Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Raith Rovers

Het verslag

     

The Return Of The Real Fife Derby

Voor dit seizoen lag vooraf mijn focus niet op Engeland, maar op Schotland. In Engeland wilde ik alleen graag Blackburn v Burnley bezoeken, maar in Schotland had ik een heel lang verlanglijstje. Aberdeen en Dundee United wilde ik graag vincken met Celtic, terwijl de Fife derby tussen Raith en Dunfermline en de Highland derby tussen Ross County en Inverness er ook op stonden. De Celtic wedstrijden gaan de komende maanden bezocht worden, maar als eerste kwam de Fife derby aan de beurt in combinatie met Falkirk v Celtic. De SFA had het precies zo gepland dat Raith v Dunfermline samenviel met de Highland derby. Even nadenken, maar uiteindelijk viel de keuze op de strijd in Fife, aangezien die in een leuker stadion wordt gespeeld en het een wedstrijd is met meer historie. Dankzij de verschuivingen van de SPL was het mogelijk om zelfs een triple te maken in Schotland, door voor de Fife derby nog naar Hearts v Hibs te gaan en de dag erop naar Falkirk v Celtic. Eerst die Edinburgh derby nog bekijken was natuurlijk erg aantrekkelijk, maar het haasten is toch een stuk minder. Vooral omdat Stark's Park een leuk stadion is waar je zeker niet te laat aan wil komen. Door de Edinburgh derby werd dus met pijn een streep gezet.

Raith Rovers dus. Een gekke naam eigenlijk, vooral als je het op z'n Nederlands uitspreekt. Reet Rovers. Het klinkt als een homo-erotische volleybalvereniging. De eerste keer dat ik me bewust van de club werd, was toen ze in 1994 de League Cup wonnen ten koste van Celtic. Dat was wel een tegenvaller toen ik die uitslag in de VI zag. Celtic was namelijk erg matig in die jaren en dit was een uitstekende kans om eindelijk iets te winnen. Na de degradatie midden jaren 90 verdween de club wat uit beeld voor mij en volgde ik ze alleen via Ceefax. Mij pas echt weer opvallen deden ze in 2004. Claude Anelka (de broer van Nicolas) wilde namelijk manager worden en bood de club die hem zou aannemen 300.000 euro. Raith – met een lege bankrekening – hapte toe. Binnen de kortste keren stond er een team met matige Franse voetballers en stond de club stijf onderaan met een schamel puntje na acht wedstrijden. Anelka kreeg de zak, maar Raith zou de ramp niet meer te boven komen en degradeerden naar de Second Division. Pas afgelopen seizoen slaagde de club er in weer terug te promoveren naar de First Division, waardoor de Fife derby na negen jaar weer op het programma staat.

Schiphol is niet mijn favoriete vliegveld, maar het grote voordeel is dat er een treinstation is. Gelukkig geen vertraging onderweg, waardoor ik ruim op tijd aankwam. Daar genoot ik meteen van een van de andere pluspunten van Schiphol: de Starbucks. Op het gemak kon ik daar wachten tot mijn gate bekend was. Na als een hond te zijn behandeld door de douane – dat hoort er natuurlijk ook bij – kon ik eindelijk aan boord gaan. Normaal zitten er altijd wel wat voetbalfans die voor een weekendje naar Schotland gingen, maar dat was ditmaal niet het geval. Tenminste, ze waren er misschien wel, maar niet zichtbaar. Naast me zat wel een Hearts-fan, maar die kwam uit Edinburgh zelf en was voor zijn werk in Nederland geweest. Hij was wel heel zenuwachtig of hij de aftrap van de Edinburgh derby nog zou gaan halen. Die was namelijk al om 12:30 en als alles mee zou zitten zou hij een uurtje voor kick-off landen. Hij begreep niet waarom ik niet naar Hearts v Hibs ging in plaats van Raith v Dunfermline. Achteraf zou blijken dat hij een saaie 0-0 zou gaan zien en ik toch de goede keuze had gemaakt.

