Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Romford

Het verslag

 

 

Manu Dagher, Super-star

 

Zodra de fixtures uitkomen, wil je eigenlijk het liefst meteen plannen. Toch is dat niet slim, want de macht van de tv en politie zorgt ervoor dat er flink wat wordt verschoven. We hadden besloten ditmaal geen week te gaan, maar een lang weekend rondom Summer Bank Holiday. Drie, met een beetje mazzel vier, potten zien in drie dagen. Daar is weinig mis mee. Onze trip zou gebouwd worden rondom Newport County v Hereford United op maandag. Langzaamaan konden we ook de twee andere dagen invullen. Op zaterdag zou het de FA Cup-pot tussen Herne Bay en Folkestone Invicta worden en op zondag Stoke City v Arsenal. Twee weken van te voren waren al deze wedstrijden weer van de kaart af, dankzij het verschuiven van de pot van Newport County. Uiteindelijk begonnen we in Romford, voor het FA Cup duel tegen Waltham Forest.

 

Doordat we nog helemaal naar Berwick-Upon-Tweed moesten rijden op zaterdag, leek het ons slimmer om zaterdag al flink noordelijk te gaan zitten. Halifax Town v Workington leek ons wel wat. Zaterdagochtend vanuit Nederland naar Halifax rijden is nogal een rit en toen we zagen dat er een FA Cup-wedstrijd, niet ver van de tunnel, werd gespeeld op vrijdagavond was de keuze voor Romford snel gemaakt. Dat deze op vrijdag werd gespeeld, hadden we te danken aan de groundshare van Thurrock, de eigenaar van Ship Lane, en Romford. Beide clubs speelden op zaterdag thuis, dus dan moet huurder Romford uitwijken. Er werd, gelukkig, gekozen voor de vrijdagavond en niet voor zondag. Achteraf gezien hadden we met Badshot Lea (hihi, die zullen niet zo goed zijn) en Lye Town (geil stadionnetje) nog twee alternatieven, maar dat wisten we toen nog niet.

 

De aftrap van ons seizoen vond dus plaats op een steenworp afstand van Thurrock Services, een plek die ik al tientallen keren heb aangedaan. Het was vaak onze eerste stop in Engeland om te pinnen en pissen. De lichtmasten van Ship Lane heb ik dan ook heel vaak gezien, maar het stadionnetje zelf nog niet. Om een of andere reden is het er ook nooit van gekomen om even te gaan kijken. Doordat het zo dichtbij is, hadden we het gevoel er nog wel eens te komen. Liever had ik Thurrock hier zien spelen, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben. Romford is overigens een club die al sinds de oprichting in 1992 geen eigen stadion heeft. Vorig jaar deelden ze een stadion met Aveley, een straat verderop. In 2009 kreeg de club toestemming gekregen om op de Westlands Playing Fields een stadion te bouwen, maar dat schiet niet erg op.

 

Het huidige Romford komt uit 1992 en heeft geen fuck gewonnen. Ze spelen nu in de Ishtmian North (achtste divisie) en dat lijkt een beetje het plafond voor de club te zijn. Ook goed voor ze, want ze hebben veel derby’s op dit niveau en hoeven niet ver te reizen. Over publieke belangstelling hebben ze zeker te klagen, want vorig jaar kwam er gemiddeld 105 man door de turnstiles om Romford aan het werk te zien. Eigenlijk is deze club het derde Romford. De eerste club werd in 1876 opgericht, heeft als enige wapenfeit een 0-15 nederlaag tegen Darwen in de FA Cup, en ging tijdens WO I kapot. Enkele jaren later, in 1929, werd een tweede Romford opgericht die ging spelen in het Brooklands Stadium. Dit was de meest succesvolle, want in 1949 werd de finale van de FA Amateur Cup gehaald.  In 1978 ging deze club failliet en veertien jaar later werd het huidige Romford opgericht.

 

Ironisch genoeg lijkt Waltham Forest wel wat op Romford. Het is een relatief jonge club, die pas sinds 2003 haar huidige naam heeft. In 1964 werden ze opgericht als Pennant en dat werd 24 jaar later veranderd in Walthamstow Pennant. In 1995 leek het ze daar wel aardig om de naam weer te veranderen en werd het Leyton Pennant en acht jaar later kregen ze dus hun huidige naam: Waltham Forest. Ook Waltham Forest heeft geen eigen stadion en is dit seizoen huurder bij Ilford. Eigenlijk is het knap dat ze in de Ishtmian North (achtste divisie) spelen, voor mijn gevoel wel de absolute top voor deze club die een toeschouwersgemiddelde van 54 heeft. De prijzenkast van Waltham Forest is dan ook erg leeg. Buiten de Essex Senior Cup in 1996, jaja dat is een toppertje, hebben ze nooit iets gewonnen. Zelfs niet in al die jaren in diverse teletoeterdivisies.

