Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Portsmouth

Het verslag

   

“What the Fucking Hell is that?”

 

Revisits, eigenlijk heb ik er totaal geen problemen mee. Vooral als het stadion leuk is of er een leuke wedstrijd op het spel staat ben ik daar wel enthousiast voor te krijgen. Toen er zich de mogelijkheid voordeed om opnieuw naar Portsmouth te gaan was ik dan ook enthousiast. Fratton Park was mijn eerste stadion dat ik bezocht in Engeland, dus het zou best een speciale revisit worden. Vorig jaar was ik er ook bijna weer geweest voor de FA Cupwedstrijd tegen Plymouth, maar dat ging op het laatst niet door. Nu stond er een potje tegen Newcastle op het programma en dan heb je de twee, op papier, luidruchtigste supportersgroepen van Engeland bij elkaar. En dat klinkt best aantrekkelijk.

 

Reisgenoten deze trip waren SJ, 1904 en 't Penske. Allen waren nog rookies op Fratton Park, dus ik kon mooi de kenner uit gaan hangen. Doordat de wedstrijd al om 13:30 was moesten we vroeg het mandje uit. Voordeel was dat we dan ook eerder terug waren, wat mij weer goed uitkwam in verband met mijn werk. Deze wedstrijd was namelijk op een zondag en maandag moest ik weer meedraaien in het arbeidsproces. Bij Zwijndrecht zagen we de Belgen en gevieren reden we naar Calais. Onderweg wisselden we de laatste roddels uit over het Engelse voetbal en voor we het wisten waren we in Portsmouth. Ik herkende allerlei punten daar, ondanks dat het al vijf jaar geleden was en ik toen vooral op de weg aan het letten was.

 

SJ viel het op dat Portsmouth minder verpauperd was dan hij had verwacht. Mij viel het vooral op dat er overal vlaggen van Portsmouth hingen voor ramen, over balkonnen of in tuinen. Meestal met een verwijzing naar de FA Cup-winst van een jaar eerder. Opvallend is ook dat je in Portsmouth geen enkel shirt, sjaal of vlag zag van een andere club. De stad is ook echt helemaal gericht op de club. Een aantal jaar geleden was er een onderzoek waaruit bleek dat in Porstmouth in verhoudingen de minste fans van een top 4-club woonden. Dat is een statistiek waar je als club trots op mag zijn.

 

De auto was tactisch erg goed weggezet, met als enige nadeel dat we nog een eindje moesten lopen naar het stadion. Voor de terugreis was het dan weer wel gunstig, aangezien we al helemaal in de richting van de tunnel stonden. Hoe dichter we bij het stadion kwamen, hoe minder de buurt. Onze Belgische starfuckers werden helemaal gek toen de Newcastle-bus aankwam bij Fratton Park. Ze maakten als gekken foto's. Zo extreem dat zelfs de Japanners zich ervoor geneerden. Er kwamen natuurlijk ook grote sterren uit die bus, zoals Jonas Gutierrez, Xisco en Nacho Gonzalez. Mannen met swingende namen, maar helaas voor Newcastle iets minder swingende voeten. 1904 en 't Penske maakte het niets uit, want die vielen bijna flauw van deze sterren.

 

We kregen ze slechts met moeite weggesleept, maar het was ook echt nodig. De tickets lagen namelijk nog klaar bij het ticketoffice en dat hadden we nog niet gevonden. Ondertussen was ik aan het kijken naar de veranderingen die in al die jaren hadden plaatsgevonden. De grote parkeerplaats was geen modderpoel meer, maar een geasfalteerd vlak. Ook waren de oude turnstiles vervangen door moderne, klinische poortjes. Dat was toch wel wat minder, maar voor de club zelf erg noodzakelijk. De clubshop in het oude “Mock-Tudor” gebouwtje was ook verdwenen, want de club had een nieuw centrumpje opgezet in de buurt van het stadion. Daar stonden prefab-gebouwen met ondermeer de nieuwe clubshop en, mooi voor ons, het ticketoffice. De tickets waren binnen en na het kopen van merchandise gingen we weer naar het stadion.

 

Bij het binnengaan van het stadion keken we wel wat vreemd om ons heen. We zaten namelijk niet tussen blauwe mannetjes, maar tussen de eksters. Schijnbaar hadden we kaartjes voor het uitvak. De stoelnummers en het vaknummer klopten echter niet. Er was blijkbaar een foutje gemaakt met het drukken van het turnstilenummer, want we waren wel door de goede turnstile naar binnen gekomen. Na een huilverhaal te hebben opgehangen bij de stewards mochten we toch naar het thuisvak. Achteraf gezien niet zo'n slimme actie, maar dat wisten we op dat moment nog niet.

