Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Rangers

Het verslag

 


Your Car, Your Car, Your Car is on Fire

Na ons bezoekje aan Aberdeen waren er nog twee clubs over die ik nooit bezocht heb: Kilmarnock en Rangers. Killie ga ik nog wel een keertje met Celtic doen, maar naar Rangers gaan met The Bhoys is zo goed als uitgesloten. Om daar aan tickets te komen is een lastige zaak. Omdat ik Ibrox best een aardig stadion vind, was het plan om er een keertje met mijn maten van Motherwell naar toe te gaan. Of een keertje met een van het tweetal Aberdeen/Hibernian. Beide clubs haten namelijk de Gers en van een beetje beladen wedstrijd houd ik wel. Naar Rangers v Kilmarnock wil je niet, want dat is een groot Hunfest. Dankzij de commerciële honden van Sky deed dit weekend zich ineens de mogelijkheid voor om naar Rangers v Hibs te gaan. Hibernian, de club waar de fans Rangers de bijnaam Das Reich's XI hebben gegeven. Veel sympathie is er dus niet voor de Rangers bij de Hibees. Uiteraard wilde ik graag in het vak van Hibernian zitten. Doordat Hibs het erg goed doet in de competitie leek dat heel moeilijk, maar via het bookingsnumber van Vinckie kon ik mooi een kaartje krijgen. Soms zit het wel heel erg mee in het leven.

De Rangers zullen nooit mijn vrienden worden. Niet perse omdat het de rivaal van Celtic is, maar ook alles waar de club voor staat. Een onsympathieke en agressieve aanhang. Jarenlang een xenofoob beleid en een aardedonkere geschiedenis. Nee, deze club heeft een heel onsympathieke uitstraling. Door het gedrag van de fans zijn ze geen graag geziene gast in Europa in tegenstelling tot Celtic. Erg vreemd hoe de twee clubs zo verschillen. Ook op financieel vlak. Waar Celtic al jaren zo goed als schuldenvrij is, wordt Rangers bestuurd door de bank. De club heeft meer dan 30 miljoen pond schuld en heeft enorme mazzel dat ze zo’n grote club zijn, anders waren ze allang in administration geplaatst met de nodige puntenaftrek als gevolg. Dat zal nu niet gebeuren en daardoor zal de club meer dan waarschijnlijk kampioen worden. Ik ben erg benieuwd wat er met de club gaat gebeuren als er in de zomer nog steeds geen overname kandidaat is gevonden, want dan kan er wel eens een grote exodus plaats gaan vinden.

Hibernian is een club waar ik wel een zwak voor heb. Dat komt omdat ze veel van Celtic weghebben. Ook op gericht door Ierse immigranten (hoewel Hibs in het begin wel een sektarische politiek volgde). Het shirt en het logo vind ik mooi, Easter Road een alleraardigst stadion en Sunshine on Leith is een van mijn favoriete stadionliederen. Ik baal nog steeds dat ik bij de Edinburgh derby niet tussen de Hibees zat, zodat ik het kon meezingen. Het is niet mijn favoriete Schotse club na Celtic – die eer is voor Greenock Morton weggelegd en daar zijn ze dan ook heel trots op – maar voor de rest gun ik de club wel veel. Ze mogen van mij bijvoorbeeld de Schotse Cup wel weer eens winnen, want dat is al sinds 1902 geleden. Eigenlijk onvoorstelbaar dat Hibs er keer op keer weer in slaagt om dat kleinood niet te winnen. Het lijkt wel of de beker vervloekt is. Dit jaar is de loting ze wel erg gunstig gezind met thuiswedstrijden tegen respectievelijk Irvine Meadow, Montrose en Ross County. Zou het dan eindelijk voor ze gaan lukken?