 

Geen oude clubs, geen eigen stadion en ze spelen in dezelfde divisie (voor een FA Cup-pot zie ik liever twee clubs die elkaar niet zo vaak treffen), in principe had ik deze wedstrijd nooit bezocht als ik volop keuze had gehad. Maar ja, het had als voordeel dat we pas laat konden vertrekken uit Nederland en wat handel konden kopen voorafgaand aan de wedstrijd. Dat was althans het plan. Veel files in België en uitvallende treinen bij de tunnel, zorgden ervoor dat we pas tien voor half zeven konden oversteken. Alsof dat niet erg genoeg was, kochten we spaghetti bij Café Dell'arte. De naam sprak ons aan, maar de pasta zeker niet. We waren 7,20 lichter en kregen daarvoor een zwart, plastic bakje met doorgekookte slierten en een schep saus die nergens naar smaakte.

 

Gelukkig waren we op tijd in Thurrock, want als we de wedstrijd ook nog gemist hadden was het rouwmoment helemaal groot geweest. Maar het vervelende gevoel verdween meteen toen ik de lichtmasten zag. Deze lichtmasten heb ik al heel vaak gezien en met mij 250.000 mensen per dag. Het stadion ligt namelijk aan een van de drukste wegen van Engeland. Niet dat je het hele stadion kunt zien, maar als je goed naar links kijkt zie je behalve de mastjes ook een stuk tribune en het veld. Gek genoeg heb ik het zelfs nooit gevinckt zonder wedstrijd. Waarschijnlijk omdat het dicht bij de tunnel ligt en je op zulke momenten zin hebt om door te rijden naar je eigenlijke wedstrijd of misschien wel omdat ik wist dat ik deze ground ooit nog wel eens zou vincken.

 

Ship Lane is overigens veel nieuwer dan je op het eerste oog denkt. Het stadion was ooit de tuin van het naastgelegen Thurrock Hotel. Later werd het een sportveld en in 1985 kwam Purfleet er spelen, dat in dat jaar was ontstaan uit een fusie tussen twee kleine clubs: Rainham WM en een club met de niet-serieus te nemen naam Fondu FC (daar kon je wel goed eten). In 1988 werd de hoofdtribune gebouwd en kwamen er lichtmasten. Later is het steeds verder uitgebouwd en nu heeft Thurrock, zoals Purfleet sinds 2003 heet, best een aardig stadionnetje. Thurrock speelt in de Isthmian Premier, maar met dit stadion zouden ze zelf in de Conference kunnen spelen. Niet dat ik het verwacht, want daarvoor is de club eigenlijk te klein. De Conference South, waar ze vorig jaar uit degradeerden, is een beetje hun top.

 

Voor vijf pondjes mocht ik naar binnen. Dat zijn tenminste democratische prijzen. Dat de club dringend geld nodig heeft, bleek wel uit het feit dat er vlak na de turnstile een emmer stond om geld in te zamelen voor de busreizen van het team. In het programmaboekje stond dat een uitwedstrijd 500 pond kost aan vervoer en dat is nogal een bedrag voor een club die zo weinig toeschouwers trekt. Ik vraag me ook altijd af hoe dat soort clubs kunnen overleven, want in Engeland moeten clubs voor alles opdraaien. Hier in Nederland verzorgen gemeentes de velden van amateurclubs en krijgen ze vaak subsidie, dat is in Engeland niet het geval. Vaak draait zo’n club op een rijk bestuurslid en daarom zie je ook regelmatig clubs kopje onder gaan, als die zich terugtrekt.

 

Van de catering moeten ze het niet hebben, want een colaatje kostte 80 cent. Bij Thurrock hebben ze een aardige social club, alleen was hij wat kil. Aan de wand hangen wel wat shirts, maar eigenlijk is het iets te ruim opgezet. Het lijkt me wel een ideale plek voor marginale bruiloften waar op het eind van de avond beide families met elkaar op de vuist gaan. Het stadionnetje beviel me wel. De ligging van het hotel zo op de heuvel met uitzicht op het veld is echt geniaal. Het lijkt me heel mooi om daar een keer te overnachten als er een avondwedstrijd is. Beter nog dan bij Reading of Norwich. Het komt in ieder geval op de lijst van dingen die ik ooit gedaan moet hebben in mijn leven voordat ik in de urn zit.

