Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Rochdale

Het verslag

    

On the Pitch in Rochdale

 

Met het bezoeken van de Old Firm en het promotiefeestje bij Hamilton leek mijn seizoen afgelopen. Toch kriebelde het wat om nog een keertje de oversteek naar het eiland te maken. Bij Chocovla heerste hetzelfde gevoel. We filosofeerden wat over wedstrijden in de playoffs en toen bleek dat zowel Rochdale als Stockport thuis speelden op een dag was de keuze snel gemaakt. Beide clubs liggen in Greater Manchester en aangezien er zes uur tussen de kickoff van beide wedstrijden was het ook nog eens goed te doen, zonder te haasten. De dag erop was de finale van de Conference op Wembley tussen Exeter en Cambridge, dat was dus een lekker toetje. Doordat we op vrijdag vertrokken was er zelfs nog een kleine mogelijkheid om Doncaster tegen Southend te zien in de halve finale van de League One playoffs, maar doordat Chocovla vrijdagochtend nog even langs de dokter moest was dat helaas niet mogelijk. Al met al bleef er wel een watertandend mooi programma over, waar voor mij de wedstrijd tussen Rochdale en Darlington er flink bovenuit stak.

 

Rochdale in de playoffs is namelijk een vrij uniek iets. De club is degene die het langst in dezelfde divisie speelt van alle clubs in de Football League. Alleen Premier League clubs als Arsenal, Liverpool en Everton spelen al langer in dezelfde divisie, maar vanuit daar kun je niet promoveren en dat maakt het makkelijker om continue in dezelfde reeks te blijven. Vanaf 1974, nu al 34 jaar, zit Rochdale in de laagste divisie, wat League Two de bijnaam “Rochdale Division” heeft opgeleverd. De hoogtepunten van Rochdale zijn op een hand te tellen. Als eerste zal iedere fan van de “Dale” de finale van de League Cup noemen. In 1962 mocht de club als eerste (en tot nu toe enige) vertegenwoordiger uit de vierde divisie aantreden in de finale tegen Norwich City. Helaas voor Rochdale werd er destijds gespeeld met een thuis- en uitwedstrijd, wat de kans op een verrassing al minder groot maakte. The Dale mocht thuis beginnen op Spotland, maar na de 0-3 nederlaag was het eigenlijk al over. De 1-0 op Carrow Road was een formaliteit. Toch blijft dit tot de dag van vandaag hèt wapenfeit van de club en de mensen van Rochdale zijn er erg trots op.

 

Voor de rest is er in al de jaren weinig bijzonders gebeurd bij Rochdale. In 1907 werd de club opgericht en in 1921 werden ze in de League gekozen. Daar verbleven ze tot aan 1958 in de laagste divisie. In 1958 besloot de FA echter om de boel te gaan omgooien. Niet langer zouden de 92 clubs spelen in een First Division, Second Division en twee regionale Third Divisions. De bond wilde de lagere divisies meer uitstralingen geven en de Third Division North & South werden opgesplitst in een Third & Fourth Division. Het was dus voor veel clubs voor de aanvang van het seizoen 57/58 van groot belang om bij de eerste twaalf te eindigen om zodoende niet in de laagste divisie gekomen. Het werd een geweldige strijd en na de laatste speeldag stonden de nummers negen en zeventien slechts drie punten van elkaar verwijderd. De nummers tien tot en met dertien hadden zelfs allemaal 46 punten. Een van die clubs was Rochdale en juist die club had het beste doelsaldo. The Dale mocht dus in het eerste jaar van de Third Division National in die divisie uitkomen. Dat de club eigenlijk beter af was in de laagste divisie bleek wel het jaar erop, toen Rochdale stijf onderaan eindigde en terugmocht naar de Fourth Division. Daar zou de club de volgende tien jaar ook blijven.