De bekerfinale is echter nog ver weg, als wij na de wedstrijd in Aberdeen koers zetten richting Glasgow. We hadden een Travelodge geboekt bij Braehead, de enorm grote mall vlakbij Glasgow. Toch gek dat die dingen zo populair zijn in de UK en in Nederland amper aan lijken te slaan. Ik moet zeggen dat ik er ook niet echt kapot van ben, het is te massaal. De Travelodge was wel goed, dus voor de rest was er geen reden tot nuilen. Na wat gebunkerd te hebben bij Franky & Benny's (helaas geen Indiër dit weekend) maakten 1904 en ik ons klaar om Glasgow onveilig te maken. De overige drie besloten al naar bed te gaan. Na een lange voettocht door Glasgow, waarbij we veel marginale figuren konden vincken, kwamen we aan bij een tent met de naam The Classrooms. Dit zou onze uitvalsbasis worden voor de avond.

Voor de verandering kozen we eens niet voor een keten, maar voor een van dé studentenclubs van Glasgow. De naam werd ons al snel duidelijk; er waren namelijk vier "kamers" met in ieder van de vier een apart muziekstijl. R&B is wel een beetje onze stijl, nadat we in Birmingham bij zo'n club waren uitgekozen. Het was er alleen vrij leeg, dus zat er niets anders op dan naar de House/Cheesy Music-kamer te gaan. Dit bleek een erg goede keuze te zijn. Er waren veel ordinaire dronken sletjes, dus we hadden wel wat aanspraak terwijl we onze moves lieten zien op de dansvloer. Helaas vielen de meeste van die sletjes in de categorie potvis, dus een vinck werd er niet gezet in The Classrooms.

Ondertussen komen we wel op steeds meer Schotse facebook en bebo-pagina's te staan, want die sletjes wilden graag met adonissen uit de Lage Landen op de foto. Het is dat een camera meenemen zo lastig is tijdens het stappen, anders zou ik ook wat sletjes kunnen fotograferen voor doingthe116. Een actiepunt voor de volgende keer. Terwijl de uurtjes kleiner werden en het wat leeg begon te lopen, gingen wij ook maar weer eens op huis aan. Tegen sluitingstijd door Glasgow lopen is een belevenis op zich. Veel dronken lorren en meisjes die door de drank emotioneel werden en daardoor flink aan het janken werden. Het enige dat nog ontbrak waren kotsende figuren. Het was ijskoud, maar veel van die vrouwen liepen in piepkorte rokjes en op blote voeten door de stad. Het was opnieuw een mooi marginaal tafereel in Glesga.

De volgende ochtend werden we met een schok wakker, want Ramirez stond ineens op onze kamer. Hij had de auto nodig om naar Celtic Park te rijden om daar de groundtour te gaan doen. Uiteindelijk gingen we ook maar uit de veren. Na een lange zoektocht naar de goede bus en een ritje in de piepkleine metro van Glasgow, kwamen we bij Ibrox aan. Ik was al eens bij het stadion geweest met Vinckie, toen we Benburb FC gingen vincken. Maar toen was het leeg en rustig. Nu waren er overal kraampjes met Noord-Ierse vlaggen, oranje sjaals en verwijzingen naar 1690 te zien. Ondanks dat niemand kon zien dat ik naar het Hibs-vak ging, vond ik er een intimiderende sfeer hangen. Er was ook nergens een uitfan te zien. Ik had vooraf op een Hibs-forum al gelezen dat je als Hibee erg moest uitkijken met je clubkleuren rondom Ibrox. Mocht je die toch willen dragen, dan moest je ze goed wegstoppen was het advies.

