“What the Fucking Hell is that?”
Revisits, eigenlijk heb ik er totaal geen problemen mee. Vooral als het stadion leuk is of er een leuke wedstrijd op het spel staat ben ik daar wel enthousiast voor te krijgen. Toen er zich de mogelijkheid voordeed om opnieuw naar Portsmouth te gaan was ik dan ook enthousiast. Fratton Park was mijn eerste stadion dat ik bezocht in Engeland, dus het zou best een speciale revisit worden. Vorig jaar was ik er ook bijna weer geweest voor de FA Cupwedstrijd tegen Plymouth, maar dat ging op het laatst niet door. Nu stond er een potje tegen Newcastle op het programma en dan heb je de twee, op papier, luidruchtigste supportersgroepen van Engeland bij elkaar. En dat klinkt best aantrekkelijk.
Reisgenoten deze trip waren SJ, 1904 en 't Penske. Allen waren nog rookies op Fratton Park, dus ik kon mooi de kenner uit gaan hangen. Doordat de wedstrijd al om 13:30 was moesten we vroeg het mandje uit. Voordeel was dat we dan ook eerder terug waren, wat mij weer goed uitkwam in verband met mijn werk. Deze wedstrijd was namelijk op een zondag en maandag moest ik weer meedraaien in het arbeidsproces. Bij Zwijndrecht zagen we de Belgen en gevieren reden we naar Calais. Onderweg wisselden we de laatste roddels uit over het Engelse voetbal en voor we het wisten waren we in Portsmouth. Ik herkende allerlei punten daar, ondanks dat het al vijf jaar geleden was en ik toen vooral op de weg aan het letten was.
SJ viel het op dat Portsmouth minder verpauperd was dan hij had verwacht. Mij viel het vooral op dat er overal vlaggen van Portsmouth hingen voor ramen, over balkonnen of in tuinen. Meestal met een verwijzing naar de FA Cup-winst van een jaar eerder. Opvallend is ook dat je in Portsmouth geen enkel shirt, sjaal of vlag zag van een andere club. De stad is ook echt helemaal gericht op de club. Een aantal jaar geleden was er een onderzoek waaruit bleek dat in Porstmouth in verhoudingen de minste fans van een top 4-club woonden. Dat is een statistiek waar je als club trots op mag zijn.
De auto was tactisch erg goed weggezet, met als enige nadeel dat we nog een eindje moesten lopen naar het stadion. Voor de terugreis was het dan weer wel gunstig, aangezien we al helemaal in de richting van de tunnel stonden. Hoe dichter we bij het stadion kwamen, hoe minder de buurt. Onze Belgische starfuckers werden helemaal gek toen de Newcastle-bus aankwam bij Fratton Park. Ze maakten als gekken foto's. Zo extreem dat zelfs de Japanners zich ervoor geneerden. Er kwamen natuurlijk ook grote sterren uit die bus, zoals Jonas Gutierrez, Xisco en Nacho Gonzalez. Mannen met swingende namen, maar helaas voor Newcastle iets minder swingende voeten. 1904 en 't Penske maakte het niets uit, want die vielen bijna flauw van deze sterren.
We kregen ze slechts met moeite weggesleept, maar het was ook echt nodig. De tickets lagen namelijk nog klaar bij het ticketoffice en dat hadden we nog niet gevonden. Ondertussen was ik aan het kijken naar de veranderingen die in al die jaren hadden plaatsgevonden. De grote parkeerplaats was geen modderpoel meer, maar een geasfalteerd vlak. Ook waren de oude turnstiles vervangen door moderne, klinische poortjes. Dat was toch wel wat minder, maar voor de club zelf erg noodzakelijk. De clubshop in het oude “Mock-Tudor” gebouwtje was ook verdwenen, want de club had een nieuw centrumpje opgezet in de buurt van het stadion. Daar stonden prefab-gebouwen met ondermeer de nieuwe clubshop en, mooi voor ons, het ticketoffice. De tickets waren binnen en na het kopen van merchandise gingen we weer naar het stadion.
Bij het binnengaan van het stadion keken we wel wat vreemd om ons heen. We zaten namelijk niet tussen blauwe mannetjes, maar tussen de eksters. Schijnbaar hadden we kaartjes voor het uitvak. De stoelnummers en het vaknummer klopten echter niet. Er was blijkbaar een foutje gemaakt met het drukken van het turnstilenummer, want we waren wel door de goede turnstile naar binnen gekomen. Na een huilverhaal te hebben opgehangen bij de stewards mochten we toch naar het thuisvak. Achteraf gezien niet zo'n slimme actie, maar dat wisten we op dat moment nog niet.
We waagden ons aan het ranzige stadionvoedsel in Fratton Park, maar dat was geen succes. De Belgen, conservatief als ze zijn, durfden het niet aan om een "pie" te nemen en dachten veilig te zijn met een hamburger. Dat was een slechte keuze, want de kleffe, droge broodjes met gebakken schoenzolen erop waren niet weg te krijgen. De chicken balti pie was ook niet al te best, maar er zat tenminste nog smaak aan. We gingen de tribune maar eens op na deze marteling van de smaakpapillen. We zaten op de Apollo End, die tot anderhalf jaar geleden nog onoverdekt was. Gelukkig nu wel, want om regen in de bek te krijgen leek me nu niet echt een aangenaam vooruitzicht. Nadeel was dat op onze tribune alle rariteiten zaten, waaronder een hele groep Japanse vinckers. Die fotografeerden echt alles, waaronder lege blikjes cola op de tribune. Rare jongens.