 

We waagden ons aan het ranzige stadionvoedsel in Fratton Park, maar dat was geen succes. De Belgen, conservatief als ze zijn, durfden het niet aan om een "pie" te nemen en dachten veilig te zijn met een hamburger. Dat was een slechte keuze, want de kleffe, droge broodjes met gebakken schoenzolen erop waren niet weg te krijgen. De chicken balti pie was ook niet al te best, maar er zat tenminste nog smaak aan. We gingen de tribune maar eens op na deze marteling van de smaakpapillen. We zaten op de Apollo End, die tot anderhalf jaar geleden nog onoverdekt was. Gelukkig nu wel, want om regen in de bek te krijgen leek me nu niet echt een aangenaam vooruitzicht. Nadeel was dat op onze tribune alle rariteiten zaten, waaronder een hele groep Japanse vinckers. Die fotografeerden echt alles, waaronder lege blikjes cola op de tribune. Rare jongens.

 

Onze tribune was de minste van de vier en dat was positief, want nu hadden we uitzicht op de recht. Voor het eerst kon ik nu de Fratton End bekijken, want daar zat ik de vorige keer op. Dat was toch wel een groot ding. Een stuk hoger dan het in mijn gedachten was. De idioot met zijn bel zat daar toen ook en daar was ik wel blij mee, want van dat geluid word je echt helemaal gek. We hadden echter pech, want naast onze tribune stond een gek tentje waarin twee dorpsidioten stonden. De ene helemaal in clubkleuren inclusief een blauw/witte pruik was de brulaap, terwijl de boos kijkende skinhead naast hem op de trom sloeg. Toch nog vervelend geluid dus deze wedstrijd. Het rare was dat ze echt niemand meekregen in hun gezang en ze dus eigenlijk geen nut hadden.

 

Ondertussen kwamen de teams het veld op. Newcastle lijkt de laatste tijd iets de weg omhoog teruggevonden te hebben, terwijl Pompey een stuurloos schip is zonder Harry Redknapp. Tony Adams lijkt het vak van manager niet in zijn vingers te hebben, want eerder ging het bij Wycombe ook al helemaal mis. Eigenlijk had deze wedstrijd vooraf alle kenmerken van een 0-0 en daar zag het in het begin ook erg naar uit. Veel slecht voetbal en weinig kansen. Dat was overigens niet het vervelendste, want een van de Newcastle-fans besloot in zijn onaantrekkelijke blote bast te gaan staan. Nog naarder werd het toen de idioot met de bel tóch niet op de Fratton End bleek te staan. Hij kwam namelijk naar onze kant toe en ging in het tentje naast ons staan. Buiten zijn bel had hij ook een vervelende trompet bij. De horror. Vanuit het Newcastle-vak kwam de enige juiste reactie met een massaal gezongen “What the fucking hell is that?”

 

Bij rust stond het 0-0 en echt tevreden waren we niet over de wedstrijd. Was dit nu voetbal uit de zogenaamd beste competitie ter wereld? Buiten notabene de linksback van Pompey na, was het allemaal erg matig. Buiten hem kreeg alleen Shay Given ook geen onvoldoende. Die stond, zoals eigenlijk iedere wedstrijd, weer erg goed te keepen. Ik ben benieuwd hoe lang die nog bij de underarchievers van Newcastle blijft. De Japanse vinckers maakte het niets uit, want die bleven maar foto's maken en in de rust gingen ze zelfs het tentje en de rare figuren erin op de foto zetten. De rare figuren bleken er te geilen op die camera's, want ze gingen graag poseren voor de Japanners. De vlezige van Newcastle lieten ze met rust gek genoeg. Waarschijnlijk waren ze bang dat hij hen zou opeten.

 

In de tweede helft tapte Newcastle uit een ander vaatje. Kinnear zal waarschijnlijk zijn spelers de haardrogerbehandeling hebben gegeven, want ik vond ze ineens een stuk beter spelen. Na zeven minuten legde Michael Owen de bal dan ook terecht in het netje. Het blijft toch een van de beste spitsen in Engeland. Helaas is hij zowat altijd geblesseerd, want anders zou hij echt een legende hebben kunnen worden. Adams bewees daarna het managen niet echt in de vingers te hebben door heel raar te wisselen. Pompey ging er alleen maar zwakker door spelen. Het vreemde was dat Newcastle niet echt door ging drukken, bang als ze waren voor de 1-1. Gek, want er waren echt kansen om Pompey helemaal op te rollen.