Drie buitenkanten van Ibrox zijn enorm saaie kantoorgebouwen, maar dat wordt in een klap goedgemaakt door de façade van de Main Stand. Wat een prachtig ding is dat toch. De historie druipt er van af. Na deze mooie voorkant te hebben gevinckt, was het wachten op Andy. Die had de kaartjes voor deze wedstrijd. 1904 en hij zouden naast me zitten in het thuisvak. Dat was mooi, want nu konden we wankergebaren naar elkaar maken en elkaar uitschelden. Doordat Ramirez de auto had, moesten we onze rugzakken meenemen. Erg naar, want het is niet alleen vervelend op te dragen, maar we leken nu ook op Duitse vinckers met een lichte vorm van autisme. Ik had nog als bijkomend nadeel dat ik in het uitvak zat en mijn tas grondig onderzocht werd. De steward had een fetisj met gedragen boxershorts, want hij zat flink in mijn vuile was te graaien. Ik ben er ook van overtuigd dat hij meteen is gaan masturberen nadat ik door mocht lopen.

Na een pie en cola te hebben gekocht ging ik het stadion in. Het uitvak bleek een erg klein hoekje te zijn tussen de Broomloan Stand en Govan Stand. Die eerste tribune is bij Old Firm-wedstrijden voor de Celtic-fans, maar volgens Andy zaten bij normale wedstrijden op deze tribune de ergste bigots van heel Ibrox. Het is de tribune met de Union Jacks, de Noord-Ierse vlaggen en het nationalistische bandje. Het was wel leuk om de andere twee knulletjes ineens in het andere vak te zien staan. We maakten wat rukgebaren naar elkaar, maar daar was de politie in het uitvak niet echt van gediend. Die schijnen nogal strikt te zijn en die reputatie maakten ze volledig waar, want continue waren ze aan het zeiken op van alles en nog wat. Mooi was het dat de thuisfans gewoon hun gang mochten gaan. Meten met twee maten is ze niet vreemd bij Rangers.

Het vak begon vol te lopen met Hibees. Die hebben toch wel apart publiek. Waar Weegies vooral getondeerde trainingspakkendragers zijn, hadden de mannetjes uit Edinburgh vaak wat langer haar. Veel shirts met rock- en punkbands en veel aantrekkelijke dames van begin twintig. Ik voelde me er gelijk thuis. Ook de groene kleding en de Ierse vlaggen deden me goed. Twee knulletjes hadden een bordje meegenomen met daarop de tekst For Sale. De Huns gingen helemaal uit hun plaat en begonnen een sektarisch lied te zingen over hoe ze katholieken hadden afgeslacht in 1690. Bij Rangers zijn het allemaal historici. In plaats van te antwoorden met een Iers nationalistisch lied zongen de Hibees We're not Sectarian. Daarop werden de Huns nog bozer en werden er wat dreigende gebaren gemaakt. Ik vermaakte me volop, want van een beetje randactiviteiten ben ik niet vies.

De rest van het stadion vulde zich ook langzaamaan en Andy had gelijk; de tribune waar zij op zaten was wel erg rood-wit-blauw. De figuren die net naast het uitvak zaten leken ook niet helemaal precies te zijn. De gebitten van die mannetjes zagen er ook uitermate beroerd uit, wat vanuit ons vak een reactie op riep. De term Glasgow Junkies viel erg vaak en ook werden er nogal wat opmerkingen gemaakt over tandartsen. De politie had het ondertussen wat gehad met de provocaties over en weer en de NSB-steward werd erbij gehaald om de boel in de smiezen te houden. Al rap kon de eerste Hibee vertrekken. Mooi was dat we hem tien minuten later zagen opduiken in het Rangers-vak, vlakbij Andy en 1904. Hij deed alleen iets te opvallend en na een paar minuten werd hij daar ook uit verwijderd. Twee kaartjes gekocht en hooguit tien minuten wedstrijd zien. Er zijn leukere dingen te verzinnen.