 

In 1969 was het feest in Rochdale, toen de club als derde eindigde en weer mocht uitkomen op het derde niveau. Niemand besefte op dat moment dat dit tot de dag van vandaag, bijna veertig jaar geleden nu, de laatste keer zou zijn dat de club zou promoveren. Hadden ze dat geweten, dan hadden ze dubbel zovee feestgevierd. Vier jaar lang mochten de mensen in Rochdale de illusie hebben dat hun club best wel wat te zoeken had op het derde niveau, maar in 1974 werden ze ruw wakker geschud. Rochdale pakte maar 21 punten (waar er 42 waren om zich veilig te spelen) en was rond de kerst eigenlijk al gedegradeerd. Slechts tweemaal werd er gewonnen en het enige record wat werd gehaald is er geen om trots op te zijn, de club haalden namelijk het laagste toeschouwersaantal ooit in de League. Er kwamen namelijk maar 450 af op de wedstrijd tussen Rochdale en Cambridge United. Er waren wel verzachtende omstandigheden, zoals de energiecrisis en het feit dat de wedstrijd op een koude dinsdagavond in februari werd gespeeld, maar het blijft triest. Een andere record, dat van de minste thuisoverwinningen in een seizoen, werd net niet gehaald. Het bleef bij een evenaring door die ene overwinning op Southend United.

 

Na de degradatie kon het lange wachten beginnen. De club moest een paar keer uitkijken om niet uit de League te vallen, maar steeds werden ze herkozen. De meeste clubs vonden het wel prettig om naar Rochdale te gaan door de gastvrijheid van de club en Rochdale lag goed bereikbaar. Zodoende werd iedere stemming overleefd. Rochdale deed het overigens vrij slecht in de laagste divisie, want bijna iedere keer belandde de club in het rechterrijtje. Pas in 2001 lukte het de club om de top te bereiken en door een vijfde plek mocht de club deelnemen aan de playoffs. Het hele stadje trilde op zijn grondvesten, want voor het eerst in meer dan dertig jaar was er kans op promotie. Rushden & Diamonds, het speeltje van Max Griggs, bleek echter te sterk en iedereen kon weer in slaap dommelen. Tot dit seizoen. Rochdale ging halverwege het seizoen ineens erg goed spelen en eindigde uiteindelijk als vijfde, met als gevolg een halve finale tegen Darlington. Een halve finale waar ik erg naar uitkeek.

 

Kaarten krijgen voor de wedstrijd van Rochdale was erg lastig. Niemand wilde de telefoon opnemen daar en de telefoonrekeningen van mij en mijn metgezellen waren torenhoog aan het eind van de maand. Uiteindelijk lukte het toch om via de telefoon kaartjes te krijgen en de voorpret kon nu echt beginnen. We zorgden ervoor dat we vrijdagavond al een heel stuk hadden gereden. In Manchester zochten we een Travelodge op en op een half uurtje afstand van Rochdale gingen we slapen. De wedstrijd was al om 12:00, maar doordat we zo dichtbij waren maakte dat niet veel uit. Via het City of Manchester Stadium gingen we naar Spotland, wat vrij snel gevonden was ondanks de tegenwerking van het navigatiesysteem. Op een kerkhof mochten we onze auto neerzetten voor drie pondjes. Achteraf bleek dit een horrorplek te zijn, niet door de zombies of andere engerds, maar we konden er amper wegkomen. Dat wisten we op dat moment nog niet en vrolijk liepen we naar het stadion.

 

Bij Rochdale had ik altijd wat grauwe associaties, maar dat bleek erg mee te vallen. De buurt zag er erg middle-class uit en overal was groen te zien. Spotland zelf was van de buitenkant wat saai, veel staal en stenen. Gelukkig was het wel allemaal in de clubkleuren, zodat het nog wel te pruimen was. De kaartjes bleken klaar te liggen, maar waren helaas erg lelijk. Het was gewoon een wit papiertje, met daarop de wedstrijd gedrukt. Als kaartjesfetisjist was ik even uit het veld geslagen, maar ik herpakte me toen ik maar twee pond ipv drie pond voor het programmaboekje hoefde te betalen. Dat de wedstrijd bijzonder was, was te merken aan de bedrijvigheid rondom het stadion. Overal stonden standjes met spullen, verkleedde mensen en veel zenuwachtige wedstrijden. De eerste wedstrijd in Darlington was met 2-1 verloren, dus vandaag moest er gewonnen worden om voor het eerst in de geschiedenis op Wembley te mogen spelen.