 

Buiten Owen heeft Newcastle nog een snelle spits: Martins. Het was deze Martins die in de 77e minuut de 0-2 maakte. De vlezige werd helemaal gek en vooral het feit dat hij doorhad dat er camera’s op hem stonden gericht maakte hem erg blij. Daarna was het helemaal over voor Pompey, die alleen maar probeerden om de verdere schade te beperken. Dat lukte niet, want één minuut voor tijd zorgde Danny Guthrie nog voor de 0-3. De Toon Army, die de hele dag al luidruchtig aanwezig was, werd helemaal gek. Even baalden we wel dat we niet in dat vak waren blijven zitten, want een feestje is altijd leuk. Ach ja, nu hadden we tenminste goed kunnen genieten van de idioot met zijn bel en zijn volgelingen. Het bleef 0-3 en opnieuw was een bezoekje aan Fratton Park me goed bevallen. Het thuispubliek was een stuk tammer dan de eerste keer en het stadion was wat gemoderniseerd, maar toch blijft Fratton Park in mijn top drie van favoriete stadions in de Premier League staan, samen met Craven Cottage en Goodison Park.



Het rapport

Het stadion

 
Fratton Park behoort tot mijn drie favoriete stadions van de Premier League (samen met Goodison Park & Craven Cottage), dus ik ging graag weer terug naar Portsmouth. Fratton Park bleek wel iets veranderd sinds mijn laatste bezoek, zo'n vijf jaar eerder. De modderige omgeving van het stadion was veranderd in een alsfaltparadijs en het uitvak, de Milton End, heeft tegenwoordig een overkapping. Op zich wel fijn, aangezien we daar zaten deze dag. Voor de rest was er niets anders en Fratton Park blijft een juweeltje, met als hoogtepunt de oude Main Stand met zijn "Mock Tudor" façade.

 

De sfeer

 

In de eerste jaren na de promotie stond de aanhang van Pompey bekend als de fanatiekste van de Premier League, maar dat is toch rap minder geworden. De idioot met zijn bel had een apart hokje gekregen, bijgestaan door enkele teletoeters met drum en trompet. Zeer ergerlijk en ze werden dan ook terecht op de hak genomen door de Toon Army. Deze Toon Army was wel fanatiek, zoals eigenlijk iedere keer dat ik ze zie. Minder was de figuur met zijn blote bast, maar vocaal is dit toch wel de fanatiekste supportersgroep van de Premier League.

 

De wedstrijd

 

Pompey lijkt de weg helemaal kwijt sinds Redknapp naar de Spurs is gegaan. Tony Adams is iemand die het niet in de vingers lijkt te hebben en dat bleek ook deze wedstrijd weer. Newcastle speelde puur krachtvoetbal en met een beetje slimme aanpak had Pompey deze wedstrijd makkelijk kunnen winnen. Die slimme aanpak kwam er niet en Newcastle won relatief simpel met 0-3. Portsmouth moet erg gaan uitkijken dat ze er op het eind van het seizoen niet uitvliegen, want dit leek nergens op.

 

De omgeving

 

Fratton Park ligt aan de ene kant in een oude woonwijk, terwijl er aan de andere kant een retailpark ligt. De woonwijk is natuurlijk geweldig, vooral de vlaggen die allemaal voor de ramen hangen met daarop teksten als "Pompey", "Fa Cup Winner 2008" & "Play Up, Pompey". De club leeft nog echt in de buurt, zoals het hoort. Het enige positieve aan dat retailpark is dat je er een KFC en McDonalds heb waar je gratis kunt pissen.

 

Overall

 

Ik vond het erg leuk om weer de club te bezoeken die mijn allereerste in Engeland was die ik zag. Het was een echte aha-erlebnis, ondanks de veranderingen aan het stadion. Ik was blij dat we nu op een andere tribune zaten dan de vorige keer, zodat het uitzicht helemaal anders was dan de eerste keer. Alles bij elkaar was het erg leuk om Fratton Park weer eens te zien en het lijkt me wel wat om de laatste wedstrijd in dit stadion te bezoeken. Ik heb er toch wel een band mee gekregen.



De foto's

Het hoogtepunt van Fratton Park; de façade in "Mock-Tudor" stijl

Deze graffiti achter onze Apollo End vind ik een leuk element aan het stadion

De spelers van Newcastle komen aan, maar deze hond heeft meer interesse in mijn camera

De achterkant van de grote Fratton End

Obscure steegjes rondom het stadion

De Japanse vinckers kochten zich helemaal gek in de clubshops

De Fratton End

De North Stand

De oude South Stand die al sinds 1925 in gebruik is

Het verschrikkelijke tentje waar de Jostiband van Pompey in ging staan

We zijn hier op Fratton Park maakt dit bord duidelijk

Grote floodlights daar in Portsmouth

Het matroosje van Pompey was aanwezig vandaag...

... evenals deze andere mascotte met iets minder charisma

Op Fratton Park hangt nog een klassieke klok

Het tentje nu compleet met de idioten

De vlezige figuur van Newcastle in zijn blote bast



James coacht, maar hij kon niet voorkomen dat hij er drie om zijn oren kreeg


 

 

© 2005 All Rights Reserved.