Op het vliegveld werd ik opgepikt door Andy. Ik zou bij hem en zijn familie dit weekend overnachten. Weer eens wat anders dan een ranzig hostel waar kakkerlakken rondlopen en waar de wc's worden schoongemaakt door vrijwilligers. Meteen ook een goede kans om eens te kijken hoe het dagelijkse leven in Schotland er aan toegaat. Het was dus niet alleen een voetbaltrip, maar ook een antropologische ontdekkingsreis. Ik rekende in ieder geval op een aantal dagen waarin Haggis het hoofdbestanddeel van mijn maaltijden zou worden. Na even te hebben bij gepraat gingen we op weg naar Kirkcaldy. Een relatief korte trip maar. Ik had een enorm grauwe stad verwacht, maar doordat de zon scheen zag het er allemaal best aardig uit. We reden over de zonnige boulevard met de ramen open en voelden ons net Crockett en Tubbs in Miami Vice. We misten alleen nog de pastelkleurige pakken, maar voor de rest was het helemaal in orde.

Strategisch werd de auto neergezet, zodat we na afloop niet vast zouden te komen staan. Het was nog drie uur voor kick-off, dus haast hadden we niet echt. Vertier was snel gevonden in de Stark's Bar tegenover Stark's Park. Daar wilden we de Edinburgh derby gaan bekijken en wat drinken. Het was een aardige pub, met volop voetbalsouvenirs aan de muren. Met name de winst in de League Cup en de Europese wedstrijd tegen Bayern München werden flink benadrukt. Er hing zelfs een shirt van die Duitse club aan de muur. Met voetbal op de tv en een wodka Irn-Bru in mijn handen voelde ik me echt weer in Schotland. De pub zelf was niet de plek voor hooligans, want hier zaten vooral rariteiten, oude fossielen en vrouwen. Er kwamen zelfs twee Dunfermline-fans naar binnen. Uiteraard werden die even toegezongen met een luid "You dirty Townie bastards", maar vijandig werd het niet. De twee Pars gaven er zelfs een applaus voor en gingen daarna met een grote glimlach wat drinken.

Aangezien ik geen drankorgel ben, had ik na een paar van die wodka Irn-Bru's behoefte aan wat eten om niet knetterzat het stadion in te stappen. En wat kun je beter eten dan een ouderwetse Fish & Chips in een kustplaatsje als Kirkcaldy? Aan het eind van de straat was er een ranzig uitziende toko, maar er stonden flink wat mensen binnen. Dat betekent dus kwaliteit. De vrouw achter de toonbank zag eruit alsof ze zelf een gefrituurd frikandel was die al een half uurtje uit het vet lag. Ze had zoveel rimpels en haar onderarmen waren net kipfilets. Gelukkig praatte ze heel onduidelijk, want dat maakte het helemaal af. Maar ze begreep wel wat ik wilde bunkeren en het viel me zeker niet tegen. Het was moddervet en mijn hart vroeg zich af waarom ik dit in Godsnaam naar binnen aan het werken was, maar het smaakte uitstekend. Ze hadden zelfs mayonaise, dus deze Chippie komt toch zeker in mijn top 5 te staan. Ik had een bodem gelegd voor de rest van de dag en had daardoor zelfs geen zin meer in een Scotch Pie tijdens de wedstrijd. Een unicum.

Het was onderhand tijd om eens naar binnen te gaan. Als ticketfetisjist ging ik eerst even naar het ticketoffice om mijn studentenkaart te laten zien. Hierdoor kreeg ik niet alleen een kaartje, maar ook nog eens vier pond korting. Leve Raith Rovers. Een ander fetisjisme van me werd ook bevredigd: die van oude tribunes. De Main Stand van Stark's Park is namelijk een juweeltje. Hij lijkt ieder moment uit elkaar te kunnen vallen, maar je proeft gewoon de geschiedenis. De gable op het dak met dat gekke logo (het logo van de Rovers bestaat uit een leeuw met een autostuur in zijn handen) zorgde ervoor dat ik naakt op de tribune zat, ondanks dat het toch zo rond de 5 graden was geworden. Zelf zat ik op de grote tribune achter het doel, recht tegenover de away fans die op een identieke tribune zaten. Het zou goed vol raken deze dag. Sinds januari 2000 waren er niet zoveel mensen op een wedstrijd van de Rovers afgekomen. De stadionspeaker was ondertussen de boel flink aan het opstoken. Hij schreeuwde de hele tijd dat dit de “return of the real Fife derby” was en dat Raith dé club van deze county.