Het viel me op dat het stadion toch aardig vol zat. Buiten stonden er flink wat mensen met spares, tel daarbij op dat de wedstrijd op zondag was (lastig voor het Noord-Ierse contigent) en op tv kwam en ik had een mindere opkomst verwacht. Bij opkomst werd het lied Follow Follow opgezet en hoorde ik voor het eerst hoe hard het kan klinken op Ibrox. Uiteraard werden de Fenians en Troubles er weer bijgehaald in de alternatieve versie van dit lied. Het zit toch wel erg diep bij Rangers. Ik had het politieke gebeuren meer zo verwacht als bij Celtic, maar hier is het toch wel van een ander kaliber. Andy en 1904 vielen ook enorm op door niet mee te zingen, want het was erg massaal in dat gekke vak. Vreemd genoeg viel het nagenoeg helemaal stil op het moment dat de muziek werd afgezet en de wedstrijd begon.

Qua voetbal was het bij deze teams een stuk beter geregeld dan de dag ervoor. Waar bij Celtic en Aberdeen maar wat gedaan werd, zag je goed dat de teams van Hibernian en Rangers veel beter op elkaar waren ingespeeld. Het meest onder de indruk was ik van de verdediging van Rangers. Daar kwam echt geen muis door. En het voetbalcliché luidt dat je met een goede verdediging kampioen wordt. De schaal zal helaas wel weer naar Ibrox gaan. Zoveel is me wel duidelijk na dit weekend. Er werd overigens niet gescoord in de eerste helft en met een brilstand gingen we rusten. Voor het eerst had ik meegemaakt dat een speler helemaal de wedstrijd uit werd gezongen. De auto van DaMarcus Beasley was eerder deze maand door iemand met een bom opgeblazen. Beasley had namelijk aan zijn vriendin gezeten. Vanuit het Hibee-vak werd er continue Your car, your car, your car is on fire (op de melodie van Follow the Leader) gezongen als hij aan de bal was. Beasley raakte er helemaal van in de war. Hij werd gewisseld in de rust en kreeg de volgende dag een 3 in de krant. Het laagste cijfer van het weekend.

In de rust ging ik even de aardappelen afgieten en in het pishok hadden de Hibees er veel vertrouwen in dat hier minstens een punt zou worden meegenomen. Terecht, want Hibernian was niets minder dan Rangers. Na de rust bleef het gelijk opgaan en de eerste grote kans was voor Hibernian. Het waren echter de Rangers die de eerste goal maakten. Extra zuur was dat het ex-Hibee Whittaker was die scoorde. Het stadion had tot dan toe meer weg van een graftombe, maar ineens werden ze helemaal gek. Het vreselijke bandje begon ook te spelen en Rule Britannia werd ingezet. Vanaf dat moment begon de sfeer tussen het thuis- en uitpubliek ook grimmiger te worden. De oranje-paarse sjaals met daarop "No Surrender 1690" werden provocerend in onze richting gehouden. Altijd gezellig.

Het provoceren bleef doorgaan en de politie verbood de Hibees om nog over een bepaalde lijn te komen. Boyd kwam ondertussen weg met een elleboog en na een schwalbe van Miller mocht diezelfde Boyd in de 72ste minuut de wedstrijd beslissen met een pingel. Dat het in de blessuretijd nog 3-0 werd, was er eentje voor de statistieken. Na die derde goal bereikten de fans van Rangers hun persoonlijke dieptepunt. Op de Broomloan ging ze namelijk staan met hun oranje sjaaltjes en het God Save The Queen zingen. Ik begrijp meteen waarom veel normale fans van Rangers niet op die tribune willen staan, want het was een erg gênant tafereel. De meesten zullen het echter niet hebben meegemaakt, want rond de 80ste minuut begon het stadion al aardig leeg te lopen. Het part-time supporters klonk dan ook uit het Hibernian-vak, gevolgd door het We can see you sneaking out. Uiteraard werd er afgesloten met de klassieker Go home your Huns.

