Like a night out in Merthyr, like a greasy chip butty
De rit vanuit Londen richting Reading bracht ons door een nog mooier gebied. Veel groen en een mooi kanaal met allerlei huisjes. Hier kun je best mooi wonen. Misschien dat ik, nu met die creditcrunch in Engeland, hier een paar pandjes op de kop kan tikken. Lijkt me niet verkeerd om daar te wonen. Gelukkig hadden we weinig files en kwamen we nog voor het begin van de wedstrijd aan in Reading. Op het naastgelegen retail park dumpten we de wagen, maar daar bleek dat Chocovla de rit slecht had verteerd. Hij kon amper meer lopen. D’n Hoevenen stuurde we vooruit om te kijken of er nog wel tickets te koop waren, want anders zou Chocovla helemaal voor niets naar het stadion moeten strompelen.
Hoevenen kwam terug met vijf tickets, de club had voor niets allemaal moeilijk gedaan. Hij besloot alvast naar binnen te gaan, aangezien de wedstrijd al bezig was. Ik schoot wat plaatjes van de buitenkant, terwijl 1904 terugliep naar Chocovla en de Nederlander om ze de tickets te overhandigen. Daarna kwam hij terug en gingen wij ook naar binnen. Het stond nog 0-0, maar binnen een paar minuten zag ik de Blades scoren. Hij werd echter afgekeurd, tot ongenoegen van de meegereisde aanhang. De eerste helft was voor de rest van een abominabel niveau. Wel veel strijd, maar echte kansen waren er niet. Het vermaak haalde ik uit het hysterische gedrag van Kinsley, de mascotte van Reading. Die was continue bezig het apathische publiek op te hitsen. Echt succes had hij niet.
In de rust vond ik de Nederlander op de tribune en gingen we bij elkaar zitten, zodat we tegen elkaar konden mopperen over het slechte spel. Toevallig kwamen we Vinckie ineens tegen, die samen met ArmandV en Chrissie vanuit Southend naar hier was gekomen. We praten elkaar even bij en zouden elkaar ’s avonds weer ontmoeten in Wales. Ondertussen kreeg ik ook een sms’je van SJ, die al in Wales waren. Het hotel scheen goed te zijn, maar het stadje Merthyr Tydfil was pauper volgens hem. Ze waren ’s middags naar Bristol Rovers gegaan en David Pipe was volgens SJ de Man of the Match. Logisch, want Pipe is een van de beste spelers in League One.
Helaas hadden zowel Reading als Sheffield United geen David Pipe en bleef de wedstrijd slecht. Gelukkig viel er wel een doelpunt, nadat Howard de 0-1 erin prikte. De Blades verdienden de voorsprong wel, want ze waren de minst slechte van de twee. De wedstrijd was eigenlijk ook meteen beslist, want volgens mij kon Reading nog wel tien uur spelen, een doelpunt maken zat er niet in. Bizar eigenlijk, want met Doyle en Kitson hadden ze twee aanvallers die zich zelfs op Premier League niveau hadden bewezen. Om een of andere reden lijkt het zelfvertrouwen echt helemaal weg bij die club. Een paar maanden geleden leken ze samen met Wolves een zekerheidje voor promotie, maar ondertussen moeten ze oppassen dat ze de play-offs niet mislopen. Jammer, want ik zie liever Reading terugkeren dan dat saaie Birmingham City.
Niet verrassend bleef het 0-1. Hoogtepunt was het massaal gezongen Chip Butty lied op het einde van Sheffield United. Dat blijft toch een van de mooiste clubliederen van Engeland. Enige opvallende was de zeven minuten blessuretijd en dat terwijl we er in de eerste helft ook al zes hadden gehad. Veel waar voor ons geld dus. Tijd om richting Wales te vertrekken, maar niet voordat we de clubshop hadden bezocht. Daar kwamen we de andere vinckers weer tegen. Het werd helemaal een Nederlands onderonsje toen we buien nog een groep Nederlanders tegenkwamen, waarvan ik er eentje al kende via internet. Wat is de wereld toch soms klein. Daarna was het gassen geblazen richting Merthyr Tydfil. Onderweg werd ik al flink gespamd door Ad-Café, die flink aan het opscheppen was over de vrouwen daar. Schijnbaar hadden hij en SJ al een flink aantal vijftigers aan de haak geslagen.
Rond een uur of tien kwamen we aan bij ons hotel. De mannetjes kwamen toevallig ook net aanlopen. Het was even kort opfrissen en op weg naar de stad. De Nederlander (te moe, de opa) en Chocovla (te geblesseerd) gingen niet mee. De andere drie waren er ondertussen ook al. In de bar van het hotel gingen we eerst even wat drinken en elkaar vermoeien met de wedstrijden die we die middag hadden gezien. Het was toch wel apart om hier in Merthyr Tydfil met z’n tienen te zitten. Wel leuk dat we met meer man waren dan het jaar ervoor om de Pheonixclub te bezoeken. Misschien was Workington toch net iets te geïsoleerd qua ligging. Ik ben benieuwd met hoeveel man we gaan als Dover Athletic of Folkestone Invicta de gekozen club gaat worden. Dan zullen we met een mannetje of dertig gaan, vermoed ik.
Stappen in de UK blijft iets aparts. Persoonlijk vind ik het leuker dan in Nederland. De vrouwen kleden zich erg sletterig en als rariteitenliefhebber kom ik flink aan mijn trekken daar. We besloten naar een van de twee beste kroegen van Merthyr Tydfil te gaan. Het was vijf pond entree en het leek dat we al naar een paar minuten weer eruit moesten, maar iedereen moest naar boven. Ook leuk. Opvallend waren de hoedjes met de vlag van Wales. Ze zijn hier erg trots op hun Welshe identiteit.
Het publiek was weer erg gemêleerd. ArmandV ontdekte een vrouw die eruit zag als een atoombom, Ad-Café probeerde alles te versieren met een rok en 1904 was een vrouw van in de vijftig aan het vincken. Er trad nog een C-artiest op, zodat het feest helemaal compleet was. Een stevige Welshe was contact met me aan het zoeken door over die artiest te gaan praten, maar ik verstond er niets van. Jammer, want ik had haar willen vincken, maar als ik er niets van versta is dat vrij lastig. Het was een mooie avond met allerlei opvallende figuren. Het mooiste was dat er meer vrouwen waren dan mannen.
Terwijl de avond vorderde begon ik mij steeds lammer te worden. Ik probeerde nog een halfslachtige poging bij het meisje met de shooters door te vragen of ik haar tongpiercing mocht aanraken, maar dat mocht niet. Helaas, maar nooit geschoten is altijd mis. Ad-Café was ondertussen verdwenen en als ware moederkloeken maakten we ons zorgen. Geruststellend was het bericht dat hij ergens buiten dood schaap aan het eten was. De uurtjes werden kleiner en kleiner en buiten 1904 en mij ging iedereen terug naar het hotel. Ik had beter mee kunnen gaan, want ineens werd ik voervallen door de slaap. Ik stond zowat rechtop in de kroeg te slapen. Voor ons dus ook tijd om naar huis te gaan. Ik was zo moe dat ik zelfs vergat mijn tanden te poetsen, iets dat me eigenlijk nooit overkomt. Het was een leuke eerste dag en mooie avond geweest. Het nachtleven van Merthyr Tydfil was me goed bevallen, nu maar hopen dat de club ons net zo goed zou bevallen.
Site Navigation 