Voor het begin van de wedstrijd was er een minuut stilte in het kader van Remembrance Day. Het was doodstil, alleen de meeuwen waren nog te horen met hun schelle stemgeluid. Het veld lag er loodzwaar bij door de hevige regenval van de dagen ervoor en gelukkig werd het daardoor een typisch Schotse wedstrijd. De bal vloog regelmatig naar voren, er werden levensgevaarlijke tackles gemaakt en er waren geen schwalbes te zien. Op de tribune hing ook een lekker sfeertje. Ik probeerde nog even de woorden "fucking", "wee cunts", "inbreds" en "bastards" te tellen, maar na de 100 ben ik maar gestopt. De man naast me zei niet veel, maar zo nu en dan draaide hij zich geheel verontwaardigd naar me toe en zei dan de tekst "Look at that cheating Townie cunt". Ik knikte dan maar bevestigend, hoewel hij nogal een pro-Raithbril op had. Op het moment dat het 1-0 voor Raith werd, leek het alsof hij klaar kwam, zo'n enorme oerkreet hoorde ik. Ik werd ook geknuffeld en vierde mee alsof ik een grote Rover-fan was. Andy had overigens nog meer pech, want die had iemand naast hem die alleen maar over tactiek kon praten. Dat was een saaie horror.

Met een 1-0 stand gingen we rusten. In de rust was er een loterij met twee legendes van de Rovers. Een van die ex-spelers was Davie “Sinky” Sinclair, geboren in Dunfermline, maar als voetballer succesvol voor Raith met twee titels en de League Cup. Vanuit het uitvak werd hij uitgescholden, omdat hij als een verrader werd gezien. Sinky reageerde door zijn jas uit te trekken, waaronder een Raith Rovers-shirt zat, en daarna een gebaar te maken waarmee hij alle fans van Dunfermline neerzette als grote liefhebbers van masturbatie. Die gingen natuurlijk helemaal flippen en scholden nog meer op hem. Een NSB'er liep zelfs naar een steward om te klikken en wees naar Sinky. Die reageerde daarop door met zijn handen een “1” en een “0” te vormen. Daarna wees hij naar het logo met de autorijdende leeuw op zijn shirt. Uiteraard gingen de Pars weer helemaal uit hun plaat en begonnen massaal het “Davie Sinclair, you're a wanker, you're a wanker” te zingen. Die vond het alleen maar mooi en kreeg een staande ovatie van de thuisfans. Ik kan wel genieten van dit soort provocerende figuren. Ze zijn in ieder geval erg goed om de derbysfeer er in te brengen.

Ik was tevreden met de ruststand. Van mij mocht Raith wel winnen. Kleine clubs zijn vaak sympathieker en voor een ploeg met de bijnaam Hunfermline kan ik natuurlijk niet zijn. Dit is dezelfde club die in 2003 zich met 6-1 liet slachten door de Rangers, die daardoor op doelsaldo kampioen werden. Helaas bleken de Pars toch goed de kleedkamers uitgekomen te zijn. Ze hadden enkele goede combinaties en sneden als een warm mes door de boter. Wonder boven wonder stond het na negentig minuten slechts 1-1, maar als ware Huns scoorden ze diep in de blessuretijd. Niet alleen viel het doelpunt na de 90 minuten, het was ook nog eens een eigen doelpunt gescoord door een ex-speler van Dunfermline. Deze Craig Wilson had al veel fluitconcerten over zich heen gehad en was nu het lachertje geworden. Pijnlijker kon bijna niet en ik voelde letterlijk de pijn van de mensen om me heen. Aan de andere kant bestormden enkele fans van Dunfermline het veld en maakten wankergebaren richting ons vak. Terwijl we na het laatste fluitsignaal het stadion uitliepen hoorden we verderop vuurwerk en glasgerinkel. De volgende dag bleek dat er een confrontatie was geweest tussen de casuals van beide clubs, die elkaar met flessen hadden bekogeld. Een aantal was flink gewond geraakt. Vreemd, want voor de wedstrijd merkte ik weinig van enige haat tussen beide supportersgroepen.