Zelfs werden we na de wedstrijd nog even vastgehouden om zo de Rangers-fans gescheiden te houden. Het was geen vervelend kwartiertje, want de Nadé Song werd ingezet door de aantrekkelijke jongedame in het groene trainingsjack. Ik was gelukkig, want ik hoopte dit lied en Sunshine on Leith te horen. Die laatste zat er helaas niet in, maar met een van de twee was ik al gelukkig. Eenmaal buiten stonden 1904 en Andy als echte chavs tegen een hek geleund. Ze vonden ook dat een gelijkspel een betere uitslag was geweest en hadden zich zo genegeerd voor de koekwauzen rondom hen, dat ze niet eens hadden mee gejuicht bij de goals. Jammer genoeg werden ze niet door een boze Hun gedwongen dat wel te doen. Ik had ze wel met een oranje-paarse No Surrender-sjaal willen zien, maar dit was zo'n dag waarop alles wat tegenzat.

Ondanks dat we nog een kwartiertje waren vastgehouden, was de rij voor de metro nog erg lang. Het gekke was dat zowat alle Hibees via de andere kant naar huis gingen. De rij loste gelukkig snel op en voor we het wisten hadden we shopper Eefje opgevist en zaten we in The Goose. Dat bleek een heel gezellige pub te zijn en de Kopparbergjes fietsen er goed in. Eefje had in het begin moeite om Andy te verstaan, zoals bijna iedereen die hem voor het eerst ontmoet. Dat Glaswegian accent is toch even wennen. Het was wel erg gezellig en helaas moesten we om zeven uur weer vertrekken. Ons hotel lag namelijk in Edinburgh en om vier uur ‘s ochtends moesten we weer uit de veren. Na weer te weinig nachtrust kwamen we ergens tegen de middag weer aan bij onze woningen. Het is mijn laatste Schotland-trip van dit seizoen. Jammer, want het blijft mijn favoriete land om naartoe te gaan.



Het rapport

Het stadion

Rangers vind ik een nare club en dat werd deze dag weer bevestigd, maar Ibrox blijft een prachtig stadion. Die voorgevel is echt imposant. Ook van binnen is de Main Stand een leuk ding, met zijn drie tiers. Voor de rest is de binnenkant ook aardig. Ik denk dat het erg intimiderend kan zijn voor tegenstanders. Minder aan het stadion zijn de buitenkanten van de andere drie tribunes. Het lijken wel afschuwelijk lelijke kantoorgebouwen. Daar hadden ze wel iets anders mee kunnen doen.

De sfeer

Qua zingen was het niet veel deze middag. Bij Rangers hoorde je ze nu en dan dat rechtse bandje spelen, maar daar bleef het wel bij. Bij de Hibees waren ze vooral bezig met provoceren en dat was wel leuk om aan mee te doen. Pas op het moment dat het 2-0 werd werden de Gers wat luider. Gezellige sectarische liederen vulden Ibrox. Na de wedstrijden deden de Hibees de fans van Rangers nog op sarcastische wijze uitgeleide. Mooiste moment vond ik toen het alternatieve meisje tijdens het wachten tot we naar buiten mochten de Nadé Song inzette. Helaas geen Sunshine on Leith gehoord, maar dit was een mooie pleister op de wonde.

De wedstrijd

In tegenstelling tot gisteren zag ik vandaag wel een ploeg die kon verdedigen. Bij Rangers kwam er bijna geen muis doorheen en dat terwijl Hibs best aardig speelde. Na de onterechte pingel was het echter afgelopen met de aspriraties voor de groenen uit Edinburgh en werd het zelfs nog een geflatteerde 3-0. De dodelijk efficiëntie van Rangers zal er voor gaan zorgen dat ze kampioen gaan worden. Een knappe prestatie van Walter Smith, want er is geen cent te maken bij Rangers en toch slaagt hij erin om zo'n collectief neer te zetten.

De omgeving

Celtic Park is berucht om haar pauperige omgeving, maar ook rondom Ibrox is het niet gezellig wonen. Veel flats en vervallen gebouwen. Opvallend vond ik het dat er niet zoveel pubs waren. Een heel enge voor rechtse figuren en daarmee was het wel gedaan. Het is wel leuk dat er op een wedstrijddag veel kraampjes rondom het stadion waren. Ze verkochten er vooral sjaals met een politieke boodschap.

