Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Queen of the South2

Het verslag

      

Driemaal is Scheepsrecht

Open deuren zijn gemaakt om in te trappen en dat is precies wat ik ga doen. Driemaal is namelijk scheepsrecht. Eindelijk ging het lukken om Queen of the South te bezoeken. Na mislukte pogingen op 14 februari 2009 en 2 januari 2010, stond er voor de derde keer een wedstrijd van Queen of the South op mijn programma. De vorige twee keer was het weer de grote spelbreker, iets waar je normaal in september niet zoveel last van hebt. De kans dat het nu dus ging lukken was behoorlijk. Leuk vond ik het ook dat Partick Thistle de tegenstander was, want nu had ik alle vier de Leagueclubs uit Glasgow een keertje aan het werk gezien. Een missie in het leven die weer vervuld was.

Dumfries lag ook perfect op de route van Liverpool naar Kilmarnock. Qua afstanden was deze triple van Accrington Stanley-Queen of the South-Kilmarnock perfect. Soms zijn de voetbalgoden ons gunstig gezind en dit was een van die gevallen. Wat betreft het stadion, zou Palmerston Park de hoogmis van deze trip worden. Ik had het stadion al eens zonder wedstrijd bezocht en dat is puur genot. Afgelopen jaar kwamen er verontrustende berichten vanuit Dumfries, want er waren plannen om de twee terraces achter de doelen plat te gooien en die te vervangen door tijdelijke tribunes, zoals je die ook in Inverness hebt. Brrr, die zijn zo lelijk. Tijd dus om het bezoek aan Queen of the South niet te lang uit te stellen.

Vooraf had ik contact gehad met Graham, een Queen of the South-fan met wie ik in contact ben gekomen door dat volgens Beatrix vreselijke internet. Hij had destijds kaartjes gewonnen voor Feyenoord v Ajax en wilde nog meer wedstrijden in Nederland bezoeken. Dat leverde uiteindelijk de topper ADO v Heerenveen op. Nu ik naar Dumfries kwam, had hij geregeld dat 1904 en ik mee konden met de sponsortour, voorafgaand aan de wedstrijd. We hadden eerder al eens een kijkje mogen nemen op Palmerston Park, maar ditmaal zouden we er een gids bij krijgen. Erg leuk en we voelen ons natuurlijk erg thuis tussen de bobo's, zoals destijds in Greenock.

Voordat we naar Dumfries reden, gingen we nog even Gretna in. Officieel om te gaan ontbijten, maar onze dubbele agenda was om snel met elkaar te gaan trouwen. Gretna Green is namelijk het Las Vegas van Europa. Doordat de trouwwetten in Schotland een stuk soepeler zijn dan in Engeland, gingen veel Engelsen naar Schotland om daar te trouwen. Aangezien Gretna maar net over de grens ligt, is het logisch dat juist daar veel mensen naartoe gingen. Voor de rest heeft Gretna nog een claim to fame en dat is de voetbalclub Gretna FC.

Jarenlang speelden ze in Engeland om pas in 2002 toe te treden tot de Schotse competitie. Dankzij het geld van miljonair Brooks Mileson werd de club in 2005, 2006 en 2007 kampioen en kwam na deze drie promoties ineens terecht in de SPL. Niet alleen dat, ze haalden ook de bekerfinale die pas na strafschoppen werd verloren van Hearts. Mileson werd echter ongeneeslijk ziek, de club had geen geld meer en degradeerde. Ze mochten ook niet in het eigen stadion spelen in het SPL-jaar, want dat voldeed niet en waren daarom aangewezen op Fir Park van Motherwell (zo'n 100 kilometer verderop). Na afloop van het seizoen bleken de schulden zo hoog te zijn, dat de stekker er werd uitgetrokken.