 

We gingen al snel naar binnen om alvast wat sfeer te snuiven en te kijken of we er een ontbijt konden krijgen. Dat laatste bleek een tegenvaller, want ze hadden alleen wat pie’s en dan ook nog eens alle vieze varianten, dus geen “Chicken Balti” of “Chicken Mushroom”. Chocovla probeerde wel zo’n smerige pie, maar ging zowat over zijn nek. Mijn ontbijt bestond uit twee “kit-kat’s”. Om maar afleiding te krijgen van het smerige eten ging ik het stadion eens bekijken. Het zag er aardig uit, niet echt heel bijzonder, maar zeker beter dan al die nieuwbouwdingen. Wijzelf stonden op de terrace, de enige staanplekken in het stadion. Voor de rest waren er drie tribunes die bestonden uit stoeltjes. Allemaal in verschillende jaren gebouwd, wat het wel aardig maakte om te zien. Erg fotogeniek was het stadion niet, want bijzonderheden waren er niet.

 

Langzaamaan begon het vol te stromen, waarbij me opviel dat Darlington zijn vak niet had uitverkocht. Verrassend, want ook voor Darlo was dit een bijzondere wedstrijd. De noorderlingen met het gigantische stadion konden namelijk voor het eerst sinds 2000 weer op Wembley komen. Destijds werd de playoff finale verloren van Peterborough en wat is er mooier dan revanche een paar jaar later. De fans dachten er echter anders over en kwamen niet mee naar Rochdale. De fans van Dale vonden dit natuurlijk belachelijk en tijdens de wedstrijd werd er continue over gezongen. De fans van Darlington hadden er geen weerwoord op en lieten het over zich heen komen. Waarschijnlijk vonden ze het zelf ook een schande, vooral ook omdat er tienduizenden gloryhunters mee zouden gaan naar een eventuele finale op Wembley.

 

Op het veld ontspon zich ondertussen een aardige wedstrijd. Beide teams deden niet veel voor elkaar onder. Rochdale dicteerde de wedstrijd tot aan de 16 van Darlo en dan werd er meestal balverlies geleden. Darlington kwam er wel een aantal keer gevaarlijk uit en dat resulteerde in de 28e minuut zelfs in een onbegrijpelijk penalty. Niemand die in het lichte geduw en getrek een penalty zag, behalve de slechtste scheidsrechter van Engeland… Richard Beeby. Deze Beeby had al eerder in zijn carrière wedstrijden kapot gefloten en baalt ervan als iemand anders dan hijzelf het middelpunt van de aandacht is na een wedstrijd. Het was dus niet vreemd dat deze prutser een pingel gaf aan Darlington, die onberispelijk werd ingeschoten. Daarna was het weer de beurt aan Rochdale, maar die leken wat uit het veld geslagen door de actie van Beeby. Vlak voor rust viel er echter ineens een goal uit de lucht en door deze 1-1 hadden de Dale-fans weer hoop in een goede afloop. Tevreden gingen beide teams rusten.

 

In de rust besloot ik wat foto’s te maken, waaronder een pseudo-kunstzinnige van een lichtmast met prikkeldraad ervoor. Thuis gekomen leek het meer op een foto van een concentratiekamp dan een van een lichtmast. Buiten lichtmasten zet ik graag mascottes op de foto en Rochdale had er zelfs twee. Desmond the Dragon bleek in het niets opgelost te zijn, maar Dale the Dog wilde maar wat graag op de foto. Hij stond zich allemaal aan te stellen voor mijn fototoestel, totdat de reservedoelman van Darlington de bal in de rug van de mascotte snoeide. De keeper bood zijn verontschuldigen aan, aan de op de grond liggende Dale the Dog, maar of ze gemeend waren weet ik niet. Ik denk dat Dale nog lang last zal hebben gehad van zijn rug, want de bal was van erg dichtbij geschoten.