Na de wedstrijd gingen we weer terug naar Uddingston, een plaatsje tussen Glasgow, Motherwell en Hamilton. De bekendste persoon die geboren is in het plaatsje is Jimmy Johnstone, alleen daarom al is Uddingston een uitstekende plaats om te overnachten. Voordat we naar het huis van Andy gingen werd er eerst een bezoekje gebracht aan Enzos, de lokale Italiaan. Hoewel het daar weinig met Italië te maken had; er stond een grof figuur met een vieze witte doktersjas achter de bar die van alles in de frituur gooide. Helaas had hij geen peuk in zijn bek, want dan was het beeld helemaal compleet geweest. Het mooie was dat echt alles in de pan met vet verdween, zelfs dingen waarvan ik niet wist dat ze gefrituurd konden worden (een mars!). We namen allebei een pizza en die smaakte best redelijk. Eenmaal bij Andy thuis werd ik voorgesteld aan de rest van de familie en kreeg ik mijn kamer te zien. Die was van zijn zus geweest, dus ik verwachte op een meisjeskamer te komen met Take That foto's aan de muur. Dat bleek een misrekening, want pa had de kamer in beslag genomen en hem helemaal vol gestapeld met geschiedenismateriaal, zoals boeken, maar ook granaten en kogels. Een mooie plek om te slapen. Jammer dat ik niet rook, want anders was de hele boel opgeblazen.

Na me te hebben opgefrist was het tijd om Uddingston onveilig te maken. Zoals alles in West-Schotland is ook dit plaatsje opgedeeld door de twee clubs. Vandaar dat er zowel een Celtic- als Rangers-pub is in Uddingston. Er waren er echter nog twee: eentje voor Motherwell-fans en eentje voor chavs, waar alleen maar R&B werd gedraaid. Wij gingen gelukkig naar de eerste, genaamd The Two Chimneys. Ik was hier eerder al eens geweest en toen was het er erg gezellig. Ditmaal was het weer het geval. Schotten zijn een stuk opener dan Engelsen en al snel had ik aanspraak. Toen ze hoorden dat ik uit Nederland kwam werd ik al snel omgedoopt in “Van Barneveld” en wilden ze allemaal tegen me darten. De eerste uitdager versloeg ik met meer geluk dan wijsheid en de tweede was zo dronken dat zelfs Co Stompé hem had verslagen. Daarna werd er echter zwaar geschut in gezet. Er kwam een oud mannetje binnen, die blijkbaar de beste darter van de pub was. Hij had zelfs een fluwelen doosje bij zich waar zijn dartpijlen in zaten. Gelukkig was hij niet zo goed als verwacht en won ik het eerste potje. Hij versloeg me daarna, maar in de allesbeslissende wedstrijd versloeg ik hem weer. De rest van de avond hoefde ik geen druppel drinken meer te betalen in de pub. Ze dachten echt dat ik een goede darter was, terwijl ik vooral veel geluk had op de juiste momenten.

Het oude mannetje bleek erg competitief te zijn in alles, want hij probeerde me af te troeven met voetbalvragen. De echte inside vragen over het Schotse voetbal wist ik niet, maar zijn zwakke punt waren de Nederlandse vragen. Laten we het erop houden dat we ongeveer evenveel wisten. Daarna had hij nog enkele mooie verhalen over het Schotse voetbal van vroeger. Hij was een Rangers-fan en volgde de club al sinds de jaren 50 en begon mooie verhalen te vertellen over die tijd. Hij zat goed op de praatstoel, totdat hij weer door iemand anders werd uitgedaagd om te darten. Ik besloot om weer eens terug te gaan naar Andy en zijn maten. Daar zat een lid bij van de casuals van de Saturday Service. Hij zag er vrij gevaarlijk uit en moest die dinsdag voor de rechtbank verschijnen. Toch bleek hij best mee te vallen in het echt. Hij kende zelfs de jongen die zijn naam had veranderd in Mr. Motherwell Football Club, want die zat in zijn seven-a-side team dat hij coachte. Hij legde uit dat het vooral een grap was en de jongen er een paar duizend pond mee had gewonnen bij een radiostation. Hij verwachte dat Motherwell Football Club zijn naam binnenkort wel weer terug zou laten veranderen en beloofde hem de volgende keer mee te nemen, zodat ik hem kon interviewen voor mijn site.