In dezelfde zomer besloten de fans een nieuwe club op te richten: Gretna 2008. Die mogen sinds afgelopen seizoen weer op Raydale Park in Gretna spelen, nadat dat het eerste jaar niet mocht wegens allerlei juridische dingen. Nu we toch in Gretna was het een goede mogelijkheid om eens langs dat Raydale Park te gaan. In het hele dorpje was toch geen eten te vinden (buiten twee vettige chippies), dus dan kun je beter stadions gaan vincken. Er was een vriendelijke man die ons een kleine rondleiding en achtergrondinformatie gaf. Hij probeerde ons nog over te halen om naar Gretna 2008 v Mid-Annandale te gaan in plaats van Queen of the South. Maar gezien de verwachte opkomst (een mannetje of 80) en het feit dat Raydale Park erg lelijk is, wezen we zijn aanbod af.

Omdat de hongerklop wel erg hard aan het toeslaan was, besloten we Annan links te laten liggen en meteen door te rijden naar Dumfries. De weg er naartoe was erg aangenaam. We zagen de Solway Firth (de naamgever van Solway Star) mooi liggen en ook het Forest of Ae. Dat laatste is nogal lastig uit te spreken, maar het zal zoiets zijn als het Castle of Argggg. Dumfries zelf bleek overigens een leuk plaatsje te zijn. Overal zie je Robert Burns, maar ditmaal was er ook een show met roofvogels. Mijn favoriet was Bill, een klein uiltje. Na deze dieren te hebben gevinckt, was het eindelijk tijd om te gaan bunkeren. Ik besloot voor de verandering eens een grote kop koffie te bestellen en kreeg een soepkom waar zowat vijf liter koffie in zat. Dat betekende de hele middag pissen.

Na nog wat door Dumfries te hebben gelopen, was het tijd om richting Palmerston Park te gaan. Graham hadden we zo gevonden en we kochten zijn dochter om met pennen van respectievelijk Willem II en KV Mechelen. Die pennen waren zo lelijk dat het een wonder was dat we niet meteen het stadion werden uitgezet. De rondleiding was erg leuk, want we kwamen in de bestuurskamer terecht waar allerlei mooie relikwieën te zien waren. Er was zelfs een kast ingericht voor de bekerwinst van Queen of the South in de ALBA Challenge Cup, het favoriete bekertoernooi van 1904 en mij. Voor de rest mochten we het veld op en kwamen we in de spelonken van het stadion terecht. Palmerston Park blijft een juweeltje en hoewel het voor de club ongetwijfeld goed zal zijn, hoop ik niet dat ze gaan verhuizen of vernieuwen.

Na de rondleiding kwamen we weer in de piepkleine clubshop terecht. Graham nam ons mee naar de social club van het stadion en daar kwamen we ook zijn vriend Alex tegen. Dat was een diehard Queens-fan, maar tevens ook vincker. Mooie verhalen over vinckavonturen volgden van beide kanten. 1904 begon ondertussen al aardig zat te worden, want die Schotten bleven hem maar Magners voeren. Ik hield het bij de Irn-Bru, maar door de gigantische hoeveelheden kleurstoffen die ik binnenkreeg begon ik de neiging flink te gaan hakken. Helaas lag er geen gabber op de platenspeler. Onderwijl was het al bijna tijd voor de aftrap en besloten we maar eens naar binnen te gaan.

We besloten op de grote terrace achter de goal te gaan staan. Dat is toch wel mooi om een keertje mee te maken. 1904 doolde als een dronken Pico Coppens rond op de tribune, maar was ineens weer bij zinnen toen hij de rondborstigste tiener van Dumfries zag. Gelukkig maar, want op het veld gebeurde niet veel. De wedstrijd was echt een drama, maar goals zagen we wel. Iain Flanningan was het in de eerste helft, die Partick Thistle met een mooie goal op 0-1 zette. Terecht, want waar Queens echt niets deed, probeerden de mannetjes uit Glasgow nog wel iets. Dat was op de tribune ook he geval: om ons heen hoorden we alleen genuil, terwijl de Partick-fans lekker aan het zingen waren.

Na de rust werden we ineens omringd door de multimedia divisie van Queen of the South. Graham was als een gek aantekeningen aan het maken, terwijl David – een andere vriend van hem – met een fototoestel de wedstrijd aan het filmen was. Echt briljant om te zien. Het resultaat is hier te zien met het verslag (waar wij in worden genoemd) en de samenvatting. De tweede helft was overigens ook een drama, maar twee schitterende doelpunten van Queens zorgden er toch voor dat iedereen tevreden naar huis ging. We namen afscheid van Graham en zijn maten en gingen bij een Indiër eten. Het eten was goed, alleen de aankleding deed meer denken aan een parenclub voor transsexuelen.

