Scarborough FC: de zwanenzang van een voetbalclub 

Na een relaxte nacht was het weer vroeg uit de veren. Op deze tweede dag stond er helaas geen wedstrijd op het programma (zowat alles werd in Londen gespeeld en de andere was in Torquay), maar besloten we om naar Scarborough te gaan. Scarborough FC was een paar weken geleden failliet gegaan en het stadion stond op de nominatie om platgegooid te worden. Omdat het best een leuk stadion was, en Scarborough ons wel een interessant plaatsje leek, viel de keuze op Scarborough om onze vrije dag door te brengen. Wat ik vooraf over het plaatsje had gelezen was dat het vooral een oude, ietwat vergane, badplaats was. Dé attractie van Scarborough was echter het Scarborough Castle en dat leek me ook een erg interessant kasttel om te bezoeken. We zouden ons dus zeker niet gaan vervelen deze dag.

De reis zelf duurde toch een stukje langer dan verwacht, want we moesten liefst 2,5 uur in de auto zitten. Nu was het maar hopen dat het die tijd waard was. Dankzij een handig programmaatje van Vonckie (waar zowat alle stadions van Engeland, Duitsland en België instonden) dachten we soepeltjes naar Seamer Road te rijden. We keken dus vreemd op toen we ineens midden in een woonwijk stonden. Na Vonckie’s programma flink te hebben afgekraakt was het tijd om naar het echte Seamer Road te gaan zoeken. Dat was gelukkig snel gevonden. We waren nu aanbeland op een plek waar League voetbal was gespeeld, een plek Chelsea 3 jaar eerder nog met moeite won, een plek waar in 1987 de Conference titel werd behaald, een plek die vanaf 1898 al het thuis was voor Scarborough FC, maar ook een plek die in de toekomst alleen nog maar in de hoofden van de mensen zou zitten.

Scarborough FC werd in 1879 al opgericht en kende tot aan 20 juni 2007 diverse hoogte- en dieptepunten. Misschien wel het mooiste moment vond plaats in 1987. De FA had net besloten dat er voortaan een doorstroming zou zijn tussen de Conference en de toenmalige 4th Division. Een revolutie, want tot die tijd was er een stemming om te bepalen of een team al dan niet in de League mocht blijven. Meestal hielpen de Leagueclubs elkaar tijdens die stemming en zodoende was er weinig doorstroming. Vanaf 1987 zou dat anders zijn en zou er, als het stadion tenminste voldeed, ieder jaar een nieuwe club in de League komen. Scarborough was dat jaar de gelukkige, want ze hielden de two horse race met Barnet het langste vol. De nieuwe manager Neil Warnock had dus zijn opdracht volbracht. Aan de onderkant van de 4th Division was Lincoln City de ongelukkig, want pas op de laatste speeldag kwamen ze op plek 24 terecht. Nog zuurder was het voor Lincoln dat ze op doelsaldo degradeerden en dat de nummer 16 slechts 5 punten meer had. Zo weinig krachtsverschil zat er tussen die ploegen daar.

Scarborough maalde er echter niet om en ging met goede moed van start. De eerste tegenstander was er meteen een van naam; de Wolverhampton Wanderers. De Football League had speciaal voor Scarborough deze meervoudige kampioen uitgezocht als tegenstander op de eerste speeldag, zodat het meteen lekker vol zat in het stadion. Toen het ook nog eens 2-2 werd konden de Seadogs hun pret al helemaal niet meer op. Ook voor de volgende thuiswedstrijd was een tegenstander van naam uitgezocht door de bond. Scarborough mocht het opnemen tegen het eens vermaarde Bolton Wanderers, wat in die tijd helemaal was weggezakt. De tijden van de winst tijdens de eerste FA Cup op Wembley waren lang voorbij en Scarborough maakte ze dat nog eens extra duidelijk door met maar liefst 40 te winnen. Ook de rest van het seizoen ging het meer dan goed voor de debuut en uiteindelijk hadden ze maar liefst 40 punten voorsprong op, de vooraf zo gevreesde, plek 24. Het was zelfs zo dat Scarborough de playoffs had kunnen bereiken, als er de laatste wedstrijden niet zo gestunteld was. Slechts 1 overwinning werd er gehaald in de laatste 4 wedstrijden en zodoende kwam Scarborough uiteindelijk 5 punten tekort op plek 6. Uiteindelijk promoveerden de Welshe clubs Cardiff City en Swansea City samen met de  Wolverhampton Wanderers en het eerder in het seizoen zwaar afgedroogde Bolton Wanderers.