 

Bij het doornemen van het programmaboekje viel één naam me op: Manu Dagher. Ik heb een lange tijd een relatie gehad met een meisje uit Ulvenhout en haar schoonbroer was een fanatiek Baroniefan en had het vaak over Dagher. Hij scheen zelfs zijn aangeboden bij Willem II, maar blijkbaar waren er problemen met zijn verblijfsvergunning. Na Baronie ging Dagher naar FC Dordrecht, waar hij drie jaar speelde. In 2009 moest hij daar vertrekken en ging hij naar Kozakken Boys (volgens het programmaboekje Kazakken Boys). In 2011 dook hij ineens op in Londen en ging bij Waltham Forest spelen. Geen idee hoe hij daar ineens terecht is gekomen, maar hij doet het daar goed. Vorig jaar topscorer van de club en hij besloot in de zomer nog een jaartje bij Waltham Forest te blijven.

 

Omdat die slechte spaghetti niet echt vullend was, kochten we nog een hotdog. De worst had geen smaak en viel uit elkaar. Ook het broodje had geen smaak en was aan het degenereren. Enige dat smaak afgaf waren de verkoolde uien, maar echt smullen was dat ook weer niet. Maar het was beter dan de meuk van Café Dell'arte en dat zegt genoeg. Toch was het kopen van de hotdog geen onplezierige ervaring, want de verkoopster van die smaakloze dingen zag er niet vervelend uit. Daarnaast was ze erg rondborstig en hing ze voorover om de uien te pakken. Giggity. Geen wonder dat er tientallen hotdogs werden verkocht. Het zorgde ervoor dat de avond hoe dan ook geslaagd was, hoe slecht het voetbal ook zou zijn. Daar hadden we namelijk weinig vertrouwen in, want de clubs stonden 20ste en 22ste van de 22 clubs.

 

Dat Romford zo laag staat, wekte geen verbazing. Die konden er niet veel van. Zelfs de hoofs waren van matige kwaliteit. Maar dat Waltham Forest was echt een leuke ploeg. Lang geleden dat ik een team echt 4-3-3 heb zien spelen, inclusief klassieke nummer tien. Het was dat ze het vizier niet op scherp hadden staan, anders had het voor de rust al lang en breed beslist kunnen zijn. Nu stond het 0-2 en had Romford nog een beetje hoop. Die werd na de rust steeds kleiner, want Waltham Forest bleef maar tikken en over de flanken spelen. Dagher draaide zijn tegenstander helemaal dol en een kwartier voor tijd besloot hij maar eens te scoren: 0-3. Ondanks dat Waltham Forest nog een pingel miste en Romford zelfs een doelpunt maakte, kwam de zege nooit in gevaar. Waltham Forest maakte nog de 1-4 en met die uitslag mocht Romford best tevreden zijn.

 

Door deze 1-4 ging Waltham Forest door naar de volgende ronde tegen Hemel Hempstead, dat een divisie hoger bovenaan staat. Blijkbaar was Waltham Forest opnieuw erg goed bezig, want ze wonnen zaterdag met 2-5 en Dagher was opnieuw heel gevaarlijk en scoorde wederom. Interessante club om te volgen (ze zijn nu al vier wedstrijden in het bezit van de Doingthe116 Cup) en ik hoop nog een interviewtje met Dagher te kunnen regelen over hoe hij precies bij Waltham Forest terecht is gekomen. Leuke club. Vooraf leek deze wedstrijd me niet veel, maar het stadion en het voetbal waren toch echt genieten. Een betere aftrap van het Engelse voetbalseizoen had ik me bijna niet kunnen wensen en het werd nog beter toen bleek dat we ’s avonds in een luxe hotel terecht kwamen. Soms zit het allemaal mee in het leven.



Het rapport

Het stadion

Ik ben altijd wel fan geweest van Ship Lane, maar toen ik voorafgaand aan deze wedstrijd las dat het pas sinds 1988 bestaat werd dat enthousiasme minder. Ik had een modern stadionnetje verwacht. Het was inderdaad niet stokoud, maar erg leuk. De Main Stand was heel aardig en de terracing zag er ook niet verkeerd uit. Het paste ook allemaal bij elkaar. Met Ship Lane is echt niets mis.