De avond vorderde en het werd tijd voor vrouwelijk schoon, hoewel schoon was een verkeerd woord. Ik zat met de hooligan en een wazig figuur aan een tafeltje, toen er drie vrouwen naar ons toe kwamen. Een zag eruit als een aangespoelde potvis, de tweede had een hondenkop, maar nummer drie zag er wel leuk uit. Ze was dan wel een vurige rooie, maar had een leuk gezicht. Uiteraard ging de aangespoelde potvis naast me zitten. Ze had een vrij zwaar accent en ik verstond haar in het begin niet zo. Uiteindelijk kwam ik erachter wat ze allemaal zei. Ze liet me een foto zien van een kind van een jaar of zeven. Dat bleek haar kind te zijn, terwijl ze zelf 25 was. De vaderfiguur was – uiteraard – al jaren geleden uit beeld verdwenen. Positief was dat zowel zij als de redhead voor Celtic waren en ze waren jaloers dat ik de volgende dag naar Falkirk v Celtic ging. Op een gegeven moment zei de potvis dat ze wel zin had in sex met mij. In een klap veranderde ik weer in een provinciaal, want dat soort directe vragen ben ik niet gewend. Ik wimpelde haar maar lafjes af, want voor dat je het weet ben je ineens stiefvader van een of ander jong. De hooligan begreep me niet en zei dat ik haar gewoon had moeten pakken. Hij zou dat wel hebben gedaan in mijn plaats, vertelde hij. Ik vroeg waarom hij dan niet mee ging met haar, maar hij vertelde dat hij unhappily married was en liet me zijn trouwring zien. Een hooligan met principes, waar maak je dat nog mee.

Het was al laat en we werden de pub uitgegooid. Tijd om nog een afzakkertje te pakken bij de broer van Andy, die in de buurt woonde. De drie vrouwen wilden graag mee, maar mochten niet. Jammer, want de roodharige dame had ik wel wat beter willen leren kennen. Zij bleek echter de ex van Andy's broer te zijn, dus daarom was ze niet welkom. Eenmaal in het huis vielen me mooie dingen van Motherwell op, zoals een gesigneerde elftalfoto van het kampioensteam van 1932 en andere memorabilia. We keken nog even naar een filosofische hooliganfilm en daarna was het tijd om naar huis te gaan. De vogels waren zelfs al aan het fluiten op het moment dat we thuis kwamen. Het was een lange dag geweest, want ik was al meer dan 24 uur op. Thuisgekomen viel ik dan ook meteen in een diepe coma om toch nog een beetje in vorm te zijn voor de volgende dag. Dan stond namelijk Falkirk v Celtic op het programma. Het was echt een heel leuke dag + avond geweest. Toch een hele belevenis om eens met locals op te trekken tijdens een trip.



Het rapport

Het stadion

Schotland is goed bedeeld met leuke, oude stadions en Stark's Park is geen uitzondering. Ze hebben misschien wel de leukste tribune van heel het land. De L-vorm is vreemd en heb ik nog nergens anders gezien. Tel daarbij op dat hij is opgetrokken uit hout en dat hij in het bezit is van een echte gable en ik geniet. Voor deze tribune heb je nog terracing die helaas niet meer gebruikt wordt. Eigenlijk is het stadion al af met deze oude stand, maar er is nog meer. Achter beide goals staan twee nieuwe tribunes, die toch wel iets hebben. Tegenover de hoofdtribune heb je dan nog een oude tribune, die helaas niet meer in gebruik is. Ooit stonden er stoeltjes en die zullen er ongetwijfeld weer worden ingezet mocht Raith Rovers weer een promoveren naar de SPL. Voorlopig blijft die tribuen leeg.

De sfeer

Hoe het normaal is bij Raith weet ik niet, maar bij deze derby was de sfeer uitstekend. Er werd continue tegen elkaar opgezongen en bij tijd en wijle was het oorverdovend wat van de tribunes afrolde. Vooraf was tegen me gezegd dat het vooral friendly banter was, maar tijdens de wedstrijd leek het wel op pure haat. De mannetjes van Dunfermline werden dan ook helemaal gek op het moment dat Raith diep in de blessuretijd een eigen doelpunt maakte. Een pitch invasion was het gevolg en dat mag ik graag zien. Na de wedstrijd liep het zelfs uit de hand, iets dat ik zelden heb meegemaakt in de UK. Dat zorgde voor een klein zwart randje rondom deze Fife derby.

De wedstrijd

Opnieuw een derby die qua voetbal best aardig was. Dunfermline speelde best aardig voetbal, terwijl Raith met kick & rush probeerde de verdediging van de Pars te ontregelen. Objectief gezien waren de Pars de dikverdiende winnaar, maar het keiharde werken van de Rovers had van mij best beloond mogen worden met een puntje. Door de dramatische ontknoping met het eigen doelpunt in de blessuretijd had de wedstrijd eigenlijk alles wat je als neutrale toeschouwer wilt zien. Het is jammer dat het logistiek lastig is, anders was ik graag op 2 januari naar de versie in Dunfermline geweest.