Het seizoen erop ging nog beter voor de Seadogs en uiteindelijk kwam de club 1 puntje tekort om rechtstreeks te promoveren. In de playoffs mocht Scarborough het toen opnemen tegen het lager geëindigde Leyton Orient. Na een 2-0 nederlaag op Brisbane Road moest er wat rechtgezet worden in Scarborough. Een vol stadion en een gure zeewind waren elementen die het er voor Leyton Orient niet makkelijk op maakte. Toch hielden de Londenaren de schade beperkte tot 1-0 en mochten zij, en niet Scarborough, naar de finale. Daarin werd Wrexham opzij gezet en dat maakte het nog zuurder voor de Seadogs. Wat waren ze er dichtbij geweest, maar er was nog altijd het volgende seizoen om het opnieuw te proberen.

Neil Warnock besloot dat hij Scarborough zo ver als hij kon had gebracht en tekende een contract bij Notts County. Ook daar liet Warnock zien dat hij meer is dan een schreeuwlelijk. Dankzij twee opeenvolgende promoties mocht Notts County weer op het hoogste niveau uitkomen. Ondertussen was Scarborough niets meer dan een grijze middenmotor geworden. In 1995 en 1996 was de club zelfs dat niet meer en eindigden ze tweemaal op rij als een na laatste in de competitie. In beide gevallen hielden ze een club uit Devon onder zich, die er uiteindelijk ook niet uitvlogen omdat de Conferencekampioenen hun stadion niet in orde hadden. De clubleiding kwam erachter dat er iets moest veranderen en via enkele gerichte investeringen zou de weg weer omhoog moeten worden ingeslagen. Dit gebeurde ondermeer met het geld van een 18-jarige Nederlander die het wel leuk leek om met zijn erfenis geld in een Engelse profclub te steken. Scarborough eindigde in 1998 zelfs als 6^e en mocht deelnemen aan de playoffs. Daarin was Torquay over twee wedstrijden gezien veel te sterk. Het was dan ook verrassend dat Torquay in de finale verloor van Colchester United, wat slechts nipt Barnet had verslagen. Bizar trouwens dat de makker van het enige doelpunt in de finale ons een aantal jaar later een rondleiding heeft gegeven door het stadion van Colchester United. Ook bizar is dat Colchester tegenwoordig in de Championship zit, terwijl Torquay in de Conference uitkomt en Scarborough zelfs helemaal is verdwenen. Het kan verkeren.