 

De wedstrijd begon bijna weer en ik ging terug naar mijn plek. We waren alledrie wel eg voor Rochdale en hoopten op een tweede treffer. Dale begon alleen erg matig aan de tweede helft en de beste kansen waren voor Darlington. Vermaak was er wel, doordat de keeper van Darlo voor ons stond. Die werd de hele tijd uitgescholden vanaf onze tribune en reageerde daar dom genoeg ook op. Dat leverde alleen maar meer reacties op. De keeper leek er zelf weinig last van te hebben, want de weinige ballen die hij kreeg pakte hij goed. Bij Rochdale begon de wanhoop zich ondertussen meester te maken, want de 1-2 zat er eerder in dan de 2-1. Perkins, een kleine geblondeerde druktemaker bij Dale, besloot daarom maar eens van afstand te schieten. Via een been van een verdediger kreeg de bal een erg rare curve en hij suisde zo de kruising in. Een paar fans van Rochdale konden zich niet beheersen en liepen het veld al op. Rochdale dwong door deze goal een verlenging af.

 

In de verlenging werd niet gescoord, waardoor ik voor het eerst sinds Willem II v Feyenoord, ergens begin jaren 90, live getuige zou zijn van een penaltyserie. Het mooie was dat de penaltyreeks voor onze neus werd afgewerkt. Beeby stond allemaal vreemd te doen bij de stip en leek het helemaal kwijt te zijn. De spelers besloten hem maar te negeren en de eerste acht strafschoppen vlogen er onberispelijk in. Daarna kwam een speler van Darlington naar voren die op het veld geen sterke indruk had gemaakt. De pingel werd gestopt door Tommy Lee (niet de drummer van Motley Cruë) en Ben Muirhead mocht het beslissen voor Dale. Snoeihard knalde hij de bal erin en voor dat we het wisten stonden we op het veld tussen de Rochdale-fans. Op het veld waren veel mensen emotioneel, want naar Wembley gaan is toch wel een van de hoogst haalbare dingen in Engeland.

 

Voordeel van een pitch-invasion is dat je rustig eens alle tribunes op kunt gaan. Dat deed ik dan ook. Het mooiste was de hoofdtribune, waar een hele mensenmassa beneden stond. Best een imponerend gezicht. Omdat we ook nog naar Stockport moesten bleven we maar een half uurtje. Daarna was het tijd om richting de auto te gaan. Buiten het stadion konden de mensen zich al gaan inschrijven voor de bus naar Wembley. Ook bij de auto aangekomen lagen er al flyers onder onze autoruit van een bedrijf die busreizen naar Wembley verzorgde. Die flyers moeten erg zuur zijn geweest voor de Darlo-fans, die ook op het parkeerterrein stonden. Die kregen ook zo’n flyer, terwijl zij met lege handen stonden. Doordat iedereen tegelijk weg wilde gaan, stond het muurvast. Pas na een klein uurtje konden we vertrekken. Het was erg leuk geweest om mee te maken wat zo’n wedstrijd doet met een kleine club als Rochdale. Ik gunde ze ook zo erg die winst op Wembley, maar helaas mocht het een week later niet zo zijn.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Spotland is een aardig stadion, niet echt heel bijzonder, maar ook niet saai. Een staantribune is altijd leuk en ook de andere drie tribunes hebben ieder hun eigen aangezicht. Het stadion kwam heel knus op me over en zo vol is het toch best wel intimiderend.