Onze tribune was de minste van de vier en dat was positief, want nu hadden we uitzicht op de recht. Voor het eerst kon ik nu de Fratton End bekijken, want daar zat ik de vorige keer op. Dat was toch wel een groot ding. Een stuk hoger dan het in mijn gedachten was. De idioot met zijn bel zat daar toen ook en daar was ik wel blij mee, want van dat geluid word je echt helemaal gek. We hadden echter pech, want naast onze tribune stond een gek tentje waarin twee dorpsidioten stonden. De ene helemaal in clubkleuren inclusief een blauw/witte pruik was de brulaap, terwijl de boos kijkende skinhead naast hem op de trom sloeg. Toch nog vervelend geluid dus deze wedstrijd. Het rare was dat ze echt niemand meekregen in hun gezang en ze dus eigenlijk geen nut hadden.
Ondertussen kwamen de teams het veld op. Newcastle lijkt de laatste tijd iets de weg omhoog teruggevonden te hebben, terwijl Pompey een stuurloos schip is zonder Harry Redknapp. Tony Adams lijkt het vak van manager niet in zijn vingers te hebben, want eerder ging het bij Wycombe ook al helemaal mis. Eigenlijk had deze wedstrijd vooraf alle kenmerken van een 0-0 en daar zag het in het begin ook erg naar uit. Veel slecht voetbal en weinig kansen. Dat was overigens niet het vervelendste, want een van de Newcastle-fans besloot in zijn onaantrekkelijke blote bast te gaan staan. Nog naarder werd het toen de idioot met de bel tóch niet op de Fratton End bleek te staan. Hij kwam namelijk naar onze kant toe en ging in het tentje naast ons staan. Buiten zijn bel had hij ook een vervelende trompet bij. De horror. Vanuit het Newcastle-vak kwam de enige juiste reactie met een massaal gezongen “What the fucking hell is that?”
Bij rust stond het 0-0 en echt tevreden waren we niet over de wedstrijd. Was dit nu voetbal uit de zogenaamd beste competitie ter wereld? Buiten notabene de linksback van Pompey na, was het allemaal erg matig. Buiten hem kreeg alleen Shay Given ook geen onvoldoende. Die stond, zoals eigenlijk iedere wedstrijd, weer erg goed te keepen. Ik ben benieuwd hoe lang die nog bij de underarchievers van Newcastle blijft. De Japanse vinckers maakte het niets uit, want die bleven maar foto's maken en in de rust gingen ze zelfs het tentje en de rare figuren erin op de foto zetten. De rare figuren bleken er te geilen op die camera's, want ze gingen graag poseren voor de Japanners. De vlezige van Newcastle lieten ze met rust gek genoeg. Waarschijnlijk waren ze bang dat hij hen zou opeten.
In de tweede helft tapte Newcastle uit een ander vaatje. Kinnear zal waarschijnlijk zijn spelers de haardrogerbehandeling hebben gegeven, want ik vond ze ineens een stuk beter spelen. Na zeven minuten legde Michael Owen de bal dan ook terecht in het netje. Het blijft toch een van de beste spitsen in Engeland. Helaas is hij zowat altijd geblesseerd, want anders zou hij echt een legende hebben kunnen worden. Adams bewees daarna het managen niet echt in de vingers te hebben door heel raar te wisselen. Pompey ging er alleen maar zwakker door spelen. Het vreemde was dat Newcastle niet echt door ging drukken, bang als ze waren voor de 1-1. Gek, want er waren echt kansen om Pompey helemaal op te rollen.
Buiten Owen heeft Newcastle nog een snelle spits: Martins. Het was deze Martins die in de 77e minuut de 0-2 maakte. De vlezige werd helemaal gek en vooral het feit dat hij doorhad dat er camera’s op hem stonden gericht maakte hem erg blij. Daarna was het helemaal over voor Pompey, die alleen maar probeerden om de verdere schade te beperken. Dat lukte niet, want één minuut voor tijd zorgde Danny Guthrie nog voor de 0-3. De Toon Army, die de hele dag al luidruchtig aanwezig was, werd helemaal gek. Even baalden we wel dat we niet in dat vak waren blijven zitten, want een feestje is altijd leuk. Ach ja, nu hadden we tenminste goed kunnen genieten van de idioot met zijn bel en zijn volgelingen. Het bleef 0-3 en opnieuw was een bezoekje aan Fratton Park me goed bevallen. Het thuispubliek was een stuk tammer dan de eerste keer en het stadion was wat gemoderniseerd, maar toch blijft Fratton Park in mijn top drie van favoriete stadions in de Premier League staan, samen met Craven Cottage en Goodison Park.
Site Navigation 