Na dit succes waren de verwachtingen hooggespannen bij de Seadogs. Kon eindelijk de stap naar het volgende niveau worden gemaakt? Het antwoord was een keiharde “nee”, want Scarborough maakte een slecht seizoen door. De club stond het hele seizoen wat onderin te ballen, maar leek veilig omdat Carlisle United er helemaal niets van bakten. Toen die ineens de geest kregen begonnen ze zich bij Scarborough wat zorgen te maken, maar de 3-0 overwinning van de Seadogs op Carlisle in april leek ervoor te zorgen dat de club veilig was. Vijf nederlagen op rij later was de paniek ineens heel groot en op de laatste speeldag was de voorsprong van Scarborough slechts een punt op de mannen uit Cumbria. Beide clubs moesten op de laatste speeldag thuis tegen een middenmotor. Scarborough mocht het opnemen tegen Peterborough, terwijl Plymouth de lange reis naar Carlisle moest maken. Het begon slecht voor Scarborough, die het slechtste doelsaldo hadden, want na 7 minuten stond het al 0-1 voor Peterborough. Scarborough was hierdoor virtueel gedegradeerd. Vlak voor rust werd het echter 1-1, waardoor de club bij de Schotse grens gedegradeerd zou zijn als de wedstrijden nu zouden stoppen. In de 49^e minuut was het helemaal feest in Scarborough, want Plymouth kwam op 0-1. De Seadogs besloten het daarop wat rustiger aan te doen, maar dat plan ging weer de kast in toen Carlisle op 1-1 kwam. Er was nog niets aan de hand, maar mocht Carlisle scoren, dan wipten ze over Scarborough heen. Bij beide wedstrijden werd er nu met zweet in de bilnaad gevoetbald. De spelers van Scarborough durfden amper aan te vallen uit vrees voor een counter. Het bleef daarom 1-1 in Seamer Road en het grote wachten kon beginnen. Ondertussen werd er in Carlisle va-banque gespeeld. Zelfs de gehuurde keeper Jimmy Glass ging mee naar voren bij een corner, waarschijnlijk de laatste actie van de wedstrijd. Glass kreeg de bal voor zijn voeten en met een volley trapte hij hem langs zijn collega van Plymouth. Carlisle bleef erin en Scarborough vloog na 12 jaar uit de League. Indirect heeft Glass dus eigenlijk het faillissement van de Seadogs op zijn geweten.

De Conference was voor Scarborough redelijk bekend terrein, maar in het eerste jaar werd de club slechts 4^e. Het jaar erop stonden ze, geplaagd door financiële problemen, zelfs laatste met kerst. Door nieuwe investeringen te doen, bleef de club er toch nog in, maar de schulden namen steeds meer toe. Daarna bleef de club een grijze middenmotor, met als enige hoogtepunt de FA Cup wedstrijd tegen Chelsea. De sterren van Mourinho wonnen met slechts 0-1, maar Scarborough stond weer op de kaart. Mede doordat de club al snel door zijn frietvoorraad heen was. Erg ironisch voor een club die in het McCain Stadium speel. De penningmeester baalde echter dat de wedstrijd niet op Stamford Bridge was gespeeld, want dan konden de schulden wat worden verlicht. Nu bleef de club kwakkelen. In 2006 leek het onvermijdelijke dan toch te gebeuren; Scarborough was laatste geëindigd en zou afdalen naar de krochten van de Conference North. Even leek het erop dat er een reddende engel langs zou komen, doordat Canvey Island besloot uit de competitie te stappen en Altrincham 18 punten in mindering kreeg, waardoor Scarborough als nummer laatst er toch in zou blijven. Helaas besloot de bond toch anders en Scarborough werd een divisie teruggezet wegens de financiële wanordelijkheden en kreeg ook nog een tien minpunten aan de broek bij de start van het volgende seizoen. Het enige wat de club in 2007 zou winnen was de prijs voor het beste programmaboekje in de Conference North. Voor de rest was het kommer en kwel en de club degradeerde opnieuw, op drie punten afstand van een veilige plek. Had Scarborough nooit die –10 gekregen aan de start van het seizoen, dan hadden ze het gered. Met 2,5 miljoen pond aan schulden en het vooruitzicht dat de club in de Northern Premier League zou moeten uitkomen was er nog weinig animo om de schouders eronder te zetten. Op 20 juni werd de stekker er dan definitef uitgetrokken en was de 128 jarige niet meer onder ons.  

De fans richtten meteen een nieuwe club op: Scarborough AFC, maar helaas speelt die club niet aan Seamer Road. Wat er met het stadion gaat gebeuren is nog onbekend, maar het was een erg triest gezicht om het zo te zien liggen. Het stadion is echt beter dan diverse League Two stadions en het is eeuwig zonde dat het nieuwe Scarborough AFC er niet in gaat spelen. Die club is schuldenvrij en het verleden heeft bewezen dat Scarborough toch enkele duizenden mensen naar het stadion kan trekken. Er is in Scarborough zeker plaats voor een club die minstens in de Conference kan spelen. De toekomst zal het alemaal gaan uitwijzen, maar tot die tijd ligt Seamer Road er wat triestig bij. Exemplarisch is nog wel die toegangspoort waar dat grote hangslot aanhangt.