Na het eten gingen we richting Uddingston. Daar zat Andy in mijn stamkroeg The Two Chimeys op ons te wachten. We zouden namelijk bij hem blijven logeren deze avond. Het was weer eens bal, toen we daar aankwamen. Andy was die middag naar Motherwell v Aberdeen gegaan met een fan van Clydebank. Die had hij eerder die maand bij een wedstrijd van Schotland ontmoet. Het leverde een mooie discussie op wie nu een grotere hekel aan Airdrie United had. Het werd ons wel duidelijk dat we Airdrie toch ooit eens moesten gaan bezoeken, want een club die zoveel haat opwekt moet wel leuk zijn om te vincken.

Ondertussen was de neef van Andy er ook bijgekomen en werd het een drankgelag van jewelste. Het bleek dat we die avond meekonden gaan naar een verjaardag. Een vriendin van een vriendin van Andy (niemand wist haar naam) was 21 jaar geworden en zou dat vieren in de Tannochside Miners Welfare Club in Uddingston. Dit was natuurlijk dé kans om eens echt de lokale cultuur en gebruiken op te snuiven. Eerst moesten we nog even de spullen bij Andy thuis dumpen. We hadden allemaal stroopwafels, pepernoten en chocolade meegenomen om zijn moeder om te kopen, zodat we de volgende keer weer welkom zijn. Daarna was het op naar het mijnwerkerscafé.

Het feest zelf was mooi. We keken echt onze ogen uit, zoveel schaarsgeklede vrouwen zagen we. Dit was nog extremer dan normaal tijdens het uitgaan. 1904 kreeg van ons de opdracht om The Whale te versieren, maar helaas deed hij geen poging. We deden wel een poging op de dansvloer en dat stond blijkbaar erg laag in aanzien daar. Bij die mijnwerkers horen mannen niet te dansen. Het viel ook op dat, behalve vrouwen, er alleen een jongetje en de dorpsgek op de dansvloer stonden. Pas bij het traditionele afscheidslied kwamen de mannen de dansvloer op om met z'n allen te gaan zingen. Het was een mooie avond geweest. We kennen Schotland of in ieder geval Lanarkshire nu een stuk beter.



Het rapport

Het stadion:

Over Palmerston Park heb ik al eerder wat geschreven. Hier een schaamteloze copy-paste. Palmerston Park is een van de leukste stadions van Schotland. Een prachtige, oude Main Stand is het kroonjuweel van de ground. Daarnaast zijn er twee terraces achter de beide doelen (staan helaas op de nominatie om afgebroken te worden). De onoverdekte is al in ongebruik geraakt. De andere staantribune is gelukkig nog wel in gebruik. Deze is overdekt en bevat een klassieke gable. Meestal zie je die op de hoofdtribune, maar niet hier in Dumfries. De minste tribune de Galloway News Stand. Dit is een 13-in-een-dozijn gevalletje. Een saaie tribune die uit de toon valt.

De wedstrijd:

Tot nu toe had ik mazzel met mijn wedstrijden dit seizoen. De voorgaande zeven waren allemaal leuk, maar deze was echt niets. Er gebeurde amper iets. Bizar genoeg werd er wel gescoord. Niet een keer, maar drie keer. Het waren ook nog stuk voor stuk erg mooie goals. Tsja, soms zit het gewoon mee. Precies een week geleden zag ik met Linfield v Cliftonville een heel goede pot en geen goals en nu was het omgekeerd.

De omgeving:

Rondom het stadion is het niet echt rauw en dat is het in Dumfries al helemaal niet. Het is een net middenklasse stadje. Het centrum is erg aardig om in te vertoeven en je hebt er volop restaurantjes en winkels. We kwamen ook (helaas) erg weinig rariteiten tegen. Het is ook echt zo'n club waar je je niet kunt voorstellen dat ze hooligans hebben. 

