's



Al bij binnenkomst werd duidelijk wat voor stad dit was



Het centrale punt van Portadown



Iets verderop lag Shamrock Park, de thuishaven van Portadown



De nieuwe ingang van het stadion



Welkom in allerlei talen. Zoek het Nederlandse woord



Aan de nieuwbouwkant veel moderne turnstiles, bizar genoeg voor de uitfans



Gelukkig was er ook nog wat ouds te vinden aan de andere kant...



... waar nog altijd tags van de Troubles zijn te vinden



En ook dit juweeltje. Genieten met de zachte G



Gezellig prikkeldraad boven de ingang



De tribune van binnen



De deur naar het drankhol was gesloten



Minpunt zijn deze stoeltjes. Die hadden natuurlijk van hout moeten zijn



...



...



De enige kant die niet verbouwd is en waar je de contouren van de renbaan nog goed ziet



De nieuwe Met Stand voor de thuisfans



De South Stand voor de uitfans



Fier wappert de Britse vlag in het stad en, ja je ziet het goed...



... heel lelijke, kille floodlights



Dit project is de schuldige waarom al die oude mastjes verdwijnen



Voor de South Stand zie je ook nog een beetje van de oude renbaan



De oude Main Stand met de Goddelijke tekst erop



Achterkant van de Met Stand, niet de mooiste tribune die ik ken



Wel heel veel beenruimte



...



Matthew Tipton, de held der helden



Spelers komen het veld op...



... en geven elkaar een handje



...



Eenmanstifo = gegarandeerd gekkenhuis



Cliftonville had zo'n honderdtal fans meegenomen



Onze tribune



Dit stond er overigens vroeger



Jaja, dat was een stuk geiler, maar helaas is het nog weg



Portadown probeerde de 2-2 nog te maken...



... maar ondanks een rode kaart voor dit mannetje van Cliftonville lukte dat niet


 

 

© 2005 All Rights Reserved.