De omgeving

Ik had vooraf weinig verwachtingen van Kirkcaldy, maar vond het toch nog best aardig. Er scheen een lekker zonnetje en met de zee op de achtergrond was het goed toeven. Rondom het stadion zijn er een aantal echte voetbalpubs en het stadion zelf ligt middenin een woonwijk. Het was ook erg leuk om vanuit het stadion uit te kijken op de arbeiderswoningen naast Stark's Park. Ik snap helemaal waarom de fans niet naar een andere locatie willen verhuizen, want dit voelt echt als een "thuis".

Overall

Ik had vooraf veel zin in deze wedstrijd, mede doordat ik al van alles had uitgezocht over de Kingdom of Fife derby en ging daarom met heel wat verwachtingen naar Kirkcaldy. Het is dan ook leuk dat die verwachtingen uitkomen. Schitterend stadion, geweldige sfeer en een Hitchcock-achtige ontknoping. Ik kan dan ook geen enkel negatief punt opnoemen of het moeten de rellen na afloop zijn, hoewel ik daar eigenlijk weinig van heb meegekregen. Ik verwacht zeker nog een keer terug te keren bij Raith Rovers. Het is echt een club waar je eigenlijk meteen van gaat houden. Wat dat betreft kan ik ze het beste vergelijken met Greenock Morton.



De statistieken

Raith Rovers v Dunfermline Athletic 1-2 (07/11/2009)

23. Mark Campbell 1-0

54. Graham Bayne 1-1

90. Craig Wilson 1-2 (o.g.)

Ground: Stark's Park, Kirkcaldy

Visits: 1

Season: 2009-2010

Competition: Scottish First Division

Position Raith Rovers: 3

Position Dunfermline Athletic: 7

Gate: 6200

Match Number in Scotland: 17

Goals: 43

Line up Raith Rovers:

McGurn, Wilson, Ellis, Campbell, Hill, Murray, Wallas (55. Smith), Walker (63. Simmons), Russell, Tade (74. Weir), Sloan

Line up Dunfermline Athletic:

Fleming, Ross (84. McCann), Woods, Bell, McGregor, Dowie, Gibson, Burke (87. Phinn), Bayne, Kirk (71. Holmes), Graham

Yellow Cards:

McGurn, Murray (Raith Rovers), Ross, Graham (Dunfermline Athletic)



De foto's



In de verte is Stark's Park al te zien



Nogmaals Stark's Park van de buitenkant



Mooie oude meuk



Voor de wedstrijd stond de poort open, dus een goede mogelijkheid om de Main Stand te vincken



En onze tribune, hoewel de zon de kwaliteit van de foto er niet beter op maakt



Deze turnstiles hebben ze maar dichtgemetseld, want op de terrace mag toch niemand staan



Veel volk wilde naar binnen voor de Kingdom of Fife derby



De Wall of Fame, met heel veel autorijdende leeuwen



De ongebruike Railway End

De McDermid Stand die de Pars zowat helemaal zouden uitverkopen



De Main Stand, wat is het toch een juweeltje



En weer hebben we een gable te pakken. Volgens mij heb ik ze nu allemaal gezien in de UK



Lichtmast met meeuwen



Naast de Main Stand de ongebruikte terracing, met uitzicht op de wijk



Sympthiek mascotte. Is dit de autorijdende leeuw?



Voor de wedstrijd een tifo-actie...



... en een minuut stilte ter nagedachtenis van de oorlogsslachtoffers



Zelfs de League Flag ging slap hangen tijdens de minuut stilte



Raith Rovers hooft weer eens een bal naar voren



Sinky laat zijn Raith-shirt zien aan de meegereisde Pars



En de tweede helft is ook weer begonnen...



... waarin volop dingen gebeurden



Nog even een rondje in de schermer: hier de Main Stand



Het uitvak, met slechts links nog wat lege plekken



De helaas lege terrace



En de in ongebruik geraakte Railway End



1-2, eigen doelpunt van een ex-Par. Mooier kan niet voor Dunfermline



Het bleef nog lang onrustig in Kirkcaldy


 

 

© 2005 All Rights Reserved.