De sfeer:

Die was erg mak. The Doonhamers spelen al een tijdje niet goed, vandaar dat het publiek nogal cynisch was over de prestaties en de wedstrijd. Er werd wel flink wat gescholden op ex-manager Ian McCall, die nu in de dugout van Partick Thistle zat. De meegereisde Partick-fans lieten zich overigens wel horen, hoewel dat na de 2-1 ook aardig P-P was.

Overall:

Driemaal is inderdaad scheepsrecht. Eindelijk gooiden de weergoden geen roet in het eten. De rondleiding en het integreren met de supporters was al erg leuk om te doen. De club heeft een vriendelijke uitstraling en maakt die volledig waar. Echt een club om van te houden. De wedstrijd viel wat tegen, maar de drie mooie doelpunten maakten dat weer goed. Qua stadion staat Palmerston Park in mijn Britse top 10. Het zou me dan ook niet verbazen mocht ik hier nog een keer terugkeren. 



De statistieken

Queen of the South v Partick Thistle 2-1 (18/09/2010)

34. Iain Flanningan 0-1

76. Allan Johnston 1-1

87. Rocco Quinn 2-1

Ground: Palmerston Park, Dumfries

Visits: 2

Season: 2010-2011

Competition: Scottish First Division

Position Queen of the South: 6

Position Partick Thistle: 10

Gate: 2013

Match Number in Scotland: 27

Goals: 82

Line up Queen of the South:

Hutton, Reid, McGuffie, McKenna, Lilley, Quinn, Burns, Conroy, Holmes, Johnston, McLaren (55. Weatherson)     

Line up Partick Thistle:

Halliwell, Paton, Boyle, McNamara, Archibald (15. Cairney), Kinniburgh, Flannigan, Rowson, Buchanan, Doolan, Hodge  

Yellow Cards:

Quinn, McKenna, Holmes (Queen of the South), Buchanan, McNamara, Cairney, Paton (Partick Thistle)



De foto's



De blikvanger van het centrale plein in Dumfries



Er was in datzelfde centrum een vogelshow, waar onder andere Bill aanwezig was



Maar ook deze figuur, die mij goed in de smiezen had



Voor de rest is het over Robert Burns. Hier met meeuw op zijn hoofd



De rivier de Nith stroomt door Dumfries. Op de achtergrond zie je Palmerston Park al liggen



De achterkant van de Portland Drive Terrace, mijn favoriete tribune in Schotland



De Main Stand van de buitenkant



Wederom worden we welkom geheten. Foto's van de vorige rondleiding staan hier



Ditmaal hingen er ook foto's van die wedstrijd tegen Aberdeen



Oké, dat is duidelijk



De Galloway News Stand. De enige moderne tribune, geopend in 1995



De Portland Drive Terrace, samen met de hoogste floodlights van Schotland = fapfapfap



Dankzij de nazistische health & safety maffia mag de Terregles Street End niet meer worden gebruikt



Ditmaal kwamen we tijdens de rondleiding zelfs in de Trophy Room van Queen of the South



En daar stond nogal wat



Tapijt met het clublogo. Vinck



Voor de wedstrijd dronken we Magners en Irn-Bru in de social club



Doogie the Doonhamer was zich flink aan het aanstellen. Dat zie ik graag bij mascotte's



Hier staat hij tussen de opkomende spelers ook wat te etteren



Deze duikelaar kreeg geen penalty, maar wel een reprimande



De Main Stand blijft toch een mooi bouwwerk



Maar deze terrace is ook niet verkeerd



De dissident, met aan de rechterkant de meegereisde Partick-fans



The Doonhamers trappen af voor de tweede helft waarin ze de boel zouden omdraaien



De Shrewsbury Branch bekijkt het allemaal wat cynisch in het begin van die tweede helft



Een kans voor Queen of the South die niet in het doel zou gaan



Uiteindelijk valt toch nog de 2-1 en gaat men mental op de tribune



Matige wedstrijd, maar toch drie punten. De fans gaan tevreden "Doon Hame"


 

 

© 2005 All Rights Reserved.