De sfeer

Ondanks dat het een soort van derby was, was er totaal geen sfeer. Er werd zelfs niet genuild. Het was allemaal erg relaxed. Lekker hangen over de boarding en een leuk potje voetbal kijken is weinig mis mee.

De wedstrijd

Ik had totaal geen verwachting van deze wedstrijd, want beide clubs stonden onderaan in de competitie. In het geval van Romford snap ik dat wel na deze wedstrijd, maar Waltham Forest was echt goed. Ze speelden een klassieke 4-3-3 met een echte nummer 10 op het middenveld. Het is lang geleden dat ik een club met zo'n positieve spelopvatting heb gezien. Erg leuk om te zien.

De omgeving

Essex is niet mijn favoriete gebied in Engeland en dat is een eufemisme. Heel naar gebied. Rondom het stadion van Thurrock ligt een rotonde, een services, een speedwaystadion en een shoppingmall. Veel activiteiten dus, maar als je in het stadion bent zie je vooral natuurlijk en natuurlijk het Thurrock Hotel. Dat staat mooi op een heuvel naast het stadion en heeft wel iets.

Overall

De pot van Romford was maar een extraatje, omdat we op zaterdag richting het noorden moesten. Het viel echter niet tegen. Een leuk stadionnetje, mooie pot voetbal, Manu Dagher vincken en alles heel relaxed doen. Daar is allemaal niets mis mee. Na de ellende rondom Antwerpen en bij de tunnel was dit een meevallertje. Ship Lane is dan ook zeker een aanrader om eens te vincken.



De statistieken

Romford v Waltham Forest 1-4 (24/08/2012)

6. Adrian Clifton 0-1

35. Chris Taylor 0-2

74. Manu Dagher 0-3

89. Jack Berry 1-3

90. Joel Palmer 1-4 

Ground: Ship Lane, Thurrock

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: FA Cup (Premilinary Round)

Position Romford: 20 (Isthmian League Division One North)

Position Waltham Forest: 22 (Isthmian League Division One North)

Gate: 110 

Match Number in England: 167

Goals: 464

Line up Romford:

Anderson, Ottley, Port, Sutchley, Toms, Clayton, Isa (79. Senghore), Berry, Francis (53. Hilton), Reynolds, Ishmail (46. Hewitt)

Line up Waltham Forest:

Omand, Larin, Ordono, Vickers, Waldron, Stanley, Dagher, Retkoceri, Clifton, Taylor (87. Palmer), Whitely 

Yellow Cards:

Clayton, Toms (Romford), Larin (Waltham Forest)



De foto's

Het oude Romford speelde in dit stadion, maar is helaas nu dakloos

Gelukkig konden ze voor dit seizoen intrekken in een hotel

Bordje bijeengehouden met tiewraps

En daar ligt dan Ship Lane

Met weinig verwijzingen naar Romford

Het is al Thurrock dat de klok slaat

Zelfs bij de ingang geen verwijzing naar Romford

Turnstiles van binnen gezien

Romford is geen rijke club en collecteert iedere wedstrijd om de bus te kunnen betalen

Toch wel gaaf zo dat hotel naast de hoofdtribune

Achter het doel een nette terrace

Evenals aan de lange zijde

Maar daar moesten nog wat stoeltjes op van de FA

Achter het andere doel ook een terrace...

... en een huisje met daarin de kleedkamers

Naast dit huisje hing een waslijn met wasknijpers. Van dit soort dingen word ik erg gelukkig

Het hotel dat voor dit stadion heeft gezorgd

Main Stand, ooit de South Stand

Boehhh, anti-voetbal, anti-voetbal

...

VVV-achtige trap naar het hotel waar vroeger de kleedkamers waren

De clubshop was dicht deze avond

...

Boozer

Het was er eigenlijk iets te licht, voor de rest is er weinig mis mee

Met shirtjes van Thurrock uit de tijd dat ze nog Purfleet waren

Hier kon je vieze worsten bunkeren, klaargemaakt door een leuk vrouwtje

En daar komen de gladiatoren het veld op

Ja, hier kwamen ze uit

Doorkijkje

Het was een heel leuke pot voetbal

Maar helaas kwam er maar weinig volk opdagen. Vrij lege hoofdtribune

Ook de lange terrace stond niet echt vol

Evenals de terrace achter de goal

Vandaar dat weinig mensen konden genieten van Manu Dagher

Deze glipper genoot wel van de pot

Pingel die gemist werd

Laatste blik op het leuke Ship Lane. Maar eens terugkomen als Thurrock speelt


 

 

© 2005 All Rights Reserved.