Overall

Het was een aparte ervaring om in het uitvak te zitten op Ibrox. Bij tijd en wijle voelde het erg intimiderend aan, vooral omdat ik net naast het vak zat met de meest sectarische fans. Toch was ik blij dat ik daar zat. Rangers is wel een erg rechtse club. Veel politieker dan ik had gedacht. Het geeft ze een wel een eigen identeit. Ik hoop hier ooit nog terug te keren met Celtic, maar dat zal een moeilijke zaak worden. Ik ben in ieder geval blij Ibrox eens met een wedstrijd te hebben gezien. Alleen jammer dat Hibernian er niet in slaagde om te winnen of überhaupt te scoren.



De statistieken

Rangers v Hibernian 3-0 (14/02/2010)

50. Steven Whittaker 1-0

72. Kris Boyd 2-0 (pen.)

90. Kenny Miller 3-0

Ground: Ibrox, Glasgow

Visits: 1

Season: 2009-2010

Competition: Scottish Premier League

Position Rangers: 1

Position Hibernian: 3

Gate: 48161

Match Number in Scotland: 26

Goals: 79

Line up Rangers:

McGregor, Weir, Papac, Whittaker,Bougherra, McCulloch, Davis, Thomson, Beasley (46. Lafferty), Boyd (73. Novo), Miller

Line up Hibernian:

Smith, Hogg, Murray, Hanlon, Bamba, Zemmama (79. Nish), Rankin (84. McBride), Miller, Stokes, Benjelloun, Gow (68. Riordan)

Yellow Cards:

Whittaker, Thomson, Boyd (Rangers), Hogg (Hibernian)



De foto's

Mooie poorten naast de Main Stand

De beste manier om bij Ibrox te komen is de metro te nemen naar station Ibrox

Je ziet dan meteen The Stadium Bar, maar daar gaan veel marginalen naartoe

Veel kraampjes rondom Ibrox met merchandise

Waarvan sommige handel wel erg dubieus is

Voor de liefhebber van Union Jacks is het bij Ibrox wel een walhalla

Niet alleen bij de Mini Huns, maar ook bij de echte Huns zat een klassieke fat bastard

De façade van Ibrox is een van de mooiste in het voetbal

Standbeeld van John Greig, ter ere van de drie Ibrox Disasters

Hier een plakkaat ter ere van de slachtoffers van de eerste twee rampen

En hier van de derde en meeste grote ramp

Mooie hoofdingang...

... met een nog mooier mozaïek

Ook bovenin is een mooi mozaïek te zien

Aan beide zijkanten het oude logo. Het straalt wel allemaal klasse uit

In tegenstelling tot de buitenkant van de Govan Stand...

... en de Copland Stand. Wat een lelijke gedrochten

Het ticketoffice heeft ook betere dagen gekend

Het affiche van vandaag

Gespeeld bij de Rangers

De Broonmloan Stand, die volzat met sektarische nutters

Ook van binnen blijft de Main Stand prachtig

De bobo's op de hoofdtribune, met de Archibald Leitch balcony

De Copland Road Stand

Toen er successen werden gehaald met dat geleende geld hoorde je deze hypocrieten niet

Dit "For Sale"-bordje maakte veel Rangers-fans kwaad

En ook deze Ierse vlaggen konden ze niet echt waarderen

En hier het uitvak vanuit 1904 perspectief. Ik zie mezelf op deze foto

De spelers komen het veld op

De Govan Stand zingt Follow Follow

Hibernian kwam wel tot verschillende aanvallen, maar scoren lukte niet

We moesten wachten, dus genoeg tijd om de lege Copland Road Stand te vincken

Evenals de Govan Stand

En uiteraard de Main Stand


 

 

© 2005 All Rights Reserved.