De sfeer

Heel erg gespannen. Natuurlijk waren er veel spreekkoren en gezangen, maar je merkte aan alles dat iedere Dale-fan bloednerveus was. Nadat de beslissende penalty was gescoord werd iedereen gek. Ik maakte mijn derde pitch-invasion mee in Engeland, maar dit was wel de meest fanatiekste. In de andere twee gevallen ging het om een afscheid van een stadion (Coventry) en afscheid van de League (Torquay). Nu ging het echt om een pitch-invasion van vreugde en dat geeft toch een ander gevoel.

De wedstrijd

Best een aardig potje voetbal. Darlington was zeker niet minder dan Rochdale, maar had een onterechte penalty nodig om te scoren. Rochdale probeerde het wel, maar leek lange tijd de kracht te missen om te scoren. Objectief gezien was de 2-1 niet terecht, maar daar maalde niemand om. Een wedstrijd die eindigt met penalties is altijd leuk, dus dat was voor ons een erg aardig toetje. Dat Rochdale ze ook nog eens won, maakte de wedstrijd af.

De omgeving

Bij Rochdale dacht ik altijd aan een grauwe, grijze omgeving. Niets is minder waar, want het zag er allemaal best goed uit rondom Spotland. Het was er ook enorm groen. Het is best een aardige burt om te wonen en als ik ooit nog ga verhuizen naar Engeland zijn de straten rondom Spotland een optie.

Overall

Nog nooit was ik in de voorafgaande jaren naar een playoff-wedstrijd geweest en na deze wedstrijd vroeg ik me af waarom. Deze wedstrijd had alles, vooral door de dramatische ontknoping. Ook is het leuk dat de stadions goed vollopen voor dit soort wedstrijden. Normaal trekt Rochdale een mannetje of 3000, nu zat het bijna vol met zowat 10000 mensen.



De foto's

Deze man had het motto van de dag op zijn shirt gedrukt: "Up The Dale"

Bij aankomst in Rochdale word je al sympathiek welkom geheten door de club

De turnstiles zijn nog dicht als we aankomen bij het stadion

De ticketoffice

De buitenkant van het stadion is erg saai

De clubshop die, helaas, het mooie thuisshirt niet in de verkoop deed

Enige mooie aan de buitenkant is dat het staal in de clubkleuren is geschilderd

Uit onze tribune groeiden zelfs bomen

Het afiche van deze dag. De tijd ziet er mooi amateuristisch uit

Deze terrace was onze tribune deze middag

De Willbutts Lane Stand, eigenlijk helemaal voor de uitfans, maar die kregen het niet verkocht

De W.M.G. Stand

En ten slotte de Main Stand, opvallend klein

Ik vond dat ze gekke stenen hadden gebruikt op onze tribune, het leken wel plavuizen 

De eerste rariteit is gespot

Desmond Dragon: gekkenhuis!

En Dale the Dog: Gekkenhuis!!!

Floodlight tussen de tribunes

De spelers komen op voor de belangrijke wedstrijd

Een onbgerijpelijke pingel voor Darlington. Beeby was helemaal de weg kwijt

Tommy Lee loopt naar zijn goal om de penalty te stoppen...

... maar helaas, hij is kansloos

Balen en Tommy denkt maar snel aan Pamela

De Dale-spelers moeten nu twee goals goedmaken en dat lijkt onmogelijk

Onze tribune in de rust

Brrr, net een concentratiekamp

Dale the Dog heeft mij gezien en komt enthousiast op me af

Hij staat zich enorm aan te stellen voor mijn fototoestel totdat...

... hij een keiharde bal in zijn rug krijgt. Dale the Dog heeft last

Rochdale doet er alles aan om op 2-1 te komen

De keeper in zijn onopvallende oranje tenue probeert dat te verkomen, maar tevergeefs

Een zenuwslopende penaltyserie is het gevolg

Darlo begint goed en blijft continue op voorsprong

4-4 en Dale kan het beslissen, waar Beeby hier aandenkt is onbekend

5-4 en het veld en de spelers worden bestormd

"On the Pitch, on the pitch, on the pitch..."

De mensenmassa van bovenaf gezien. De voorzitter is een populair man op dat moment


 

 

© 2005 All Rights Reserved.